WERAPAMIL-DARNYTSIA

ULOTKA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU WERAPAMIL-DARNYTSIA (VERAPAMIL-DARNITSA)

Skład:

substancja czynna: verapamil;

1 tabletka zawiera wapamilu chlorowodorek 80 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, skrobia kukurydziana, hipromeloza, sodowa sól kroskarboksymetylocelulozy, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearynian magnezu, Sepifilm 752 biały, makrogol 4000.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, o kształcie okrągłym, białe, o powierzchni dwuwypukłej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne blokery kanałów wapniowych z bezpośrednim działaniem na serce. Pochodne fenyloalkiloaminy. Wapamil. Kod ATC C08D A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Werapamil blokuje przepływ jonów wapniowych przez błonę komórkową do komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń. Bezpośrednio zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, wpływając na procesy metaboliczne komórek mięśnia sercowego, które są energochłonne, oraz poprzez zmniejszenie obciążenia następczego.

Dzięki blokowaniu kanałów wapniowych w mięśniu gładkim tętnic wieńcowych zwiększa się dopływ krwi do mięśnia sercowego, nawet w odcinkach po stenozie, a także ustępuje skurcz tętnic wieńcowych.

Skuteczność hipotensyjna leku Werapamil-Darnytsia wynika ze zmniejszenia oporu naczyń obwodowych bez zwiększenia częstości skurczów serca jako odruchowej odpowiedzi. Nie obserwuje się niepożądanych zmian fizjologicznych wskaźników ciśnienia krwi.

Lek Werapamil-Darnytsia wykazuje wyraźne działanie przeciwarytmiczne, szczególnie w przypadku arytmię nadkomorową. Opóźnia przewodzenie impulsu w węźle przedsionkowo-komorowym, co prowadzi — w zależności od typu arytmi — do przywrócenia rytmu zatokowego oraz/lub do normalizacji częstości skurczów komór.

Farmakokinetyka.

Werapamil jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany w jelicie cienkim. Stopień wchłaniania wynosi 90–92%. Maksymalna stężenie w osoczu osiągane jest po 1–2 godzinach od przyjęcia dawki. Okres półtrwania wynosi od 3 do 7 godzin. Wiązanie z białkami osocza wynosi 90%. Werapamil jest niemal całkowicie metabolizowany, w wyniku czego powstają różne metabolity. Wśród tych metabolitów jedynie norwerapamil jest farmakologicznie aktywny. Werapamil i norwerapamil nie są usuwane podczas hemodializy.

Werapamil i jego metabolity są wydalane głównie z moczem; jedynie 3–4% wydala się w niezmienionej postaci. 50% dawki wydanej dawki wydala się w ciągu 24 godzin, 70% — w ciągu 5 dni. Do 16% leku wydala się z kałem. Ostatnio uzyskane dane wskazują, że nie ma różnic w farmakokinetyce werapamilu u osób z prawidłową czynnością nerek i u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. Okres półtrwania wydłuża się u pacjentów z marskością wątroby, co wynika z niskiego klirensu i dużego objętości rozprzestrzenienia.

Średnia absolutna biodostępność u zdrowych podmiotów po jednorazowym przyjęciu leku wynosi 22%, co tłumaczy się intensywnym wątrobowym metabolizmem przy pierwszym przejściu. Biodostępność zwiększa się 1,5–2 razy po wielokrotnym przyjmowaniu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Choroba niedokrwienna serca, w tym: stabilna dławica piersiowa wysiłkowa; niestabilna dławica piersiowa (dławica postępująca, dławica spoczynkowa); dławica wazospastyczna (dławica zmienna, dławica Prinzmetala); dławica popołowicowa u pacjentów bez niewydolności serca, jeśli nie wskazane są β-blokery.
• Arytmie: nadkomorowe tachyarytmie przerywane; migotanie/mrowienie przedsionków z szybką przewodnością przedsionkowo-komorową [z wyjątkiem zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW)].
• Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

• Ostrze wstrząsanie kardiogennego.
• Ciężkie zaburzenia przewodnictwa: blok przedsionkowo-komorowy (AV) II i III stopnia (z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym sztucznym stymulatorem serca).
• Zespół słabości węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym sztucznym stymulatorem serca).
• Nadwrażliwość na werapamil lub którykolwiek składnik leku.
• Niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową poniżej 35 % i/lub ciśnieniem w tętnicy płucnej powyżej 20 mmHg (chyba że wtórna tachyarytmia nadkomorowa nie odpowiada na terapię werapamilem), wyraźna bradykardia (poniżej 50 uderzeń na minutę).
• Ostry zawał mięśnia sercowego powikłany bradykardią, wyraźną hipotensją lub niewydolnością lewej komory.
• Migotanie/mrowienie przedsionków w obecności dodatkowych dróg przewodzenia [zespół WPW i zespół LGL (Launa-Ganonga-Levine’a)]. U takich pacjentów stosowanie chlorowodorku werapamilu wiąże się z ryzykiem wystąpienia komorowych zaburzeń rytmu, w tym migotania komór.
• Stosowanie w połączeniu z iwabradyną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
• Podczas leczenia werapamilem nie należy stosować jednocześnie wewnątrzżylnie β-blokerów (z wyjątkiem intensywnej terapii).
• Przeciwwskazane jest jednoczesne spożycie soku grejpfrutowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania metabolizmu chlorowodorku werapamilu in vitro wykazały, że metabolizowany jest przez cytochrom P450 CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 oraz CYP2C18. Werapamil jest inhibitorem enzymów CYP3A4 oraz białek P-glikoproteinowych (P-gp). Opisywano klinicznie istotne interakcje z inhibitorami CYP3A4, które powodowały podwyższenie stężenia werapamilu w osoczu, natomiast induktory CYP3A4 powodowały obniżenie stężenia chlorowodorku werapamilu w osoczu, dlatego konieczne jest monitorowanie interakcji z innymi lekami.

Stosowanie werapamilu w połączeniu z lekami, które są głównie metabolizowane przez CYP3A4 lub są substratami P-gp, może prowadzić do podwyższenia stężenia tych leków, co może nasilać lub wydłużać zarówno działanie terapeutyczne, jak i niepożądane efekty współpodawanego leku.

Potencjalne interakcje związane z układem enzymatycznym CYP450.

Prazozyna: podwyższenie Cmax prazozyny (~40 %) bez wpływu na okres półtrwania. Działanie hipotensyjne addytywne.

Terazozyna: podwyższenie AUC (~24 %) oraz Cmax (~25 %) terazozyny. Działanie hipotensyjne addytywne.

Chinidyna: zmniejszenie klirensu chinidyny (~35 %) po podaniu doustnym. Możliwe wystąpienie hipotensji tętniczej, a u pacjentów z przerośniętą kardiomiopatią przerostową – obrzęk płuc.

Połączenie werapamilu z lekami przeciwarhythmicznymi może prowadzić do addytywnego działania sercowo-naczyniowego (np. blok AV, bradykardia, hipotensja, niewydolność serca).

Flekainid: minimalny wpływ na klirens flekainidu w osoczu (< ~10 %); nie wpływa na klirens werapamilu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Teofilina: zmniejszenie klirensu doustnego i ogólnoustrojowego o około 20 %, u palaczy – o 11 %. Podwyższone stężenie teofiliny we krwi może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych.

Karbamazepina: podwyższenie AUC karbamazepiny (~46 %) u chorych z padaczką częściową oporną na leczenie; podwyższone stężenia karbamazepiny mogą powodować działania niepożądane, takie jak podwójne widzenie, ból głowy, ataksja lub zawroty głowy.

Fenytoina: zmniejszenie stężenia werapamilu w osoczu krwi.

Imipramina: zwiększenie AUC (~15 %) imipraminy bez wpływu na aktywny metabolit – dezypiraminy.

Dantrolen: jednoczesne stosowanie werapamilu z dantrolenem podawanym dożylnie może prowadzić do hipotensji, depresji mięśnia sercowego i hiperkaliemii, dlatego należy unikać tego połączenia.

Gliburyda: podwyższenie Cmax gliburydy o około 28 %, AUC – o 26 %.

Kolchicyna: zwiększenie AUC (około 2-krotnie) oraz Cmax (około 1,3-krotnie) kolchycyny. Zaleca się zmniejszenie dawki kolchycyny (patrz instrukcja do stosowania medycznego kolchycyny).

Kolchycyna jest substratem zarówno CYP3A, jak i białka wypompowującego P-glikoproteinę (P-gp). Werapamil, jak wiadomo, hamuje CYP3A i P-gp. Gdy werapamil i kolchycyna są podawane razem, hamowanie P-gp i/lub CYP3A przez werapamil może prowadzić do nasilenia działania kolchycyny, dlatego połączone stosowanie nie jest zalecane.

Klaritromycyna, erytromycyna, telitromycyna: możliwe podwyższenie stężenia werapamilu.

Ryfampicyna: możliwe zmniejszenie działania hipotensyjnego. Zmniejszenie AUC werapamilu (~97 %), Cmax (~94 %), dostępności biologicznej po podaniu doustnym (~92 %).

Doksytorubicyna: jednoczesne stosowanie doksytorubicyny i werapamilu (doustnie) zwiększa AUC (~104 %) oraz Cmax (~61 %) doksytorubicyny w osoczu krwi u chorych z rakiem drobnokomórkowym płuc. U chorych w fazie progresji nowotworu nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetyki doksytorubicyny przy jednoczesnym wstrzymaniu werapamilu dożylnie.

Fenobarbital: zwiększenie klirensu doustnego werapamilu pięciokrotnie.

Buspiron: zwiększenie AUC i Cmax buspironu 3,4-krotnie.

Midazolam: zwiększenie AUC midazolamu 3-krotnie oraz Cmax – 2-krotnie.

Werapamil może zwiększać stężenia β-blokerów w osoczu, co może prowadzić do addytywnego działania sercowo-naczyniowego (np. blok AV, bradykardia, hipotensja, niewydolność serca).

β-blokerów dożylnych nie należy stosować pacjentom leczonym werapamilem.

Metoprolol: zwiększenie AUC metoprololu (~32,5 %) oraz Cmax (~41 %) u pacjentów z dławicą piersiową (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Propranolol: zwiększenie AUC propranololu (~65 %) oraz Cmax (~94 %) u pacjentów z dławicą piersiową (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dygoxyna: u zdrowych ochotników zaobserwowano zwiększenie Cmax dygoxyny (~44 %), C12h (~53 %), Css (~44 %), AUC (~50 %), dlatego należy zachować ostrożność wobec toksyczności naparstnicy. Zaleca się zmniejszenie dawki dygoxyny (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dygitoksyna: zmniejszenie klirensu dygitoksyny (~27 %) oraz klirensu pozanerkowego (~29 %).

Cymetydyna: zwiększenie AUC R-werapamilu (~25 %) oraz S-werapamilu (~40 %) z odpowiednim zmniejszeniem klirensu R- i S-werapamilu.

Cyklosporyna: zwiększenie AUC, Cmax, Css cyklosporyny o około 45 %.

Ewerolimus: zwiększenie AUC ewerolimusu (około 3,5-krotnie) oraz Cmax (około 2,3-krotnie). Zwiększenie Ctrough werapamilu (około 2,3-krotnie). Może być konieczne dokładne ustalenie stężenia i dawki ewerolimusu.

Syrolimus: zwiększenie AUC (około 2,2-krotnie) syrolimusu, zwiększenie AUC (około 1,5-krotnie) S-werapamilu. Może być konieczne ustalenie stężenia i korekta dawki syrolimusu.

Takrolimus: możliwe zwiększenie stężenia tego leku w osoczu krwi.

Środki obniżające poziom lipidów ( inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny): leczenie inhibitorami HMG-CoA reduktazy (symwastatyna, atorwastatyna, lawastatyna) u pacjentów przyjmujących werapamil należy rozpoczynać od najniższych możliwych dawek i stopniowo je zwiększać. Jeśli pacjentowi, który już przyjmuje werapamil, konieczne jest przepisanie inhibitora HMG-CoA reduktazy, należy wziąć pod uwagę konieczność zmniejszenia dawki statyn i dobrać dawkowanie zgodnie ze stężeniem cholesterolu w osoczu krwi.

Werapamil może zwiększać stężenia atorwastatyny, lawastatyny i symwastatyny w osoczu krwi.

Atorwastatyna: możliwe podwyższenie stężenia atorwastatyny. Atorwastatyna zwiększa AUC werapamilu o około 43 %. Choć brakuje bezpośrednich danych klinicznych in vivo, istnieje silny potencjał, że werapamil może istotnie wpływać na farmakokinetykę atorwastatyny, a także symwastatyny lub lawastatyny. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny i werapamilu.

Lawastatyna: możliwe podwyższenie stężenia lawastatyny. Zwiększenie AUC (~63 %) i Cmax (~32 %) werapamilu.

Symwastatyna: zwiększenie AUC symwastatyny około 2,6-krotnie, Cmax symwastatyny – 4,6-krotnie.

Fluwastatyna, prawastatyna i rozuwastatyna: nie są metabolizowane przez cytochrom CYP3A4 i mają mniejsze prawdopodobieństwo interakcji z werapamilem.

Almotryptan: zwiększenie AUC o 20 %, Cmax – o 24 %.

Sulfinpirazon: podwyższenie klirensu doustnego werapamilu trzykrotnie, zmniejszenie dostępności biologicznej – o 60 %. Może wystąpić zmniejszenie działania hipotensyjnego.

Dabigatran: werapamil w postaci tabletek o szybkim uwalnianiu zwiększa Cmax (do 180 %) oraz AUC (do 150 %) dabigatranu. Nie zaobserwowano istotnej interakcji po podaniu werapamilu 2 godziny po dabigatranie eteksylacie (zwiększenie Cmax o około 10 % oraz AUC o około 20 %). Zwiększa się ryzyko krwawienia, dlatego zaleca się dokładne obserwowanie kliniczne, szczególnie w przypadku wystąpienia krwawienia oraz przy obecności łagodnego lub umiarkowanego zaburzenia funkcji nerek. Przy jednoczesnym stosowaniu z doustnym werapamilem może być konieczne zmniejszenie dawki dabigatranu (patrz instrukcja do stosowania medycznego dabigatranu w kwestii dawkowania).

Inne doustne leki przeciwnowotwowe bezpośredniego działania (DOAK): zwiększenie wchłaniania DOAK, ponieważ są one substratami P-gp. Ponadto zmniejszone wydalanie DOAK metabolizowanych przez CYP3A4 może prowadzić do zwiększenia ogólnoustrojowej dostępności biologicznej DOAK.

Zgodnie z niektórymi danymi, zwiększa się ryzyko krwawienia, szczególnie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Może być konieczne zmniejszenie dawki DOAK przy stosowaniu z doustnym werapamilem (patrz instrukcja do stosowania medycznego DOAK w kwestii dawkowania).

Iwabradyna: jednoczesne stosowanie z iwabradyną jest przeciwwskazane ze względu na addytywne działanie obniżające częstość akcji serca przez werapamil (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Sok grejpfrutowy: zwiększenie AUC R-werapamilu (~49 %) oraz S-werapamilu (~37 %), zwiększenie Cmax R-werapamilu (~75 %) oraz S-werapamilu (~51 %) bez zmiany okresu półtrwania i klirensu nerkowego. Należy unikać spożycia soku grejpfrutowego z werapamilem.

Hypericum perforatum (zioło św. Jana): zmniejszenie AUC R-werapamilu (~78 %) oraz S-werapamilu (~80 %) z odpowiednim zmniejszeniem Cmax.

Inne interakcje.

Leki przeciwwirusowe (HIV): ze względu na zdolność niektórych leków przeciwwirusowych, takich jak rytonawir, do hamowania metabolizmu, stężenia werapamilu w osoczu mogą wzrastać. Należy przepisywać z ostrożnością. Może być konieczne zmniejszenie dawki werapamilu.

Lit: opisywano zwiększoną neurotoksyczność litu przy jednoczesnym stosowaniu chlorowodorku werapamilu i litu, bez lub z podwyższeniem stężenia litu w osoczu krwi. Jednak u pacjentów, którzy stale przyjmowali tę samą dawkę litu doustnie, dodanie chlorowodorku werapamilu prowadziło do zmniejszenia stężenia litu w osoczu krwi. Pacjenci otrzymujący oba leki powinni być dokładnie monitorowani.

Blokery nerwowo-mięśniowe: dane kliniczne i badania na zwierzętach wskazują, że chlorowodorek werapamilu może potęgować działanie blokerów nerwowo-mięśniowych (działających podobnie jak kurary i depolaryzujących). Może być konieczne zmniejszenie dawki chlorowodorku werapamilu i/lub dawki blokera nerwowo-mięśniowego przy jednoczesnym stosowaniu.

Kwas acetylosalicylowy: zwiększenie ryzyka krwawienia.

Ethanolem (alkoholem): podwyższenie stężenia etanolu w osoczu krwi i spowolnienie jego wydalania. Działanie alkoholu może być zwiększone.

Leki obniżające ciśnienie, diuretyki, wazodylatory: nasilenie działania hipotensyjnego ze względu na możliwe działanie addytywne.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Zawał serca.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, powikłanym bradykardią, znacznym obniżeniem ciśnienia tętniczego lub zaburzeniami czynności lewej komory.

Blok serca / blok przedsionkowo-komorowy I stopnia / bradykardia / asystolia.

WeraPamil-Darnytsia wpływa na węzeł przedsionkowo-komorowy i węzeł zatokowy oraz wydłuża czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Należy stosować z ostrożnością, ponieważ rozwój bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia (co stanowi przeciwwskazanie), jedno-, dwu- lub trójramiennego bloku nogi pęczka Hisa wymaga odstawienia kolejnych dawek weraPamil-Darnytsia oraz podania odpowiedniej terapii w razie potrzeby.

WeraPamil-Darnytsia wpływa na węzeł przedsionkowo-komorowy i węzeł zatokowy i bardzo rzadko może wywołać wystąpienie bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia, bradykardię oraz nadzwyczaj rzadko – asystolię. Takie objawy są bardziej prawdopodobne u pacjentów z zespołem słabości węzła zatokowego (choroba węzła zatokowego), który częściej występuje u osób starszych.

Asystolia u pacjentów bez zespołu słabości węzła zatokowego jest zazwyczaj krótkotrwała (kilka sekund lub mniej), z samorzutnym powrotem do rytmu przedsionkowo-komorowego lub normalnego rytmu zatokowego. Jeśli zjawisko to nie jest szybkozależne, należy natychmiast rozpocząć odpowiednią terapię (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Działanie werapamilu oraz β-blokera lub innych leków na przewodnictwo i kurczliwość serca może być nasilone, dlatego należy zachować ostrożność przy ich jednoczesnym stosowaniu. Dotyczy to szczególnie każdego leku podawanego dożylnej.

Leki przeciwarhythmiczne, β-blokery.

Wzajemne nasilenie działania kardiowaskularnego (wzrost stopnia bloku przedsionkowo-komorowego, istotne zmniejszenie częstości skurczów serca, wystąpienie niewydolności serca, istotne obniżenie ciśnienia tętniczego). Obserwowano bezobjawową bradykardię (36 uderzeń/min) z migrującym węzłem rytmu przedsionkowego u pacjentów otrzymujących jednoczesną terapię kroplami ocznymi z tymlololem (β-bloker) podczas leczenia weraPamil-Darnytsia.

Digoksyna.

W przypadku jednoczesnego stosowania werapamilu z digoksyną należy zmniejszyć dawkę digoksyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Niewydolność serca.

Werapamil może wpływać na kurczliwość lewej komory. Efekt ten jest niewielki i zazwyczaj nieistotny. Jednak istniejąca niewydolność serca może się nasilać lub postępować. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia werapamilem należy skompensować niewydolność serca u pacjentów z frakcją wyrzutu powyżej 35% (np. za pomocą glikozydów nasierściowych) i odpowiednio kontrolować ją przez cały okres leczenia.

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny).

Patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

WeraPamil-Darnytsia należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami powodującymi zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (Myastenia gravis), zespołem Lamberta-Eatona, postępującą dystrofią mięśniową Duchenne’a.

U pacjentów z migotaniem komór / trzepotaniem przedsionków i dodatkowymi drogami przewodzenia (np. zespół Wolffa-Parkinsona-White’a) rzadko może występować nasilenie przewodnictwa przez nieprawidłową drogę, a komorowa tachykardia może być nasilona.

Niewydolność nerek.

Chociaż dane z potwierdzonych badań porównawczych wskazują, że niewydolność nerek nie wpływa na farmakokinetykę werapamilu u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym, istnieje kilka doniesień sugerujących, że pacjentom z niewydolnością nerek należy stosować werapamil z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem. Werapamil nie jest usuwany podczas hemodializy.

Niewydolność wątroby.

Ponieważ werapamil jest szeroko metabolizowany w wątrobie, należy starannie dobrać dawkę werapamilu u pacjentów z chorobami wątroby.

Pacjentom z istotnym zaburzeniem funkcji wątroby należy stosować werapamil z ostrożnością (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Ten lek zawiera laktozę, dlatego pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem niemożliwości wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy stosować tego leku.

Ten lek zawiera sód, dlatego pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu należy zachować ostrożność podczas stosowania.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak jest jednoznacznych i dobrze udokumentowanych danych dotyczących stosowania werapamilu u ciężarnych kobiet. Badania werapamilu przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Ponieważ wyniki badań rozrodczych przeprowadzonych na zwierzętach nie zawsze można ekstrapolować na człowieka, lek należy stosować w okresie ciąży tylko w przypadku nagłej potrzeby.

Werapamil przenika przez łożysko i jest wykrywany we krwi pępowinowej.

Podczas leczenia należy uwzględnić właściwość werapamilu polegającą na powodowaniu rozluźnienia mięśni macicy.

Karmienie piersią.

Werapamil i jego metabolity przenikają do mleka matki. Ograniczone dane u ludzi wskazują, że ilość werapamilu przenikająca do organizmu noworodka jest niska (0,1–1% dawki doustnej przyjętej przez matkę), dlatego stosowanie werapamilu może być zgodne z karmieniem piersią, jednak ryzyko dla noworodków nie może być wykluczone. Ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych u noworodków, werapamil w okresie karmienia piersią można stosować tylko w przypadku nagłej potrzeby dla matki.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Z uwagi na działanie przeciwzakrzepowe werapamilu chlorowodoranu, w zależności od indywidualnej reakcji, zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych, pracy z maszynami lub pracy w warunkach niebezpiecznych może być zaburzona z powodu uczucia senności, szczególnie na początku leczenia, przy zwiększaniu dawki, zmianie leku obniżającego ciśnienie tętnicze, a także przy jednoczesnym przyjmowaniu alkoholu. Werapamil może podnosić poziom alkoholu w osoczu krwi i opóźniać jego wydalanie, w związku z czym działanie alkoholu może być nasilone.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie dobierać indywidualnie dla każdego pacjenta. Lek należy przyjmować nie rozżuwając i nie rozsypując, z odpowiednią ilością płynu (np. 1 szklanka wody, w żadnym wypadku nie sok z grejpfruta), najlepiej podczas lub bezpośrednio po posiłku.

Dorośli i nastolatkowie o masie ciała powyżej 50 kg.

Choroba wieńcowa, paroksystalne nadkomorowe tachykardie, migotanie/mrówienie przedsionków.

Zalecana dawka dzienna wynosi 120–480 mg, podzielona na 3–4 dawki. Maksymalna dawka dzienna – 480 mg.

Nadciśnienie tętnicze.

Zalecana dawka dzienna wynosi 120–360 mg, podzielona na 3 dawki.

Dzieci w wieku przedszkolnym do 6 roku życia, wyłącznie przy zaburzeniach rytmu serca.

Zalecane dawkowanie w zakresie 80–120 mg na dobę, podzielone na 2–3 dawki.

Dzieci w wieku 6–14 lat, wyłącznie przy zaburzeniach rytmu serca. Zalecane dawkowanie w zakresie 80–360 mg na dobę, podzielone na 2–4 dawki.

Zaburzenia funkcji nerek.

Dostępne dane opisano w sekcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”. Pacjentom z niewydolnością nerek werapamilu hydrochloran należy stosować z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem.

Zaburzenia funkcji wątroby.

U chorych z zaburzeniami funkcji wątroby działanie werapamilu hydrochloranu jest wzmocnione i wydłużone ze względu na spowolnienie rozkładu leku. Dlatego w takich przypadkach dawkowanie należy ustalać z szczególną ostrożnością i rozpoczynać od małych dawek (u chorych z ograniczoną funkcją wątroby początkowo 2–3 razy dziennie po 40 mg, odpowiednio 80–120 mg na dobę (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W przypadku konieczności stosowania dawki 40 mg należy stosować lek w odpowiednim dawkowaniu.

Nie przyjmować leku w pozycji leżącej.

Werapamilu hydrochloran nie można przepisywać chorym po zawałcie mięśnia sercowego w ciągu 7 dni od zdarzenia.

Po długotrwałej terapii lek należy odstawiać stopniowo, zmniejszając dawkę.

Czas trwania leczenia określa lekarz indywidualnie i zależy od stanu pacjenta oraz przebiegu choroby.

Dzieci.

Leku w tej postaci lekarskiej można stosować dzieciom wyłącznie przy zaburzeniach rytmu serca (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia werapamilem zależą od przyjętej ilości, czasu, w którym podejmuje się działania detoksykacyjne, oraz kurczliwości mięśnia sercowego (związanej z wiekiem).

Objawy: hipotensja tętnicza (czasem do wartości, których nie można wykryć), objawy wstrząsu, utrata przytomności, blokady A–B I i II stopnia (często jako zjawisko Wenckebacha z rytmem galopu lub bez), całkowity blok A–B z całkowitą dysocjacją A–B, rytm galopu, asystolia, bradykardia aż do blokady A–B wysokiego stopnia i zatrzymania węzła zatokowego, hiperglikemia, stupor i kwasica metaboliczna. Obserwowano przypadki śmiertelne w wyniku przedawkowania.

Leczenie przedawkowania werapamilu hydrochloranu: głównie wspierające i indywidualne. Główne działania stosowane w celu wyeliminowania objawów celowego przedawkowania po doustnym podaniu werapamilu hydrochloranu: wyeliminowanie efektów kardiodepresyjnych, hipotensji lub bradykardii poprzez stymulację β-adrenergiczną. Specyficznym antydotum jest wapń, np. 10–20 ml 10 % roztworu glukonianu wapnia podany dożylnie (2,25–4,5 mmol), w razie potrzeby powtarzane wstrzykiwanie lub podanie w postaci ciągłej infuzji kroplowej (np. 5 mmol/godz.).

Zabiegi terapeutyczne, które należy zastosować, zależą od czasu, w którym przyjmowano werapamil, rodzaju i nasilenia objawów zatrucia. Przy zatruciach dużą ilością leków o powolnym uwalnianiu, uwalnianie aktywnego składnika leku i jego wchłanianie w jelitach może trwać ponad 48 godzin.

Należy brać pod uwagę, że w całym przewodzie pokarmowym mogą występować grudki nie w pełni rozpuszczonych tabletek, które działają jako aktywne magazyny leku (w zależności od czasu, który upłynął od przyjęcia).

Ogólne działania, które należy podjąć: przepłukanie żołądka wraz ze zwykłymi środkami ostrożności, nawet ponad 12 godzin po przyjęciu doustnie, jeśli nie wykryto żadnej motoryki przewodu pokarmowego (szmery perystaltyczne).

Przy podejrzeniu zatrucia lekiem o modyfikowanym uwalnianiu wskazane są działania takie jak wywołanie wymiotów, usunięcie zawartości żołądka i jelita cienkiego pod kontrolą endoskopową, przemywanie jelita, stosowanie środków przeczyszczających, klistery oczyszczające. Stosuje się standardowe intensywne zabiegi resuscytacyjne, takie jak reanimacja krążeniowo-oddechowa, defibrylacja i/lub terapia stymulatorem serca.

W przypadku znacznej hipotensji tętniczej lub blokady A–B wysokiego stopnia należy stosować środki podnoszące ciśnienie tętnicze (np. dopamina, dobutamina, noradrenalina).

W przypadku asystolii, blokady A–B II lub III stopnia, bradykardii zatokowej jednocześnie ze stosowaniem zwykłych działań należy zastosować stymulację β-adrenergiczną (np. izoprenalina, orcyprenalina), inne działania skierowane na podniesienie ciśnienia tętniczego, kardiostymulację lub przywrócenie czynności serca i oddychania.

Jeśli występują objawy trwałej niewydolności mięśnia sercowego – stosować dopaminę, dobutaminę, w razie potrzeby – powtarzane wstrzykiwania wapnia.

Werapamilu hydrochloran nie usuwa się za pomocą hemodializy.

Niepożądane działania.

Poniżej wymienione niepożądane działania zgłaszano podczas badań klinicznych, stosowania werapamilu po wprowadzeniu na rynek lub w badaniach klinicznych fazy IV.

Dla każdego układu narządów niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznane (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Najczęściej obserwowane niepożądane działania to: ból głowy, zawroty głowy; zaburzenia przewodu pokarmowego: nudności, zaparcia i ból brzucha; a także bradykardia, tachykardia, uczucie przyspieszonego bicie serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, hiperemia, obrzęk obwodowy oraz zmęczenie.

Ze strony narządów słuchu i aparatu vestibularnego: rzadko – szumy w uszach; nieznane – zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: nieznane – skurcz oskrzeli, duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, zaparcia; nieczęsto – ból brzucha; rzadko – wymioty; nieznane – dyskomfort brzuszny, niedrożność jelit, hiperplazja dziąseł (zapalenie dziąseł i krwawienie). Hiperplazja dziąseł może bardzo rzadko występować przy długotrwałym stosowaniu leku i całkowicie ustępuje po jego odstawieniu.

Ze strony nerek i układu moczowego: nieznane – niewydolność nerek.

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: nieznane – hiperkaliemia.

Ze strony układu nerwowego: często – zawroty głowy, ból głowy; rzadko – parestezje, drżenie, senność; nieznane – zaburzenia ekstrapiramidowe, porażenie (tetrapareza)*, napady padaczkowe.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: często – bradykardia, hiperemia, rumień, obniżenie ciśnienia tętniczego, zaburzenia napięcia naczyń; nieczęsto – uczucie przyspieszonego bicie serca, tachykardia; nieznane – blokada AV I, II lub III stopnia, niewydolność serca, zatrzymanie węzła zatokowego, zatokowa bradykardia, asystolia, bradyarytmia przy migotaniu przedsionków.

Ze strony układu immunologicznego: nieznane – nadwrażliwość.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – nadmierne potenie; nieznane – obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona, wielobarwna rumieńsza, wysypka makularna i plamnicza, łysienie, pokrzywka, uczucie świądu, swędzenie, purpura, erytromelalgia.

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej: nieznane – mialgia, artreksja, osłabienie mięśni.

Ze strony układu rozrodczego i funkcji gruczołów mlekowych: nieznane – zaburzenia erekcji, ginekomastia, galaktofagia. Ginekomastia obserwowano w bardzo rzadkich przypadkach u mężczyzn w podeszłym wieku podczas długotrwałej terapii werapamilem i była całkowicie odwracalna po odstawieniu leku we wszystkich przypadkach.

Ogólne zaburzenia: często – obrzęki obwodowe; nieczęsto – zmęczenie.

Badania laboratoryjne: nieznane – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych oraz poziomu prolaktyny w surowicy krwi.

*Podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek raz zgłoszono przypadek porażenia (tetraparezy) związanego z jednoczesnym stosowaniem werapamilu i kolchicyny. Może to być spowodowane przenikaniem kolchicyny przez barierę krew-mózg wskutek hamowania przez werapamil CYP3A4 i białka P-gp (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala ono na kontynuowanie monitorowania stosunku „korzyść/ryzyko” dla danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane działania poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 5 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Farmaceutyczna firma „Darnytsia”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.