VESSEL DUE F

ULOTKA DO STOSOWANIA LĘKU VESSEL DUE F (VESSELDUEF)

Skład:

substancja czynna: sulodeksyd;

1 kapsułka zawiera 250 jednostek lipoproteinolipazowych (LO) sulodeksydu;

substancje pomocnicze: sodowa laurylosarkozynian, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, triacetyna, żelatyna, glikol, sodowy etyloestru kwasu parahydroksybenzoesowego (E 215), sodowy propyloestru kwasu parahydroksybenzoesowego (E 217), dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Kapsułki miękkie.

Główne właściwości fizykochemiczne: kapsułki barwy czerwonej, zawierające jednolitą zawiesinę o barwie białawoszarą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwzakrzepowe. Sulodeksyd. Kod ATC B01AB11.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Vessel Due F to lek zawierający sulodexid – naturalną mieszaninę glikozaminoglikanów wyizolowanych ze śluzówki jelita świń. Sulodexid składa się z frakcji podobnej do heparyny o masie cząsteczkowej około 8000 Da (80 %) oraz dermatanu siarczanu (20 %).

Sulodexid wykazuje działanie przeciwzakrzepowe, przeciwkrzepnące, profibrynolityczne oraz ochronne na naczynia krwionośne.

Działanie przeciwkrzepnące sulodexidu wynika z jego powinowactwa do kofaktora heparyny II, który hamuje trombinę.

Działanie przeciwzakrzepowe sulodexidu jest pośrednie i polega na hamowaniu aktywności Xa, wspieraniu syntezy i sekrecji prostacykliny (PGI2) oraz obniżeniu stężenia fibrynogenu w osoczu krwi.

Działanie profibrynolityczne wynika ze zwiększenia aktywności tkankowego aktywatora plazminogenu oraz obniżenia aktywności jego inhibitora.

Działanie ochronne na naczynia krwionośne wiąże się z przywróceniem strukturalnej i funkcjonalnej integralności komórek śródbłonka oraz z normalizacją gęstości ujemnego ładunku błon podstawnych naczyń.

Dodatkowo sulodexid normalizuje właściwości reologiczne krwi poprzez obniżenie poziomu trójglicerydów (co wiąże się z aktywacją lipoproteinolipazy – enzymu odpowiedzialnego za hydrolizę trójglicerydów).

Skuteczność leku w nefropatii cukrzycowej wynika z właściwości sulodexidu polegających na zmniejszaniu grubości błon podstawnych oraz produkcji macierzy międzykomórkowej poprzez hamowanie proliferacji komórek mezangium.

Farmakokinetyka.

Sulodexid jest wchłaniany w jelicie cienkim. 90 % podanej dawki sulodexidu gromadzi się w śródbłonku naczyń krwionośnych, gdzie jego stężenie jest 20–30 razy wyższe niż w tkankach innych narządów. Sulodexid jest głównie metabolizowany w wątrobie, a wydalany głównie z moczem. W przeciwieństwie do heparyny nieryflowanej i heparyny o niskiej masie cząsteczkowej, nie występuje desulfatacja, która mogłaby prowadzić do osłabienia działania przeciwzakrzepowego oraz znacznego przyspieszenia wydalenia sulodexidu. W badaniach dotyczących rozkładu sulodexidu wykazano, że jest on wydalany z nerek z okresem półtrwania wynoszącym do 4 godzin.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Angiopatie z podwyższonym ryzykiem trombozy, w tym tromboza po przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego;
• choroby mózgowo-naczyniowe: udar mózgu (ostry udar niedokrwienny oraz okres wczesnej rehabilitacji po przebytym udarze);
• encefalopatia dyskrążeniowa spowodowana miażdżycą, cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym oraz demencja naczyniowa;
• obturacyjne choroby tętnic obwodowych zarówno o etiologii miażdżycowej, jak i cukrzycowej;
• flebopatie oraz zakrzepica żył głębokich;
• mikroangiopatie (nefropatia, retinopatia, neuropatia) oraz makroangiopatie (zespolone stopy cukrzycowej, encefalopatia, kardiopatia) wywołane cukrzycą;
• trombofilia, zespół antyfosfolipidowy;
• heparynowe trombocytopenie indukowane.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną, heparynę i substancje podobne do heparyny lub na którykolwiek z innych składników preparatu;
• stan krwiotoczny oraz choroby towarzyszące obniżeniu krzepnięcia krwi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ sulodeksyd jest cząsteczką podobną do heparyny, przy jednoczesnym stosowaniu może nasilać działanie przeciwzakrzepowe heparyny oraz doustnych leków przeciwzakrzepowych. Nie wykazano innych klinicznie istotnych interakcji preparatu z innymi lekami.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

W trakcie leczenia lekiem należy okresowo kontrolować parametry krzepnięcia krwi (koagulogram). Na początku i po zakończeniu terapii należy określić następujące parametry laboratoryjne: aktywowany częściowy czas tromboplastynowy, czas krwawienia/czas krzepnięcia oraz poziom antytrombiny III. W czasie stosowania leku aktywowany częściowy czas tromboplastynowy wydłuża się około 1,5 raza.

Kapsułki Vessel Due F zawierają etyloestrowiec sodowy parahydroksybenzoesanu i propyloestrowiec sodowy parahydroksybenzoesanu, które mogą powodować reakcje alergiczne (możliwe opóźnione).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na brak doświadczenia z zastosowaniem leku w I trymestrze ciąży należy unikać przepisywania leku kobietom w tym okresie, z wyjątkiem sytuacji, gdy według lekarza oczekiwana korzyść leczenia dla matki przewyższa możliwy ryzyko dla płodu.

Istnieje ograniczone doświadczenie z zastosowaniem sulodazydu w II i III trymestrze ciąży w leczeniu powikłań naczyniowych spowodowanych cukrzycą typu I i II oraz późnym toksykozą. W takich przypadkach sulodazyd podawano dożylnie codziennie w dawce 600 JE na dobę przez 10 dni, a następnie stosowano doustnie po 1 kapsułce dwa razy dziennie (500 JE/dobę) przez 15–30 dni. W przypadku toksykozy ten schemat leczenia można również łączyć z tradycyjnymi metodami leczenia.

W II i III trymestrze ciąży lek należy stosować z ostrożnością, pod ścisłym nadzorem lekarza.

Nie wiadomo, czy sulodazyd lub jego metabolity przenikają do mleka matki. Dlatego ze względów bezpieczeństwa nie zaleca się przepisywania leku kobietom w okresie karmienia piersią.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu sulodazydu na płodność mężczyzn ani kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ogólnie lek nie wpływa lub prawie nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Jeżeli podczas leczenia wystąpi utrata przytomności, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Ogólne wskazówki

Zwykle stosowane schematy leczenia przewidują podanie leku drogą parenteralną z następowącym przyjmowaniem kapsułek; w niektórych przypadkach leczenie sulodexydem można rozpocząć bezpośrednio od przyjmowania kapsułek. Reżim leczenia oraz stosowane dawki leku mogą być dostosowane według decyzji lekarza na podstawie badania klinicznego i wyników badań laboratoryjnych.

Ogólnie kapsułki zaleca się przyjmować w odstępach między posiłkami; jeśli dzienną dawkę kapsułek dzieli się na kilka podań, zaleca się zachować 12-godzinny odstęp między podawaniem dawek leku.

Ogólnie pełny kurs leczenia zaleca się powtarzać co najmniej 2 razy w roku.

Angiopatie z podwyższonym ryzykiem zakrzepicy, w tym zakrzepica po przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego

W ciągu pierwszego miesiąca podaje się codziennie wstrzyknięcia domięśniowe po 600 jednostek LE sulodexydu (zawartość 1 ampułki), po czym leczenie kontynuuje się doustnie, przyjmując 1–2 kapsułki dwa razy dziennie (500–1000 jednostek LE/dziennie). Najlepsze efekty można uzyskać, jeśli rozpocząć leczenie w ciągu pierwszych 0 dni po epizodzie ostrego zawału mięśnia sercowego.

Choroby naczyń mózgowych: udar (ostry udar niedokrwienny i okres wczesnej rehabilitacji po przebytym udarze)

Leczenie rozpoczyna się od codziennego podania domięśniowego 600 jednostek LE sulodexydu lub dożylnej iniekcji bolusowej lub kroplówki, do której zawartość 1 ampułki leku rozpuszcza się w 150–200 ml roztworu fizjologicznego. Czas trwania wlewu wynosi od 60 minut (prędkość 25–50 kropel/min) do 120 minut (prędkość 35–65 kropel/min). Zalecana długość cyklu leczenia wynosi 15–20 dni. Następnie leczenie należy kontynuować kapsułkami, przyjmowanymi doustnie po 1 kapsułce dwa razy dziennie (500 jednostek LE/dziennie) przez 30–40 dni.

Encefalopatia dyskrążeniowa spowodowana miażdżycą, cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym oraz demencja naczyniowa

Zaleca się przyjmowanie 1–2 kapsułek leku dwa razy dziennie (500–1000 jednostek LE/dziennie) doustnie przez 3–6 miesięcy. Cykl leczenia można również rozpocząć od podania domięśniowego 600 jednostek LE sulodexydu dziennie przez 10–30 dni.

Choroby okluzyjne tętnic obwodowych zarówno miażdżycowego, jak i cukrzycowego pochodzenia

Leczenie rozpoczyna się od codziennego podania domięśniowego 600 jednostek LE sulodexydu i kontynuuje się przez 20–30 dni. Następnie cykl kontynuuje się doustnie, przyjmując 1–2 kapsułki dwa razy dziennie (500–1000 jednostek LE/dziennie) przez 2–3 miesiące.

Choroby żył oraz zakrzepica żył głębokich

Zazwyczaj przepisuje się doustne przyjmowanie kapsułek sulodexydu w dawce 500–1000 jednostek LE/dziennie (2 lub 4 kapsułki) przez 2–6 miesięcy. Cykl leczenia można również rozpocząć od codziennego podania domięśniowego 600 jednostek LE sulodexydu przez 10–30 dni.

Mikroangiopatie (nefropatia, retinopatia, neuropatia) oraz makroangiopatie (zespołu stopy cukrzycowej, encefalopatia, kardiopatia) spowodowane cukrzycą

Leczenie pacjentów cierpiących na mikro- i makroangiopatie zaleca się prowadzić w dwóch etapach. Najpierw przez 15 dni podaje się codziennie domięśniowo po 600 jednostek LE sulodexydu, a następnie leczenie kontynuuje się doustnie, przyjmując 1–2 kapsułki dwa razy dziennie (500–1000 jednostek LE/dziennie). Ponieważ efekty krótkoterminowego leczenia mogą być częściowo utracone, zaleca się przedłużenie drugiego etapu leczenia co najmniej do 4 miesięcy.

Trombofilia, zespół antyfosfolipidowy

Zwykły reżim leczenia przewiduje doustne przyjmowanie 500–1000 jednostek LE sulodexydu dziennie (2 lub 4 kapsułki) przez 6–12 miesięcy. Kapsułki sulodexydu przepisuje się zazwyczaj po leczeniu heparynami o niskiej masie cząsteczkowej w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym, przy czym dawkowanie ostatniego nie wymaga zmiany.

Trombocytopenia indukowana heparyną

W przypadku rozwoju trombocytopenii indukowanej heparyną podawanie heparyny lub heparyny o niskiej masie cząsteczkowej zastępuje się infuzjami sulodexydu. W tym celu zawartość 1 ampułki leku (600 jednostek LE sulodexydu) rozpuszcza się w 20 ml roztworu 0,9 % chloroformu sodowego i podaje w postaci powolnej infuzji trwającej 5 minut (prędkość 80 kropel/min). Następnie 600 jednostek LE sulodexydu rozpuszcza się w 100 ml roztworu 0,9 % chloroformu sodowego i podaje w postaci 60-minutowych infuzji kroplowych (prędkość 35 kropel/min) co 12 godzin, dopóki istnieje potrzeba leczenia antykoagulacyjnego.

Dzieci.

Istnieje ograniczone doświadczenie w stosowaniu leków sulodexydu w leczeniu nefropatii cukrzycowej i gruczolakoraka nerek u nastolatków w wieku 13–17 lat. W takich przypadkach podawano domięśniowo po 600 jednostek LE sulodexydu codziennie przez 15 dni, a następnie przepisywano doustnie 1–2 kapsułki leku dwa razy dziennie (500–1000 jednostek LE/dziennie) przez 2 tygodnie.

Brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci poniżej 12 roku życia.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie leku może prowadzić do rozwoju objawów hemoragicznych, takich jak ciasz krwotoczny lub krwawienie. W przypadku krwawienia należy podać 1 % roztwór protaminy siarczanowej. Ogólnie w przypadku przedawkowania należy odstawić lek i rozpocząć odpowiednią terapię objawową.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane, które wystąpiły w badaniach klinicznych i są związane z zastosowaniem sulodexidu, sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania. Do określenia częstości działań niepożądanych stosuje się następującą terminologię: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000).

Zaburzenia układu nerwowego

Nieczęsto: ból głowy.

Bardzo rzadko: utrata przytomności.

Zaburzenia narządu słuchu i wewnętrznego ucha

Często: zawroty głowy.

Zaburzenia układu pokarmowego

Często: ból w górnej części brzucha, biegunka, nudności.

Nieczęsto: uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, wzdęcia, nudności, wymioty.

Bardzo rzadko: krwawienie z żołądka.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Często: wysypka skórna.

Nieczęsto: egzema, rumień, pokrzywka.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania

Bardzo rzadko: obrzęk obwodowy.

W trakcie badań pozarejestrowych stosowania sulodexidu otrzymano dodatkowe doniesienia o następujących działaniach niepożądanych, których częstość występowania nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego: anemia.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: zaburzenia metabolizmu białek osocza krwi.

Zaburzenia układu pokarmowego: zaburzenia żołądkowo-jelitowe, melena.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: obrzęk naczynioruchowy, siniaki.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: obrzęk narządów płciowych, rumień narządów płciowych, polimenorea.

Okres ważności. 5 lat.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 25 kapsułek w blisterze; po 2 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Alfasigma S.p.A./Alfasigma S.p.A.,

Catalent Italy S.p.A./Catalent Italy S.p.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Via Enrico Fermi 1, 65020 Alanno (Pescara), Włochy /
Via Enrico Fermi 1, 65020 Alanno (Pescara), Italy.

Via Nettunense km 20, 100, 04011 – Aprilia (Latina), Włochy /
Via Nettunense km 20, 100, 04011 – Aprilia (Latina), Italy.