FROMILID®

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Fromilid® (Fromilid®)

Skład:

substancja czynna: klaritromycyna;

5 ml zawiesiny (1 strzykawka) zawiera 250 mg klaritromycyny;

substancje pomocnicze: karbomer, powidon, ftalan hipromelozy (HP 55), talk, rafinowane olej rycynowy, guma ksyloglukanowa, aromat pomarańczowy, kwas cytrynowy, sacharyna sodowa, glicyryzynian monoamoniowy, neohesperydyna dihydrochalkon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, dwutlenek tytanu (E 171), sacharoza, sorbinian potasu.

Postać leku. Granulat do sporządzania zawiesiny doustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne: drobne, niejednorodne granulki o barwie od białej do prawie białej, z zapachem pomarańczy.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Klaritromycyna.

Kod ATC J01F A09.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Klarytromycyna – półsyntetyczny antybiotyk z grupy makrolidów. Działanie antybakteryjne klarytromycyny wynika z jej wiązania się z podjednostką 50S rybosomów wrażliwych bakterii i hamowania biosyntezy białek. Lek wykazuje wysoką skuteczność in vitro wobec szerokiego spektrum mikroorganizmów tlenowych i beztlenowych, Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym szczepów szpitalnych. Minimalne stężenia hamujące (MIC) klarytromycyny są zazwyczaj dwa razy niższe niż MIC erytromycyny.

Klarytromycyna jest wysoce skuteczna wobec Legionella pneumophila i Mycoplasma pneumoniae. Działa bakteriobójczo wobec Helicobacter pylori; aktywność klarytromycyny jest wyższa przy obojętnym pH niż przy kwasowym pH. Klarytromycyna jest skuteczna wobec klinicznie istotnych szczepów mikobakterii. Badania in vitro wykazały, że szczepy Enterobacteriaceae i Pseudomonas, jak również inne bakterie Gram-ujemne nieprodukujące laktozy, są odporne na klarytromycynę.

Klarytromycyna jest aktywna in vitro oraz w praktyce klinicznej wobec większości szczepów następujących mikroorganizmów:

Mikroorganizmy Gram-dodatnie tlenowe: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Listeria monocytogenes.

Mikroorganizmy Gram-ujemne tlenowe: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Legionella pneumophila.

Inne mikroorganizmy: Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae (TWAR).

Mikobakterie: Mycobacterium leprae, Mycobacterium kansasii, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium avium complex (MAC), obejmujące Mycobacterium avium, Mycobacterium intracellulare.

Beta-laktamazy produkowane przez mikroorganizmy nie wpływają na skuteczność klarytromycyny.

Większość szczepów gronkowców opornych na metycylinę (oksacylinę) jest odporna na klarytromycynę.

Helicobacter: Helicobacter pylori.

Klarytromycyna jest aktywna in vitro wobec większości szczepów następujących mikroorganizmów, jednak skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo jej stosowania nie zostały potwierdzone:

Mikroorganizmy Gram-dodatnie tlenowe: Streptococcus agalactiae, Streptococci (grupy C, F, G), Viridans group streptococci.

Mikroorganizmy Gram-ujemne tlenowe: Bordetella pertussis, Pasteurella multocida.

Inne mikroorganizmy: Chlamydia trachomatis.

Mikroorganizmy Gram-dodatnie beztlenowe: Clostridium perfringens, Peptococcus niger, Propionibacterium acnes.

Mikroorganizmy Gram-ujemne beztlenowe: Bacteroides melaninogenicus.

Spirochety: Borrelia burgdorferi, Treponema pallidum.

Kampylobakterie: Campylobacter jejuni.

Klarytromycyna wywiera działanie bakteriobójcze wobec kilku szczepów bakterii: Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Helicobacter pylori oraz Campylobacter spp.

W przypadku większości mikroorganizmów aktywność mikrobiologiczna metabolitu jest równa lub o 1–2 rzędy niższa niż substancji pierwotnej, z wyjątkiem H. influenzae, wobec którego aktywność metabolitu jest dwa razy wyższa. Substancja pierwotna i jej główny metabolit wykazują działanie addytywne lub synergistyczne wobec Haemophilus influenzae, w zależności od szczepu mikroorganizmu.

Farmakokinetyka.

Klarytromycyna szybko i dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Biologicznie aktywny metabolit 14-OH-klarytromycyna powstaje w wyniku pierwszego przejścia przez wątrobę. Pożywienie nie wpływa istotnie na dostępność biologiczną leku. Choć farmakokinetyka klarytromycyny nie jest liniowa, stężenia ustalone osiągane są już po dwóch kolejnych dniach przyjmowania leku.

Stężenia klarytromycyny w tkankach organizmu są wielokrotnie wyższe niż w osoczu krwi. W tkankach migdałkach i płucach obserwuje się podwyższone stężenia klarytromycyny. Stężenia klarytromycyny w płynie z ucha środkowego przekraczają stężenia w osoczu krwi. Klarytromycyna w dawkach terapeutycznych wiąże się z białkami osocza krwi w przybliżeniu w 80%. 14-OH-klarytromycyna jest głównym metabolitem wydalanym z moczem i stanowi około 10–15% przyjętej dawki. Większość pozostałej dawki wydzielana jest głównie z żółcią. 5–10% substancji czynnej wydaje się z kałem.

Stężenia równowagowe klarytromycyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie różnią się od stężeń u zdrowych ochotników, z wyjątkiem niższych stężeń 14-OH-klarytromycyny przy dysfunkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przyjmujących 500 mg klarytromycyny wartości parametrów farmakokinetycznych wzrastały w zależności od stopnia nasilenia niewydolności nerek.

Wiek pacjentów nie wpływa na parametry farmakokinetyczne klarytromycyny.

U zakażonych HIV dzieci przyjmujących klarytromycynę w dawkach 15–30 mg/kg/dobę (dawkę podzielono na dwa przyjęcia) stwierdzono wyższe stężenia klarytromycyny w osoczu krwi i dłuższy okres półtrwania.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Infekcje wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na klaritromycynę:

• infekcje dolnych dróg oddechowych (zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie płuc, pierwotne zapalenie płuc atypowe);
• infekcje górnych dróg oddechowych (zapalenie migdałków, zapalenie gardła) oraz infekcje zatok przynosowych;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje skóry i jej przydatków (folliculitis, impetigo, bejchówka, furunkuloza, zakażone rany);
• rozsiane lub lokalizowane infekcje mikobakteriami, wywołane przez Mycobacterium avium lub Mycobacterium intracellulare. Lokalizowane infekcje wywołane przez Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium kansasii.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na klaritromycynę lub inne antybiotyki z grupy makrolidów lub którykolwiek składnik leku.
• Jednoczesne stosowanie z następującymi lekami: astemizol, cyzapryd, domperydon, pimozyd, terfenadyna – ponieważ może to prowadzić do wydłużenia interwału QT i rozwoju arytmii serca, w tym tachyarytmii komorowej, migotania komór i tzw. torsade de pointes (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie alkaloidów sporyszu, np. ergotaminy, dihydroergotaminy – ponieważ może to prowadzić do toksyczności ergotaminowej.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów HMG-CoA-reduktazy (statyn), które w znacznym stopniu są metabolizowane przez CYP3A4 (lowastatyna lub sywastatyna) – z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i doustnego midazolamu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lomitapidem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Wrodzone lub nabyte wydłużenie interwału QT lub arytmie komorowe w wywiadzie, w tym torsade de pointes (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia lub hipomagnezemia) – ze względu na ryzyko wydłużenia interwału QT.
• Ciężka niewydolność wątroby i współistniejąca niewydolność nerek (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (i innych silnych inhibitorów CYP3A4) z kolkichyną u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z tikagrelorem, iwabradyną lub ranolazyną.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Stosowanie poniższych leków jest surowo przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich skutków interakcji

Astemizol, cyzapryd, domperydon, pimozyd i terfenadyna

Zwiększony poziom cyzaprydu w osoczu obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną, co może prowadzić do wydłużenia interwału QT i wystąpienia arytmii, w tym tachyarytmii komorowej, migotania komór i torsade de pointes. Podobne efekty obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu pimozydu i klaritromycyny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wiadomo, że makrolidy mogą wpływać na metabolizm terfenadyny, prowadząc do zwiększenia jej stężenia w osoczu, co czasem wiązało się z arytmiami serca, takimi jak wydłużenie interwału QT, tachyarytmia komorowa, migotanie komór i torsade de pointes (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W badaniu przeprowadzonym u 14 ochotników przy jednoczesnym stosowaniu terfenadyny i klaritromycyny obserwowano 2–3-krotne zwiększenie stężenia kwasowego metabolitu terfenadyny oraz wydłużenie interwału QT, bez widocznych klinicznie skutków. Podobne efekty obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu astemizolu i innych makrolidów.

Ergotamina/dihydroergotamina

Doniesienia po wprowadzeniu na rynek wskazują, że jednoczesne stosowanie klaritromycyny i ergotaminy lub dihydroergotaminy wiązało się z wystąpieniem objawów ostrej ergotyzmu, charakteryzującej się wazospazmem i niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym układu nerwowego. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i alkaloidów sporyszu jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doustny midazolam

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) AUC midazolamu zwiększała się 7-krotnie po doustnym podaniu midazolamu. Jednoczesne stosowanie doustnego midazolamu i klaritromycyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lowastatyną lub sywastatyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ te statyny w znacznym stopniu są metabolizowane przez CYP3A4, a jednoczesne stosowanie z klaritromycyną zwiększa ich stężenie w osoczu, co z kolei zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Opisywano przypadki rozwoju rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i tych statyn. Jeśli leczenie klaritromycyną jest nieuniknione, terapię lowastatyną lub sywastatyną należy wstrzymać na czas leczenia.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu klaritromycyny i statyn. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klaritromycyny ze statynami, zaleca się podawanie najniższej skutecznej dawki statyny. Możliwe jest stosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny). Konieczna jest kontrola pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii.

Lomitapide

Jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny z lomitapidem jest przeciwwskazane ze względu na możliwość znacznego wzrostu stężenia transaminaz (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ innych leków na farmakokinetykę klaritromycyny

Leki będące induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty z zioła św. Jana) mogą indukować metabolizm klaritromycyny. Może to prowadzić do stężeń subterapeutycznych klaritromycyny i zmniejszenia jej skuteczności. Ponadto może być konieczna kontrola stężeń plazmatycznych induktora CYP3A, które mogą być podwyższone z powodu hamowania CYP3A przez klaritromycynę (patrz również instrukcja do stosowania odpowiedniego induktora CYP3A4). Jednoczesne stosowanie ryfabutyny i klaritromycyny prowadziło do wzrostu stężenia ryfabutyny i spadku stężenia klaritromycyny w osoczu, z jednoczesnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zapalenia tuniczki oka.

Wiadomo lub przypuszcza się, że poniższe leki wpływają na stężenie klaritromycyny we krwi, dlatego może być konieczna zmiana dawki lub zastosowanie terapii alternatywnej.

Efawiernc, newierypina, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna

Silne induktory enzymów cytochromu P450, takie jak efawiernc, newierypina, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna, mogą przyspieszać metabolizm klaritromycyny, zmniejszając jej stężenie w osoczu, ale zwiększając stężenie 14-OH-klaritromycyny – mikrobiologicznie aktywnego metabolitu. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klaritromycyny i 14-OH-klaritromycyny różni się wobec różnych bakterii, oczekiwany efekt terapeutyczny może nie być osiągnięty przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i induktorów enzymów cytochromu P450.

Etrawiryna

Działanie klaritromycyny było osłabiane przez etrawirynę, jednak stężenia aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny wzrastały. Ponieważ 14-OH-klaritromycyna ma zmniejszoną aktywność wobec MAC, ogólna aktywność przeciw temu patogenowi może być zmieniona. Dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć stosowanie leków alternatywnych wobec klaritromycyny.

Flukenazol

Stężenia równowagowe aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny nie zmieniały się istotnie przy jednoczesnym stosowaniu z flukenazolem. Zmiana dawki klaritromycyny nie jest wymagana.

Rytonawir

Stwierdzono, że stosowanie 200 mg rytonawiru co 8 godzin i 500 mg klaritromycyny co 12 godzin prowadziło do znacznego hamowania metabolizmu klaritromycyny. Cmax klaritromycyny wzrastała o 31%, Cmin – o 182%, a AUC – o 77%. Obserwowano całkowite hamowanie powstawania 14-OH-klaritromycyny. Ze względu na duże okno terapeutyczne, zmniejszenie dawki klaritromycyny u pacjentów z normalną funkcją nerek nie jest konieczne. Jednak u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki: u pacjentów z CLCR 30–60 ml/min dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50%. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CLCR < 30 ml/min) dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 75%. Klaritromycynę w dawkach przekraczających 1 g dziennie nie należy stosować razem z rytonawirem.

Tę samą korektę dawki należy stosować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przy stosowaniu rytonawiru jako wzmacniacza farmakokinetycznego razem z innymi inhibitorami proteazy HIV, w tym atazanawirem i sakuinawirem (patrz niżej „Interakcje dwukierunkowe”).

Wpływ klaritromycyny na inne leki

Interakcje związane z CYP3A |

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny, znanego jako inhibitor enzymu CYP3A, i leku, który głównie jest metabolizowany przez CYP3A, może prowadzić do zwiększenia stężenia tego ostatniego w osoczu, co z kolei może nasilić lub wydłużyć jego działanie terapeutyczne i zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Stosowanie klaritromycyny jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy otrzymują substraty CYP3A: astemizol, cyzapryd, domperydon, pimozyd i terfenadyna, ze względu na ryzyko wydłużenia interwału QT i arytmii serca, w tym tachyarytmii komorowej, migotania komór i torsade de pointes (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przeciwwskazane jest również stosowanie klaritromycyny z alkaloidami sporyszu, doustnym midazolamem, inhibitorami HMG-CoA-reduktazy, które są głównie metabolizowane przez CYP3A4 (np. lowastatyna i sywastatyna), kolkichyną, tikagrelorem, iwabradyną i ranolazyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z innymi lekami, które są substratami enzymu CYP3A, szczególnie jeśli substrat CYP3A ma wąski zapas bezpieczeństwa (np. karbamazepina) i/lub intensywnie jest metabolizowany przez ten enzym. W takim przypadku może być konieczna korekta dawki i, jeśli to możliwe, należy dokładnie monitorować stężenia leków w osoczu, które są głównie metabolizowane przez CYP3A. Leki lub grupy leków, o których wiadomo lub przypuszcza się, że są metabolizowane przez ten sam izoenzym CYP3A, obejmują (lista nie jest wyczerpująca): alprazolam, karbamazepina, cyklostazol, cyklosporyna, dysopyramid, ibrytynib, metylprednizolon, midazolam (dożylne), omeprazol, doustne leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna, rywaroksaban, apiksaban), atypowe neuroleptyki (np. kweitiapina), chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, syrolimus, takrolimus, triazolam i winblastyna.

Podobny mechanizm interakcji obserwowano przy stosowaniu fenytoiny, teofiliny i walproinianu, które są metabolizowane przez inny izoenzym układu cytochromu P450.

Doustne leki przeciwkrzepliwe o działaniu bezpośrednim (DOAC)

DOAC dabigatran i edoksaban są substratami przenośnika efluksowego P-gp (glikoproteiny P). Rywaroksaban i apiksaban są metabolizowane przy udziale CYP3A4 i są również substratami P-gp. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z tymi lekami, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwarytmiczne

Istnieją doniesienia po wprowadzeniu na rynek o rozwoju torsade de pointes pojawiającej się przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z chinidyną lub dysopyramidem. Zaleca się monitorowanie EKG w celu wczesnego wykrycia wydłużenia interwału QT. Podczas leczenia klaritromycyną należy monitorować stężenia leków w osoczu.

Podczas po wprowadzeniu na rynek stosowania były doniesienia o hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Hydroksychlorochina i chlorochina

Klaritromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących hydroksychlorochinę lub chlorochinę, które znane są z wydłużania interwału QT, ze względu na potencjalną możliwość indukcji arytmii serca i poważnych działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego.

Doustne leki hipoglikemiczne/insulina

Przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami hipoglikemicznymi, takimi jak nateglinid i repaglinid, klaritromycyna może hamować enzym CYP3A, co może prowadzić do hipoglikemii. Zalecany jest dokładny monitoring poziomu glukozy.

Omeprazol

Stosowanie klaritromycyny w połączeniu z omeprazolem u zdrowych dorosłych ochotników prowadziło do zwiększenia stężeń równowagowych omeprazolu. Przy stosowaniu tylko omeprazolu średnia wartość pH soku żołądkowego w pomiarze przez 24 godziny wynosiła 5,2, przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu z klaritromycyną – 5,7.

Syldenafil, tadalafil i wardenafil

Istnieje możliwość zwiększenia stężeń plazmatycznych inhibitorów fosfodiesterazy, które są przynajmniej częściowo metabolizowane przez CYP3A (syldenafil, tadalafil i wardenafil), dlatego przy ich jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną należy rozważyć zmniejszenie dawki inhibitorów fosfodiesterazy.

Teofilina, karbamazepina

Wyniki badań klinicznych wykazały niewielki, ale statystycznie istotny (p<0,05) wzrost stężenia teofiliny lub karbamazepiny w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną. Może być konieczne zmniejszenie dawki.

Tolterodyna

Tolterodyna jest głównie metabolizowana przez izoformę 2D6 cytochromu P450 (CYP2D6). Jednak u pacjentów bez CYP2D6 metabolizm zachodzi przez CYP3A. W tej populacji hamowanie CYP3A prowadzi do znacznego wzrostu stężeń plazmatycznych tolterodyny. U takich pacjentów zmniejszenie dawki tolterodyny może być konieczne przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami CYP3A, takimi jak klaritromycyna.

Triazolobenzodiazepiny (np. alprazolam, midazolam, triazolam)

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) AUC midazolamu zwiększała się 2,7-krotnie po podaniu dożylnym i 7-krotnie po podaniu doustnym midazolamu. Należy unikać jednoczesnego stosowania doustnego midazolamu i klaritromycyny. Przy podaniu dożylnym midazolamu z klaritromycyną należy dokładnie monitorować stan pacjenta w celu wczesnej korekty dawki.

Należy stosować te same środki ostrożności przy stosowaniu innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A, w tym triazolamu i alprazolamu. Dla benzodiazepin, których eliminacja nie zależy od CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), rozwój klinicznie istotnej interakcji z klaritromycyną jest mało prawdopodobny.

Istnieją doniesienia po wprowadzeniu na rynek o interakcji lekowej i rozwoju działań niepożądanych ze strony układu nerwowego (np. senność i dezorientacja) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i triazolamu. Należy obserwować stan pacjenta, biorąc pod uwagę możliwość nasilenia efektów farmakologicznych ze strony OUN.

Kortykosteroidy

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z kortykosteroidami doustnymi i inhalacyjnymi, które głównie są metabolizowane przez CYP3A, ze względu na możliwość zwiększenia ekspozycji systemowej na kortykosteroidy. W przypadku jednoczesnego stosowania należy dokładnie obserwować pacjentów pod kątem działań niepożądanych kortykosteroidów systemowych.

Inne formy interakcji

Kolkichyna

Kolkichyna jest substratem CYP3A i P-glikoproteiny (Pgp). Wiadomo, że klaritromycyna i inne makrolidy mogą hamować CYP3A i Pgp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i kolkichyny hamowanie Pgp i CYP3A przez klaritromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na kolkichynę. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z kolkichyną u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby jest przeciwwskazane (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów toksyczności kolkichyny.

Dygoxyna

Dygoxyna jest uważana za substrat Pgp. Wiadomo, że klaritromycyna może hamować Pgp. Przy jednoczesnym stosowaniu hamowanie Pgp może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na dygoxynę. W obserwacjach po wprowadzeniu na rynek donoszono o wzroście stężenia dygoxyny w osoczu u pacjentów stosujących klaritromycynę jednocześnie z dygoxyną. U niektórych pacjentów rozwinęły się objawy toksyczności cyfrowej, w tym potencjalnie śmiertelne arytmie. Należy dokładnie kontrolować stężenie dygoxyny w osoczu pacjentów przy jej stosowaniu z klaritromycyną.

Zydowudyna

Jednoczesne stosowanie tabletek klaritromycyny o natychmiastowym uwalnianiu i zydowudyny u pacjentów zakażonych HIV może prowadzić do zmniejszenia stężeń równowagowych zydowudyny w osoczu. Klaritromycyna może zakłócać wchłanianie doustnej zydowudyny przy jednoczesnym przyjmowaniu, ale tego w dużej mierze można uniknąć poprzez przestrzeganie 4-godzinnego odstępu między podawaniem klaritromycyny i zydowudyny. O takiej interakcji przy stosowaniu zawiesiny klaritromycyny i zydowudyny lub dideoksynazyny u dzieci nie donoszono. Takiej interakcji przy wewnątrzżylnej infuzji klaritromycyny mało prawdopodobnie.

Fenytoina i walproinian

Były doniesienia spontaniczne lub opublikowane o interakcji inhibitorów CYP3A, w tym klaritromycyny, z lekami nie metabolizowanymi przez CYP3A (np. fenytoina i walproinian). Zaleca się oznaczanie stężeń tych leków w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną. Donoszono o wzroście ich stężeń w osoczu.

Dwukierunkowy wpływ leków

Atazanawir

Stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) z atazanawirem (400 mg 1 raz dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do 2-krotnego zwiększenia ekspozycji na klaritromycynę i zmniejszenia ekspozycji na 14-OH-klaritromycynę o 70% przy jednoczesnym zwiększeniu AUC atazanawiru o 28%. Ponieważ klaritromycyna ma szeroki zakres terapeutyczny, nie ma potrzeby zmniejszania dawki u pacjentów z normalną funkcją nerek. Dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50% u pacjentów z klirensem kreatyniny 30–60 ml/min i o 75% – u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min. Dawek klaritromycyny przekraczających 1000 mg dziennie nie należy stosować razem z inhibitorami proteazy.

Blokery kanałów wapniowych

Ze względu na ryzyko hipotensji tętniczej należy stosować klaritromycynę z ostrożnością jednoczesnie z blokerami kanałów wapniowych metabolizowanymi przez CYP3A4 (np. werapamil, amlodypina, diltiazem). Przy interakcji mogą wzrastać stężenia plazmatyczne zarówno klaritromycyny, jak i blokerów kanałów wapniowych. U pacjentów otrzymujących klaritromycynę razem z werapamilem obserwowano hipotensję tętniczą, bradyarytmię i kwasę mleczanową.

Iterkonazol

Klaritromycyna i iterkonazol są substratami i inhibitorami CYP3A, w związku z czym klaritromycyna może zwiększać stężenia plazmatyczne iterkonazolu i odwrotnie. Przy stosowaniu iterkonazolu razem z klaritromycyną pacjenci powinni być pod ścisłą obserwacją w celu wykrycia objawów lub objawów nasilenia lub przedłużenia działania farmakologicznego.

Sakuinawir

Stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) z sakuinawirem (miękkie żelatynowe kapsułki, 1200 mg 3 razy dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do zwiększenia AUC w stanie równowagi o 177% i Cmax o 187% w porównaniu z samym sakuinawirem. W tym czasie AUC i Cmax klaritromycyny zwiększały się o około 40% w porównaniu z samym klaritromycyną. Nie ma potrzeby korekty dawek, jeśli oba leki stosowane są jednoczesnie przez ograniczony czas i w wyżej wymienionych dawkach/formach leku. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem miękkich żelatynowych kapsułek mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy stosowaniu sakuinawiru w formie twardych żelatynowych kapsułek. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem tylko sakuinawiru mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy terapii sakuinawir/rytonawir. Gdy sakuinawir stosowany jest razem z rytonawirem, należy uwzględnić możliwe efekty rytonawiru na klaritromycynę (patrz wyżej).

Szczególności stosowania.

Klarytromycynę nie należy przepisywać kobietom w ciąży bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie w I trymestrze ciąży (patrz rozdział „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek zaleca się zachowanie ostrożności (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Długotrwałe lub powtarzane stosowanie antybiotyków może prowadzić do nadmiernego wzrostu bakterii i grzybów opornych. W przypadku wystąpienia nadkażenia należy przerwać stosowanie klarytromycyny i rozpocząć odpowiednią terapię.

Klarytromycyna jest wydalana głównie przez wątrobę. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby od umiarkowanego do ciężkiego stopnia (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Podczas stosowania klarytromycyny zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby, w tym podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych oraz zapalenie wątroby hepatocelularne i/lub cholesteryczne z żółtaczką lub bez niej. Zaburzenia funkcji wątroby mogą mieć ciężki przebieg, ale są zazwyczaj odwracalne. Czasem zgłaszano niewydolność wątroby zakończoną śmiercią (patrz rozdział „Działania niepożądane”), która była głównie związana z ciężkimi chorobami współistniejącymi i/lub współistniejącym leczeniem lekami. Należy natychmiast przerwać stosowanie klarytromycyny w przypadku wystąpienia objawów i objawów zapalenia wątroby, takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemny kolor moczu, świąd lub ból brzucha.

Zgłaszano rozwój biegunki od łagodnego do ciężkiego stopnia, w tym kolit pseudomembranowy zakończony śmiercią, spowodowany przez Clostridium difficile (CDAD), przy stosowaniu niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym klarytromycyny. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co może prowadzić do nadmiernego wzrostu Clostridium difficile. Należy zawsze pamiętać o możliwości rozwoju biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Wymaga to dokładnej anamnezy, ponieważ o rozwoju biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile zgłaszano nawet 2 miesiące po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. W przypadku wystąpienia kolitu pseudomembranoznego należy przerwać leczenie klarytromycyną niezależnie od wskazań, dla których została ona przepisana. Należy przeprowadzić badanie mikrobiologiczne i rozpocząć niezbędną terapię. Należy unikać leków hamujących perystaltykę.

Kolchicyna

Zgłaszano rozwój toksyczności kolchicyny (w tym zakończony śmiercią) przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i kolchicyny, szczególnie u pacjentów starszych, w tym na tle niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z kolchicyną u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby jest przeciwwskazane (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Z ostrożnością należy stosować jednocześnie klarytromycynę i triazolobenzodiazepiny, np. triazolam, midazolam dożylne (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Z ostrożnością należy stosować klarytromycynę jednocześnie z innymi środkami ototoksycznymi, szczególnie z aminoglikozydami. Należy prowadzić monitorowanie funkcji przedsionkowej i słuchu podczas leczenia.

Powikłania sercowo-naczyniowe

Wydłużenie odcinka QT, odzwierciedlające wpływ na repolaryzację serca, stwarzające ryzyko rozwoju arytmii serca i torsades de pointes, obserwowano u pacjentów podczas leczenia makrolidami, w tym klarytromycyną (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Ze względu na zwiększony ryzyko wydłużenia odcinka QT i arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) stosowanie klarytromycyny jest przeciwwskazane: pacjentom przyjmującym astemizol, cizapryd, domperydon, pimozyd i terfenadynę; pacjentom z hipokaliemią; pacjentom z wydłużeniem odcinka QT lub aryją komorową w wywiadzie (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Ponadto, klarytromycynę należy stosować z ostrożnością u następujących grup pacjentów.

• Pacjenci z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa lub z klinicznie istotną bradykardią.
• Pacjenci, którzy jednocześnie przyjmują inne leki sprzyjające wydłużeniu odcinka QT, z wyjątkiem tych, które są przeciwwskazane.

Wyniki badań epidemiologicznych dotyczące ryzyka niekorzystnych skutków sercowo-naczyniowych stosowania makrolidów są różnorodne. Niektóre obserwacje wykazały rzadkie krótkoterminowe ryzyko rozwoju arytmii, zawału mięśnia sercowego i śmiertelnych powikłań sercowo-naczyniowych związanym ze stosowaniem makrolidów, w tym klarytromycyny. Rozważanie tych wyników przy przepisywaniu klarytromycyny powinno być zrównoważone korzyściami leczenia.

Zapalenie płuc

Ponieważ możliwe jest istnienie oporności Streptococcus pneumoniae na makrolidy, ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości przy przepisywaniu klarytromycyny w celu leczenia zapalenia płuc nabytego pozaszpitalnie. W przypadku zapalenia płuc nabytego szpitalnie klarytromycynę należy stosować w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Infekcje skóry i tkanek miękkich od łagodnego do umiarkowanego stopnia ciężkości

Te infekcje są najczęściej spowodowane przez mikroorganizmy Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes, z których każdy może być oporny na makrolidy. Dlatego ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości. W przypadku, gdy nie można zastosować antybiotyków beta-laktamowych (np. w przypadku alergii), jako lek pierwszego wyboru można zastosować inne antybiotyki, np. klin damicynę. Obecnie makrolidy odgrywają rolę jedynie w leczeniu niektórych infekcji skóry i tkanek miękkich, np. infekcji spowodowanych przez Corynebacterium minutissimum (erytrazma), acne vulgaris, zapalenie pachwinowe, oraz w sytuacjach, gdy nie można stosować penicylin.

W przypadku wystąpienia ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwościowych, takich jak anafilaksja, ciężkie skórne działania niepożądane (np. ostra ogólna egzantematyczna pustuloza, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcja skórna lekowa towarzysząca eozynofilii i objawom ogólnym (zespoł DRESS)), choroba Schönleina-Henocha, leczenie klarytromycyną należy natychmiast przerwać i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie.

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z lawastatyną lub symwastatyną jest przeciwwskazane (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). Należy z ostrożnością przepisywać klarytromycynę jednocześnie z innymi statynami. Zgłaszano rozwój rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i statyn. Wymagany jest monitorowanie pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii. W przypadku, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klarytromycyny ze statynami, zaleca się przepisanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest zastosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny) (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Perorowe środki hipoglikemiczne/insulina

Łączne stosowanie klarytromycyny i doustnych środków hipoglikemicznych (np. pochodnych sulfonamidu) i/lub insuliny może powodować wyraźną hipoglikemię. Zalecany jest dokładny monitoring poziomu glukozy (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Antykoagulenty doustne

Przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z warfaryną istnieje ryzyko wystąpienia ciężkiego krwawienia, znacznego podwyższenia wskaźnika INR (międzynarodowe znormalizowane stosunku) i czasu protrombinowego. Dopóki pacjenci jednocześnie przyjmują klarytromycynę i doustne antykoagulenty, należy stale kontrolować wskaźnik INR i czas protrombinowy.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z doustnymi antykoagulantami działającymi bezpośrednio, takimi jak dabigatran, rywarybaksaban, apiksaban i edoksaban, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie jakiejkolwiek terapii przeciwbakteryjnej, w tym klarytromycyny, w celu leczenia infekcji Helicobacter pylori może prowadzić do wystąpienia oporności mikrobiologicznej.

Należy zwrócić uwagę na możliwą oporność krzyżową między klarytromycyną a innymi makrolidami, a także lincomycyną i klin damicyną.

Pacjentom, którzy mają podwyższoną wrażliwość na lincomycynę lub klin damicynę, należy z ostrożnością przepisywać klarytromycynę ze względu na możliwą podwyższoną wrażliwość na klarytromycynę.

Klarytromycynę należy z ostrożnością stosować jednocześnie z induktorami enzymu cytochromu CYP3A4 (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zarejestrowano nasilenie objawów miastenii gravis (myasthenia gravis) u pacjentów przyjmujących klarytromycynę.

Sacharoza

Preparat zawiera sacharozę, dlatego pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy nie powinni stosować tego preparatu. Należy również wziąć pod uwagę zawartość sacharozy przy przepisywaniu tego preparatu pacjentom z cukrzycą.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania klarytromycyny w okresie ciąży lub karmienia piersią nie zostało ustalone. Na podstawie wyników badań na zwierzętach oraz doświadczenia zastosowania klarytromycyny u ludzi nie można wykluczyć możliwości negatywnego wpływu na rozwój embrionalny. Niektóre badania obserwacyjne oceniające wpływ klarytromycyny w I i II trymestrze wykazały zwiększone ryzyko poronienia w porównaniu z brakiem stosowania antybiotyków lub stosowaniem innych antybiotyków w tym samym okresie. Dostępne dane badań epidemiologicznych dotyczące ryzyka ciężkich wad wrodzonych rozwoju przy stosowaniu makrolidów, w tym klarytromycyny, w czasie ciąży są sprzeczne.

Klarytromycynę można przepisać tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa możliwy ryzyko dla płodu, szczególnie w pierwszych trzech miesiącach ciąży.

Karmienie piersią

Klarytromycyna w małych ilościach wydzielana jest do mleka matki. Ustalono, że niemowlę wyłącznie karmione piersią otrzyma około 1,7% dawki klarytromycyny (skorygowanej według masy ciała) matki.

Dlatego klarytromycyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią.

Płodność

Badania płodności przeprowadzone na szczurach nie wykazały żadnych objawów szkodliwego wpływu.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Brak danych dotyczących wpływu. Należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak drgawki, zawroty głowy, zawroty głowy, halucynacje, dezorientacja, dezorientacja, które mogą wpływać na szybkość reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

W leczeniu infekcji niemykobakterialnych zalecana dawka leku Fromilid® u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12 lat wynosi 7,5 mg/kg masy ciała 2 razy na dobę, dawka maksymalna – 500 mg (10 ml) 2 razy na dobę (co 12 godzin). Długość leczenia wynosi zazwyczaj 5–10 dni, w zależności od rodzaju patogenu i ciężkości przebiegu choroby. Syrop należy stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu (można przyjmować z mlekiem).

Tabela 1.

Dawkowanie leku w zależności od masy ciała dziecka

*Dzieciom o masie ciała do 8 kg dawkę należy obliczać na kilogram masy ciała (7,5 mg/kg 2 razy na dobę).

Dawkowanie w niewydolności nerek

Dzieciom z klirem kreatyniny mniejszym niż 0,5 ml/s (30 ml/min) lub u których stężenie kreatyniny w osoczu wynosi > 290 µmol/l (3,3 mg/100 ml) dawkę należy zmniejszyć o 50% lub podwoić odstępy między dawkami. Leczenie nie powinno trwać dłużej niż 14 dni.

Zakażenia mikobakteriami

W leczeniu zakażeń mikobakteriami zalecana dawka preparatu Fromilid® w postaci zawiesiny dla dzieci wynosi od 7,5 do 15 mg/kg masy ciała 2 razy na dobę, z uwzględnieniem indywidualnej oceny klinicznej stanu pacjenta i ciężkości choroby przez lekarza.

Leczenie należy kontynuować tak długo, jak obserwuje się skuteczność kliniczną działania leku (może być konieczne dodanie innych leków przeciwmikobakteriobójczych).

Tabela 2.

Zalecane dawkowanie dla dzieci z zakażeniem mikobakteriami w zależności od masy ciała

*Dzieciom o masie ciała do 8 kg dawkę należy obliczać na kilogram masy ciała (7,5–15 mg/kg 2 razy na dobę).

Przygotowanie zawiesiny. Zawiesina do doustnego stosowania zawiera drobne granulki, których nie należy żuć, ponieważ ich zawartość ma gorzki smak. Do dozowania leku dołączono strzykawkę do doustnego podawania. W jednej pełnej strzykawce znajduje się 5 ml zawiesiny (250 mg klaranomycyny). Po każdym zastosowaniu strzykawkę należy przemyć wodą.

Aby przygotować 60 ml zawiesiny (250 mg/5 ml), należy dodać 42 ml wody oczyszczonej lub przegotowanej i schłodzonej. Potrząsnąć fiolką, aby rozpuścić granulki. Dodać około połowy potrzebnej ilości wody i dokładnie potrząsać aż do rozproszenia wszystkich cząstek stałych i uzyskania zawiesiny. Dodać resztę wody do znaku na fiolce i dobrze potrząsnąć. Należy unikać intensywnego i/lub długotrwałego potrząsania. Przed każdym zastosowaniem leku należy potrząsnąć fiolką w celu przywrócenia zawiesiny.

Dzieci.

Do stosowania u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12 lat.

Przedawkowanie.

Objawy. Dotychczasowe doniesienia wskazują, że przedawkowanie klaranomycyny może powodować objawy choroby przewodu pokarmowego. U jednego pacjenta z przeszłością psychozy dwubiegunowej, który przyjął 8 g klaranomycyny, wystąpiły zaburzenia stanu psychicznego, zachowanie paranoiczne, hipokaliemia i hipoksemia.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydot na skutek przedawkowania. Podobnie jak w przypadku innych makrolidów, mało prawdopodobne jest, aby hemodializa lub dializa otrzewnowa istotnie wpływały na stężenie klaranomycyny w surowicy krwi. Reakcje niepożądane towarzyszące przedawkowaniu należy leczyć poprzez natychmiastowe przemywanie żołądka oraz stosowanie terapii objawowej.

Reakcje niepożądane.

Najczęstsze i najczęstsze reakcje niepożądane związane z terapią klaritromycyną, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, to ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty i zaburzenia smaku. Reakcje te są zazwyczaj niewielkiej intensywności i odpowiadają znanemu profilowi bezpieczeństwa antybiotyków makrolidowych. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości występowania reakcji niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego między populacjami pacjentów z infekcjami mikobakteriowymi a pacjentami bez takich infekcji.

W poniższej tabeli wymieniono reakcje niepożądane występujące podczas badań klinicznych oraz po wprowadzeniu klaritromycyny do obrotu, w przypadku leku o natychmiastowym uwalnianiu, granulek do sporządzania zawiesiny doustnej oraz tabletek o przedłużonym uwalnianiu.

Reakcje przynajmniej prawdopodobnie związane z klaritromycyną zostały uporządkowane według układów narządów i częstości występowania: często (≥ 1/100 — < 1/10), rzadziej (≥ 1/1000 — < 1/100) oraz nieznana częstość (reakcje niepożądane z doświadczenia pozarejestrowego; nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych).

1,2,3,4 O powikłaniach zgłaszano tylko przy stosowaniu leku w postaci: 1 – proszku liofilizowanego do sporządzania roztworu do wlewania, 2 – tabletek o przedłużonym uwalnianiu, 3 – zawiesiny, 4 – tabletek o natychmiastowym uwalnianiu.

Częstość, rodzaj i ciężkość działań niepożądanych u dzieci są podobne jak u dorosłych.

Inne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami układu odpornościowego.

U chorych na AIDS oraz innych pacjentów z zaburzeniami układu odpornościowego, u których stosowano wysokie dawki klaritromycyny dłużej niż zalecane, w celu leczenia infekcji mikobakterii, nie zawsze można odróżnić działania niepożądane związane ze stosowaniem leku od objawów choroby podstawowej lub chorób współistniejących.

U dorosłych chorych, którzy otrzymywali klaritromycynę w dawce dobowej 1000 mg i 2000 mg, najczęściej występującymi efektami niepożądanymi były nudności, wymioty, zaburzenia smaku, ból brzucha, biegunka, wysypka, wzdęcia, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu. Według tego kryterium u 2–3 % tych pacjentów obserwowano istotne nieprawidłowe podwyższenie poziomów ALAT i ASPAT oraz nieprawidłowe obniżenie liczby leukocytów i płytek krwi. U mniejszego odsetka pacjentów obserwowano podwyższenie stężenia azotu mocznika we krwi.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres przydatności do użycia. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w opakowaniu pierwotnym w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przygotowaną zawiesinę należy zużyć w ciągu 14 dni pod warunkiem przechowywania w opakowaniu pierwotnym w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Granulat do sporządzenia 60 ml (250 mg/5 ml) zawiesiny doustnej w fiolce szklanej; 1 fiolka w zestawie z dozownikiem do doustnego podawania w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.