LIPOTYON

ULOTKA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LIPOTION (LIPOTION)

Skład:

substancja czynna: kwas tioktowy (α-liponowy);

1 fiolka (50 ml) roztworu zawiera 600 mg kwasu tioktowego (α-liponowego);

substancje pomocnicze: trometamol, chlorek sodu, 1 M roztwór trometamolu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, jasnożółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na układ trawienny i procesy metaboliczne. Kwas tioktowy. Kod ATX A16AX01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Kwas α-liponowy to substancja podobna do witamin, pochodzenia endogennego, pełniącą funkcję koenzymu w oksydacyjnym odkarboksylowaniu α-oksokwasów.

Hiperglikemia wywołana przez cukrzycę prowadzi do gromadzenia się tzw. „zaawansowanych produktów końcowych glikacji” (AGE). Ten proces prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi wewnątrznerwowego oraz do hipoksji i niedokrwienia wewnątrznerwowego, co wiąże się ze zwiększonym powstawaniem wolnych rodników tlenu, które z kolei uszkadzają nerwy obwodowe. Obserwuje się również obniżenie poziomu antyoksydantów w nerwach obwodowych, takich jak glutation.

Kwas α-liponowy wpływa na te procesy, zmniejszając powstawanie zaawansowanych produktów glikacji, poprawiając przepływ krwi wewnątrznerwowy oraz zwiększając fizjologiczny poziom antyoksydantów, takich jak glutation, który stanowi antyoksydant dla wolnych rodników tlenu w nerwie cukrzycowym.

Te efekty obserwowane w eksperymentach potwierdzają teorię, że funkcjonalność nerwów obwodowych może ulec poprawie pod wpływem kwasu α-liponowego. Dotyczy to zaburzeń czuciowych w cukrzycowej neuropatii obwodowej, które objawiają się dyzestezjami i parestezjami, takimi jak uczucie pieczenia, bólu, zdrętwienia oraz „pełzania mrówek”.

Farmakokinetyka.

Pierwotna transformacja kwasu α-liponowego zachodzi w wątrobie. Nie stwierdza się istotnych różnic w dostępności systemowej kwasu α-liponowego u różnych pacjentów. Kwas α-liponowy ulega biotransformacji poprzez utlenianie łańcuchów bocznych i koniugację, a wydalany jest głównie z moczem.

Okres półwydalenia kwasu α-liponowego z osocza krwi u ludzi wynosi około 25 minut, a całkowity klirens osocza krwi wynosi 10–15 ml/min na kilogram masy ciała. Na końcu infuzji 600 mg trwającej 12 minut stężenie w osoczu krwi wynosi około 47 μg/ml. Badania na zwierzętach (szczury, psy) z wykorzystaniem znaczników radioaktywnych wykazały, że wydalanie następuje głównie drogą nerek w formie metabolitów w części 80–90%. U ludzi również tylko niewielka część w postaci niezmienionej substancji pojawia się w moczu. Biotransformacja zachodzi głównie poprzez utlenianie łańcuchów bocznych (β-utlenianie) i/lub S-metylowanie odpowiednich grup tiolowych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawów obwodowej (czuciowo-ruchowej) neuropatii cukrzycowej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną i/lub na substancje pomocnicze leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania kwasu tioktowego obniża się skuteczność cisplatyny.

W przypadku jednoczesnego stosowania kwasu tioktowego może nasilać się działanie obniżające poziom glukozy we krwi insuliny i/lub innych środków przeciwdiabetycznych. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków, szczególnie na początku leczenia, należy regularnie kontrolować poziom glukozy we krwi. W celu zapobiegania wystąpieniu objawów hipoglikemii w niektórych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki insuliny i/lub doustnego środka przeciwdiabetycznego.

Uwaga.

Regularne spożywanie alkoholu jest istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju i postępu objawów klinicznych neuropatii i może w ten sposób negatywnie wpływać na proces leczenia kwasem tioktowym. Dlatego pacjentom z neuropatią cukrzycową zazwyczaj zaleca się, o ile to możliwe, powstrzymywanie się od spożywania alkoholu. Ograniczenie to dotyczy również okresów przerw między cyklami leczenia.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przy stosowaniu kwasu tioktowego drogą parenteralną obserwowano reakcje nadwrażliwości o różnym stopniu nasilenia, aż po wstrząs anafilaktyczny (patrz: „Efekty uboczne”). Pacjenci powinni być podczas podawania leku stale pod ścisłą kontrolą lekarza. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów (świąd, nudności, osłabienie) należy natychmiast przerwać leczenie i w razie potrzeby podjąć odpowiednią pomoc medyczną.

Po zastosowaniu kwasu tioktowego może wystąpić nietypowy zapach moczu; zjawisko to nie ma znaczenia klinicznego.

Podczas stosowania kwasu tioktowego donoszono o występowaniu autoimmunologicznego zespołu insuliny (AIS). Pacjenci z genotypem antygenu leukocytarnego człowieka, takim jak allel HLA-DRB1*04:06 i allel HLA-DRB1*04:03, są bardziej wrażliwi na rozwój AIS. Allel HLA-DRB1*04:03 (wrażliwość na rozwój AIS: 1,6) szczególnie występował u osób kaukaskich, częściej na południu niż na północy Europy, a allel HLA-DRB1*04:06 (wrażliwość na rozwój AIS: 56,6) szczególnie występował u pacjentów japońskich i koreańskich. AIS należy uwzględnić w różnicowaniu diagnostycznym spontanicznej hipoglikemii u pacjentów podczas stosowania leku (patrz: „Efekty uboczne”).

Lek zawiera 52,487 mg/amelek na sodu, dlatego należy zachować ostrożność przy jego stosowaniu u pacjentów przyjmujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Leku nie zaleca się stosować w okresie ciąży ze względu na brak odpowiednich danych klinicznych.

Brak danych dotyczących przenikania kwasu tioktowego do mleka matki, dlatego leku nie zaleca się stosować w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Kwas tioktowy nie wpływa lub wpływa nieznacznie na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony jest do podawania dożylnego.

Podstawą leczenia neuropatii cukrzycowej jest optymalna kontrola cukrzycy.

Dawkowanie.

W przypadku występowania objawów obwodowej (czuciowo-ruchowej) neuropatii cukrzycowej zalecana dawka dzienna dla dorosłych wynosi 50 ml roztworu do wstrzykiwań (co odpowiada 600 mg kwasu tioktowego na dobę) podawanego dożylnie.

W okresie początkowym leczenia roztwór do wstrzykiwań należy podawać dożylnie przez 2–4 tygodnie.

Sposób stosowania.

Lek podaje się bezpośrednio z fiolki (tj. bez rozcieńczania) w postaci dożylnej infuzji kropelkowej dorosłym w dawce 600 mg na dobę (zawartość 1 fiolki) przez co najmniej 30 minut.

Podawanie dożylne można również wykonywać za pomocą strzykawki do wstrzykiwań przez nie mniej niż 12 minut.

Zasady przeprowadzania infuzji.

Ponieważ kwas α-liponowy jest wrażliwy na działanie światła, fiolki należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu aż do bezpośredniego zastosowania.

Zaleca się kontynuowanie leczenia kwasem tioktowym w postaci doustnej w dawce 600 mg na dobę.

Dzieci.

Leku nie należy stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy.

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty i ból głowy.

W wyniku przypadkowego lub celowego zastosowania kwasu tioktowego w dawce 10–40 g podczas zatrucia alkoholem obserwowano pojedyncze przypadki ciężkich objawów zatrucia, w tym zakończone śmiercią. Objawy kliniczne zatrucia objawiały się zaburzeniami psychomotorycznymi lub zawrotami głowy, a następnie ogólnymi drgawkami i rozwojem kwasicy mleczanowej. Skutkami zatrucia kwasem tioktowym są hipoglikemia, wstrząs, rabdomioliza, hemoliza, rozproszone wewnątrznaczyniowe krzepnięcie krwi (DIC), zahamowanie szpiku kostnego i niewydolność wielonarządowa.

Leczenie.

W przypadku podejrzenia znacznego zatrucia kwasem tioktowym (np. więcej niż 10 tabletek po 600 mg dla dorosłych oraz więcej niż 50 mg/kg masy ciała u dzieci) należy niezwłocznie hospitalizować chorego i rozpocząć standardowe działania w celu leczenia zatrucia (wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, podanie węgla aktywowanego). Leczenie ogólnych drgawek, kwasicy mleczanowej i innych zagrożujących życia skutków zatrucia powinno opierać się na zasadach współczesnej intensywnej terapii i być skierowane na wyeliminowanie objawów.

Do chwili obecnej nie wykazano korzyści stosowania hemodializy, hemoperfuzji ani metod filtracji w celu wymuszonego wydalania kwasu tioktowego.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania, które mogą wystąpić podczas stosowania kwasu tioktowego, sklasyfikowano według następującej częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 – <1/10), rzadko (≥1/1000 – <1/100), niezbyt często (≥1/10000 – <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego:

bardzo rzadko – trombopatia.

Ze strony układu odpornościowego:

częstość nieznana – reakcje alergiczne, takie jak wysypka skórna, pokrzywka, egzema, świąd; reakcje anafilaktyczne, autoimmunologiczny zespół insulynowy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony metabolizmu i odżywiania:

bardzo rzadko – hipoglikemia*.

Ze strony układu nerwowego:

niezbyt często – dysgezja; bardzo rzadko – udar mózgu, ból głowy*, zawroty głowy*, nadmierna potliwość*.

Ze strony narządu wzroku:

bardzo rzadko – podwójne widzenie, zaburzenia widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego:

niezbyt często – nudności i wymioty.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

bardzo rzadko – purpura.

Ogólne i reakcje w miejscu podania:

bardzo rzadko – reakcje w miejscu podania.

Po szybkim wstrzyknięciu dożylnym może wystąpić uczucie ucisku w głowie i trudności w oddychaniu, które ustępują samoistnie.

*Wskutek poprawy wydalenia glukozy w bardzo rzadkich przypadkach może obserwować się obniżenie poziomu glukozy we krwi. Z tego powodu odnotowano występowanie objawów hipoglikemii, takich jak zawroty głowy, nadmierna potliwość, ból głowy i zamazanie wzroku.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań, które wystąpiły po dopuszczeniu leku do obrotu, jest bardzo ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu leku. Osoby pracujące w systemie opieki zdrowotnej powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane działania poprzez krajowy system farmakonadzoru.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Kwas tioktowy reaguje in vitro z kompleksami jonów metali (np. z cisplatyną). Kwas tioktowy tworzy związki kompleksowe z cząsteczkami cukrów (np. roztworem lewulozy).

Lek jest niezgodny z roztworem glukozy, roztworem Ringera oraz z roztworami, o których wiadomo, że reagują z grupami SH lub z wiązaniami disiarczkowymi.

Jako roztwór nośny do infuzji leku należy stosować wyłącznie 0,9 % roztwór chlorku sodu.

Opakowanie.

po 50 ml w butelce; po 1 butelce w opakowaniu chronionym przed światłem; po 1 opakowaniu chronionym przed światłem w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

UORLD MEDICIN ILAC SAN. VE TIC. A.Ş./

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

COSB G.O.Pasa Mah. 6. Cad. No:30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turkey.

Wnioskodawca.

WORLD MEDICINE, sp. z o.o., Ukraina/

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.