RYTMONORM®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU Rytmonorm® (RYTMONORM®)

Skład:

substancja czynna: propafenonu hydrochlorid;

1 tabletka zawiera propafenonu hydrochloridu 150 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa crospowidonowa, skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza, stearynian magnezu, woda oczyszczona, makrogol 400, makrogol 6000, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletka powlekana błonką.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka powlekana błonką, od białego do prawie białego koloru, dwuwypukła, z oznaczeniem „150” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach serca. Leki przeciwarytmiczne klasy IC. Propafenon. Kod ATC C01BC03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Propafenon jest lekiem przeciwnagłościowym z grupy IС.

Wywiera stabilizujący wpływ na błony miokardium, zmniejsza szybki napływ jonów sodu, co prowadzi do obniżenia szybkości depolaryzacji oraz wydłużenia czasu przewodzenia impulsu przez przedsionki, węzeł AV i przede wszystkim przez układ przewodzący Hisa–Purkinjego.

Przewodzenie impulsu przez dodatkowe szlaki, jak w zespole WPW (zespół Wolffa–Parkinsona–White’a), jest hamowane dzięki wydłużeniu okresu refrakcji lub blokady drogi przewodzącej zarówno w kierunku anterogradnym, jak i głównie retrogradnym.

Jednocześnie pobudliwość spontaniczna jest obniżona dzięki podniesieniu progu wrażliwości miokardium, podczas gdy pobudliwość elektryczna mięśnia sercowego zmniejsza się na skutek podniesienia progu migotania komór.

Efekty przeciwnagłościowe: spowolnienie szybkości wzrostu potencjału czynnościowego, zmniejszenie pobudliwości, homogenizacja współczynnika przewodnictwa, hamowanie automatyzmu ektopowego, zmniejszenie skłonności miokardium do migotania.

Propafenon wykazuje umiarkowaną aktywność beta-sympatolityczną bez znaczenia klinicznego. Jednak istnieje możliwość, że wysokie dawki dobowe (900–1200 mg) mogą wywołać efekt sympatolityczny (antyadrenergiczny).

Na EKG propafenon powoduje niewielkie wydłużenie odcinków P, PR i QRS, natomiast odcinek QTС pozostaje zazwyczaj niezmieniony.

U pacjentów poddawanych leczeniu digitalisem z frakcją wyrzutową 35–50 % kurczliwość lewej komory jest nieco obniżona. U pacjentów z ostrym infektem przechodnim i niewydolnością serca dożylne podawanie propafenonu może znacząco zmniejszyć frakcję wyrzutową lewej komory, jednakże w mniejszym stopniu dotyczy to pacjentów z ostrym etapem zawału mięśnia sercowego, który nie towarzyszy niewydolność serca. W obu przypadkach ciśnienie w tętnicach płucnych wzrasta minimalnie. Ciśnienie w tętnicach obwodowych nie wykazuje istotnych zmian. To pokazuje, że propafenon nie wywiera klinicznie istotnego wpływu negatywnego na funkcję lewej komory. Klinicznie istotne obniżenie funkcji lewej komory należy oczekiwać jedynie u pacjentów z już istniejącym pogorszeniem funkcji komorowej.

W związku z tym niewydolność serca, która nie była leczona, może dalej się nasilać, z możliwością wystąpienia dekompensacji.

Farmakokinetyka.

Propafenon stanowi racemiczną mieszaninę S- i R-propafenonu.

Absorpcja

Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2–3 godzinach od przyjęcia propafenonu chlorowodoranu. Stwierdzono, że propafenon ulega intensywnej presystemowej biotransformacji (efekt pierwszego przejścia przez wątrobę zależny od CYP2D6), co przejawia się zależnością biodostępności absolutnej od dawki i postaci leku. Chociaż w badaniu z zastosowaniem pojedynczej dawki przyjmowanie pokarmu zwiększało maksymalne stężenie w osoczu i biodostępność leku, to przy wielokrotnym podawaniu propafenonu zdrowym ochotnikom przyjmowanie pokarmu nie prowadziło do istotnych zmian biodostępności.

Rozkład

Propafenon szybko się rozkłada. Objętość rozkładu w stanie równowagi wynosi od 1,9 do 3,0 l/kg. Stopień wiązania propafenonu z białkami osocza zależy od jego stężenia i maleje z 97,3 % przy stężeniu 0,25 μg/ml do 81,3 % przy stężeniu 100 μg/ml.

Biotransformacja i eliminacja

Istnieją dwie genetycznie uwarunkowane drogi metabolizmu propafenonu. U ponad 90 % pacjentów lek ulega szybkiemu i intensywnemu metabolizmowi z okresem półtrwania od 2 do 10 godzin (szybcy metabolizatorzy). U tych pacjentów przemiana metaboliczna propafenonu prowadzi do powstania dwóch aktywnych metabolitów: 5-hydroksypropafenonu, powstającego pod wpływem CYP2D6, oraz N-depropylopropafenonu (norpropafenonu), powstającego pod wpływem CYP3A4 i CYP1A2. U mniej niż 10 % pacjentów (wolni metabolizatorzy) metabolizm propafenonu zachodzi wolniej, ponieważ metabolit 5-hydroksylowy nie powstaje lub powstaje jedynie w minimalnych ilościach. Obliczony okres półtrwania propafenonu wynosi 2–10 godzin u szybkich metabolizatorów i 10–32 godziny u wolnych metabolizatorów. Klirens propafenonu wynosi od 0,67 do 0,81 l/godz/kg.

Ponieważ stężenie równowagowe propafenonu chlorowodoranu osiągane jest po 3–4 dniach przyjmowania leku, zalecany schemat dawkowania propafenonu jest taki sam dla wszystkich pacjentów niezależnie od typu metabolizmu (czyli zarówno dla wolnych, jak i szybkich metabolizatorów).

Liniowość/nieliniowość

Nasycająca droga metabolizmu hydroksylacyjnego (zależna od CYP2D6) u szybkich metabolizatorów prowadzi do nieliniowości farmakokinetyki leku. U wolnych metabolizatorów farmakokinetyka propafenonu jest liniowa.

Zmienność międzyludzka i wewnątrzindiwidualna

Farmakokinetyka propafenonu chlorowodoranu charakteryzuje się znacznym stopniem zmienności indywidualnej, która w dużej mierze wynika z efektu pierwszego przejścia przez wątrobę oraz nieliniowej farmakokinetyki u szybkich metabolizatorów. Znaczna zmienność stężeń leku we krwi pacjentów wymaga ostrożnego doboru dawki, podczas którego należy dokładnie monitorować objawy toksyczności kliniczne i elektrokardiograficzne.

Pacjenci w wieku podeszłym

Poziomy ekspozycji na propafenon u pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek były bardzo zmienne i istotnie nie różniły się od poziomów zarejestrowanych u zdrowych młodych ochotników. Ekspozycja na 5-hydroksypropafenon u starszych pacjentów była podobna, ale poziomy ekspozycji glukuronidów propafenonu podwajały się.

Upośledzenie funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek stężenia ekspozycji propafenonu i 5-hydroksypropafenonu nie różniły się od stężeń ekspozycji u zdrowych ochotników z grupy kontrolnej, ale obserwowano kumulację metabolitów glukuronidowych propafenonu. Pacjentom z chorobami nerek należy przepisywać propafenon chlorowodoran z ostrożnością.

Upośledzenie funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby wzrasta biodostępność propafenonu po podaniu doustnym i wydłuża się okres półtrwania leku. Dlatego pacjenci z chorobami wątroby wymagają dostosowania dawki leku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Profilaktyka i leczenie:

• arytmii komorowych;
• przerywanych tachyarytmii nadkomorowych, w tym przerywanej formy migotania/mrowienia przedsionków oraz przerywanych tachyarytmii reentry z zaangażowaniem węzła AV lub dodatkowych dróg przewodzenia, w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub przeciwwskazań do jej stosowania.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na propafenonu hydrochloride lub którykolwiek inny składnik leku wymieniony w sekcji „Skład”.

• Stwierdzony zespół Brugadы (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

• Przypadek zawału mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy.

• Znaczne organiczne choroby serca, takie jak:

• niekontrolowana niewydolność serca (frakcja wyrzutowa lewej komory < 35%);

• szok kardiogenny (jeśli nie jest spowodowany arytmią);

• ciężka objawowa bradykardia;

• dysfunkcja węzła zatokowego, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowego, blokada AV II stopnia lub wyższego stopnia, blokada pęczka Hisa lub blokada dystalna w przypadku braku sztucznego stymulatora serca;

• ciężka hipotensja tętnicza.

• Ujawnione zaburzenia elektrolitowe (np. zaburzenia metabolizmu potasu).

• Ciężkie choroby obturacyjne płuc.

• Jednoczesne stosowanie z rytonawirem.

• Miastenia gravis.

• Ciężka niewydolność wątroby.

Wpływ innych leków i inne rodzaje interakcji.

Efekty uboczne propafenonu hydrochloride mogą być nasilane przy jednoczesnym stosowaniu z lekami znieczyszczającymi miejscowymi (np. podczas wszczepiania stymulatora serca, zabiegu chirurgicznego lub zabiegu stomatologicznego) lub z innymi lekami hamującymi częstość skurczów serca i/lub kurczliwość mięśnia sercowego (np. z beta-blokerami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi).

W badaniu z udziałem 8 zdrowych ochotników, którzy jednocześnie przyjmowali propafenon i warfarynę, średnie stężenia równowagowe warfaryny we krwi wzrosły o 39% wraz z odpowiednim wydłużeniem czasu protrombinowego o 25%. W przypadku jednoczesnego stosowania propafenonu i doustnych leków przeciwkrzepliwych (np. fenprokumonu, warfaryny, akhenokumarolu) należy dokładnie monitorować krzepnięcie krwi, ponieważ propafenon może nasilać działanie tych leków, wydłużając czas protrombinowy. W razie wystąpienia objawów przedawkowania należy odpowiednio zmniejszyć dawki leków przeciwkrzepliwych.

Jednoczesne stosowanie propafenonu hydrochloride z lekami metabolizowanymi przez CYP2D6 (np. wenlafaksyna) może prowadzić do wzrostu stężenia tych leków. Opisywano wzrost stężeń propranololu, metoprololu, dezypiraminy, cyklosporyny, teofiliny (z rozwinięciem toksyczności teofilinowej) oraz cyfery w osoczu lub krwi przy jednoczesnym stosowaniu z propafenonem hydrochloride. W razie wystąpienia objawów przedawkowania należy odpowiednio zmniejszyć dawki tych leków.

Leki hamujące CYP2D6, CYP1A2 oraz CYP3A4, takie jak ketokonazol, cyklosporyna, chinidyna, erytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą prowadzić do wzrostu stężenia propafenonu hydrochloride we krwi. Podczas stosowania propafenonu hydrochloride z inhibitorami tych enzymów należy dokładnie monitorować stan pacjenta oraz odpowiednio dostosować dawkę.

Leczenie skojarzone amiodaronem i propafenonem hydrochloride może zaburzać przewodnictwo i repolaryzację oraz powodować zaburzenia potencjalnie proarytmogenne. W zależności od efektu terapeutycznego może istnieć potrzeba dostosowania dawek obu leków.

Nie zaobserwowano istotnego wpływu na farmakokinetykę propafenonu lub lidokainy po jednoczesnym podaniu pacjentom. Jednak donoszono o zwiększeniu ryzyka wystąpienia działań niepożądanych lidokainy ze strony ośrodkowego układu nerwowego przy jednoczesnym stosowaniu z propafenonem hydrochloride.

Fenobarbitale jest znanym induktorem CYP3A4. Przy długotrwałym jednoczesnym stosowaniu fenobarbitalu należy monitorować odpowiedź kliniczną na terapię propafenonem.

Jednoczesne stosowanie propafenonu hydrochloride i ryfampicyny może pogorszyć działanie przeciwarytmiczne propafenonu poprzez obniżenie jego stężenia w osoczu krwi (ryzyko nagłych arytmii).

Zwiększone stężenia propafenonu w osoczu krwi mogą występować przy jednoczesnym stosowaniu z selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny, takimi jak fluoksetyna i paroksetyna. Jednoczesne stosowanie propafenonu hydrochloride i fluoksetyny u pacjentów z metabolizmem ekstensywnym zwiększyło Cmax (maksymalne stężenie w osoczu krwi) i AUC (pole pod krzywą farmakokinetyczną) S-propafenonu odpowiednio o 39% i 50%, a Cmax i AUC R-propafenonu – odpowiednio o 71% i 50%. Aby osiągnąć pożądany efekt terapeutyczny, może wystarczyć zastosowanie mniejszych dawek propafenonu.

Należy stosować z ostrożnością propafenon w połączeniu z roślinnymi lekami modyfikującymi działanie cytochromu P450, takimi jak ziele św. Jana.

Szczególne ostrzeżenia.

Układ sercowo-naczyniowy. Propafenon, podobnie jak inne leki przeciwarytmiczne, może wywoływać efekty proarytmiczne, tzn. może powodować pojawienie się nowych arytmii lub nasilenie istniejących (patrz „Powikłania niepożądane”). Ważne jest, aby każdy pacjent poddany leczeniu propafenonem hydrochloranem był badany klinicznie i poddany badaniu elektrokardiograficznemu przed rozpoczęciem terapii i w jej trakcie, w celu oceny skuteczności leczenia i konieczności jego kontynuacji.

Słaby negatywny efekt inotropowy propafenonu hydrochloranu może mieć istotne znaczenie u pacjentów z ryzykiem wystąpienia niewydolności serca.

Stosowanie propafenonu może ujawnić zespół Brugady lub spowodować zmiany typu Brugady w zapisie EKG u osób z bezobjawowym przebiegiem tego zespołu. Po rozpoczęciu terapii propafenonem należy wykonać EKG w celu wykluczenia zmian wskazujących na zespół Brugady.

Propafenonu hydrochloran może zmieniać próg stymulacji i czułość sztucznych stymulatorów serca. U pacjentów z wszczepionymi stymulatorami należy sprawdzić funkcję tych urządzeń i w razie potrzeby przeprogramować je.

Istnieje potencjalna możliwość przekształcenia przerywanej migotki przedsionków w trzepotanie przedsionków towarzyszone blokadą przewodzenia 2:1 lub przewodzeniem 1:1 (patrz „Powikłania niepożądane”).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwarytmicznych klasy IC, pacjenci z istotnym organicznym uszkodzeniem serca mogą być narażeni na poważne powikłania niepożądane. Dlatego propafenonu hydrochloran jest przeciwwskazany tym pacjentom (patrz „Przeciwwskazania”).

Propafenon spowalnia przewodzenie w sercu, co może powodować zależne od dawki wydłużenie odcinka PR, zespołu QRS, rozwój blokady przedsionkowo-komorowej I stopnia lub wyższego stopnia, blokadę odnogi pęczka Hisa lub opóźnienie przewodzenia międzykomorowego (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”). W związku z tym, w przypadku pojawienia się objawów nasilonego hamowania przewodzenia sercowego podczas leczenia propafenonem, należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek.

Układ krwiotwórczy. Rzadko, w pierwszych 4–6 tygodniach leczenia propafenonem, obserwowano rozwój agranulocytozy, objawiającej się takimi objawami jak gorączka, osłabienie, niedobór samopoczucia, objawy infekcji. W przypadku spadku liczby leukocytów we krwi lub pojawienia się objawów i oznak agranulocytozy lub granulocytopenii należy natychmiast odstawić leczenie propafenonem. Odbudowa komórek krwi następuje w ciągu dwóch kolejnych tygodni po odstawieniu leku.

Układ wątrobowo-żółciowy. Propafenonu hydrochloran należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Dawkę należy dobrać pod kontrolą EKG i obserwacją kliniczną. Obserwowano również wzrost stężenia enzymów wątrobowych we krwi, rozwój zapalenia wątroby i cholestazę (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”). W przypadku zaburzeń funkcji wątroby możliwa jest kumulacja leku.

Układ odpornościowy. W trakcie długotrwałych badań u niektórych pacjentów przyjmujących propafenon odnotowano pozytywne mianie przeciwciał antyjądrowych (ANA) oraz jeden przypadek zespołu typu toczeń. Dlatego pacjentom, u których stwierdzono patologiczny wynik testu ANA lub podwyższone miano ANA, zaleca się odstawienie leku.

Nerki. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przy podawaniu standardowych dawek terapeutycznych możliwa jest kumulacja leku, dlatego propafenon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek.

Układ rozrodczy. U niektórych pacjentów podczas oceny klinicznej obserwowano zmniejszenie liczby plemników oraz obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu.

Inne. Z uwagi na działanie beta-blokujące propafenonu należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z obturacyjnymi chorobami dróg oddechowych, np. astmą.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego. Brak wystarczających i dobrze kontrolowanych badań stosowania tego leku w okresie ciąży, dlatego Rytmonorm® należy stosować w tym okresie tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść z leczenia przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Wiadomo, że propafenonu hydrochloran przenika przez barierę łożyskową u człowieka. Stwierdzono, że stężenie propafenonu we krwi pępowinowej wynosi 30% jego stężenia we krwi matki.

Karmienie piersią. Nie przeprowadzono badań dotyczących wydzielania propafenonu hydrochloranu w mleko matki. Ograniczone dane wskazują, że propafenon może przenikać do mleka matki. Kobiety karmiące piersią powinny stosować propafenonu hydrochloran z ostrożnością.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Należy wziąć pod uwagę, że u wrażliwych pacjentów przy stosowaniu leku mogą wystąpić powikłania niepożądane (nieostrość widzenia, zawroty głowy, osłabienie, hipotensja ortostatyczna), które mogą wpływać na szybkość reakcji pacjenta i zakłócać jego zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów oraz wykonywania prac wymagających skupienia uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie preparatem Rytmonorm® zaleca się rozpoczynać w warunkach szpitalnych. Leczenie powinien prowadzić lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu zaburzeń rytmu serca. Indywidualną dawkę utrzymawczą należy ustalać w warunkach kardiologicznego nadzoru, obejmującego monitorowanie EKG oraz kontrolę ciśnienia tętniczego. Jeżeli kompleks QRS wydłuża się o więcej niż 20%, dawkę należy zmniejszyć lub zaprzestać podawania leku, aż do powrotu wskaźników EKG do normy.

Ze względu na gorzki smak oraz działanie miejscowo znieczulające propafenonu, tabletki należy połykać całe (nie żuć), popijając płynem.

Dorosłym stosuje się doustnie. Na początku leczenia – po 150 mg 3 razy na dobę, zwiększając dawkę z co najmniej trzydniowym odstępem do 300 mg 2 razy na dobę, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 300 mg 3 razy na dobę. Podwyższenie dawki możliwe jest nie wcześniej niż po 3–4 dniach leczenia. Pacjentom o masie ciała mniejszej niż 70 kg zaleca się stosowanie dawek dobowych niższych niż standardowe, indywidualnie.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym obserwowano wyższe stężenia propafenonu w osoczu. Dlatego u tych pacjentów odpowiedź kliniczną na leczenie można uzyskać stosując niższe dawki leku.

Ogólnie u pacjentów w wieku podeszłym nie obserwowano różnic w zakresie bezpieczeństwa ani skuteczności, jednak nie można wykluczyć zwiększonej wrażliwości niektórych osób, dlatego tacy pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem. Dotyczy to również dawki utrzymawczej. Każdą niezbędną podwyżkę dawki należy wykonywać po 5–8 dniach leczenia.

Zaburzenia funkcji nerek i/lub wątroby

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek i/lub wątroby możliwe jest kumulowanie leku przy stosowaniu standardowych dawek terapeutycznych. Dlatego dawkę propafenonu u tych pacjentów należy dobrać pod kontrolą EKG i klinicznym nadzorem.

Dzieci.

Tabletek Rytmonorm® 150 mg nie stosuje się u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy kardiologiczne przedawkowania

Skutki działania przedawkowania propafenonu hydrochloridu na mięsień sercowy objawiają się zaburzeniami generowania impulsu i przewodnictwa, takimi jak wydłużenie odcinka PQ, poszerzenie kompleksu QRS, hamowanie automatyzmu węzła zatokowego, blok AV, tachykardia komorowa, trzepotanie/migotanie komór oraz zatrzymanie krążenia. Obniżenie kurczliwości serca (ujemne działanie inotropowe) może powodować hipotensję tętniczą, która w ciężkich przypadkach może prowadzić do wstrząsu sercowo-naczyniowego.

Objawy niekardiologiczne przedawkowania

Przy przedawkowaniu opisywano kwasycę metaboliczną, ból głowy, zawroty głowy, nieostre widzenie, parestezje, drżenie, nudności, zaparcia, suchość w ustach oraz drgawki. Zanotowano również przypadek śmiertelny.

W przypadku ciężkiego zatrucia możliwe jest wystąpienie drgawek kloniczno-tonicznych, parestezji, senności, śpiączki oraz zatrzymania oddychania.

Leczenie

Ze względu na wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>95%) oraz duży objętość rozprzestrzenienia hemodializa jest nieskuteczna; próby eliminacji za pomocą hemoperfuzji – małoskuteczne.

Oprócz stosowania ogólnych środków resuscytacyjnych należy monitorować podstawowe parametry życiowe pacjenta w warunkach oddziału intensywnej terapii i w razie potrzeby korygować je.

Efektywnymi środkami kontroli rytmu i ciśnienia tętniczego są defibrylacja oraz infuzja dopaminy i izoprenoliny. W celu złagodzenia drgawek podaje się dożylne diazepam.

Może być konieczne zastosowanie ogólnych środków wspomagających, takich jak sztuczna wentylacja płuc oraz masaż serca pośredni.

Efekty uboczne.

Najczęstsze i najczęściej występujące reakcje niepożądane związane z terapią propafenonem to zawroty głowy, zaburzenia przewodnictwa serca oraz uczucie kołatania serca.

Poniżej wymieniono reakcje niepożądane obserwowane u co najmniej jednego z 885 pacjentów otrzymujących propafenonu hydrochlorid o przedłużonym uwalnianiu w pięciu badaniach klinicznych fazy II oraz w dwóch badaniach klinicznych fazy III. Oczekuje się, że efekty uboczne i ich częstość występowania dla form leku o natychmiastowym uwalnianiu będą podobne. Poniższe reakcje obejmują również efekty uboczne zgłoszone po wprowadzeniu leku na rynek. Reakcje niepożądane co najmniej prawdopodobnie związane z propafenonem zostały uporządkowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100) oraz z nieokreśloną częstością (reakcje z doświadczenia pogwarancyjnego; częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego.

Rzadko – trombocytopenia; z nieokreśloną częstością – agranulocytoza, leukopenia, granulocytopenia, anemia, krwiaki, purpura, wydłużenie czasu krwawienia.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Rzadko – reakcje alergiczne, dodatni miano ANA; z nieokreśloną częstością – nadwrażliwość (może objawiać się żółtaczką, dyskrazjami krwi oraz wysypką).

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania.

Rzadko – zmniejszony apetyt.

Zaburzenia ze strony psychiki.

Często – niepokój, zaburzenia snu; rzadko – koszmary nocne; z nieokreśloną częstością – dezorientacja.

Zaburzenia układu nerwowego.

Bardzo często – zawroty głowy (z wyłączeniem zawrotów typu wirującego); często – ból głowy, dysgezja, bezsenność, senność; rzadko – omdlenia, ataksja, parestezje, zaburzenia mowy, depresja, utrata pamięci, mrowienie, parestezje, psychoza, mania, szumy w uszach, uczucie nietypowego zapachu; z nieokreśloną częstością – drgawki, objawy pozapiramidowe, niepokój, apneę, śpiączkę.

Zaburzenia oka.

Często – nieostre widzenie; rzadko – podrażnienie oczu.

Zaburzenia narządu słuchu i labiryntu.

Rzadko – zawroty głowy typu wirującego.

Zaburzenia serca.

Bardzo często – zaburzenia przewodnictwa serca (w tym blok sinoatryalny, przedsionkowo-komorowy i międzykomorowy), uczucie kołatania serca; często – bradykardia zatokowa, bradykardia, tachykardia, migotanie przedsionków, dławica piersiowa, wydłużenie trwania odcinka QRS, przedwczesne skurcze komorowe, obrzęk, blok międzykomorowy; rzadko – tachykardia komorowa, arytmia (propafenon może być związany z proarytmicznymi efektami, które objawiają się zwiększoną częstością skurczów serca (tachykardia) lub migotaniem komór; niektóre z tych arytmii mogą zagrażać życiu i wymagać reanimacji w celu zapobieżenia potencjalnie śmiertelnym skutkom), dysocjacja AV, zatrzymanie serca, napływy gorąca, uczucie gorąca, zespół słabości węzła zatokowego, pauza zatokowa lub zatrzymanie, nadkomorowa tachykardia, tachykardia typu torsades de pointes; z nieokreśloną częstością – migotanie komór, niewydolność serca (może dojść do pogorszenia istniejącej niewydolności serca), zmniejszenie częstości skurczów serca.

Zaburzenia układu krążenia.

Rzadko – hipotensja tętnicza; z nieokreśloną częstością – hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i oskrzeli.

Często – duszność.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Często – ból brzucha, wymioty, nudności, biegunka, zaparcia, suchość w ustach, zaburzenia smaku, dyspepsja, anoreksja; rzadko – wzdęcia, meteorizm, gastroenteritis; z nieokreśloną częstością – odruch wymiotny, zaburzenia przewodu pokarmowego.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego.

Często – zaburzenia funkcji wątroby (ten termin obejmuje podwyższenie stężenia AST, ALT, GGTP i fosfatazy alkalicznej we krwi); z nieokreśloną częstością – uszkodzenie hepatocytów, cholestazę, zapalenie wątroby i żółtaczkę.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych.

Rzadko – pokrzywka, swędzenie, wysypka, zaczerwienienie skóry; z nieokreśloną częstością – ostrą uogólnioną egzantematyczną pustulozę (GEP).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często – ból stawów; rzadko – skurcze mięśni, osłabienie mięśni; z nieokreśloną częstością – zespół podobny do toczenia.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko – zaburzenia erekcji; z nieokreśloną częstością – zmniejszenie liczby plemników (zjawisko to jest odwracalne po odstawieniu terapii propafenonem).

Zaburzenia układu moczowego i nerek.

Rzadko – zespół nerczynowy; z nieokreśloną częstością – niewydolność nerek.

Zaburzenia ogólne.

Często – ból w klatce piersiowej, osłabienie, zmęczenie, gorączka, nadmierne pocenie; rzadko – łysienie; podwyższenie stężenia glukozy we krwi, ból; z nieokreśloną częstością – hiponatremia, zaburzenia wydzielania ADH.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie. 10 tabletek w blistrze, 5 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AbbVie Deutschland GmbH & Co. KG, Niemcy / AbbVie Deutschland GmbH & Co. KG, Germany lub Benta Lyon, Francja / Benta Lyon, France.

Miejsce produkcji i adres działalności. Knollstrasse, 67061 Ludwigshafen, Niemcy / Knollstrasse, 67061 Ludwigshafen, Germany lub 29 avenue Charles de Gaulle, Saint Genis Laval, 69230, Francja / 29 avenue Charles de Gaulle, Saint Genis Laval, 69230, France.