RINGER ROZTWÓR

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Ringer roztwór (Solutio Ringeri)

Skład:

Substancje czynne: natrium chloridum, kalium chloridum, calcium chloridum dihydricum;

100 ml roztworu zawiera: natrium chloridum – 0,86 g; kalium chloridum – 0,03 g; calcium chloridum dihydricum – 0,0322 g;

Substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Skład jonowy na 1000 ml leku: Na+ – 147,15 mmol; K+ – 4,016 mmol; Ca++ – 2,19 mmol;

Cl- – 155,60 mmol.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz; teoretyczna osmolarność – 309 mosmol/l; pH 5,0–7,5.

Grupa farmakoterapeutyczna. Roztwory do dożylnej infuzji. Roztwory stosowane do korygowania zaburzeń równowagi elektrolitowej. Kod ATC B05B B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ringer roztwór jest źródłem wody i elektrolitów. Może wywołać diurezę w zależności od stanu pacjenta.

Natrium , główny kation płynu pozakomórkowego, bierze udział przede wszystkim w regulacji rozprowadzenia wody, równowagi wodnej oraz ciśnienia osmotycznego płynów organizmu. Sód jest również związany z chlorem i bikarbonianem w regulacji równowagi kwasowo-zasadowej płynów organizmu.

Kalium , główny kation płynu wewnątrzkomórkowego, bierze udział w wykorzystywaniu węglowodanów i syntezie białek, jest niezbędne do regulacji przewodnictwa nerwowego i skurczu mięśni, szczególnie serca.

Chlor , główny anion pozakomórkowy, ściśle związany z metabolizmem sodu, a zmiany równowagi kwasowo-zasadowej organizmu odzwierciedlają się w zmianach stężenia chloru. Infuzja dużej ilości jonów chloru może powodować utratę jonów bikarbonianu, co prowadzi do acidosis. Z tego powodu roztwór Ringer jest buforowany laktem lub octanem.

Calcium , ważny kation, który zapewnia formowanie kości i zębów (w postaci fosforanu wapnia i węglanu wapnia). W formie zjonizowanej wapń jest niezbędny do funkcjonalnego mechanizmu krzepnięcia krwi, prawidłowej funkcji serca oraz regulacji pobudliwości nerwowo-mięśniowej.

Farmakokinetyka.

Jony Na+ i Cl-, wprowadzone z roztworem Ringer, podlegają tej samej farmakokinetyce, co te pochodzące z pożywienia. Wolno rozprzestrzeniają się we wszystkich narządach, tkankach i przestrzeniach międzykomórkowych oraz są wydzielane podczas filtracji kłębuszkowej w nerkach. W kanalikach zachodzi znaczna reabsorpcja jonów Na+ i Cl-, głównie w pętli Henlego i kanalikach dystalnych, w tym mechanizm blokowania przez diuretyki pętlowe i tiazydowe odpowiednio.

Jony potasu (K+) są swobodnie filtrowane w kłębuszkach, ale prawie całkowicie są reabsorbowane w kanalikach bliższych i wydzielane są jedynie 10% odfiltrowanych jonów K+. Sekrecja w kanalikach dystalnych i kanalikach zbiorczych może znacznie zwiększyć eliminację K+. Nerki mają ograniczoną zdolność do zachowania stężenia K+. Dlatego, gdy stężenie Na+ w kanalikach dystalnych jest wysokie, utrata K+ może być znaczna i może rozwinąć się hipokaliemia. To powoduje obecność K+ w roztworze Ringer.

Homeostaza jonów wapnia (Ca++) jest dobrze kontrolowana przez hormony i rzadko wymaga interwencji klinicznej z infuzją dożylną roztworu.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Stosuje się w stanach hipowolemii oraz odwodnienia pozakomórkowego spowodowanego długotrwałym wymiotowaniem, biegunką, znacznymi oparzeniami, odmrożeniami, zapaleniem otrzewnej, ciężkimi chorobami zakaźnymi, stanami wstrząsowymi, kolapsem; w trakcie zabiegów operacyjnych oraz w okresie pooperacyjnym. Używany do rozcieńczania stężonych roztworów elektrolitów.

Przeciwwskazania.

• Hiperwolemia;
• Hiperkaliemia;
• Hiperkalcemia;
• Hipernatyremia;
• Alkaloza metaboliczna;
• Niewyrównana niewydolność serca;
• Oliguria i anuria;
• Ostra niewydolność nerek;
• Obtężenie płuc;
• Obtężenie mózgu;
• Hiperkoagulacja;
• Tętniak zapalny żył.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Możliwe jest zwiększenie zatrzymania sodu w organizmie przy jednoczesnym stosowaniu następujących leków: niesteroidowe leki przeciwzapalne, androgeny, hormony anaboliczne, estrogeny, kortykotropina, mineralokortykoidy, leki rozkurczające naczynia lub blokery zwojów.

Przy stosowaniu razem z moczopędnymi zatrzymującymi potas, inhibitorami ACE oraz lekami zawierającymi potas zwiększa się ryzyko rozwoju hiperkaliemii.

W połączeniu z glikozydami napoju serca zwiększa się prawdopodobieństwo ich efektów toksycznych.

Szczególne środki ostrożności.

Podczas długotrwałej terapii dożylnej należy regularnie kontrolować parametry laboratoryjne i oceniać stan kliniczny pacjenta w celu monitorowania stężenia elektrolitów oraz równowagi wodno-elektrolitowej co 6 godzin (w zależności od szybkości wlewu).

Zastosowanie roztworów dożylnych może prowadzić do przeciążenia płynem i/lub roztworem, nadwodnieniu, zastojowi i obrzękowi płuc. Ryzyko rozwoju rozcieńczenia jest odwrotnie proporcjonalne do stężenia elektrolitów. Ryzyko rozwoju przeciążenia roztworem, prowadzącym do zastojów z obrzękami obwodowymi i obrzękiem płuc, jest wprost proporcjonalne do stężenia elektrolitów.

Z uwagi na zawartość jonów sodu roztwór należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek i układu sercowo-naczyniowego, z zastojową niewydolnością serca, szczególnie w okresie pooperacyjnym, u pacjentów w wieku podeszłym oraz u osób z stanami klinicznymi towarzyszącymi zatrzymaniu sodu i obrzękami.

Roztwory zawierające sód należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących kortykosteroidy lub kortykotropinę.

Zawartość potasu wymaga ostrożności przy stosowaniu roztworu u pacjentów z chorobami serca, hiperkaliemią, ciężką niewydolnością nerek oraz stanami klinicznymi towarzyszącymi zatrzymaniu potasu w organizmie.

Podawanie wapnia należy prowadzić pod kontrolą EKG, szczególnie u pacjentów przyjmujących digitalis. Poziomy wapnia w surowicy krwi nie zawsze odzwierciedlają poziomy wapnia w tkankach.

U pacjentów z obniżoną funkcją wydzielniczą nerek podawanie roztworu może prowadzić do zatrzymania sodu lub potasu.

Obecność jonów wapnia wymaga ostrożności w przypadku jednoczesnego stosowania z lekami krwi ze względu na możliwość wystąpienia krzepnięcia.

Wapń należy podawać dożylne z szczególną ostrożnością pacjentom przyjmującym glikozydy serca.

Ten roztwór przeznaczony jest do dożylnego stosowania z użyciem sterylnego wyposażenia. Zaleca się zmianę zestawu dożylnego co najmniej co 24 godziny.

Należy stosować roztwór tylko wtedy, gdy jest przezroczysty, a butelka jest szczelna.

Lekarz powinien również wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych związanych z lekami stosowanymi jednocześnie z Ringer roztwór.

W przypadku wystąpienia działania niepożądanego należy przerwać wlew, ocenić stan pacjenta i podjąć niezbędne działania terapeutyczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania Ringer roztwór u kobiet w ciąży.

Nie wiadomo, czy ten lek przenika do mleka ludzkiego. Ponieważ większość leków przenika do mleka ludzkiego, Ringer roztwór należy stosować z ostrożnością u kobiet w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Brak danych z powodu stosowania leku wyłącznie w warunkach szpitalnych.

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór przeznaczony wyłącznie do stosowania dożylnego.

Dawkę ustala lekarz i zależy ona od wieku, masy ciała, stanu klinicznego pacjenta oraz wyników badań laboratoryjnych.

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi do 1–2 l na dobę; maksymalna dawka zależy od stanu równowagi wodno-elektrolitowej, układu sercowo-naczyniowego oraz nerek.

Szybkość wlewu do dorosłych – 60–80 kropli/min lub strumieniowo.

Zastosowanie roztworu powinno opierać się na obliczonej konieczności uzupełnienia lub zastąpienia płynów dla każdego pacjenta.

Przed użyciem leki do stosowania parenteralnego należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności cząstek oraz zmiany koloru.

Dzieci.

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania roztworu Ringera u dzieci.

Przedawkowanie.

Podanie zbyt dużej ilości roztworu może prowadzić do zaburzeń równowagi płynów, elektrolitów (hiperwolemia, hiperwolamia, hiperkalcemia, hiperchloramia) oraz równowagi kwasowo-zasadowej. Leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Możliwe zaburzenia gospodarki elektrolitowej (potasu, wapnia, sodu, chloru), acidoza chlorkowa, hiperhydratacja.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy przerwać podawanie roztworu, ocenić stan pacjenta i udzielić pomocy.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Aby zmniejszyć ryzyko możliwych niezgodności występujących podczas mieszania tego roztworu z innymi dodatkami, końcowy roztwór do infuzji należy sprawdzić pod kątem mętnienia lub wytrącania osadu bezpośrednio po zmieszaniu, przed zastosowaniem oraz okresowo podczas stosowania.

Opakowanie. 200 ml i 400 ml w butelkach.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Infuzia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 23219, obwód winnicki, rejon winnicki, Wieś Winiackie Chutory, ul. Niemirowskie Szose 84A.

Wnioskodawca. Spółka akcyjna „Infuzia”.

Adres wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Ukraina, 04073, miasto Kijów, prospekt Moskiewski 21-A.