REXETIN®

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU REXETIN® (REXETIN®)

Skład:

substancja czynna: paroksetyna;

1 tabletka zawiera 20 mg paroksetyny (w postaci 22,76 mg paroksetyny hydrochlorowek hemihydretu);

dodatkowe substancje:

skład jądra tabletu: stearynian magnezu, skrobioglikolan sodu (typ A), hydroksypropylometyloceluloza, wodorofosforan wapnia dwuwodny;

skład powłoki: polisorbat 80, makrogol 400, makrogol 6000, ditlenek tytanu (E 171), hydroksypropylometyloceluloza.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe lub prawie białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, z bruzdą z jednej strony i grawerunkiem – z drugiej. Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Kod ATC N06A B05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Paroksetyna to silny, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu 5-hydroksytriptaminy (5-HT, serotoniny). Działanie przeciwdepresyjne oraz skuteczność w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i zaburzeń paniki wynikają ze specyficznego hamowania wychwytu 5-HT przez neurony mózgu. Pod względem struktury chemicznej paroksetyna różni się od antydepresantów trój- i czteropierścieniowych oraz innych znanych leków przeciwdepresyjnych.

Lek charakteryzuje się niskim powinowactwem do m-choliner-gowych receptorów. W przeciwieństwie do trój pierścieniowych antydepresantów, paroksetyna wykazuje niewielkie powinowactwo do receptorów alfa1-, alfa2- i beta-adrenergicznych, receptorów dopaminowych (D2), receptorów typu 5-HT1, 5-HT2 oraz histaminowych (H1); nie wpływa na funkcje psychomotoryczne i nie nasila depresyjnego działania etanolu.

Rexetin® nie wpływa na czynność układu sercowo-naczyniowego, nie powoduje klinicznie istotnych zmian ciśnienia tętniczego, częstości skurczów serca ani parametrów EKG.

Rexetin®, w przeciwieństwie do antydepresantów hamujących wychwyt noradrenaliny, znacznie słabiej wpływa na hipotensyjny efekt guanetydyny.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym szybko wchłania się i ulega przemianie w wątrobie.

Główne metabolity substancji czynnej Rexetinu (paroksetyny) to polarne i skoniugowane produkty utleniania oraz metylacji, które szybko są wydalane z organizmu.

Około 64 % podanej dawki paroksetyny wydalane jest z moczem, przy czym ilość niezmienionej paroksetyny wynosi mniej niż 2 %. Około 36 % podanej dawki paroksetyny wydalane jest z kałem w postaci metabolitów.

Metabolity paroksetyny wydalane są w dwóch etapach – najpierw poprzez metabolizm przy pierwszym przejściu przez wątrobę, a następnie poprzez ogólnoustrojowe wydalanie paroksetyny.

Okres półwylu wydalania wynosi średnio około 1 doby.

Stała stężenia we krwi osiągana jest po 7–14 dniach od rozpoczęcia leczenia, a farmakokinetyka leku w dalszym ciągu długotrwałego leczenia praktycznie się nie zmienia.

Nie stwierdzono korelacji między stężeniem paroksetyny w osoczu krwi a efektem klinicznym (skutecznością i niepożądane reakcje).

Dzięki rozkładowi leku w wątrobie ilość paroksetyny krążącej we krwi jest mniejsza niż ilość wchłonięta w przewodzie pokarmowym. W przypadku zwiększenia dawki jednorazowej lub wielokrotnego dawkowania występuje efekt częściowego nasycenia szlaku metabolicznego przy pierwszym przejściu przez wątrobę i obserwuje się zmniejszenie klirensu osoczowego. Powoduje to nieproporcjonalny wzrost stężenia paroksetyny w osoczu krwi oraz zmianę parametrów farmakokinetycznych, co prowadzi do zależności nieliniowej. Jednakże taka nieliniowość jest zazwyczaj niewielka i obserwuje się ją jedynie u pacjentów, u których przy stosowaniu niskich dawek osiąga się niskie stężenie leku w osoczu krwi.

Paroksetyna szeroko rozprowadza się w tkankach organizmu. Wartości wyliczonych parametrów farmakokinetycznych wskazują, że w osoczu krwi pozostaje jedynie 1 % podanej dawki.

W przypadku stosowania w stężeniach terapeutycznych około 95 % paroksetyny wiąże się z białkami osocza krwi.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u chorych z niewydolnością nerek lub wątroby obserwuje się zwiększenie stężenia paroksetyny w osoczu krwi, jednakże nie wykracza ono poza granice wahań stężenia u zdrowych ochotników dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli

Zespół depresyjny większy. Leczenie zespołu depresyjnego większego.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

Zaburzenia lękowe paniczne. Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzeń lękowych panicznych z towarzyszącą agorafobią lub bez niej.

Fobie społeczne/zaburzenia lękowe społeczne. Leczenie fobii społecznych/stanów lękowych społecznych.

Zaburzenia lękowe uogólnione. Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom uogólnionych zaburzeń lękowych.

Zespół pourazowy stresowy. Leczenie zespołu pourazowego stresowego.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek ze substancji pomocniczych leku.

Nie należy stosować leku jednocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO).

W wyjątkowych przypadkach stosowanie liniezolidu (antybiotyku będącego odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO) w połączeniu z paroksetyną jest dopuszczalne przy warunku posiadania wyposażenia do dokładnego monitorowania objawów zespołu serotoniny oraz ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Paroksetynę można stosować:

• po upływie 2 tygodni od przerwania leczenia nieodwracalnymi inhibitorami MAO;
• nie wcześniej niż po upływie 24 godzin od przerwania leczenia odwracalnymi inhibitorami MAO [np. moklobemid, liniezolid, chlorek metylotioninium (niebieski metylen)].

Leczenie dowolnym inhibitorem MAO można rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 1 tygodnia od przerwania leczenia paroksetyną.

Rexetin® jest przeciwwskazany w połączeniu z tiorydazyną lub pimozydem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki serotonergiczne

Stosowanie paroksetyny, podobnie jak innych selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), w połączeniu z lekami serotonergicznymi może zwiększać częstość występowania efektów związanych z 5-HT i może prowadzić do zespołu serotoniny – stanu potencjalnie zagrażającego życiu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

Stosowanie paroksetyny w połączeniu z takimi lekami serotonergicznymi jak L-tryptofan, triptany, liniezolid, chlorek metylotioninium (niebieski metylen), inne SSRI, lit, opioidy (np. tramadol, fentanil, meperydyna, buprenorfina (lub jej kombinacja z naloksonem)) oraz z preparatami zioła św. Jana Hypericum perforatum należy prowadzić z ostrożnością i koniecznością dokładnego monitorowania stanu klinicznego pacjenta. Stosowanie paroksetyny w połączeniu z inhibitorami MAO jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotoniny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zaleca się ostrożne stosowanie fentanylu podczas znieczulenia ogólnego lub w leczeniu bólu przewlekłego.

Pimozyd

Badania dotyczące jednoczesnego stosowania niskiej dawki pimozydu (2 mg) i 60 mg paroksetyny wykazały zwiększenie stężenia pimozydu. Może to być wyjaśnione znanymi właściwościami paroksetyny jako inhibitora CYP2D6; ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu oraz jego zdolność wydłużania interwału QT, jednoczesne stosowanie pimozydu i paroksetyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Leki wydłużające interwał QT

Ryzyko wydłużenia interwału QTc i/lub arytmii komorowych (np. torsades de pointes) wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających interwał QTc (np. niektóre leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności”). Jednoczesne stosowanie tiorydazyny i paroksetyny jest przeciwwskazane, ponieważ, podobnie jak inne leki hamujące enzym wątrobowy CYP450 2D6, paroksetyna może powodować wzrost stężenia tiorydazyny w osoczu krwi, co może prowadzić do wydłużenia interwału QT (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Enzymy biorące udział w metabolizmie leków

Metabolizm i parametry farmakokinetyczne paroksetyny mogą ulec zmianie pod wpływem indukcji lub inhibicji enzymów biorących udział w metabolizmie leków.

Podczas jednoczesnego stosowania paroksetyny z lekami, które hamują enzymy, zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek.

Podczas jednoczesnego stosowania z lekami indukującymi enzymy (karbamazepina, ryfampicyna, fenylobutyrazol, fenytoina) lub z fosfaprenawirem/rytonawirem nie ma potrzeby zmiany początkowej dawki paroksetyny. Dawkę paroksetyny należy dostosować (zarówno po rozpoczęciu terapii inhibitorem enzymu, jak i po jej zakończeniu) zgodnie z efektem klinicznym (przeciwskazania i skuteczność).

Miorelaksy

SSRI mogą obniżać aktywność cholinioesterazy w osoczu krwi, co prowadzi do wydłużenia blokady nerwowo-mięśniowej miwakuriumu i sukcylocholiny.

Fosfaprenawir/rytonawir

Jednoczesne stosowanie fosfaprenawiru/rytonawiru 700/100 mg dwa razy dziennie z paroksetyną 20 mg dziennie przez 10 dni istotnie zmniejszało stężenie paroksetyny w osoczu krwi. Dawkę należy dostosować w zależności od efektu klinicznego o około 55%. Stężenie fosfaprenawiru/rytonawiru w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu paroksetyny było podobne do wartości kontrolnych, co wskazuje, że paroksetyna nie miała istotnego wpływu na metabolizm fosfaprenawiru/rytonawiru. Brak danych dotyczących skutków długotrwałego jednoczesnego stosowania paroksetyny i fosfaprenawiru/rytonawiru ponad 10 dni.

Procyklidyna

Codzienne przyjmowanie paroksetyny znacząco zwiększa stężenia procyklidyny w osoczu krwi. W przypadku wystąpienia efektów antycholinergicznych należy zmniejszyć dawkę procyklidyny.

Leki przeciwpadaczkowe

Karbamazepina, fenytoina, waprzynian sodu: jednoczesne stosowanie nie wpływa na profil farmakokinetyczny/farmakodynamiczny paroksetyny u pacjentów z padaczką.

Hamowanie przez paroksetynę izoenzymu CYP2D6

Paroksetyna, podobnie jak inne antydepresanty, w tym inne SSRI, spowalnia aktywność enzymu CYP2D6 układu cytochromu P450. Hamowanie CYP2D6 może prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu krwi leków podawanych jednocześnie, które są metabolizowane przez ten enzym. Do takich leków należą niektóre trójcykliczne antydepresanty (np. klozaprymina, amitryptylina, nortryptylina, imipramina i dezaprymina), fenotiazynowe neuroleptyki (np. perfenazyna i tiorydazyna, patrz sekcja „Przeciwwskazania” oraz podsekcja „Leki wydłużające interwał QT” powyżej), rysperydon, atomoksetyna, niektóre leki przeciwarytmiczne typu 1c (np. propafenon i flekainid) oraz metoprolol. Nie zaleca się stosowania paroksetyny w połączeniu z metoprololem w leczeniu niewydolności serca ze względu na wąski zakres terapeutyczny metoprololu w tym wskazaniu.

Tamoksyfen ma ważny aktywny metabolit endoksifen, który jest produkowany przez CYP2D6 i stanowi istotny składnik skuteczności tamoksyfenu. Nieodwracalne hamowanie CYP2D6 przez paroksetynę prowadzi do obniżenia stężenia endoksifenu w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W literaturze opisano interakcję farmakokinetyczną między inhibitorami enzymu CYP2D6 a tamoksyfenem, która objawiała się obniżeniem o 65-75% stężenia w osoczu krwi jednego z aktywnych metabolitów tamoksyfenu – endoksifenu. Zanotowano obniżenie skuteczności tamoksyfenu przy jednoczesnym stosowaniu niektórych antydepresantów z grupy SSRI. Ponieważ nie można wykluczyć zmniejszenia działania tamoksyfenu, należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP2D6 (w tym paroksetyną), jeśli to możliwe (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

CYP3A4

W badaniach in vivo jednoczesne stosowanie Rexetinu i terfenadyny – substratu enzymu CYP3A4 – przy osiągnięciu stałego stężenia we krwi nie było związane z wpływem paroksetyny na farmakokinetykę terfenadyny. Analogiczne badanie in vivo nie wykazało żadnego wpływu leku na farmakokinetykę alprazolamu i na odwrót. Jednoczesne podawanie Rexetinu i terfenadyny, alprazolamu oraz innych leków, które są substratami CYP3A4, nie powinno być niebezpieczne.

W badaniach klinicznych stwierdzono, że na wchłanianie lub farmakokinetykę paroksetyny nie wpływają lub prawie nie wpływają (tj. nie wymagają zmiany dawkowania) takie czynniki jak: pożywienie, leki przeciwwymiotne, digoksyna, propranolol, alkohol.

Paroksetyna nie nasila zaburzeń reakcji poznawczych i motorycznych spowodowanych działaniem alkoholu, jednak nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych podczas leczenia lekiem.

Alkohol

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków psychotropowych, pacjentom należy doradzić, aby nie spożywać napojów alkoholowych podczas leczenia paroksetyną.

Leki przeciwpakietowe doustne

Przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwpakietowych doustnych i paroksetyny może wystąpić interakcja farmakodynamiczna, która może prowadzić do zwiększenia aktywności przeciwzakrzepowej i ryzyka krwawień, dlatego należy ostrożnie przepisywać paroksetynę chorym leczonym lekami przeciwpakietowymi doustnymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwzapalne niesteroidowe (NLPZ), kwas acetylosalicylowy i inne leki przeciwpłytkowe

Przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ / kwasu acetylosalicylowego i paroksetyny może wystąpić interakcja farmakodynamiczna, która może prowadzić do zwiększenia ryzyka krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Dlatego paroksetynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom leczonym lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi lub mającym zwiększone ryzyko krwawień.

Należy przepisywać SSRI z ostrożnością w połączeniu z lekami przeciwpakietowymi doustnymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi lub zwiększającymi ryzyko krwawień (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina, fenotiazyny, większość trójcyklicznych antydepresantów, kwas acetylosalicylowy, NLPZ, inhibitory COX-2), a także pacjentom z historią chorób krzepnięcia lub chorobami prowadzącymi do krwawień.

Pravastatyna

Interakcja między paroksetyną a pravastatyną, zaobserwowana w badaniach, wskazuje, że jednoczesne stosowanie paroksetyny i pravastatyny może prowadzić do zwiększenia stężenia glukozy we krwi. Pacjentom z cukrzycą, którzy przyjmują zarówno paroksetynę, jak i pravastatynę, może być potrzebna korekta dawkowania doustnych leków hipoglikemizujących i/lub insuliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Leczenie paroksetyną należy rozpoczynać ostrożnie, najwcześniej dwa tygodnie po zakończeniu leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO lub 24 godziny po zakończeniu leczenia odwracalnym inhibitorem MAO. Dawkę paroksetyny należy zwiększać stopniowo aż do osiągnięcia optymalnej odpowiedzi (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci i młodzież

Paroksetyna nie jest zalecana w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18. roku życia).

Leczenie lekami przeciwdepresyjnym wiąże się z zwiększonego ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych i myśli samobójczych u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami psychicznymi. W badaniach klinicznych częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresywność, zachowanie opozycyjne, pobudzenie i gniew) u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi w porównaniu z grupą placebo. Jeśli z konieczności klinicznej podjęto jednak decyzję o leczeniu, należy dokładnie monitorować pacjenta pod kątem pojawienia się objawów samobójczych. Ponadto brakuje danych z długotrwałych badań bezpieczeństwa dotyczących wpływu na wzrost, dojrzewanie płciowe, rozwój poznawczy i behawioralny u dzieci i młodzieży.

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się z zwiększonego ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzenia związane z samobójstwem). Ryzyko to utrzymuje się aż do znacznej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić w pierwszych kilku tygodniach leczenia lub nawet później, należy kontynuować dokładne obserwowanie, dopóki stan pacjenta się nie poprawi. Według istniejącego doświadczenia klinicznego ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnej fazie remisji.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się paroksetynę, mogą również wiązać się z zwiększonego ryzykiem zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto te stany mogą współwystępować z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Dlatego w leczeniu ciężkiego zaburzenia depresyjnego należy stosować te same środki ostrożności, co w leczeniu innych zaburzeń psychicznych.

Wiadomo, że ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych jest zwiększone u pacjentów z wywiadem zdarzeń związanych z samobójstwem lub z silnie wyrażonymi ideami samobójczymi przed rozpoczęciem leczenia, dlatego pacjenci ci powinni być dokładnie monitorowani podczas leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych podczas leczenia lekami przeciwdepresyjnymi w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat.

Konieczne jest dokładne monitorowanie pacjentów, szczególnie na początku leczenia i przy zmianie dawki leku, co jest szczególnie ważne dla pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy uprzedzić o konieczności obserwowania wszelkich objawów wskazujących na pogorszenie stanu klinicznego, zachowania samobójcze lub myśli samobójcze oraz nietypowe zmiany w zachowaniu i o natychmiastowym zwracaniu się do lekarza w przypadku wystąpienia takich objawów.

Młodzi dorośli, szczególnie ci z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych podczas leczenia Rexetinem. Dane z analizy placebo-kontrolowanych badań klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazały, że młodzi dorośli (około 18–24 lata) mieli większe ryzyko rozwoju zachowań samobójczych niż pacjenci z grupy placebo, choć różnica ta nie była statystycznie istotna. U starszych pacjentów (25–64 lata i powyżej 65 roku życia) nie stwierdzono takiego zwiększenia ryzyka. U pacjentów z wyraźnymi zaburzeniami depresyjnymi (niezależnie od wieku), którzy stosowali paroksetynę, zaobserwowano statystycznie istotne zwiększenie częstości występowania zachowań samobójczych w porównaniu z grupą placebo. Jednak większość takich prób samobójczych podczas leczenia paroksetyną miała miejsce u młodych dorosłych pacjentów w wieku 18–30 lat. Dane te dotyczące leczenia ciężkich zaburzeń depresyjnych pozwalają przypuszczać, że wyższe ryzyko wystąpienia tych powikłań, które obserwowano u młodych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, może dotyczyć również pacjentów w wieku powyżej 24 lat.

U pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi mogą nasilać się objawy depresji i/lub pojawiać się myśli i zachowania samobójcze (samobójczość), niezależnie od przyjmowania leków przeciwdepresyjnych. To ryzyko utrzymuje się, dopóki nie nastąpi istotna remisja. Ogólne doświadczenie kliniczne w leczeniu wszystkich zaburzeń przyjmowanych lekami przeciwdepresyjnymi wskazuje, że ryzyko samobójstw może wzrosnąć we wczesnych stadiach poprawy.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się Rexetin®, mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych i mogą również współwystępować z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. Dodatkowo pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych i zamiarów samobójczych, młodzi pacjenci oraz pacjenci z trwającym nastawieniem samobójczym przed rozpoczęciem leczenia należą do grupy podwyższonego ryzyka prób samobójczych i myśli samobójczych. Wszystkich pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem pogorszenia stanu klinicznego (w tym rozwoju nowych objawów) i samobójczości podczas leczenia, szczególnie na początku cyklu leczenia lub podczas zmiany dawkowania (zarówno zwiększenia, jak i zmniejszenia).

Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy uprzedzić o konieczności ciągłego obserwowania nasilenia stanu pacjenta (w tym rozwoju nowych objawów) i/lub pojawienia się myśli/zachowań samobójczych lub myśli o zranieniu siebie i o natychmiastowym zwracaniu się o pomoc medyczną w przypadku ich wystąpienia. Należy pamiętać, że pojawienie się niektórych objawów, takich jak pobudzenie, akatyzja lub mania, może być związane zarówno z przebiegiem choroby, jak i z kursem leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane” – „Akatyzja/pobudzenie psychoruchowe”, „Mania”).

Należy rozważyć możliwość zmiany trybu leczenia terapeutycznego, w tym odstawienie leku, u pacjentów z pogorszeniem stanu klinicznego (w tym rozwojem nowych objawów) i/lub pojawieniem się myśli/zachowań samobójczych, szczególnie jeśli te objawy są ciężkie, pojawiają się nagle lub nie są częścią wcześniejszego zespołu objawów u tego pacjenta.

Akatyzja/pobudzenie psychoruchowe

Stosowanie paroksetyny wiązało się z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się uczuciem wewnętrznego niepokoju i pobudzeniem psychoruchowym, takim jak niemożność spokojnego siedzenia lub stania, w połączeniu z subiektywnym uczuciem dyskomfortu. Prawdopodobieństwo wystąpienia tego stanu jest największe w pierwszych tygodniach leczenia. U pacjentów, u których pojawiają się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Zespół serotonergiczny/zespół neuroleptyczny złośliwy

W pojedynczych przypadkach przyjmowania paroksetyny, szczególnie w połączeniu z innymi lekami serotonergicznymi i/lub neuroleptykami lub opioidami (np. buprenorfina (jako monoterapia lub w połączeniu z naloksonem), meperydyna, tramadol) może rozwinąć się zespół serotonergiczny lub objawy przypominające zespół neuroleptyczny złośliwy (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Przedawkowanie” oraz „Działania niepożądane”). Ponieważ te zespoły mogą prowadzić do stanu potencjalnie zagrażającego życiu, leczenie paroksetyną należy przerwać przy wystąpieniu takich grup objawów jak hipertermia, objawy ze strony przewodu pokarmowego, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, sztywność mięśni, mioklonus, niestabilność wegetatywna z możliwymi szybkimi zmianami wskaźników życiowych, zmiany stanu psychicznego, w tym dezorientacja, pobudzenie, skrajne pobudzenie przechodzące w delirium i śpiączkę, i rozpocząć leczenie wspierające objawowe.

Paroksetyny nie należy stosować w połączeniu z prekursorami serotoniny (np. L-tryptofan, oksytryptan) ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jeśli wspomagające leczenie z innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, konieczne jest dokładne monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki. Odstawienie leków serotonergicznych zwykle prowadzi do szybkiej poprawy.

Mania

Ciężki epizod depresyjny może być początkowym objawem zaburzenia dwubiegunowego. Ustalono (choć nie potwierdzono danymi kontrolowanych badań klinicznych), że leczenie takich epizodów wyłącznie lekami przeciwdepresyjnymi może zwiększać prawdopodobieństwo przyspieszonego pojawienia się epizodów mieszanych/mania u pacjentów z podwyższonym ryzykiem rozwoju zaburzenia dwubiegunowego. Przed rozpoczęciem leczenia lekami przeciwdepresyjnymi pacjentów należy dokładnie przebadać w celu wykrycia u nich jakiegokolwiek ryzyka wystąpienia zaburzenia dwubiegunowego. Badanie to powinno obejmować szczegółowe przebadanie historii choroby pacjenta, w tym występowanie prób samobójczych, zaburzeń dwubiegunowych i depresji u członków rodziny. Należy pamiętać, że Rexetin® nie jest zatwierdzony do leczenia depresji w zaburzeniu dwubiegunowym. Jak i inne leki przeciwdepresyjne, Rexetin® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii. Należy przerwać stosowanie paroksetyny, jeśli u pacjenta rozpoczyna się faza maniakalna.

Przerwania kości

Według danych z badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka wystąpienia złamań kości, przy stosowaniu niektórych leków przeciwdepresyjnych, w tym SSRI, stwierdzono związek z złamaniami. Ryzyko pojawia się podczas leczenia i jest największe na wczesnych etapach terapii. Przy leczeniu pacjentów Rexetinem należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia złamań kości.

Zaburzenia funkcji nerek/wątroby

Zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą może dojść do zmiany kontroli glikemicznej na tle leczenia SSRI. Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemicznych. Ponadto istnieją dane wskazujące na możliwość wzrostu stężenia glukozy przy jednoczesnym stosowaniu paroksetyny i prawastatyny.

Epilepsja

Jak i inne leki przeciwdepresyjne, paroksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z epilepsją.

Udarzenia padaczkowe

U pacjentów stosujących paroksetynę napady padaczkowe występują z częstością mniejszą niż 0,1%. W przypadku wystąpienia napadów leczenie paroksetyną należy przerwać.

Elektrowstrząsowa terapia (ECT)

Doświadczenie jednoczesnego stosowania paroksetyny i ECT jest ograniczone.

Glaukoma

Paroksetyna, jak i inne SSRI, może powodować midriazę, dlatego należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów z glaukoma kątowym lub glaukoma w wywiadzie.

Choroby kardiologiczne

Przy leczeniu pacjentów z chorobami kardiologicznymi wymagane są standardowe środki ostrożności.

Wydluzenie interwału QT

W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QT.

Paroksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wydłużeniem interwału QT w wywiadzie (rodzinnym), u pacjentów stosujących jednocześnie leki przeciwarytmiczne lub inne leki, które mogą powodować wydłużenie interwału QT, przy takich chorobach jak niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca, blokady serca, arytmie komorowe, bradykardia, hipokaliemia lub hipomagnezemia (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Hiponatremia

Hiponatremia rzadko występuje podczas leczenia paroksetyną, głównie u pacjentów w podeszłym wieku. Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom z ryzykiem rozwoju hiponatremii, np. w wyniku stosowania współistniejących leków lub przy obecności marskości wątroby. Po odstawieniu paroksetyny hiponatremia zwykle ustępuje.

Krwawienia

Po leczeniu paroksetyną obserwowano krwawienia do skóry (siniaki i purpura) i błon śluzowych (w tym przewodu pokarmowego i ginekologiczne). SSRI/ISZSN mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży i karmienia piersią”, „Działania niepożądane”). Pacjentom należy stosować SSRI z ostrożnością jednoczesnie z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi lub z innymi lekami, które mogą zwiększać ryzyko krwawień (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina, fenotiazyny, większość trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych [TCA], kwas acetylosalicylowy, NSAID, inhibitory COX-2), a także pacjentom z częstymi zaburzeniami krzepliwości w wywiadzie lub chorobami, które mogą prowadzić do krwawień (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć zwiększone ryzyko krwawień niezwiązanych z miesiączkowaniem.

Współdziałanie z tamoksyfenem

Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, może prowadzić do obniżenia stężenia endoksyfenu, jednego z najważniejszych aktywnych metabolitów tamoksyfenu. Dlatego podczas leczenia tamoksyfenem należy unikać stosowania paroksetyny (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Według danych z niektórych badań skuteczność tamoksyfenu, mierzona ryzykiem nawrotu raka piersi/zgonów, może być zmniejszona przy jednoczesnym stosowaniu z Rexetinem, ponieważ paroksetyna jest nieodwracalnym inhibitorem CYP2D6 (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). To ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem czasu jednoczesnego stosowania. Przy leczeniu raka piersi tamoksyfenem pacjentowi należy przepisać alternatywny lek przeciwdepresyjny o niewielkim lub całkowicie braku inhibicji CYP2D6.

Objawy odstawienia obserwowane po zakończeniu stosowania paroksetyny

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia są częste, szczególnie jeśli lek zostanie odstawiony nagle (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Według danych z badań klinicznych działania niepożądane po odstawieniu paroksetyny wystąpiły u 30% dorosłych pacjentów w porównaniu z 20% pacjentów przyjmujących placebo. Pojawienie się objawów po odstawieniu leku nie jest równoznaczne z uzależnieniem lub uzależnieniem od leku w przypadku nadużywania.

Ryzyko rozwoju objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości terapii, dawki i szybkości jej zmniejszania.

Zgłaszano takie objawy jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie wstrząsu elektrycznego i szum w uszach), zaburzenia snu (w tym intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności, drżenie, dezorientacja, zwiększona potliwość, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowane, choć u niektórych pacjentów mogą być bardzo intensywne. Pojawiają się zazwyczaj w ciągu pierwszych kilku dni po odstawieniu leku, ale były pojedyncze przypadki wystąpienia tych objawów u pacjentów, którzy przypadkowo pominięli przyjęcie jednej dawki. Zazwyczaj objawy te ustępują spontanicznie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów proces ten może trwać dłużej (2–3 miesiące i dłużej). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki paroksetyny w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od indywidualnych cech pacjenta (patrz „Odstawienie paroksetyny” w sekcji „Sposób stosowania i dawki”).

U dzieci i młodzieży działania niepożądane po odstawieniu leczenia paroksetyną wystąpiły u 32% pacjentów w porównaniu z 24% pacjentów przyjmujących placebo. Po odstawieniu leku wystąpiły następujące działania niepożądane (z częstością nie mniejszą niż 2% pacjentów i częstotliwością występowania dwa razy wyższą niż w grupie placebo): niestabilność emocjonalna (w tym myśli samobójcze, próby samobójcze, zmiany nastroju i płaczliwość), pobudzenie, zawroty głowy, nudności i ból brzucha (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dysfunkcja seksualna

SSRI/inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (ISZSN) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano długotrwałą dysfunkcję seksualną, gdy objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/ISZSN.

Składniki pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność

Według danych z niektórych badań klinicznych wykazano, że SSRI, w tym paroksetyna, mogą wpływać na jakość nasienia. Uważa się, że te zjawiska ustępują po odstawieniu leczenia. Zmiana jakościowych cech nasienia może wpływać na płodność niektórych mężczyzn.

Ciąża

Według danych z badań na zwierzętach nie stwierdzono działania teratogennego ani embriotoksycznego.

Według danych z badań epidemiologicznych dotyczących wyników ciąży u kobiet leczonych lekami przeciwdepresyjnymi w I trymestrze ciąży, zgłaszano zwiększone ryzyko wad wrodzonych rozwojowych, głównie sercowo-naczyniowych (np. wady przegrody przedsionkowej lub komorowej), związanych z przyjmowaniem paroksetyny. Według tych danych można przypuszczać, że ryzyko urodzenia noworodka z wadą sercowo-naczyniową u kobiety leczonej paroksetyną w czasie ciąży wynosi około 1 na 50 w porównaniu z oczekiwanym ryzykiem wystąpienia takiej wady w populacji ogólnej, które wynosi około 1 na 100.

Lekarz powinien rozważyć możliwość zastosowania alternatywnego leczenia u ciężarnej lub kobiety planującej zajście w ciążę i przepisać paroksetynę tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. W przypadku podjęcia decyzji o zakończeniu leczenia ciężarnej należy skorzystać z dodatkowych informacji w odpowiednich sekcjach instrukcji do lekarzy dotyczących dawek i objawów występujących po odstawieniu leczenia paroksetyną (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Istnieją doniesienia o przedwczesnym porodzie u kobiet leczonych paroksetyną lub innymi SSRI, choć nie stwierdzono przyczynowej zależności z przyjmowaniem leku.

Należy przebadać noworodki, jeśli ciężarna kontynuowała przyjmowanie paroksetyny w III trymestrze ciąży, ponieważ istnieją doniesienia o rozwoju powikłań u noworodków przy leczeniu matki paroksetyną lub innymi SSRI w tym okresie, choć przyczynowa zależność z przyjmowaniem leku nie została ustalona. Zgłaszano takie efekty: niewydolność oddechową, sinicę, apneę, napady padaczkowe, wahania temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemię, nadciśnienie, niedociśnienie, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie, letargię, ciągły płacz i senność. W niektórych doniesieniach objawy opisywano jako noworodkowe objawy zespołu odstawienia. W większości przypadków objawy pojawiały się natychmiast lub wkrótce (<24 godziny) po porodzie.

Według danych z badań epidemiologicznych stosowanie SSRI (w tym paroksetyny) przez ciężarne, szczególnie w późnych stadiach ciąży, wiązało się ze zwiększonego ryzykiem rozwoju trwającej nadciśnienia płucnego u noworodków. U kobiet stosujących inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny w późnych stadiach ciąży ryzyko to wzrastało 4–5 razy w porównaniu z grupą ogólną pacjentów (1–2 przypadki na 1000 ciąż w grupie ogólnej pacjentów).

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2 razy) krwawień poporodowych po stosowaniu SSRI/ISZSN w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”).

Okres karmienia piersią

Niewielka ilość paroksetyny wydostaje się do mleka matki. Nie stwierdzono żadnych objawów wpływu leku na noworodki, jednak paroksetynę nie należy stosować w okresie karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Doświadczenie kliniczne zastosowania paroksetyny wskazuje, że lek ten nie wpływa na funkcje poznawcze ani psychomotoryczne. Jednak, jak i przy stosowaniu innych leków psychoaktywnych, pacjentów należy uprzedzić o wpływie na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania paroksetyny i alkoholu, choć paroksetyna nie nasila negatywnego wpływu alkoholu na funkcje psychomotoryczne.

Sposób stosowania i dawki

Ogólne zalecenia

Preparat przeznaczony jest do doustnego stosowania, zaleca się przyjmowanie 1 razy na dobę – rano podczas jedzenia. Tabletkę należy połknąć, nie żując. Tabletka posiada linię podziału, umożliwiającą w razie potrzeby uzyskanie dawki 10 mg.

Tak jak w przypadku wszystkich innych leków przeciwdziałających depresji, dawkę należy starannie dobrać indywidualnie w ciągu pierwszych 2–3 tygodni leczenia, a następnie dostosować ją w zależności od objawów klinicznych.

Leczenie powinno trwać odpowiednio długo, aby zapewnić ustąpienie objawów. Okres ten może trwać kilka miesięcy w przypadku leczenia zaburzeń depresyjnych większych, a przy zaburzeniach obsessyjno-kompulsyjnych i lękach paniki – jeszcze dłużej. Tak jak przy stosowaniu innych leków do leczenia zaburzeń psychicznych, należy unikać nagłego odstawienia preparatu.

Zaburzenia depresyjne większe. Zalecaną dawką jest 20 mg na dobę. U niektórych pacjentów może być konieczne zwiększenie dawki. Należy to robić stopniowo, zwiększając dawkę o 10 mg (maksymalnie do 50 mg na dobę), w zależności od skuteczności leczenia.

Zaburzenia obsessyjno-kompulsyjne. Zalecaną dawką jest 40 mg na dobę. Leczenie należy rozpoczynać od dawki 20 mg na dobę, a następnie zwiększać ją co tydzień o 10 mg na dobę. U niektórych pacjentów poprawa stanu następuje dopiero przy stosowaniu maksymalnej dawki 60 mg na dobę.

Lęki paniki. Zalecaną dawką jest 40 mg na dobę. Leczenie należy rozpoczynać od dawki 10 mg na dobę, a następnie co tydzień zwiększać ją o 10 mg, w zależności od efektu klinicznego. U niektórych pacjentów poprawa stanu następuje dopiero przy stosowaniu maksymalnej dawki 60 mg na dobę.

W celu zmniejszenia ryzyka nasilenia objawów lęku paniki, które często występują na początku leczenia tej choroby, zaleca się rozpoczęcie terapii od niskiej dawki preparatu.

Zaburzenia lękowe społeczne/fobie społeczne. Zalecaną dawką jest 20 mg na dobę. U niektórych pacjentów dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg na dobę, w zależności od efektu klinicznego, aż do 50 mg na dobę. Odstęp między zwiększaniem dawek powinien wynosić co najmniej 1 tydzień.

Uogólnione zaburzenia lękowe. Zalecaną dawką jest 20 mg na dobę. U niektórych pacjentów, u których dawka 20 mg nie jest wystarczająco skuteczna, dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg na dobę, w zależności od efektu klinicznego, aż do 50 mg na dobę.

Zespół stresowego pourazowego (PTSD). Zalecaną dawką jest 20 mg na dobę. U niektórych pacjentów, u których dawka 20 mg nie jest wystarczająco skuteczna, dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg na dobę, w zależności od efektu klinicznego, aż do 50 mg na dobę.

Odstawienie paroksetyny

Tak jak przy stosowaniu innych leków do leczenia chorób psychicznych, należy unikać nagłego odstawienia preparatu. W badaniach klinicznych stosowano schemat stopniowego zmniejszania dawki preparatu, obejmujący zmniejszanie dawki dobowej o 10 mg co tydzień. Po osiągnięciu dawki 20 mg na dobę pacjenci przyjmowali preparat w tej dawce jeszcze przez tydzień przed całkowitym odstawieniem. W przypadku pojawienia się wyraźnych objawów podczas zmniejszania dawki lub po odstawieniu leczenia należy rozważyć wznowienie terapii w poprzedniej dawce. Później można kontynuować zmniejszanie dawki, ale wolniej.

Pacjenci w podeszłym wieku. Leczenie należy rozpocząć od zastosowania zwykłej dawki początkowej dla dorosłych, którą następnie można stopniowo zwiększać do 40 mg na dobę. Zarejestrowano przypadki podwyższonej stężenia paroksetyny w osoczu u pacjentów w podeszłym wieku, jednak zakres stężeń w tej grupie pacjentów pokrywa się z odpowiednim zakresem u pacjentów młodszych.

Dzieci. Rexetin® nie jest wskazany do leczenia dzieci.

Niewydolność nerek i wątroby. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny – poniżej 30 ml/min) lub niewydolnością wątroby obserwuje się podwyższenie stężenia paroksetyny w osoczu. Dlatego u takich pacjentów dawkę należy zmniejszyć do dolnej granicy zakresu dawkowania.

Dzieci.

Preparat nie jest wskazany do leczenia dzieci.

Na podstawie kontrolowanych badań klinicznych nie wykazano skuteczności i nie uzyskano potwierdzających danych dotyczących stosowania paroksetyny w leczeniu dzieci z depresją. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania preparatu u dzieci poniżej 7 roku życia nie były badane.

Przedawkowanie.

Objawy i znaki

W przypadku przedawkowania paroksetyny, oprócz objawów wymienionych w sekcji „Działania niepożądane”, obserwowano podwyższenie temperatury ciała, zmiany ciśnienia tętniczego, mimowolne skurcze mięśni, niepokój i tachykardię.

Wszystkie te skutki u pacjentów zazwyczaj ustępowały bez poważnych następstw, nawet po przyjęciu dawki 2000 mg. Czasem obserwowano śpiączkę lub zmiany parametrów EKG, bardzo rzadko odnotowano przypadki śmiertelne, ale w większości takich przypadków Rexetin® przyjmowano razem z innymi lekami psychotropowymi i czasem z alkoholem.

Leczenie

Nieznany jest specyficzny antydotum.

Leczenie przedawkowania powinno obejmować ogólne środki terapeutyczne, takie jak w przypadku przedawkowania innych leków przeciwdepresyjnych. W ciągu kilku godzin po przedawkowaniu w celu zmniejszenia absorpcji paroksetyny można w razie możliwości rozważyć zastosowanie 20–30 g węgla aktywnego. Wskazane jest leczenie wspierające z częstym kontrolowaniem wskaźników życiowych i staranną obserwacją stanu pacjenta. Leczenie należy dobrać w zależności od stanu klinicznego.

Efekty uboczne.

Intensywność i częstość niektórych z niżej wymienionych efektów ubocznych związanych z zastosowaniem leku mogą zmniejszać się w trakcie kontynuacji leczenia i zazwyczaj nie wymagają przerwania terapii. Efekty uboczne podano według układów narządów i częstości, która jest określana w następujący sposób: bardzo często (>1/10), często (>1/100, <1/10), rzadko (>1/1000, <1/100), pojedyncze (>1/10000, <1/1000), rzadkie (<1/10000), w tym pojedyncze przypadki, częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwionośnego i chłonnego

Rzadko: nieregularne krwawienia, głównie skóry i tkanek podskórnych (w tym ekchymozy i krwawienia ginekologiczne), leukopenia.

Rzadkie: trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego

Rzadkie: ciężkie i potencjalnie śmiertelne reakcje alergiczne (w tym reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy).

Zaburzenia układu endokrynnego

Rzadkie: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSHA).

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania

Często: podwyższenie stężenia cholesterolu, obniżenie apetytu.

Rzadko: zaburzenia kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Pojedyncze: hiponatremia.

O hiponatremii zgłaszano głównie u pacjentów starszych, czasem spowodowana ZNSHA.

Zaburzenia psychiczne

Często: senność, bezsenność, niepokój, nietypowe sny (w tym koszmary nocne).

Rzadko: dezorientacja, halucynacje.

Pojedyncze: reakcje maniakalne, niepokój, depersonalizacja, ataki paniki, akatyzja (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Częstość nieznana: myśli samobójcze, zachowania samobójcze, agresja*, bruxizm.

*Przypadki agresji odnotowano w okresie po marketingowym.

Zgłaszano przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych podczas terapii paroksetyną lub krótko po jej przerwaniu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Te objawy mogą również wynikać z podstawowej choroby.

Zaburzenia układu nerwowego

Często: zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zaburzenia koncentracji.

Rzadko: zaburzenia ekstrapiramidowe.

Pojedyncze: drgawki, zespół niespokojnych nóg.

Rzadkie: zespół serotonergiczny (możliwe objawy: niepokój, dezorientacja, nadmierne pocenie się, halucynacje, nadreaktywność, mioklonus, dreszcze, tachykardia i drżenie).

Zgłaszano zaburzenia ekstrapiramidowe, w tym dystonię oro-facjalną, u pacjentów z zaburzeniami ruchowymi lub u tych przyjmujących neuroleptyki.

Zaburzenia narządu wzroku

Często: nieostre widzenie.

Rzadko: midryaza (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Rzadkie: ostra jaskra.

Zaburzenia narządu słuchu i labiryntu

Częstość nieznana: szumy w uszach.

Zaburzenia serca

Rzadko: tachykardia zatokowa.

Pojedyncze: bradykardia.

Zaburzenia naczyń krwionośnych

Rzadko: przejściowe podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, hipotensja ortostatyczna.

Zgłaszano przejściowe podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego po leczeniu paroksetyną, zazwyczaj u pacjentów z wcześniejszą nadciśnieniem lub lękiem.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej

Często: ziewanie.

Zaburzenia układu pokarmowego

Bardzo często: nudności.

Często: zaparcia, biegunka, wymioty, suchość w ustach.

Rzadkie: krwawienia przewodu pokarmowego.

Częstość nieznana: kolit mikroskopowy.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Pojedyncze: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych.

Rzadkie: zaburzenia ze strony wątroby (takie jak zapalenie wątroby, czasem z żółtaczką i/lub niewydolnością wątroby).

Zgłaszano podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych. Ponadto bardzo rzadko w okresie po marketingowym zgłaszano efekty uboczne ze strony wątroby (takie jak zapalenia wątroby, czasem związane z żółtaczką i/lub niewydolnością wątroby). Należy rozważyć możliwość przerwania przyjmowania paroksetyny, jeśli podwyższenie enzymów wątrobowych utrzymuje się.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często: nadmierne pocenie się.

Rzadko: wysypka skórna, swędzenie.

Rzadkie: ciężkie skórne reakcje niepożądane (w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz), pokrzywka, reakcje fotosensytyzacji.

Zaburzenia układu moczowego

Rzadko: zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Bardzo często: zaburzenia seksualne.

Pojedyncze: hiperprolaktynemia/galaktoreja, zaburzenia menstruacyjne (w tym menorygia, metrorragia, amenorygia, opóźnione i nieregularne miesiączkowanie).

Rzadkie: zaburzenia erekcji.

Częstość nieznana: krwawienia poporodowe. Ten objaw został zarejestrowany dla terapeutycznej klasy LSSZI/ISZSN (patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Stosowanie w okresie ciąży i laktacji”).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Pojedyncze: artrologia, miologia.

Badania epidemiologiczne przeprowadzone głównie wśród pacjentów powyżej 50 roku życia wskazują na zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów przyjmujących LSSZI i TCA. Mechanizm prowadzący do tego ryzyka jest nieznany.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania

Często: osłabienie, przyrost masy ciała.

Rzadkie: obrzęki obwodowe.

Objawy odstawienia po przerwaniu leku

Często: zawroty głowy, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, niepokój, ból głowy.

Rzadko: niepokój, nudności, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, niestabilność emocjonalna, zaburzenia widzenia, uczucie przyspieszonego bicia serca, biegunka, drażliwość.

Tak jak przy stosowaniu innych leków do leczenia zaburzeń psychicznych, odstawienie paroksetyny (szczególnie nagłe) może prowadzić do wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucia podobne do porażenia prądem i szumy w uszach), zaburzenia snu (w tym intensywne sny), niepokój lub lęk, nudności, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, pobudzenie, zaburzenia widzenia. U większości pacjentów te objawy są łagodne lub umiarkowane i ustępują bez leczenia, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwałe. Nie istnieje określona grupa ryzyka wystąpienia tych objawów, dlatego w przypadku konieczności odstawienia paroksetyny dawkę należy zmniejszać stopniowo (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Efekty uboczne zaobserwowane w badaniach klinicznych dotyczących stosowania leku u dzieci

Zarejestrowano następujące efekty uboczne: nasilenie zachowań samobójczych (w tym próby samobójstwa i myśli samobójcze), samozranianie i zwiększona wrogość. Myśli samobójcze i próby samobójstwa obserwowano głównie w badaniach klinicznych u nastolatków z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Zwiększona wrogość występowała głównie u dzieci z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi, szczególnie u dzieci poniżej 12 roku życia. Dodatkowe efekty uboczne: zmniejszenie apetytu, drżenie, nadmierne pocenie się, hiperkineza, niepokój, niestabilność emocjonalna (w tym płacz i zmiany nastroju), krwawienia, głównie na skórze i błonach śluzowych.

Objawy obserwowane przy zmniejszaniu dawki lub po odstawieniu leku: niestabilność emocjonalna (w tym płacz, zmiany nastroju, samozranianie, myśli samobójcze i próby samobójstwa), pobudzenie, zawroty głowy, nudności i ból brzucha (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Lek przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, 3 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka akcyjna „Gedeon Richter”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

H-1103, Budapeszt, ul. Demréi 19-21, Węgry.