OKSOPOTIN

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU OKSOPOTIN (OXOPOTINE®)

Skład:

substancja czynna: winpocetyna;

1 tabletka zawiera winpocetyny 5 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, hydroksypropyloceluloza, stearynian magnezu, talk.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, bez zapachu, płaskie, okrągłe, o średnicy 6 mm, z jednej strony z odciskiem logotypu handlowego, z drugiej strony – kreseczka.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki psychostymulujące i nootropowe. Winpocetyna.

Kod ATC N06B X18.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Winpocetyna jest związkiem o złożonym mechanizmie działania, który wywiera korzystny wpływ na metabolizm w mózgu, poprawia jego ukrwienie oraz reologiczne właściwości krwi.

Winpocetyna wykazuje efekty neuroprotekcyjne: osłabia szkodliwe działanie reakcji cytotoksycznych wywołanych przez aminokwasy pobudzające. Lek hamuje potencjałozależne kanały Na+- i Ca2+--, receptory NMDA i AMPA. Wzmacnia działanie neuroprotekcyjne adenozyny.

Winpocetyna stymuluje metabolizm mózgowy: zwiększa pobieranie glukozy i O2 oraz zużycie tych substancji przez tkankę mózgową. Lek zwiększa odporność mózgu na hipoksję; zwiększa transport glukozy — jedynego źródła energii dla mózgu — przez barierę krew–mózg; przesuwa metabolizm glukozy w kierunku energetycznie korzystniejszej drogi tlenowej; selektywnie hamuje Ca2+--kalmodulinazależną fosfodiesterazę cGMP (PDE); zwiększa poziom cAMP i cGMP w mózgu. Zwiększa stężenie ATP oraz stosunek ATP/AMP (adenozynotrifosforan/adenozynomonofosforan), nasila metabolizm noradrenaliny i serotoniny w mózgu, stymuluje wstępujący układ noradrenergiczny, wykazuje działanie antyoksydacyjne — w wyniku wszystkich powyższych efektów winpocetyna wywiera działanie neuroprotekcyjne.

Winpocetyna poprawia mikrokrążenie w mózgu: lek hamuje agregację płytek krwi, zmniejsza patologicznie podniesioną lepkość krwi, zwiększa odkształcalność erytrocytów oraz hamuje wychwyt adenozyny; poprawia transport O2 do tkanek poprzez obniżenie afiniczności O2 do erytrocytów.

Winpocetyna selektywnie zwiększa przepływ krwi w mózgu: zwiększa frakcję sercowego rzutu krwi przepływającego przez mózg; zmniejsza opór naczyniowy w mózgu bez wpływu na parametry krążenia ogólnoustrojowego (ciśnienie tętnicze, rzut serca, częstość pulsacji, ogólny opór obwodowy); nie wywołuje „efektu okradania”. Ponadto, podczas przyjmowania leku poprawia się dopływ krwi do uszkodzonych (lecz jeszcze nie zanekrotyzowanych) obszarów niedokrwienia o niskiej perfuzji („efekt odwróconego okradania”).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie: winpocetyna jest szybko wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest po 1 godzinie od podania doustnego. Głównym miejscem wchłaniania winpocetyny są odcinki przewodu pokarmowego położone bliżej jamy ustnej. Związek nie ulega metabolizmowi w momencie przechodzenia przez ścianę jelita.

Rozkład: w badaniach z doustnym podaniem leku u szczurów radioaktywnie znakowana winpocetyna występowała w największych stężeniach w wątrobie i przewodzie pokarmowym. Maksymalne stężenia w tkankach stwierdzano po 2–4 godzinach od podania leku. Stężenie radioaktywności w mózgu nie przekraczało stężenia w krwi.

U człowieka: wiązanie z białkami osocza krwi wynosi 66 %. Bezwzględna biodostępność winpocetyny po podaniu doustnym wynosi 7 %. Objętość rozkładu wynosi 246,7 ± 88,5 l, co wskazuje na silne wiązanie substancji z tkankami. Wartość klirensu winpocetyny (66,7 l/h) w osoczu przekracza jej wartość w wątrobie (50 l/h), co wskazuje na metabolizm związków pozawątrobowy.

Eliminacja: przy wielokrotnym doustnym podawaniu leku w dawkach 5 mg i 10 mg winpocetyna wykazuje kinetykę liniową; stężenia równowagowe w osoczu krwi wynoszą odpowiednio 1,2 ± 0,27 ng/ml i 2,1 ± 0,33 ng/ml. Okres półtrwania u człowieka wynosi 4,83 ± 1,29 godziny. W badaniach przeprowadzonych z użyciem radioaktywnie znakowanego związku stwierdzono, że eliminacja odbywa się głównie przez nerki i jelita (odpowiednio 60 % i 40 %). Największa ilość radioaktywnej znaczki u szczurów i psów występowała w żółci, ale nie zaobserwowano istotnej cyrkulacji enteroheparycznej. Kwas apowinkaminowy jest wydzielany przez nerki drogą prostej filtracji kłębuszkowej, okres półtrwania tej substancji zmienia się w zależności od dawki i sposobu podania winpocetyny.

Metabolizm: głównym metabolitem winpocetyny jest kwas apowinkaminowy (KAW), który u ludzi powstaje w ilości 25–30 %. Po podaniu doustnym pole pod krzywą („stężenie w osoczu — czas”) KAW jest dwa razy większe niż po wstrzyknięciu dożylnym, co wskazuje na powstawanie KAW w trakcie presystemowego metabolizmu winpocetyny. Innymi wykrytymi metabolitami są hydroksywinpocetyna, hydroksy-KAW, dihydroksy-KAW-glicyna oraz ich koniugaty z glukuronidami i/lub siarczanami. U każdego z badanych gatunków ilość winpocetyny wydzielanej w niezmienionej postaci wynosiła tylko kilka procent od podanej dawki leku.

Istotną i istotną właściwością winpocetyny jest brak konieczności specjalnego doboru dawki u pacjentów z chorobami wątroby lub nerek, ze względu na metabolizm leku i brak kumulacji (nagromadzania).

Zmiany właściwości farmakokinetycznych w szczególnych warunkach (np. w określonym wieku, przy współistniejących chorobach). Ponieważ winpocetyna jest wskazana do leczenia głównie pacjentów w wieku podeszłym, u których obserwuje się zmiany kinetyki leków (obniżone wchłanianie, inny rozkład i metabolizm, obniżoną eliminację), konieczne było przeprowadzenie badań oceniających kinetykę leku właśnie w tej grupie wiekowej, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu. Wyniki tych badań wykazały, że kinetyka winpocetyny u pacjentów w wieku podeszłym istotnie nie różni się od kinetyki winpocetyny u młodych osób i ponadto brak jest kumulacji.

W przypadku zaburzeń funkcji wątroby lub nerek można stosować dawki standardowe, ponieważ winpocetyna nie gromadzi się w organizmie tych pacjentów, co pozwala na długotrwałe stosowanie leku.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Neurologia.
Do leczenia różnych postaci patologii mózgowo-naczyniowej: stany popołowotowe po zaburzeniach krążenia mózgowego (udarach), niedostateczności krążenia w kręgowym układzie krwionośnym, demencji naczyniowej, miażdżycy mózgowej, encefalopatii pourazowej i nadciśnieniowej. Sprzyja zmniejszeniu objawów psychicznych i neurologicznych w patologii mózgowo-naczyniowej.

Oftalmologia.
Do leczenia przewlekłej choroby naczyniowej naczyniówki (błony naczyniowej oka) i siatkówki.

Otolaryngologia.
Do leczenia starczego niedosłuchu typu czuciowego, choroby Menière’a oraz szumu w uszach.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych. Ciąża, okres karmienia piersią.

Stosowanie leku u dzieci jest przeciwwskazane (ze względu na brak danych z odpowiednich badań klinicznych).

Przeciwwskazane jest stosowanie u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej metody antykoncepcji.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie winpocetyny z β-blokerami (kloranololem, pindololem), klofamidem, glibenklamidem, dигокsyną, akenokumarolem lub hydrochlorotiazydem w badaniach klinicznych nie towarzyszyło żadnym interakcjom między nimi.

Jednoczesne stosowanie winpocetyny i α-metyldopiny czasem powodowało pewne nasilenie działania hipotensyjnego, dlatego przy stosowaniu tej kombinacji leków należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze.

Chociaż dane badań klinicznych nie potwierdziły interakcji, zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu winpocetyny z lekami oddziałującymi na ośrodkowy układ nerwowy, a także w przypadku jednoczesnej terapii przeciwnadżerkowej i przeciwkrzepliwej. Nie wyklucza się interakcji z lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Obecność zespołu przedłużonego interwału QT oraz przyjmowanie leków powodujących wydłużenie interwału QT wymagają okresowego monitorowania EKG.

W przypadku podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, zaburzeń rytmu serca lub zespołu przedłużonego interwału QT, a także podczas stosowania leków przeciwarytmicznych, leczenie można rozpocząć dopiero po dokładnej analizie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku.

Ten lek zawiera monohydrat laktozy. Nie należy go podawać pacjentom z rzadkimi, uwarunkowanymi genetycznie schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy (1 tabletka Oksopotinu zawiera 66,55 mg laktozy).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w okresie ciąży lub karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Badania dotyczące rozrodczości. Zgodnie z wynikami badań, winpocetyna nie wpływała na płodność zwierząt zarówno męskiego, jak i żeńskiego płci. Podawanie winpocetyny drogą doustną zwierzętom w okresie ciąży powodowało toksyczność dla rozwoju płodu, w tym wady rozwojowe przy ekspozycji klinicznie istotnej, wyrażonej w mg/m² powierzchni ciała. Ponadto u zwierząt stosowanych w wysokich dawkach odnotowano śmiertelność embrionalną i płodową.

Ciąża: winpocetyna przenika przez barierę łożyskową, przy czym stężenie leku w łożysku i we krwi płodu jest niższe niż we krwi ciężarnej. Działanie teratogenne leku nie zostało stwierdzone. W badaniach przedklinicznych przy zastosowaniu dużych dawek leku zaobserwowano przypadki krwawienia z łożyska i samoistnego przerywania ciąży, najprawdopodobniej w wyniku nasilenia ukrwienia łożyska.

Karmienie piersią: winpocetyna przenika do mleka matki. W badaniach przedklinicznych z zastosowaniem izotopu radioaktywnego aktywność promieniotwórcza w mleku matki przekraczała 10-krotnie aktywność we krwi dorosłego zwierzęcia. Stosowanie winpocetyny w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane ze względu na przenikanie winpocetyny do mleka matki oraz brak wystarczającej liczby obserwacji klinicznych dotyczących bezpieczeństwa leku u niemowląt karmionych piersią. Po przyjęciu jednej dawki winpocetyny do mleka matki przenika w ciągu godziny 0,25 % przyjętej dawki leku.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów samochodowych lub innych urządzeń.

Nie ma danych dotyczących wpływu winpocetyny na zdolność prowadzenia pojazdów samochodowych lub pracy z urządzeniami mechanicznymi, jednak należy zachować ostrożność ze względu na możliwość wystąpienia podczas stosowania leku senności, zawrotów głowy i uczucia kręcenia się.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować wewnętrznie po posiłku. Dawkę dzienną dla dorosłych ustala się w granicach 15–30 mg (3 razy dziennie po 5–10 mg). Czas trwania leczenia lekarz określa indywidualnie.

U pacjentów z chorobami nerek lub wątroby nie jest wymagana korekta dawkowania.

Dzieci.

Nie stosować leku u dzieci (ze względu na brak danych klinicznych).

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Dawkę 60 mg/dobę uznaje się za bezpieczną. Jednorazowe przyjęcie 360 mg winpocetyny nie było związane z wystąpieniem żadnych skutków niepożądanych, w tym kardiowaskularnych.

Efekty uboczne.

Oksopotin jest lekiem bezpiecznym, co potwierdzono w badaniach oceny bezpieczeństwa, obejmujących dane z dziesiątek tysięcy pacjentów i wykazujących, że nawet te niepożądane efekty, które występowały najczęściej, odnotowano z częstością poniżej 1%.

Niepożądane reakcje wymienione poniżej zostały sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania zgodnie z terminologią MedDRA [Medical Dictionary for Regulatory Activities].

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego: leukopenia, trombocytopenia (rzadko); anemia, aglutynacja erytrocytów (bardzo rzadko).

Zaburzenia układu odpornościowego: nadwrażliwość (bardzo rzadko).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: hipercholesterolemia (nieczęsto); zmniejszony apetyt, anoreksja, cukrzyca (rzadko).

Zaburzenia psychiczne: bezsenność, zaburzenia snu, niepokój, pobudzenie (rzadko); euforia, depresja (bardzo rzadko).

Zaburzenia układu nerwowego: pobudzenie, ból głowy (nieczęsto); zawroty głowy, dysgezja, stupor, hemipareza, senność, amnezja (rzadko); parestezje, drżenie, drgawki (bardzo rzadko).

Zaburzenia narządu wzroku: obrzęk tarczy nerwu wzrokowego (rzadko); hiperemia spojówek (bardzo rzadko).

Zaburzenia narządu słuchu i błędnika: zawroty głowy (nieczęsto); hiperakuzja, hipokuzja, szumy w uszach (rzadko).

Zaburzenia serca: wydłużenie odcinka QT, niedokrwienie/infarkt mięśnia sercowego, angina, bradykardia, tachykardia, ekstrasystolia, uczucie przyspieszonego rytmu serca (rzadko); arytmia, migotanie przedsionków (bardzo rzadko).

Zaburzenia układu naczyniowego: hipotensja tętnicza (nieczęsto); nadciśnienie tętnicze, napływy gorąca, zapalenie żył (rzadko); wahania ciśnienia tętniczego (bardzo rzadko).

Zaburzenia przewodu pokarmowego: dyskomfort brzucha, suchość w ustach, nudności (nieczęsto); ból nadbrzusza, zaparcia, biegunka, wzdęcia, wymioty (rzadko); dysfagia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (bardzo rzadko).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: zaczerwienienie, nadmierna potliwość, świąd, pokrzywka, wysypka (rzadko); zapalenie skóry (bardzo rzadko).

Zaburzenia ogólne: osłabienie, wyczerpanie, uczucie gorąca (rzadko); dyskomfort w klatce piersiowej, hipotermia (bardzo rzadko).

Wyniki badań laboratoryjnych i instrumentalnych: obniżenie ciśnienia tętniczego (nieczęsto); podwyższenie ciśnienia tętniczego, podwyższenie poziomu trójglicerydów we krwi, depresja odcinka ST w EKG, zwiększenie/spadek liczby eozynofili, zmiana aktywności enzymów wątrobowych (rzadko); zwiększenie/spadek liczby leukocytów, zmniejszenie liczby erytrocytów, skrócenie czasu protrombinowego, przyrost masy ciała (bardzo rzadko).

Raportowanie przypadków reakcji niepożądanych.

Raportowanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

5 lat.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci miejscu w temperaturze nie przekraczającej 25 ºC.

Opakowanie.

Po 25 tabletek w blisterze, po 1 lub 2 blisterach w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

KOVEX S.A.

COVEX S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Calle Del Acero 25, Poligono Industrial Sur Navarrosillos, Colmenar Viejo, Madrid, 28770, Hiszpania.

Calle Del Acero 25, Poligono Industrial Sur Navarrosillos, Colmenar Viejo, Madrid, 28770, Spain.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

KOVEX S.A.

COVEX S.A.

Adres właściciela pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

C/Acero, 25, Poligono Industrial Sur, 28770 Colmenar Viejo, Madrid, Hiszpania.

C/Acero, 25, Poligono Industrial Sur, 28770 Colmenar Viejo, Madrid, Spain.