SPIRONOLAKTON-DARNYTSIA

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Spironolakton-Darnytsia (SPIRONOLACTONE-DARNITSA)

SkÅ ad:

substancja czynna: spironolakton;

1 tabletka zawiera spironolaktonu 25 mg;

substancje pomocnicze: skrobi ziemniaczanej, laktozy monohydrat, povidon, stearynian wapnia.

Postać leku. Tabletki.

GÅ owne wÅ asciwoÅ ci fizykochemiczne: tabletki o ksztaÅ cie bryÅ yÅ y przestrzennej z rowkiem, biaÅ e lub biaÅ e z kremowym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Diuretyki z zachowaniem potasu. AntagoniÅ cy aldosteronu. Spironolakton. Kod ATC C03D A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancją czynną leku jest spironolakton – konkurencyjny antagonist aldosteronu oddziałujący na kanaliki dystalne nerek. W wyniku blokady działania aldosteronu hamuje się zatrzymanie wody oraz jonów Na+ i sprzyja utrzymaniu jonów K+, co nie tylko zwiększa wydalanie jonów Na+ i Cl−, ale także zmniejsza wydalanie jonów K+ z moczem oraz zmniejsza wydalanie jonów H+. W efekcie działanie moczopędne wykazuje również działanie hipotensyjne.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym lek jest szybko i całkowicie wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Bio dostępność wynosi 92–99% i może nieco wzrastać po podaniu z posiłkiem.

Maksymalne stężenie spironolaktonu w osoczu krwi obserwuje się po 2,6 godziny i wynosi 80 ng/ml. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi około 90%. Okres półwylądowania wynosi 1,3 godziny.

Spironolakton jest metabolizowany w wątrobie. Jego aktywnymi metabolitami są 7α-tiometylospironolakton i kanrenon. Działanie antyaldosteronowe wywołuje kanrenon, który stanowi około 50% wszystkich metabolitów spironolaktonu. Wskaźniki szczytowego stężenia w osoczu krwi oraz czasu jego osiągnięcia wynoszą odpowiednio dla 7α-tiometylospironolaktonu – 391 ng/ml i 3,2 godziny, dla kanrenonu – 181 ng/ml i 4,3 godziny. Okres półwylądowania wynosi odpowiednio 13,8 godziny i 16,5 godziny. Spironolakton oraz jego metabolity przenikają przez łożysko i do mleka matki.

Wydalane są z organizmu głównie w postaci metabolitów drogą nerkową, niewielka część wydzielana jest z kałem. Dla spironolaktonu charakterystyczny jest efekt kumulacji.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Hiperaldosteronizm pierwotny.
• Przewlekła niewydolność serca w przypadku braku skuteczności lub nietolerancji innych diuretyków lub konieczności zwiększenia ich skuteczności.
• Esencjalne nadciśnienie tętnicze, głównie w przypadku hipokaliemii, zazwyczaj w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.
• Przewlekłe zapalenie wątroby towarzyszone obrzękami i/lub wodobrzuszem.
• Obrzęki spowodowane zespołem nerczynowym.
• Hipokaliemia – w przypadku niemożności zastosowania innej terapii.
• Zapobieganie hipokaliemii u pacjentów przyjmujących glikozydy serca, gdy inne metody terapii są uznawane za niewskazane lub niewłaściwe.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub inne składniki leku.
• Ostra niewydolność nerek, znaczne zaburzenie wydzielania azotu przez nerki (szybkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min), bezmocz.
• Hiperkaliemia, hiponatremia.
• Choroba Addisona.
• Jednoczesne stosowanie z diuretykami zatrzymującymi potas i lekami zawierającymi potas ze względu na możliwość rozwoju hiperkaliemii.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania spironolaktonu z innymi lekami możliwe są:

z lekami przeciwnadciśnieniowymi (szczególnie z blokerami zwojów, nikardypiną, nimodypiną) – nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego; przy jednoczesnym stosowaniu należy zmniejszyć dawkę leków przeciwnadciśnieniowych, a następnie dostosować ją w razie potrzeby. Ponieważ inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) obniżają produkcję aldosteronu, nie należy stosować leków tej grupy razem ze spironolaktonem na stałe, szczególnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek;

z chlorkiem amonu, cholestyraminą – zwiększone ryzyko rozwoju hiperkaliemii i hiperchloranowego kwasicy metabolicznej;

z diuretykami zatrzymującymi potas, lekami potasu, inhibitorami ACE, blokerami receptorów angiotensyny II, blokerami receptorów aldosteronu, lekami przeciwcholinesterazowymi, takrolimusem, cyklosporyną – zwiększone ryzyko rozwoju hiperkaliemii; jednoczesne stosowanie z diuretykami zatrzymującymi potas i lekami potasu jest przeciwwskazane ze względu na możliwość rozwoju hiperkaliemii;

z innymi diuretykami – wzmocnienie efektu moczopędnego;

z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi – zwiększone ryzyko rozwoju hiperkaliemii i niewydolności nerek z jednoczesnym zmniejszeniem efektu moczopędnego, natriuretycznego i przeciwnadciśnieniowego spironolaktonu; przy jednoczesnym stosowaniu z kwasem acetylosalicylowym również hamowany jest synteza prostaglandyn, z antypiryną – wzmaga się jej metabolizm w wątrobie;

z glikokortykosteroidami, hormonem adrenokortykotropowym (ACTH) – wzmocnienie działania moczopędnego i natriuretycznego spironolaktonu oraz paradoksalne wzmocnienie wydalania potasu;

z α- i β-adrenomimetykami, karbenoksolonem – osłabienie działania spironolaktonu;

z lekami przeciwwstrętowymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi – wzmocnienie działania spironolaktonu;

z barbituranami, lekami narkotycznymi, etanolem – wystąpienie ortostatycznej hipotensji;

z terfenadyną – zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowej w wyniku hipokaliemii i zaburzeń równowagi innych elektrolitów;

z karbamazepiną – zwiększone ryzyko rozwoju hiponatremii;

z derywatami digitalis – zwiększone ryzyko zatrucia glikozydami w wyniku przedłużenia okresu półwylu;

z lekami litu – zwiększone ryzyko zatrucia w wyniku obniżenia klirensu nerkowego litu; nie należy stosować tych leków jednocześnie;

z pośrednimi lekami przeciwkrzepliwymi (pochodne kumaryny), mitytanem, aminami presorowymi (adrenalina), glikozydami serca – osłabienie działania tych leków;

z heparyną, heparyną o niskiej masie cząsteczkowej – wystąpienie ciężkiej hiperkaliemii;

z trypthorelinem, busereliniem, gonadoreliną – wzmocnienie działania tych leków;

z kombinacją trimetoprymu/sulfametoksazolu (antybiotyk, tzw. ko-trimoksazol) – wystąpienie klinicznie istotnej hiperkaliemii;

z lekami immunosupresyjnymi, cyklosporyną i takrolimusem – zwiększone ryzyko rozwoju hiperkaliemii wywołanej przez spironolakton;

z cholestyraminą, chlorkiem amonu – zwiększone ryzyko rozwoju hiperkaliemii i hiperchloranowego kwasicy metabolicznej;

z nitrogliceryną, innymi nitratami lub lekami rozszerzającymi naczynia – wzmocnienie działania przeciwnadciśnieniowego spironolaktonu;

z aminami presorowymi (noradrenalina) – obniżenie reakcji naczyniowych na noradrenalinę. Z tego powodu należy zachować ostrożność podczas stosowania znieczulenia miejscowego lub ogólnego u pacjentów przyjmujących spironolakton;

z antypiryną – przyspieszenie metabolizmu antypiryny;

z karbenoksolonem – wystąpienie zatrzymania sodu w organizmie i, jako konsekwencja, obniżenie skuteczności spironolaktonu. Należy unikać jednoczesnego stosowania karbenoksolonu i spironolaktonu;

z abirateronem – przy stosowaniu łącznie spironolakton wiąże się z receptorem androgenowym i możliwe jest zwiększenie stężenia antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego leczonych abirateronem. Stosowanie z abirateronem nie jest zalecane;

z aliskirenem – obniża stężenie furosemidu w osoczu krwi przy doustnym stosowaniu. Obniżenie działania furosemidu może występować u pacjentów przyjmujących zarówno aliskiren, jak i furosemid doustnie, dlatego zaleca się monitorowanie obniżenia efektu moczopędnego i odpowiednie dostosowanie dawki.

Spironolakton może wzmagać działanie analogów GnRH (gonadotropin-releasing hormone): trypthorelinu, busereliny, gonadoreliny.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Stosowanie leku, szczególnie u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek, może prowadzić do przejściowego wzrostu stężenia azotu mocznika we krwi oraz hiperkaliemii, co może spowodować zaburzenia rytmu serca i odwracalny hiperchloremiczny kwasobłonność metaboliczną. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek, wątroby oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Należy okresowo kontrolować poziom elektrolitów we krwi oraz parametry czynności nerek. W przypadku rozwoju hiperkaliemii należy przerwać leczenie spironolaktonem.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których istniejące choroby mogą sprzyjać rozwojowi kwasobłonności i/lub hiperkaliemii.

Jednoczesne stosowanie spironolaktonu z lekami powodującymi hiperkaliemię (np. inne oszczędzające potas moczopochłonne, inhibitory ACE, antagoniści receptorów angiotensyny II, blokery aldosteronu, heparyna, heparyna o niskiej masie cząsteczkowej, przygotowania potasu, dieta bogata w potas, stosowanie substytutów soli zawierających potas) może prowadzić do rozwoju ciężkiej hiperkaliemii.

Hiperkaliemia może prowadzić do zgonu. Kontrola i korekta stężenia potasu u pacjentów z ciężką niewydolnością serca leczonych spironolaktonem ma krytyczne znaczenie. Nie należy stosować leku jednocześnie z innymi oszczędzającymi potas moczopochłonnymi. Pacjentom z poziomem potasu we krwi powyżej 3,5 mEq/l przeciwwskazane jest stosowanie przygotowań potasu. Zalecana częstotliwość oznaczania stężenia potasu i kreatyniny to: po tygodniu od rozpoczęcia leczenia lub zwiększenia dawki spironolaktonu, następnie co miesiąc przez pierwsze 3 miesiące, potem co kwartał przez rok, a następnie co 6 miesięcy. Przy stężeniu potasu we krwi powyżej 5 mEq/l lub kreatyniny powyżej 4 mg/dl należy tymczasowo lub całkowicie przerwać przyjmowanie spironolaktonu.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z cukrzycą, szczególnie w przypadku obecności nefropatii cukrzycowej.

Terapia spironolaktonem może zakłócać oznaczanie stężenia kortyzolu, adrenaliny i derywatu (metodami radioimmunologicznymi).

Należy unikać długotrwałego, nieuzasadnionego stosowania leku, ponieważ badania wykazały, że długotrwałe podawanie spironolaktonu zwierzętom w maksymalnych dawkach sprzyjało rozwojowi nowotworów złośliwych i białaczce mieloidalnej.

Podczas stosowania leku zabronione jest spożywanie alkoholu.

Spironolakton-Darnytsia zawiera laktozę, dlatego pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem niemogącego wchłaniania glukozy i galaktozy nie można stosować tego leku.

Spironolakton należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z porfirią, ponieważ wiele leków może wywoływać zaostrzenie porfirii.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży oraz karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

W okresie początkowym przyjmowania leku, którego długość jest indywidualna, przeciwwskazane jest prowadzenie pojazdów oraz obsługa innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosować doustnie dorosłym i dzieciom. Dawkę dobową leku należy przyjmować w 1 lub 2 dawkach po posiłku. Stosowanie dobowej dawki w jednym zastrzyku lub pierwszą dawkę leku przy dwukrotnym stosowaniu zaleca się rano.

Czas trwania leczenia jest indywidualny, w niektórych przypadkach może trwać kilka lat, przy czym konieczne jest stosowanie leku w najniższej skutecznej dawce dobowej przy jednoczesnej stałej kontroli składu elektrolitowego surowicy krwi oraz wskaźników czynności nerek.

Dorosłym.

Pierwotny hiperaldosteronizm.

W przygotowaniu do operacji lek stosować w dawce 100–400 mg na dobę.

W przypadku niemożności leczenia operacyjnego spironolakton można stosować długoterminowo jako leczenie wspomagające w najniższej skutecznej dawce, która dobiera się indywidualnie.

W takim przypadku dawkę początkową można obniżać co 14 dni aż do osiągnięcia minimalnej skutecznej dawki. W leczeniu długotrwałym zaleca się stosowanie leku w połączeniu z innymi diuretykami w celu zmniejszenia działań niepożądanych.

Niewydolność serca zastoinowa, obrzęki spowodowane zespołem nerczycowym.

Lek stosować w dawce początkowej 100 mg na dobę w 1 lub 2 dawkach. Dawka dobową może również wahać się w granicach od 25 do 200 mg.

W przypadku przepisywania wyższych dawek lek można stosować w połączeniu z innymi diuretykami działającymi w bliższych odcinkach kanalików nerkowych. W takim przypadku należy skorygować dawkę spironolaktonu.

Złośliwa nadciśnienie tętnicze.

Lek stosować w dawce początkowej 50–100 mg na dobę w 1 lub 2 dawkach w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Leczenie należy kontynuować przez co najmniej 2 tygodnie, ponieważ dopiero na końcu tego okresu osiąga się maksymalny efekt przeciwnadciśnieniowy. Dalsza korekta dawki jest indywidualna, w zależności od osiągniętego efektu.

Zapalenie wątroby z obrzękami lub wodobrzuszem.

Jeśli stosunek Na+/K+ w moczu jest większy niż 1, lek stosować w dawce początkowej 100 mg na dobę. Maksymalna dawka dobową – 100 mg/dobę. Jeśli ten stosunek jest mniejszy niż 1, lek stosować w dawce 200 mg na dobę, przy czym maksymalna dawka dobową – 400 mg/dobę.

Hipokaliemia.

Lek stosować w dawce 25–100 mg na dobę pacjentom, u których suplementacja potasu w diecie lub inne metody terapii zastępczej potasem są niewystarczające.

Dzieciom.

Lek stosować w dawce 1–3 mg/kg masy ciała na dobę w 1 lub 2 dawkach. W leczeniu wspomagającym w połączeniu z innymi diuretykami dawka dobową wynosi 1–2 mg/kg masy ciała.

W razie potrzeby stosowania leku dzieciom w wieku do 3 lat, tabletkę należy rozdrobnić, rozpuścić i podać dziecku w postaci zawiesiny.

Pacjentom w podeszłym wieku.

Zaleca się stosowanie leku w niższych dawkach z kolejnym stopniowym zwiększaniem dawki aż do osiągnięcia maksymalnego efektu. Należy wziąć pod uwagę, że u tej grupy chorych występują zaburzenia wątrobowe i nerkowe, które mogą wpływać na metabolizm i wydalanie leku.

Dzieci.

Lek stosuje się w praktyce pediatrycznej na pisemne polecenie lekarza.

Przedawkowanie.

Objawy: senność/ospałość, dezorientacja, zaburzenia elektrolitowe.

Leczenie: terapia objawowa. Należy utrzymać równowagę wodno-elektrolitową i kwasowo-zasadową: stosować diuretyki wydalające potas, podawać glukozę z insuliną dożylnie, w przypadkach ciężkich – przeprowadzić hemodializę. Nie istnieje specyficzny antydotum.

Działania niepożądane.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie tętnicze, arytmia (u pacjentów z niewydolnością nerek i u tych, którzy przyjmują leki zawierające potas), zapalenie naczyń.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: leukopenia (w tym agranulocytoza), trombocytopenia, anemia megaloblastyczna lub aplastyczna, eozynofilia.

Ze strony układu nerwowego i psychiki: ból głowy, senność, zawroty głowy, ataksja, porażenie, paraplegia, letarg, spowolnienie, dezorientacja.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: zmiana barwy głosu.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, spadek apetytu, ból brzucha i żołądka, biegunka, zaparcia, bóle jelitowe, zapalenie żołądka, wrzody żołądka i dwunastnicy, krwawienie z żołądka.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: zapalenie wątroby, zaburzenia funkcji wątroby.

Ze strony układu moczowego: ostra niewydolność nerek.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: osteomalacja, skurcze mięśni, drgawki mięśni kończyn dolnych.

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: hiperkaliemia, hiponatremia, hiperkreatyninemia, podwyższenie stężenia mocznika we krwi, hiperurykemia, porfiria, metaboliczny kwasobrzusze lub alkalozę z nadmiarem chlorków, odwodnienie.

Ze strony układu endokrynnego: hirsutyzm.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: obniżenie libidum, zaburzenia erekcji, ginekomastia, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, algomenorrhea, amenorrhoea, metrorrhagia w okresie menopauzy, napięcie i ból gruczołów mlekowych u kobiet, bezpłodność (przy stosowaniu wysokich dawek – 450 mg na dobę), łagodne guzy gruczołów mlekowych.

Ze strony układu odpornościowego, skóry i tkanki podskórnej: reakcje nadwrażliwościowe, w tym: wysypka, swędzenie, pokrzywka, gorączka lekowa; hipertrichia, łysienie, toczeń, zaczerwienienie, rumień pierścieniowaty, egzema, zespół Stevensa-Johnsona.

Ogólne: osłabienie, zwiększona zmęczliwość.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 3 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria sprzedaży.

Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo farmaceutyczne „Darnytsia” sp. z o.o.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.