CAVINTON FORTE

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LECZNICZEGO LEKU CAVINTON FORTE (CAVINTON FORTE)

Skład:

substancja czynna: winpocetyna;

1 tabletka zawiera 10 mg winpocetyny;

substancje pomocnicze: stearynian magnezu; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; talk; monohydrat laktozy; skrobię kukurydzianą.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe lub prawie białe, płaskie, dyskopodobne tabletki z podziałką, o średnicy około 8,0 mm, z napisem „10 mg” po jednej stronie i podziałką po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki psychostymulujące i nootropowe. Winpocetyna.

Kod ATC N06B X18.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Winporydynina jest związkiem o złożonym mechanizmie działania, który korzystnie wpływa na metabolizm w mózgu i poprawia jego ukrwienie, a także poprawia właściwości reologiczne krwi.

Winporydynina wykazuje działanie neuroprotekcyjne: lek osłabia szkodliwe działanie reakcji cytotoksycznych wywołanych przez stymulujące kwasy aminokwasowe. Lek hamuje potencjałozależne kanały Na+- i Ca2+- oraz receptory NMDA i AMPA. Lek nasila działanie neuroprotekcyjne adenosyny.

Winporydynina stymuluje metabolizm mózgowy: lek zwiększa wychwyt glukozy i O2 oraz zużycie tych substancji przez tkankę mózgową. Lek zwiększa odporność mózgu na hipoksję; zwiększa transport glukozy – jedynego źródła energii dla mózgu – przez barierę krew-mózg; przesuwa metabolizm glukozy w kierunku energetycznie korzystniejszej drogi aerobowej; selektywnie hamuje enzym cykliczną GMP-fosfodiesterazę (PDE) zależną od Ca2+-kalmoduliny; zwiększa poziom cAMP i cGMP w mózgu. Lek zwiększa stężenie ATP oraz stosunek ATP/AMP; nasila metabolizm noradrenaliny i serotoniny w mózgu; stymuluje wstępujący układ noradrenergiczny; wykazuje działanie przeciwutleniające, w wyniku działania wszystkich powyższych efektów winporydynina wywiera działanie neuroprotekcyjne.

Winporydynina poprawia mikrokrążenie w mózgu: lek hamuje agregację płytek krwi, zmniejsza patologicznie podwyższone lepkości krwi, zwiększa zdolność erytrocytów do odkształceni oraz hamuje wychwyt adenosyny; poprawia transport O2 w tkankach poprzez obniżenie powinowactwa O2 do erytrocytów.

Winporydynina selektywnie zwiększa przepływ krwi w mózgu: lek zwiększa frakcję wyrzutu serca kierowaną do mózgu; zmniejsza opór naczyniowy w mózgu bez wpływu na parametry krążenia ogólnego (ciśnienie tętnicze, wyrzut serca, częstość pulsu, ogólny opór obwodowy); lek nie wywołuje „efektu okradania”. Co więcej, na tle przyjmowania leku poprawia się dopływ krwi do uszkodzonych (ale jeszcze nie zanikających) obszarów niedokrwienia o niskiej perfuzji („efekt odwróconego okradania”).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Winporydynina jest szybko wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1 godzinie po doustnym podaniu. Głównym miejscem wchłaniania winporydyniny są odcinki bliższe przewodu pokarmowego. Związek nie ulega metabolizmowi w trakcie przechodzenia przez ścianę jelitową.

Rozkład. W badaniach z doustnym podaniem leku u szczurów radioaktywnie znaczona winporydynina występowała w największych stężeniach w wątrobie i przewodzie pokarmowym. Maksymalne stężenia w tkankach można było zaobserwować po 2–4 godzinach po podaniu leku. Stężenie radioaktywnej znaczki w mózgu nie przekraczało stężenia w krwi.

U człowieka: wiązanie z białkami krwi wynosi 66%. Bezwzględna biodostępność winporydyniny po doustnym podaniu wynosi 7%. Objętość rozkładu wynosi 246,7 ± 88,5 l, co wskazuje na silne wiązanie substancji z tkankami. Wartości klirensu winporydyniny (66,7 l/h) w osoczu przekraczają wartości w wątrobie (50 l/h), co wskazuje na pozajelitowy metabolizm związku.

Wydalanie. Po wielokrotnym doustnym podawaniu leku w dawkach 5 mg i 10 mg winporydynina wykazuje kinetykę liniową; stężenia stacjonarne w osoczu wynoszą odpowiednio 1,2 ± 0,27 ng/ml i 2,1 ± 0,33 ng/ml. Okres półtrwania u człowieka wynosi 4,83 ± 1,29 godz. W badaniach przeprowadzonych z użyciem radioaktywnie znaczonego związku stwierdzono, że główną drogą wydalania jest wydalanie przez nerki i przewód pokarmowy w stosunku 60:40%. Największa ilość radioaktywnej znaczki u szczurów i psów występowała w żółci, ale nie zaobserwowano istotnej cyrkulacji enteroheparycznej. Kwas apovinkaminowy wydzielany jest przez nerki drogą prostej filtracji kłębuszkowej, okres półtrwania tej substancji zmienia się w zależności od dawki i sposobu podania winporydyniny.

Metabolizm. Głównym metabolitem winporydyniny jest kwas apovinkaminowy (KAW), który u ludzi powstaje w ilości 25–30%. Po doustnym podaniu pole pod krzywą („stężenie w osoczu – czas”) KAW jest 2 razy większe niż po wstrzyknięciu dożylnym leku, co wskazuje na powstawanie KAW w trakcie presystemowego metabolizmu winporydyniny. Innymi wykrytymi metabolitami są hydroksywinporydynina, hydroksy-KAW, dihydroksy-KAW-glicyna oraz ich koniugaty z glukuronidami i/lub siarczanami. U wszystkich badanych gatunków ilość winporydyniny wydalonej w postaci niezmienionej wynosiła tylko kilka procent od podanej dawki leku.

Istotną i istotną właściwością winporydyniny jest brak konieczności specjalnego doboru dawki leku dla pacjentów z chorobami wątroby lub nerek, ze względu na metabolizm leku i brak kumulacji (akumulacji).

Zmiana właściwości farmakokinetycznych w szczególnych warunkach (np. w określonym wieku, przy współistniejących chorobach). Ponieważ winporydynina jest wskazana do leczenia pacjentów głównie w wieku starszym, u których występują zmiany kinetyki leków – obniżone wchłanianie, inny rozkład i metabolizm, obniżone wydalanie – konieczne było przeprowadzenie badań oceniających kinetykę leku właśnie w tej grupie wiekowej, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu. Wyniki takich badań wykazały, że kinetyka winporydyniny u pacjentów w wieku starszym istotnie nie różni się od kinetyki winporydyniny u młodych ludzi i ponadto brak jest kumulacji. Przy zaburzeniach funkcji wątroby lub nerek można stosować dawki standardowe, ponieważ winporydynina nie gromadzi się w organizmie takich pacjentów, co pozwala na długotrwałe stosowanie leku.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Neurologia. W leczeniu różnych form patologii mózgowo-naczyniowej: stany popołogowe po przebytym zaburzeniu krążenia mózgowego (udar), niedostateczność krążenia w układzie kręgowo-podstawowym, demencja naczyniowa, miażdżyca mózgowa, encefalopatia pourazowa i nadciśnieniowa. Sprzyja zmniejszeniu objawów psychicznych i neurologicznych w patologii mózgowo-naczyniowej.

Oftalmologia. W leczeniu przewlekłej patologii naczyniowej błony naczyniowej oka i siatkówki.
Laryngologia. W leczeniu starczego niedosłuchu typu czuciowego, choroby Menière’a oraz szumów w uszach.

Przeciwwskazania.

Ciąża, okres karmienia piersią oraz stosowanie u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej metody antykoncepcji.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy.

Stosowanie leku u dzieci jest przeciwwskazane (ze względu na brak danych odpowiednich badań klinicznych).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

W trakcie badań klinicznych nie zaobserwowano żadnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu winpocetyny z beta-blokerami, takimi jak chloranolol i pindolol, ani też przy jednoczesnym stosowaniu z klopidogrelem, glibenkloamidem, digoksyną, acenokumarolem lub hydrochlorotiazydem. W pojedynczych przypadkach obserwowano pewien dodatkowy efekt przy jednoczesnym stosowaniu alfa-metyldofy i winpocetyny, dlatego przy stosowaniu tej kombinacji leków należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze.

Chociaż dane badań klinicznych nie potwierdziły interakcji, zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu winpocetyny z lekami oddziałującymi na ośrodkowy układ nerwowy, a także przy jednoczesnej terapii przeciwarytmicznej i przeciwkrzepliwej.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

W przypadku podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, podczas podawania leków przeciwarytmicznych, a także przy występowaniu arytmii i zespole wydłużonego interwału QT, lek może być stosowany jedynie po dokładnym przeważeniu korzyści i ryzyka terapii.

Wskazane jest monitorowanie EKG w przypadku występowania zespołu wydłużonego interwału QT lub jednoczesnego stosowania leków, które mogą wydłużać interwał QT.

W przypadku nietolerancji laktozy należy wziąć pod uwagę, że lek zawiera laktozę: każda tabletka Cavinton Forte (10 mg) zawiera 83 mg laktozy.

Mutagenność. Winpocetyna nie wykazuje działania mutagennego.

Kancerogenność. Winpocetyna nie wykazuje działania kancerogennego.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie winpocetyny jest przeciwwskazane w okresie ciąży i karmienia piersią, a także u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych metod antykoncepcji.

Badania dotyczące rozrodczości. Zgodnie z wynikami badań, winpocetyna nie wpływała na płodność zwierząt obu płci. Podawanie doustne winpocetyny zwierzętom w okresie ciąży powodowało toksyczność rozwojową, w tym wady rozwojowe przy ekspozycji klinicznie istotnej, wyrażonej w mg/m² powierzchni ciała. Ponadto, przy stosowaniu wysokich dawek u zwierząt zaobserwowano śmiertelność embrionalną i płodową.

Ciąża. Winpocetyna przenika przez łożysko, ale w łożysku i we krwi płodu stwierdza się niższe stężenia niż we krwi matki. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano toksyczność rozrodczą, w tym wady rozwojowe. W badaniach na zwierzętach stosowanie dużych dawek winpocetyny wiązało się w niektórych przypadkach z krwawieniem łożyskowym i poronieniem, głównie w wyniku nasilenia przepływu krwi przez łożysko.

Karmienie piersią. Winpocetyna wydzielana jest z mlekiem matki. W badaniach z zastosowaniem oznakowanej winpocetyny radioaktywność w mleku matki była 10 razy wyższa niż we krwi matki. Ilość substancji wydzielonej z mlekiem w ciągu 1 godziny wynosi 0,25% zastosowanej dawki leku. Ponieważ winpocetyna wydzielana jest z mlekiem matki, a brak danych dotyczących wpływu na organizm noworodka, stosowanie winpocetyny w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami, należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia podczas stosowania leku senności, zawrotów głowy i uczucia kręcenia się.

Sposób stosowania i dawki.

Zwykłe dawki leku wynoszą 5–10 mg 3 razy dziennie (15–30 mg na dobę). Tabletki należy przyjmować po posiłku.

Pacjentom z chorobami nerek lub wątroby nie jest wymagany specjalny dobór dawek.

Długość leczenia określa lekarz indywidualnie.

Dzieci.

Stosowanie leku Cavinton Forte u dzieci jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Długotrwałe stosowanie winpocetyny w dawce dobowej 60 mg jest również bezpieczne. Nawet jednorazowe przyjęcie doustne 360 mg winpocetyny nie powodowało żadnych klinicznie istotnych niepożądanych skutków ze strony układu sercowo-naczyniowego ani innych efektów.

Niepożądane reakcje.

Cavinton Forte jest lekiem bezpiecznym, co potwierdzono w badaniach oceny bezpieczeństwa, obejmujących dane z dziesiątek tysięcy pacjentów i wykazujących, że nawet efekty niepożądane występujące najczęściej nie należą do kategorii „częste (> 1/100)” zgodnie z definicją MedDRA, tzn. niepożądane efekty o najwyższym prawdopodobieństwie wystąpienia rejestrowano z częstością mniejszą niż 1%. Z tego powodu w poniższej tabeli brakuje kategorii „częste”.

Niepożądane reakcje wymienione poniżej, pogrupowane według klas narządów i układów organizmu oraz z podaniem częstości występowania zgodnie z terminologią MedDRA:

Termin ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C, w opakowaniu oryginalnym w celu ochrony przed wpływem światła.

Zapobiegać dostępowi dzieci!

Opakowanie. 15 tabletów w blistrze. 2 lub 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. JSC „Gedeon Richter”.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby.

H-1103, Budapeszt, ul. Demréi 19-21, Węgry.