ABIFLOX®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego Abiflox® (Abiflox®)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

100 ml roztworu zawiera levofloxacynu hemihydratu odpowiadającego 500 mg levofloxacyny;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, kwas chlorowodorowy rozcieńczony, natrium hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór o barwie od jasnożółtej do zielonkawej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Levofloksacyna.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, będący S-enancjomerem racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów levofloksacyna działa na kompleks DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Stopień aktywności przeciwbakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w surowicy krwi (Cmax) lub pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (wahamującego) (MIC (MPC)).

Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Ze względu na mechanizm działania, zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości graniczne MIC dla levofloksacyny, oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w tabeli 1 testowania MIC (mg/l).

Tabela 1

Kliniczne wartości graniczne MIC EUCAST dla levofloksacyny (20.06.2006)

Zalecane przez CLSI (Instytut Standaryzacji Klinicznej i Laboratoryjnej, dawniej NCCLS) wartości graniczne MIC dla lewofloksacyny, które oddzielają organizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w tabeli 2 dla testu MIC (μg/ml) lub metody dyfuzyjnej z użyciem krążków (średnica strefy [mm] z krążkiem lewofloksacyny 5 μg).

Tabela 2

Zalecane wartości graniczne MIC i metody dyfuzyjnej z użyciem krążków dla lewofloksacyny (M100-S17, 2007)

Wrażliwe na działanie antybakteryjne gatunki

Występowanie oporności wybranych gatunków może się różnić w zależności od regionu geograficznego i zmieniać w czasie. Należy uzyskać lokalne dane dotyczące oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli lokalne występowanie oporności jest takie, że skuteczność leku przynajmniej w niektórych typach infekcji jest wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Staphylococcus aureus * wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae *, Streptococcus pyogenes *.

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Burkholderia cepacia **, Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae *, Haemophilus para-influenzae *, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae *, Moraxella catarrhalis *, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Beztlenowce

Peptostreptococcus.

Inne

Chlamydophila pneumoniae *, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila *, Mycoplasma pneumoniae *, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, u których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem.

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis *, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę, Staphylococcus coagulase spp.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Acinetobacter baumannii *, Citrobacter freundii *, Enterobacter aerogenes, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae *, Escherichia coli *, Morganella morganii *, Proteus mirabilis *, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa *, Serratia marcescens *.

Beztlenowce

Bacteroides fragilis, Bacteroides ovatus **, Bacteroides thetaiotaomicron **, Bacteroides vulgatus **, Clostridium difficile **.

* Skuteczność kliniczna została wykazana dla wrażliwych izolatów w zatwierdzonych wskazaniach klinicznych.

** Naturalna wrażliwość pośrednia.

Inne dane

Infekcje szpitalne wywołane przez P. aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym.

Po podaniu dożylnym lewofloksacyna gromadzi się w nabłonku oskrzeli, wydzielinie oskrzeli, tkance płucnej (stężenie w płucach przekracza stężenie w osoczu krwi) oraz w moczu. Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza krwi. Kumulacja po wielokrotnym podawaniu lewofloksacyny w dawce 500 mg raz dziennie jest praktycznie nieistotna. Po podawaniu dawek 500 mg dwa razy dziennie występuje niewielki, ale przewidywalny efekt kumulacji. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 3 dni.

Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych

Przenikanie do nabłonka oskrzeli, wydzieliny oskrzeli i tkanki płucnej (BET)

Maksymalne stężenie lewofloksacyny w nabłonku oskrzeli i wydzielinie oskrzeli po podaniu doustnym dawki 500 mg wynosiło odpowiednio 8,3 μg/g i 10,8 μg/ml. Osiągane były one w ciągu 1 godziny po podaniu leku.

Przenikanie do tkanki płucnej

Maksymalne stężenie lewofloksacyny w tkance płucnej po podaniu doustnym dawki 500 mg wynosiło około 11,3 μg/g i osiągane było po 4–6 godzinach od podania leku. Stężenie w płucach przekracza stężenie w osoczu krwi.

Przenikanie do zawartości pęcherza moczowego

Maksymalne stężenie lewofloksacyny 4–6,7 μg/ml w zawartości pęcherza moczowego osiągane było po 2–4 godzinach po podaniu leku w dawkach 500 mg raz lub dwa razy dziennie odpowiednio przez 3 dni.

Przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego

Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Przenikanie do tkanek prostaty

Po podawaniu 500 mg lewofloksacyny raz dziennie przez 3 dni średnie stężenie w tkance prostaty wynosiło odpowiednio 8,7 μg/g, 8,2 μg/g i 2 μg/g po 2 godzinach, 6 godzinach i 24 godzinach; średni współczynnik stężenia prosta/plazma wynosił 1,84.

Stężenie w moczu

Średnie stężenie w moczu po 8–12 godzinach od jednorazowego doustnego podania dawki 150 mg, 300 mg lub 500 mg lewofloksacyny wynosiło odpowiednio 44 mg/l, 91 mg/l i 200 mg/l.

Biotransformacja

Lewofloksacyna ulega bardzo niewielkiej metabolizacji. Metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnym lewofloksacyna jest wydalana z osocza krwi stosunkowo wolno (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki).

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje na wzajemną wymienność tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 50–600 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżenia funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a wydłużają się okresy półtrwania, jak pokazano w tabeli 3.

Tabela 3

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem różnic związanych z klirem kreatyniny.

Różnice płciowe

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Levofloksacyna, roztwór do wlewania wstrzykiwacza przeznaczony jest do leczenia następujących zakażeń u dorosłych:

• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich

(w odniesieniu do powyższych zakażeń lewofloksacynę należy stosować wyłącznie w przypadkach niewystarczającej skuteczności innych antybakteryjnych leków stosowanych zazwyczaj jako pierwsza linia leczenia tych zakażeń);

• ostre zapalenie nerek i skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka popołączeniowa i leczenie.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków antybakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Lewofloksacyny nie należy stosować w następujących przypadkach:

• podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę lub inne chinolony lub którykolwiek z innych składników leku;
• wystąpienie działań niepożądanych ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów;
• padaczka;
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia);
• okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lek Abiflox®

Teofyryna, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofyryną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofyryną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami, które obniżają próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cymetydyna

Probenecyd i cytemidyna mają istotny statystycznie wpływ na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cytemidyny i o 34% w obecności probenecydu. Dzieje się tak dlatego, że oba leki są zdolne do blokowania sekrecji kanalikowej lewofloksacyny. Jednak przy dawkach badanych podczas badań nie ma prawdopodobieństwa, że istotne statystycznie różnice kinetyczne będą miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cytemidyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja

Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu węglanu wapnia, digoksyny, glibenklamidu, ranitydyny na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu.

Wpływ leku Abiflox® na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) donoszono o wzroście wyników testów koagulacyjnych (INR/stosunek normalizacyjny międzynarodowy) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego względu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Leki wydłużające odstęp QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe i makrolidy) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” (Wydłużenie odstępu QT)).

Inna istotna informacja

Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofyryny (która jest substancją markerową dla enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjentom, u których w wywiadzie wystąpiły poważne działania niepożądane po lekach z grupy chinolonów lub fluorochinolonów (patrz dział «Działania niepożądane»), należy unikać stosowania lewofloksacyny. Leczenie takich pacjentów lewofloksacyną może być możliwe jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i w przypadku braku alternatywnych metod leczenia (patrz dział «Przeciwwskazania»).

Należy rozważyć korzyści płynące z leczenia lewofloksacyną, szczególnie w przypadkach infekcji o lekkim nasileniu, zgodnie z informacjami zawartymi w dziale «Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania».

Przedłużające się, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, obserwowano bardzo rzadkie przypadki przedłużających się (przez miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem wielokrotne układy organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, psychikę, narządy zmysłów). Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać po wystąpieniu pierwszych oznak lub objawów jakichkolwiek poważnych działań niepożądanych, a pacjentom należy zalecić skontaktowanie się z lekarzem.

Metycylinoodporny pałeczek złocisty (MRSA)

Bardzo prawdopodobne jest, że metylocynoodporny pałeczek złocisty wykazuje oporność krzyżową na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Dlatego lewofloksacynę nie zaleca się stosować w leczeniu znanych lub podejrzewanych infekcji MRSA, z wyjątkiem przypadków, w których wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Oporność E. coli

Oporność E. coli, najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych, na fluorochinolony różni się w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Przy przepisywaniu lewofloksacyny lekarze powinni brać pod uwagę lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Przepuklina i rozwarstwienie aorty

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko rozwoju przepukliny lub rozwarstwienia aorty podczas stosowania fluorochinolonów, szczególnie u pacjentów starszych. Dlatego antybiotyki z grupy fluorochinolonów należy stosować jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu możliwości zastosowania innych metod leczenia u pacjentów z przepukliną/rozwarstwieniem aorty, u pacjentów z przypadkami przepukliny aorty w wywiadzie rodzinnym oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka lub stanami sprzyjającymi rozwojowi przepukliny/rozwarstwienia aorty (np. zespół Marfana, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, tętniak Takayasu, tętniak giantocellularny, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze i miażdżyca).

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub pleców, pacjenci powinni natychmiast skontaktować się o pomoc medyczną.

Czas trwania wlewania

Zalecany czas wlewania wynosi co najmniej 60 minut dla roztworu do wlewu 500 mg. Wiadomo, że podczas wlewu ofloksacyny mogą występować tachykardia i tymczasowy wzrost ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach może występować nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego, kolaps cyrkulacyjny. Jeśli podczas wlewu lewofloksacyny (l- izomer ofloksacyny) wystąpi wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, należy natychmiast przerwać wlew.

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien

Rzadko mogą występować przypadki zapalenia ścięgien. Najczęściej dotyczy to ścięgna Achillesa i może prowadzić do jego pęknięcia. Zapalenia i pęknięcia ścięgien, czasem obustronne, mogą wystąpić już 48 godzin po podaniu lewofloksacyny, a nawet kilka miesięcy po zakończeniu jej stosowania. Najbardziej narażeni na zapalenie i pęknięcia ścięgien są pacjenci powyżej 60 roku życia, pacjenci otrzymujący dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny oraz pacjenci leczeni kortykosteroidami. Pacjenci po przeszczepie mają zwiększone ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien, dlatego zaleca się ostrożne stosowanie fluorochinolonów w tej populacji. Dawkę dobową należy dostosować u pacjentów starszych, biorąc pod uwagę klirens kreatyniny (patrz dział «Sposób i dawki stosowania»). Należy monitorować stan pacjentów starszych, którym przepisano lewofloksacynę. Pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem, jeśli zauważą objawy zapalenia ścięgna. W przypadku podejrzenia zapalenia ścięgna leczenie lekiem należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. zapewniając unieruchomienie ścięgna).

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie w przypadkach ciężkich, trwająca i/lub krwawa, podczas lub po leczeniu lekiem (w tym kilka tygodni po leczeniu), może być objawem choroby wywołanej Clostridium difficile, której najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty. Stopień ciężkości CDAD waha się od łagodnego do stanu zagrażającego życiu. Ważne jest, aby wziąć pod uwagę tę diagnozę u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. Jeśli pojawi się podejrzenie kolitu pseudobłoniastego, należy natychmiast przerwać wlew leku i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie. Środki hamujące perystaltykę przewodu pokarmowego są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać drgawki. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem padaczki. Lek należy stosować z najwyższą ostrożnością (tak jak inne chinolony) u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, w szczególności u pacjentów z wcześniejszymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego (OUN) lub przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających próg drgawkowy mózgu, takich jak teofilina (patrz dział «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»). W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać leczenie lewofloksacyną.

Pacjenci z niedoborem glukoza-6-fosforanodwodoryduktazy

Pacjenci z ukrytym lub istniejącym defektem aktywności glukoza-6-fosforanodwodoryduktazy są narażeni na reakcje hemolityczne podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować u nich z ostrożnością i monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z osłabioną funkcją nerek (niewydolnością nerek).

Reakcje nadwrażliwości

Lewofloksacyna może od czasu do czasu powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, aż do szoku anafilaktycznego) po podaniu dawki początkowej (patrz dział «Działania niepożądane»). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

Zaburzenia glikemii

Tak jak przy stosowaniu innych chinolonów, odnotowano przypadki wahania poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hiper- i hipoglikemii, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą lekami hipoglikemizującymi doustnymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zanotowano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Chociaż fotosensybilizacja występuje bardzo rzadko przy stosowaniu lewofloksacyny, w celu jej uniknięcia pacjentom nie zaleca się narażania na działanie silnych promieni słonecznych ani sztucznego promieniowania UV (np. lampy sztucznego promieniowania UV, solarium) podczas przyjmowania lewofloksacyny i przez 48 godzin po zakończeniu stosowania leku.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K

Ze względu na możliwość zwiększenia wyników testów krzepnięcia (INR/stosunek normalizacyjny międzynarodowy) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lek w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. z warfaryną), należy monitorować testy krzepnięcia, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz dział «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano o reakcjach psychicznych u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W rzadkich przypadkach rozwijały się one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny. Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT

Należy stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, z ostrożnością u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroba serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i młodsze kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tych grup pacjentów (patrz działy «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji», «Sposób i dawki stosowania», «Pacjenci starsi», «Przedawkowanie», «Działania niepożądane»).

Neuropatia obwodowa

Zgłaszano o sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej neuropatii obwodowej, która może rozwijać się bardzo szybko, u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, jeśli u pacjenta wystąpią objawy neuropatii, aby zapobiec stanowi nieodwracalnemu.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Zgłaszano przypadki zapalenia wątroby nekrotycznego aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu podczas stosowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, np. z sepsą (patrz dział «Działania niepożądane»). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból w okolicy brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodzenie nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji zgłaszano poważne działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność wspomagania oddychania, u pacjentów z miastenią gravis. Lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

Jeśli wystąpią zaburzenia wzroku lub inne objawy dotyczące oczu, należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz działy «Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów», «Działania niepożądane»).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na działanie leku. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie pozytywny. Może być konieczne potwierdzenie pozytywnych wyników testu na obecność opioidów za pomocą bardziej specyficznych metod. Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego możliwy jest fałszywie negatywny wynik podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Sód

Ten lek zawiera 39,1 mmol (900 mg) sodu na 100 ml roztworu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z ograniczeniem zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone.

Z uwagi na brak badań na ludziach i możliwe uszkodzenie przez chinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lewofloksacyna jest przeciwwskazana w czasie ciąży i u kobiet karmiących piersią. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas leczenia lekiem, należy poinformować o tym lekarza.

Okres karmienia piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Brakuje wystarczających danych dotyczących przenikania lewofloksacyny do mleka matki, choć inne fluorochinolony wydzielają się z mlekiem matki. Z uwagi na brak badań na ludziach i możliwe uszkodzenie przez fluorochinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lewofloksacynę nie można przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Fekundacja. Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Pacjentom prowadzącym pojazdy, pracującym z maszynami i mechanizmami, należy wziąć pod uwagę możliwe działania niepożądane ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, senność, dezorientacja, zaburzenia wzroku i słuchu, zaburzenia ruchowe, w tym podczas chodzenia).

Sposób stosowania i dawki.

Przed zastosowaniem należy przeprowadzić próbę wrażliwości. Lek należy podawać powoli dożylnie 1–2 razy na dobę w formie wlewu kroplowego. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji, a także od wrażliwości na lek potencjalnego patogenu. Leczenie lewofloksacyną po wstępnym podaniu jej w formie dożylnej może być ukończona przez stosowanie formy doustnej, pod warunkiem akceptowalności takiego leczenia dla konkretnego pacjenta. Ze względu na bioekwiwalentność form leków dożylnych i doustnych, można stosować taką samą dawkę.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwbakteryjnych, zaleca się kontynuowanie leczenia preparatem co najmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego mikrobiologicznie wyeliminowania patogenów.

Tabela 4

Zalecane dawki preparatu do leczenia dorosłych z normalną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny jest większy niż 50 ml/min

* W zależności od stanu klinicznego pacjenta po kilku dniach (zazwyczaj po 2–4 dniach) możliwe jest przejście od początkowego wstrzykiwania dożylnego do doustnego przyjmowania leku w tej samej dawce.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie z moczem, dawkę należy zmniejszyć u pacjentów z osłabioną funkcją nerek.

Tabela 5

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min.

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie opłucnowej (CAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest w niewielkim stopniu metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”. Tendinitis i zerwania ścięgien. Wydłużenie interwału QT).

Lek podaje się dożylnie powoli w formie kroplówki. Czas podania zawartości jednego fiolki (100 ml roztworu do wstrzykiwań dożylnych zawierającego 500 mg lewofloksacyny) powinien trwać nie krócej niż 60 minut. Lek należy stosować bezpośrednio po przebiciu gumowego korka (w ciągu 3 godzin), aby zapobiec wszelkiemu zakażeniu bakteryjnemu. Nie jest wymagana ochrona przed światłem podczas infuzji.

Okres ważności po pierwszym otwarciu – 3 doby.

Rozcieńczony roztwór należy przechowywać przez 3 godziny w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Dzieci.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, zaburzenia świadomości/otępienie, napady drgawkowe, drżenie, wydłużenie interwału QT.

Leczenie: w przypadku przedawkowania konieczna jest dokładna obserwacja pacjenta, w tym EKG. Leczenie objawowe. Hemodializa, w tym dializa opłucnowa lub CAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydoty.

Efekty uboczne.

Zakażenia i inwazje: infekcje grzybicze, w tym grzyby z rodzaju Candida, oporność drobnoustrojów patogennych.

Z układu krwiotwórczego i chłonnego: leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza, pancytopenia, anemia hemolityczna.

Z układu odpornościowego: wstrząs anafilaktyczny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), nadwrażliwość (hiperwrażliwość) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Reakcje anafilaktyczne i anafilaktycznopodobne mogą czasem wystąpić nawet po przyjęciu pierwszej dawki.

Zaburzenia metaboliczne: anoreksja, hipoglikemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Z układu psychicznego*: bezsenność, niepokój, reakcje psychotyczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, dezorientacja, niepokój, lęk, pobudzenie, niepokój psychiczny, nietypowe sny, koszmary nocne, reakcje psychotyczne z zachowaniami samodestruktorycznymi, w tym myśli lub działania samobójcze (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Z układu nerwowego*: zawroty głowy, ból głowy, senność, drgawki (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), drżenie, parestezje, sensoryczna lub sensoryczno-ruchowa neuropatia obwodowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), dysgezja (podmiotowe zaburzenia smaku), w tym agezja (utrata smaku), parosmia (zaburzenia węchu), w tym anosmia (brak węchu), dyskinezja (zaburzenia koordynacji ruchów), zaburzenia ekstrapiramidowe, omdlenia (syncope), łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Z narządu wzroku*: zaburzenia wzroku, takie jak zamazanie widzenia lub tymczasowa utrata wzroku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), zapalenie tunic ocznych (uveitis).

Z narządu słuchu*: zawroty głowy (vertigo), zaburzenia słuchu, szumy w uszach, utrata słuchu.

Z układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, kołatanie serca, tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca, arytmia komorowa typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Przedawkowanie”).

Z układu naczyniowego: zapalenie żył (flebita), hipotensja tętnicza.

Z układu oddechowego: skurcz oskrzeli, duszność, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Z układu pokarmowego: biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia, krwawa biegunka, która rzadko może wskazywać na enterokolit, w tym kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), zapalenie trzustki.

Z układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP); podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi; zapalenie wątroby; żółtaczka oraz ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby (czasem śmiertelne), głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Z skóry: wysypka, świąd, pokrzywka, nadpotliwość, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowe rumień, reakcje fotouczulenia (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), zapalenie naczyń typu leukocyto-klasyczny, zapalenie jamy ustnej.

Z układu mięśniowo-szkieletowego*: ból stawów (artrologia), ból mięśni (miologia), uszkodzenia ścięgien (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), w tym zapalenie ścięgien (np. ścięgna Achillesa); zerwanie ścięgna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Możliwe jest osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z miastenią posoczną; uszkodzenia mięśni (rabdomioliza).

Z układu moczowego: podwyższone stężenie kreatyniny w osoczu, ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek typu śródmiąższowego).

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania*: reakcje w miejscu podania dożylnego (ból, zaczerwienienie), osłabienie, gorączka, ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

Inne niepożądane efekty uboczne związane z przyjmowaniem fluorochinolonów: objawy ekstrapiramidowe i inne zaburzenia koordynacji ruchów, zapalenie naczyń typu nadwrażliwościowe, napady porfirii u pacjentów z porfirią.

*Podczas stosowania chinolonów i fluorochinolonów zgłaszano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji niepożądanych, które czasem dotyczyły kilku układów organizmu i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, zerwanie ścięgna, ból stawów, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia z objawami parestezji, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), czasem niezależnie od obecności czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Levofloksacyna nie powinna być mieszana z heparyną ani z roztworami alkalicznymi (np. z wodorowęglanem sodu) ani z innymi lekami, których zgodność nie została potwierdzona.

Levofloksacyna jest zgodna z następującymi roztworami do wlewania:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 5 % monohydrat glukozy;
• 2,5 % dekstroza w roztworze Ringera;
• wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

Opakowanie.

100 ml roztworu w fiolce; 1 fiolka w opakowaniu tekturowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

DEMO S.A. Pharmaceutical Industry.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

21. kilometr krajowej trasy Ateny – Lamia, Kryoneri Attica, 14568, Grecja.