LEVOLET

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LEVOLET (LEVOLET)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 tabletka powlekana zawiera lewofloksacyny 250 mg lub 500 mg,

lub 750 mg w postaci półhydratu lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobia kukurydziana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, krospowidon, hipromeloza, stearynian magnezu, Opadry white OY58900 (hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, dwuwypukłe tabletki powlekane o kształcie kapsułkowym, z logo „RDY” po jednej stronie i „279” po drugiej stronie (tabletki 250 mg);

białe, dwuwypukłe tabletki powlekane o kształcie kapsułkowym, z logo „RDY” po jednej stronie i „280” po drugiej stronie (tabletki 500 mg);

białe, dwuwypukłe tabletki powlekane o kształcie kapsułkowym, gładkie z obu stron (tabletki 750 mg).

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego. Skutek bakteriobójczy zapewnia inhibicja przez levofloksacynę bakteryjnego enzymu DNA-girazy, który należy do topoizomeraz II typu. W wyniku tego hamowania niemożliwe staje się przejście bakteryjnego DNA ze stanu „relaksacji” w stan „nadskręcenia”, co z kolei uniemożliwia dalszy podział (rozmnażanie) komórek bakteryjnych. Zakres aktywności levofloksacyny obejmuje bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, w tym bakterie niefermentujące.

Wrażliwe na lek mikroorganizmy

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe: Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus methi-S, Streptococci grupy C, G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae peni-I/S/R, Streptococcus pyogenes.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe: Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Eikenella corrodens, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae ampi-S/R, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Moraxella catarrhalis β+/ β-, Morganella morganii, Pasteurella multocida, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Anaeroby: Bacteroides fragilis, Clostridium perfringens, Peptostreptococcus.

Inne: Chlamydia pneumoniae, Chlamydia psittaci, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Ureaplasma, H. pylori.

Mikroorganizmy o niestałej wrażliwości na działanie leku

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe: Staphylococcus aureus methi-R.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe: Burkholderia cepacia.

Anaeroby: Bacteroides ovatus, Bacteroides thetaiotamicron, Bacteroides vulgaris, Clostridium difficile.

Mikroorganizmy oporne na działanie leku

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe: Staphylococcus aureus methi-R, Staphylococcus coagulase negative methi-S(1).

Podobnie jak inne fluorochinolony, levofloksacyna jest nieaktywna wobec spiral (spirochet).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Levofloksacyna podana doustnie szybko i niemal całkowicie wchłania się. Maksymalne stężenie w osoczu obserwuje się po 1 godzinie od przyjęcia. Biodostępność absolutna wynosi niemal 100%. Levofloksacyna podlega kinetyce liniowej w zakresie dawek od 50 mg do 600 mg. Spożycie pokarmu nieco wpływa na jej wchłanianie.

Rozkład.

Około 30–40% levofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Efekt kumulacji levofloksacyny przy dawkowaniu 500 mg 1 raz na dobę nie ma znaczenia klinicznego i można go pominąć. Istnieje niewielka, ale przewidywalna kumulacja przy dawkowaniu 500 mg 2 razy na dobę. Stałe parametry rozkładu osiągane są w ciągu 3 dni.

Rozkład w tkankach i płynach organizmu.

Rozkład w śluzie oskrzeli i sekrecie nabłonka oskrzeli.

Maksymalne stężenie levofloksacyny w śluzie oskrzeli i sekrecie nabłonka oskrzeli po dawce doustnej powyżej 500 mg wynosiło odpowiednio 8,3 i 10,8 μg/ml.

Rozkład w tkance płuc.

Maksymalne stężenie levofloksacyny w tkance płuc po dawce doustnej powyżej 500 mg wynosiło około 11,3 μg/ml i osiągane było w ciągu 4–6 godzin po podaniu. Stężenie w płucach stale przekraczało stężenie w osoczu krwi.

Rozkład w płynie pęcherzykowym.

Maksymalne stężenie levofloksacyny w płynie pęcherzykowym po przyjęciu 500 mg 1 lub 2 razy na dobę wynosiło odpowiednio 4,0 i 6,7 μg/ml.

Rozkład w płynie mózgowo-rdzeniowym.

Levofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Rozkład w tkance prostaty.

Po doustnym przyjęciu 500 mg levofloksacyny 1 raz na dobę przez 3 dni średnie stężenia w tkance prostaty wynosiły odpowiednio 8,7 μg/g, 8,2 μg/g i 2,0 μg/g po 2 godzinach, 6 godzinach i 24 godzinach; średnia wartość stosunku stężenia w prostaty/osoczu krwi wynosiła 1,84.

Stężenie w moczu.

Średnie stężenie levofloksacyny w okresie 8–12 godzin po jednorazowej dawce doustnej 150 mg, 300 mg lub 500 mg wynosiło odpowiednio 44 μg/ml, 91 μg/ml i 200 μg/ml.

Metabolizm.

Levofloksacyna metabolizowana jest w bardzo niewielkim stopniu. Metabolitami są dimetylo-levofloksacyna oraz levofloksacyna N-tlenek. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem.

Wydalanie.

Po doustnym podaniu levofloksacyna wydala się z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Nie stwierdza się istotnych różnic w farmakokinetyce levofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia spowodowane wrażliwymi na lewofloksacynę mikroorganizmami:

pneumonia pozaszpitalna, przewlekły bakteryjny prostatyt, powikłane infekcje układu moczowego oraz ostry zapalenie nerek.

Lek należy stosować wyłącznie wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu takich infekcji:

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli;
• ostre bakteryjne zapalenie zatok;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Przy przepisywaniu leku należy przestrzegać oficjalnych protokołów dotyczących właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek z pozostałych składników leku; epilepsja; pacjenci z dolegliwościami wynikającymi z reakcji niepożądanych ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów. Ciąża lub okres karmienia piersią. Wiek dziecięcy.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Sole żelaza, sole cynku, magnezowe lub glinowe środki przeciwwymiotne, didanozyna. Wchłanianie lewofloksacyny istotnie zmniejsza się przy stosowaniu didanozyny (dotyczy to wyłącznie postaci leku didanozyny z buforami zawierającymi glinę lub magnez). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów i wielowitamin z cynkiem zmniejsza ich wchłanianie po doustnym przyjęciu. Nie zaleca się stosowania leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy, takie jak sole żelaza, sole cynku, magnezowe lub glinowe środki przeciwwymiotne lub didanozyna (dotyczy to wyłącznie postaci leku didanozyny z buforami zawierającymi glinę lub magnez), w ciągu 2 godzin przed lub po przyjęciu lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Sole wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie lewofloksacyny po doustnym przyjęciu.

Suflalat. Biologiczna dostępność lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z suflalatem. Odstęp czasu między przyjmowaniem tych leków powinien wynosić co najmniej 2 godziny.

Teofilina, fenbufen lub inne podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

W badaniu farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyna nie wpływała na farmakokinetykę teofiliny (która jest substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi lekami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny wzrasta o około 13% w obecności fenbufenu.

Probenecyd i cyklosporyna. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklosporyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Probenecyd i cyklosporyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 34% w obecności probenecydu i o 24% w obecności cyklosporyny. Dzięki temu oba leki mogą blokować wydzielanie kanalikowe lewofloksacyny.

Cyklosporyna. Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K. Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) nasilają się testy krzepnięcia (INR/PT) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego względu pacjentom, którzy równolegle przyjmują antagoniści witaminy K, należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia.

Na farmakokinetykę lewofloksacyny nie wpływa istotnie jednoczesne przyjmowanie węglanu wapnia, digoksyny, glibenklamidu, ranitydyny.

Leki wydłużające odcinek QT. Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane z wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne).

Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny jednocześnie z alkoholem.

Leki przeciwdziałające cukrzycy

Nadeszły doniesienia o wahaniach poziomu glukozy, w tym hiper- lub hipoglikemii, u pacjentów stosujących jednocześnie fluorochinolony z lekami przeciwdziałającymi cukrzycy. Zaleca się ostrożne monitorowanie poziomu glukozy we krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Inne formy interakcji. Wpływ jedzenia. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi. Lek można zatem przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Szczególności stosowania.

Metycylinoodporny S. aureus. W przypadku metycylinoodpornego S. aureus (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo korezystentności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem sytuacji, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrych bakteryjnych zatok zapalnych oraz zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli infekcje te zostały odpowiednio zdiagnozowane.

W przypadku przepisywania terapii zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności E.coli na fluorochinolony.

Tendinitis i zerwanie ścięgna. Rzadko występują przypadki zapalenia ścięgna, które może prowadzić do jego zerwania. Najczęściej dotyczy to ścięgna Achillesa. Ten niepożądany efekt może wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i może mieć charakter obustronny. Zgłaszano przypadki wystąpienia zerwania ścięgna kilka lat po zakończeniu leczenia lekiem. Ryzyko rozwoju tendinitis i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów powyżej 60 roku życia, u pacjentów z niewydolnością nerek, u osób po przeszczepie narządów, u pacjentów przyjmujących lek w dawce 1000 mg na dobę oraz u pacjentów przyjmujących kortykosteroidy, dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów z tym lekiem. Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku tendopatii. U pacjentów starszych należy dostosować dawkę dobową leku w zależności od klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Z powyższych względów należy dokładnie monitorować te grupy pacjentów, którym przepisano lewofloksacynę. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgna (obrzęk, stan zapalny), należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną, skontaktować się z lekarzem i rozważyć alternatywne metody leczenia. W przypadku podejrzenia tendinitis należy natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie dotkniętego ścięgna (w tym unieruchomienie) (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Efekty niepożądane”).

Mioklonus. Zgłaszano przypadki wystąpienia mioklonusów u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ryzyko rozwoju mioklonusów zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie dostosowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszych objawach mioklonusów i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zakażenia spowodowane Clostridium difficile.

Diareę, szczególnie ciężką, trwałą i/lub z domieszką krwi, która pojawia się podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile. Choroba wywołana przez Clostridium difficile może różnić się stopniem nasilenia od lekkiego do zagrożonego życia; najcięższą formą tej choroby jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Z tego powodu ważne jest wzięcie pod uwagę takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po leczeniu lewofloksacyną rozwinęła się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia choroby spowodowanej przez Clostridium difficile należy natychmiast odstawić lewofloksacynę i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę są w tej sytuacji klinicznej przeciwwskazane.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych. Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), tak jak inne chinolony, należy ją stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych oraz u pacjentów leczonych jednocześnie lekami obniżającymi próg drgawkowy, np. teofiliną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego (patrz sekcja „Efekty niepożądane”) należy odstawić lewofloksacynę.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Pacjenci z ukrytymi lub wyraźnymi zaburzeniami aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy mogą być podatni na reakcje hemolityczne podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów. Z tego powodu w razie potrzeby stosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z zaburzeniami funkcji nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości). Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (od obrzęku naczynioruchowego do wstrząsu anafilaktycznego), czasem już po pierwszej dawce leku. Pacjenci powinni natychmiast przerwać stosowanie leku i powiadomić swojego lekarza lub skontaktować się z usługami ratownictwa medycznego.

Stosowanie lewofloksacyny należy unikać u pacjentów, u których w przeszłości wystąpiły poważne reakcje niepożądane podczas leczenia chinolonami lub lekami zawierającymi fluorochinolony (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Leczenie pacjentów lewofloksacyną w takim przypadku należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Wskazania”).

Długotrwałe, powodujące utratę sprawności, potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki długotrwałych, powodujących utratę sprawności, potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji niepożądanych, które dotyczyły różnych, czasem kilku naraz układów organizmu (układu mięśniowo-szkieletowego, układu nerwowego, psychicznego i narządów zmysłów) u pacjentów leczonych chinolonami i fluorochinolonami, niezależnie od wieku i wcześniej znanych czynników ryzyka. Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pojawieniu się pierwszych objawów lub symptomów jakichkolwiek poważnych reakcji niepożądanych i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Ciężkie reakcje niepożądane ze strony skóry

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje niepożądane ze strony skóry, takie jak toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona i wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (zespołu DRESS), które mogą być zagrożeniem dla życia lub prowadzić do śmierci (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Przed przepisaniem leku pacjentów należy poinformować o objawach i symptomach tych ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować. W przypadku wystąpienia objawów i symptomów świadczących o tych reakcjach należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć alternatywne leczenie. Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak zespół Stevensa-Johnsona, TEN lub zespół DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, ponowne rozpoczynanie leczenia lewofloksacyną jest zabronione.

Profilaktyka fotosensybilizacji. Zgłaszano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W celu zapobiegania fotosensybilizacji zaleca się unikanie silnego nasłonecznienia lub napromieniowania sztucznymi źródłami promieni UV (np. lampa UV typu „sztuczne słońce”, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania leku.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K. Ze względu na możliwy wzrost wartości wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy/stosunek międzynarodowy znormalizowany) i/lub zwiększenie częstości powikłań krwotocznych u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), podczas jednoczesnego stosowania tych leków należy monitorować wskaźniki krzepnięcia krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychotyczne. Zgłaszano reakcje psychotyczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samodestrukcyjnych, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychotycznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT. Należy ostrożnie przepisywać fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, pacjentom z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki” (Pacjenci starsi), „Przedawkowanie”, „Efekty niepożądane”).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. Z tego powodu należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z tych podgrup.

Neuropatia obwodowa. Zgłaszano przypadki sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej neuropatii obwodowej, objawiającej się mrowieniem, hipostezją, dysestezją lub osłabieniem, u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, które mogą szybko się rozwijać. Należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, jeśli u pacjenta wystąpią takie objawy neuropatii, jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, i skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia, aby zapobiec stanowi nieodwracalnemu.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe. Zgłaszano przypadki zapalenia wątroby o charakterze martwiczym, aż po niewydolność wątroby, czasem śmiertelną, podczas przyjmowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i kontakt z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, swędzenie lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis. Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji u pacjentów z miastenią gravis stosujących fluorochinolony zgłaszano poważne reakcje niepożądane, w tym niewydolność oddechową wymagającą wspomagania respiracyjnego, również zakończoną śmiercią.

Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem znanej miastenii gravis.

Zaburzenia krwi. Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Zaburzenia wzroku. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek zaburzeń wzroku lub niepożądanych zjawisk ze strony oczu należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i pracy z innymi mechanizmami” oraz „Efekty niepożądane”).

Superinfekcja. Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na lek. W przypadku rozwoju superinfekcji podczas terapii należy zastosować odpowiednie środki.

Zakłócenia poziomu glukozy we krwi

Fluorochinolony mogą powodować zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym objawową hiper- i hipoglikemię u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymują współbieżne leczenie doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Pacjentom tym zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi. Zgłaszano ciężkie przypadki hipoglikemii prowadzące do śpiączki lub śmierci. Jeśli u pacjenta przyjmującego lewofloksacynę wystąpi reakcja hipoglikemiczna, należy przerwać przyjmowanie leku i natychmiast rozpocząć odpowiednią terapię.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę test na obecność opioidów w moczu może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Może być konieczność potwierdzenia wyników dodatnich testu przesiewowego na opioidy bardziej specyficzną metodą.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników podczas bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz niedostateczność/zastój zastawek serca.

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, a także na zastój zastawek aortalnej i dwubłonkowej po przyjmowaniu fluorochinolonów.

Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), oraz zastój/niedostateczność dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym choroby aneurysmy lub wrodzoną wadą zastawek serca, u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy aorty i/lub rozwarstwienia aorty, chorobą zastawki serca lub w obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno w przypadku aneurysmy aorty, jak i zastojów/niedostateczności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo
• w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu, tętniak z komórkami wielkogęstymi, znany miażdżyca lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• w przypadku zastojów/niedostateczności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na brak badań i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez chinolony u organizmu rosnącego, lewofloksacynę nie można przepisywać kobietom w ciąży ani karmiącym piersią. Jeśli podczas leczenia lewofloksacyną nastąpi ciąża, należy poinformować o tym lekarza.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i pracy z innymi mechanizmami.

Niektóre reakcje niepożądane (np. zawroty głowy/obrzot, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość jego reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy kierowaniu samochodem lub pracy z innymi mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować 1 raz dziennie. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości zakażenia. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby i wynosi, jak wskazano w poniższych tabelach. Zaleca się kontynuowanie leczenia przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzeniu mikrobiologicznym eliminacji patogenu.

Tabletki należy połykać nie żując, popijając wystarczającą ilością płynu. Tabletki można przyjmować zarówno podczas posiłku, jak i w innym czasie.

Tabela 1

Zalecenia dla dorosłych pacjentów z normalną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min

Tabela 2

Dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min

Dozowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu jest metabolizowana w wątrobie.

Dozowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek jest niezaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki.

Dzieci.

Lewofloksacyna nie powinna być stosowana u dzieci ze względu na możliwą szkodliwość dla chrząstki stawowej.

Przedawkowanie .

Najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania lewofloksacyny dotyczą układu nerwowego środkowego (zaburzenia świadomości, zawroty głowy, zaburzenia świadomości, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie). Zgodnie z wynikami badań, po podaniu dawek wyższych niż terapeutyczne obserwowano wydłużenie interwału QT. W przypadku przedawkowania wymagana jest staranna obserwacja pacjenta, w tym EKG. Leczenie objawowe. W przypadku ostrego przedawkowania należy przeprowadzić przemywanie żołądka i zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu. W celu ochrony błony śluzowej żołądka należy stosować leki przeciwwskazowe.

Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub CRRT, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne środki przeciwdziałające.

Efekty uboczne.

Poniżej przedstawiono ogólne dane dotyczące efektów ubocznych obserwowanych u pacjentów w trakcie badań klinicznych oraz w okresie pogwarancyjnym.

Infekcje i inwazje: mikozy (w tym Candida oraz proliferacja innych odpornych mikroorganizmów).

Ze strony skóry, tkanek podskórnych oraz ogólne reakcje nadwrażliwości: świąd i zaczerwienienie skóry, ogólne reakcje nadwrażliwości (anafilaktyczne i anafilaktoidealne) z objawami takimi jak pokrzywka, skurcz oskrzeli i potencjalnie ciężki obrzęk, a także obrzęk skóry i błon śluzowych (np. twarzy i błony śluzowej gardła), nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego oraz szok, wydłużenie odcinka QT, podwyższona wrażliwość na światło słoneczne i ultrafioletowe, reakcje fototoksyczne, wysypka na skórze i błonach śluzowych, hiperhidroza, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespoł Lyella), ostra ogólnikowa pustulowata egzantera, trwała erytema lekowa, egzudatywna erytema wielopostaciowa, zapalenie naczyń leukoklastyczne; rzadko – wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (zespoł DRESS) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności stosowania”), lokalizowana wysypka wywołana lekami.

częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych) – hiperpigmentacja skóry.

Ogólne reakcje nadwrażliwości mogą wystąpić już po pierwszej dawce i w ciągu kilku minut lub godzin po przyjęciu.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, dyspepsja, biegunka, wzdęcia, zaparcia, glosyty, zapalenie żołądka, stomatyt, brak apetytu, ból brzucha, zaburzenia trawienne, zapalenie trzustki, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i jelit, biegunka z domieszką krwi, która może być objawem zapalenia jelita, w tym rzadziej pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy.

Ze strony metabolizmu i odżywiania: anoreksja, hiperkaliemia, hiperglikemia, hipoglikemia (obniżenie stężenia glukozy we krwi), co ma szczególne znaczenie u chorych na cukrzycę, hipoglikemiczny śpiączka. Objawy hipoglikemii mogą obejmować: zwiększony apetyt, niepokój, potliwość, drżenie kończyn.

Ze strony psychiki*: zaburzenia snu, bezsenność, niepokój, zaburzenia psychiczne (np. z halucynacjami, paranoją), depresja, lęk, pobudzenie; reakcje psychiczne z zachowaniem samozniszczającym, w tym myśli lub działania samobójcze; nietypowe sny, koszmary nocne; częstość nieznana – mania.

Ze strony układu nerwowego*: ból głowy, zawroty głowy, drętwienie, senność, parestezje, zawroty głowy, hipertonia, hiperkineza, drżenie, niepokój, strach, napady padaczkowe, dezorientacja; zaburzenia wzroku i słuchu, zaburzenia wrażliwości smakowej, utrata wrażliwości smakowej i węchu, omdlenia, obniżona wrażliwość dotykowa, dysfonia, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, czuciowa lub czucio-ruchowa neuropatia obwodowa, zaburzenia ruchu, w tym podczas chodzenia; częstość nieznana – mioklonus.

Ze strony narządów wzroku*: zapalenie uwey, zaburzenia wzroku, w tym nieostrość widzenia, obniżenie ostrości wzroku, podwójne widzenie, skotoma, tymczasowa utrata wzroku.

Ze strony narządów słuchu i równowagi*: zawroty głowy, zaburzenia słuchu, utrata słuchu, szumy w uszach.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego**: tachykardia; obniżenie ciśnienia tętniczego; kolaps przypominający szok; przyspieszone bicie serca; arytmia komorowa oraz polimorficzna tachykardia komorowa (torsade de pointes), które mogą prowadzić do zatrzymania serca, obserwowano głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Ze strony naczyń**: rozszerzenie naczyń, hipotensja tętnicza, zapalenie żył, reakcje alergiczne ze strony małych naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń leukoklastyczne).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego*: ból stawów, kości lub mięśni, uszkodzenia ścięgien, w tym ich zapalenie, pęknięcie ścięgna (np. pęknięcie ścięgna Achillesa). Ten efekt uboczny może pojawić się w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i może dotyczyć ścięgna Achillesa obu nóg, uszkodzenia mięśni, w tym ich pęknięcie, rabdomioliza. Możliwa słabość mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z ciężką miastenią gravis.

Zaburzenia hepatobilinarne: zaburzenia funkcji wątroby, podwyższone stężenie enzymów wątrobowych (np. ALT, AST), podwyższone stężenie fosfatazy alkalicznej i GGTP, podwyższone stężenie bilirubiny we krwi, zapalenie wątroby, żółtaczka, reakcje wątrobowe, takie jak zapalenie wątroby. Ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby, czasem zakończone śmiercią, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Ze strony nerek i układu moczowego: podwyższone stężenie kreatyniny we krwi, zaburzenia funkcji nerek, ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek międzywątkowych).

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego: anemia, zwiększenie liczby niektórych komórek krwi (eozynofilia), zmniejszenie liczby leukocytów (leukopenia), obniżenie liczby niektórych leukocytów (neutropenia), zmniejszenie liczby płytek krwi (trombocytopenia), co może prowadzić do zwiększonej skłonności do krwotoków lub wylewów, purpura trombocytopeniczna, znaczne zmniejszenie liczby niektórych leukocytów, co może prowadzić do ciężkich objawów choroby (długa lub nawracająca gorączka, zapalenie gardła, wyraźne złe samopoczucie), zmniejszenie liczby czerwonych krwinek w wyniku ich zniszczenia, zmniejszona liczba wszystkich rodzajów komórek krwi; częstość nieznana – niedostateczność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, reakcje nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią, w tym reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, choroba surowicza.

Ze strony układu oddechowego: duszność (dyspnée), skurcz oskrzeli, reakcje alergiczne ze strony płuc (alergiczny zapalenie płuc), krwawienie z nosa.

Ze strony układu rozrodczego: zapalenie pochwy.

Ze strony układu endokrynnego: rzadko – zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Badania: wydłużenie czasu protrombinowego, wydłużenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego, podwyższenie poziomu enzymów mięśniowych.

Zaburzenia ogólne i inne efekty uboczne*: osłabienie ogólne (astenia), gorączka, dyskineza, ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn), napady porfirii u pacjentów z porfirią, objawy pozapiramidowe i inne zaburzenia koordynacji ruchów, niewydolność wielonarządowa, podwyższenie temperatury ciała (piereksja), obrzęki, reakcje w miejscu wstrzyknięcia.

Stosowanie dowolnych środków przeciwbakteryjnych może prowadzić do zaburzeń związanych z wpływem na normalną mikroflorę organizmu człowieka. Z tego powodu może dojść do rozwoju infekcji wtórnej, wymagającej dodatkowego leczenia.

Opis poszczególnych efektów ubocznych: niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia oraz zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i inwalidyzujących efektów ubocznych wywołanych fluorochinolonami.

*- Bardzo rzadkie doniesienia o długotrwałych (od kilku miesięcy do kilku lat), prowadzących do utraty sprawności zawodowej, potencjalnie nieodwracalnych poważnych efektach ubocznych, wpływających na różne, czasem jednocześnie kilka układów narządów lub zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgna, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, wrażliwości smakowej i węchu) u pacjentów leczonych chinolonami i fluorochinolonami, niezależnie od wcześniej wykrytych czynników ryzyka.

** - u pacjentów leczonych fluorochinolonami zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: http://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu suchym, chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. 10 tabletek w blisterze, 1 blister w tece kartonowej (tabletki 250 mg).

10 tabletek w blisterze, 1 blister w tece kartonowej (tabletki 500 mg).

5 lub 10 tabletek w blisterze, 1 blister w tece kartonowej (tabletki 750 mg).

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Dr. Reddy’s Laboratories Ltd, FTO – II

Miejsce produkcji i adres działalności.

Dz. 42r, 43, 44r, 45r, 46r, 53, 54, 83, Bachupally, Bachupally Mandal, okręg Medchal Malkaigiri – 500090, stan Telangana, Indie

Data ostatniego przeglądu.