TROPISETRON

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego TROPISETRON (TROPISETRON)

Skład:

substancja czynna: tropisetronu hydrochlorid;

1 ml roztworu zawiera 1,128 mg tropisetronu hydrochloridu w przeliczeniu na 1 mg tropisetronu;

substancje pomocnicze: kwas chlorowodorowy stężony, sodu chloridum, sodu acetas trihydricus, kwas octowy lodowy, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań/infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciw wymiotne i leki zwalczające nudności. Kod ATC A04AA03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Tropisetron to silnie działający i wysoce selektywny antagonistyczny antagonist receptorów 5-HT3 – podklasy receptorów serotoniny, zlokalizowanych na neuronach obwodowych i w OUN. Zabiegi chirurgiczne oraz leczenie przy użyciu niektórych leków, w tym niektórych środków stosowanych w chemioterapii przeciwnowotworowej, mogą sprzyjać uwalnianiu się serotoniny (5-HT) z komórek enterochromafinopodobnych znajdujących się w błonie śluzowej przewodu pokarmowego. To z kolei inicjuje odruch wymiotny i towarzyszące mu uczucie nudności. Tropisetron selektywnie blokuje pobudzenie presynaptycznych receptorów 5-HT3 neuronów obwodowych uczestniczących w powstawaniu odruchu wymiotnego, a także może wywierać dodatkowy bezpośredni wpływ na receptory 5-HT3 zlokalizowane w OUN, które pośredniczą w działaniu nerwu błędnego na area postrema. Uważa się, że ten wpływ stanowi podstawę mechanizmu działania przeciwwymiotnego tropisetronu.

Czas działania leku wynosi 24 godziny, co pozwala na jego jednorazowe stosowanie w ciągu doby. W badaniach, w których lek stosowano w wielu cyklach chemioterapii, utrzymywała się jego skuteczność.

Tropisetron zapobiega nudnościom i wymiotom wywołanym zabiegiem chirurgicznym lub chemioterapią przeciwnowotworową, przy czym nie obserwuje się występowania objawów ekstrapiramidowych.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Tropisetron jest wchłaniany niemal całkowicie (ponad 95 %) z przewodu pokarmowego. Okres półwchłaniania wynosi średnio około 20 minut.

Rozkład.

Nieswoiste wiązanie tropisetronu z białkami osocza krwi (głównie z alfa1-glikoproteiną) wynosi 71 %. Objętość rozkładu u dorosłych wynosi od 400 do 600 l; u dzieci w wieku od 3 do 6 lat – około 145 l, w wieku od 7 do 15 lat – około 265 l.

Metabolizm.

Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest w ciągu 3 godzin. Bioavailability zależy od wielkości dawki: po podaniu leku w dawce 5 mg wynosi ona około 60 % i wzrasta (nawet do 100 %) po podaniu leku w dawce 45 mg. Wartości bioavailability i okresu półwylęgania końcowego u dzieci są podobne do odpowiednich wartości obserwowanych u zdrowych ochotników.

Metabolizm tropisetronu zachodzi poprzez hydroksylację w pozycjach 5, 6 lub 7 pierścienia indolowego, po czym następuje reakcja koniugacji prowadząca do powstania glukuronidu lub siarczanu, które są wydalane z moczem lub żółcią (stosunek zawartości metabolitów w moczu i kale wynosi 5:1). Aktywność metabolitów tropisetronu wobec receptorów 5-HT3 jest znacznie obniżona, a metabolity te nie uczestniczą w realizacji działania farmakologicznego leku. Metabolizm tropisetronu jest związany z genetycznie uwarunkowanym polimorfizmem sparteiny/debryzochiny. Wiadomo, że niemal 8 % osób rasy europejskiej charakteryzuje się obniżonym metabolizmem sparteiny/debryzochiny.

Przy wielokrotnym stosowaniu tropisetronu w dawkach przekraczających 10 mg dwa razy dziennie może dojść do nasycenia układu enzymatycznego wątroby biorącego udział w metabolizmie tropisetronu, co może prowadzić do zależnego od dawki wzrostu stężenia tropisetronu we krwi. Jednak nawet u osób o obniżonym metabolizmie tropisetronu stosowanie takich dawek leku nie prowadziło do zwiększenia jego stężenia we krwi powyżej wartości tolerowanych. Dlatego uważa się, że w przypadku stosowania zalecanej dawki leku (5 mg raz dziennie) przez 6 dni w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom podczas chemioterapii przeciwnowotworowej, akumulacja tropisetronu nie będzie miała znaczenia klinicznego.

Wydalanie.

U osób o przyspieszonym metabolizmie tropisetronu okres półwylęgania (faza beta) wynosi około 8 godzin; u pacjentów o obniżonym metabolizmie tropisetronu ten wskaźnik może wzrosnąć do 45 godzin.

Całkowity klirens tropisetronu wynosi około 1 l/min, przy czym klirens nerkowy stanowi niemal 10 % tej wartości. U pacjentów o obniżonym metabolizmie tropisetronu całkowity klirens obniża się do 0,1–0,2 l/min, przy czym wartość klirensu nerkowego nie ulega zmianie. Obniżenie klirensu pozanerkowego prowadzi do około 4–5-krotnego wydłużenia okresu półwylęgania oraz do 5–7-krotnego wzrostu wartości pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC). Wartość maksymalnego stężenia i objętość rozkładu u tych pacjentów nie różnią się od odpowiednich wskaźników u pacjentów szybko metabolizujących tropisetron. U pacjentów z niskim poziomem metabolizmu tropisetronu część niezmienionego leku wydalanego z moczem jest wyższa niż u pacjentów o przyspieszonym metabolizmie tropisetronu.

Właściwości farmakoterapeutyczne.

Wskazania.

• Zapobieganie nudności i wymiotom wywołanym przeciwnowotworową chemioterapią;
• zwalczanie nudności i wymiotów występujących w okresie pooperacyjnym;
• zapobieganie nudności i wymiotom po ginekologicznych zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy brzusznej. Aby osiągnąć optymalny stosunek „efekt/ryzyko”, stosowanie leku należy ograniczyć do pacjentek, u których w wywiadzie występowały przypadki nudności i wymiotów po zabiegach operacyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na tropisetron, inne antagonisty receptorów 5-HT3 lub na którykolwiek z pozostałych składników leku.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku z lekami indukującymi układy enzymatyczne wątroby (np. z fenylobutyrobitalu) prowadzi do obniżenia stężenia tropisetronu we krwi. Dlatego u pacjentów, u których metabolizm tropisetronu jest przyspieszony, należy zwiększyć dawkę leku (pacjenci z powolnym metabolizmem nie wymagają zmiany dawki). Wpływ inhibitorów układu enzymatycznego cytochromu P450 (np. cyklotydyna) na stężenie tropisetronu we krwi jest niewielki; w takich przypadkach nie jest konieczna zmiana dawkowania. Badania interakcji tropisetronu z lekami znieczulającymi nie były przeprowadzane.

U kilku pacjentów, którym podawano tropisetron, zaobserwowano wydłużenie interwału QTc, przy jednoczesnym przyjmowaniu leków znanych z ich zdolności do wywoływania tego efektu. W badaniach z zastosowaniem monoterapii w dawkach terapeutycznych nie odnotowano wydłużenia interwału QTc. Mimo to należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku w połączeniu z innymi lekami, które mogą wydłużać interwał QTc.

Szczególne wskazania.

Zastosowanie u pacjentów z obniżonym metabolizmem sparteiny/debrizochiny.

U pacjentów należących do tej grupy (stanowią one około 8% populacji osób rasy europejskiej) okres półtrwania tropisetronu jest wydłużony (4–5 razy w porównaniu z osobami intensywnie metabolizującymi sparteinę/debrizochinę). Jednakże po dożylnej podaniu tropisetronu w dawce do 40 mg dwa razy dziennie przez 7 dni zdrowym ochotnikom należącym do grupy osób słabo metabolizujących sparteinę/debrizochinę, nie zaobserwowano poważnych działań niepożądanych. Te obserwacje wskazują, że przy 6-dniowych cyklach leczenia pacjentów należących do grupy osób słabo metabolizujących sparteinę/debrizochinę, nie ma potrzeby zmniejszania standardowej dawki dobowej leku 5 mg.

Zastosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek.

U pacjentów z ostrym zapaleniem wątroby lub tłuszczowym zwyrodnieniem wątroby nie stwierdzono zmian farmakokinetyki tropisetronu. Natomiast u pacjentów z marskością wątroby lub zaburzeniami funkcji nerek stężenia tropisetronu we krwi mogą przekraczać (maksymalnie o 50%) wartości obserwowane u zdrowych ochotników należących do grupy osób intensywnie metabolizujących sparteinę/debrizochinę. Jednakże, jeśli lek ten podaje się takim pacjentom w ramach zalecanych 6-dniowych cykli w dawce 5 mg/dobę, nie ma potrzeby zmniejszania dawki.

Zastosowanie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

U pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym należy unikać stosowania leku w dawkach dobowych przekraczających 10 mg, ponieważ może to prowadzić do dalszego wzrostu ciśnienia tętniczego.

Zastosowanie u pacjentów z chorobami serca.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami rytmu i przewodnictwa serca, a także u pacjentów leczonych lekami przeciwardżymotycznymi lub beta-blokerami, ponieważ doświadczenie jednoczesnego stosowania tropisetronu i środków znieczulenia ogólnego w takich przypadkach jest ograniczone.

Zastosowanie u pacjentów w wieku podeszłym.

Nie ma danych wskazujących na konieczność stosowania innych dawek leku u pacjentów w wieku podeszłym (w porównaniu z młodszych pacjentami) ani na możliwość wystąpienia u nich innych działań niepożądanych.

Ten lek stosowany w maksymalnej dawce 5 mg/doba zawiera mniej niż 1 mmol

(23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Tropisetronu nie wolno przechowywać w otwartych ampułkach; należy go stosować natychmiast po otwarciu ampułki.

Zastosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Tropisetronu nie należy stosować w czasie ciąży.

Nie wiadomo, czy tropisetron wydostaje się do mleka matki, dlatego w okresie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Brak danych dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu.

Pacjentom, u których występują takie działania niepożądane jak zawroty głowy i zwiększona senność, należy wstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Profilaktyka nudności i wymiotów spowodowanych chemioterapią przeciwnowotworową.

Dzieci

Dzieciom od 2. roku życia zaleca się dawkę 0,2 mg/kg (0,2 ml/kg); maksymalna dawka dobową wynosi 5 mg. W pierwszym dniu, krótko przed podaniem chemioterapii przeciwnowotworowej, zaleca się dożylne podanie leku: w postaci infuzji (po rozcieńczeniu ogólnie stosowanymi roztworami do infuzji, takimi jak roztwór chlorku sodu 0,9 %, roztwór Ringer’a, roztwór glukozy 5 %), lub w postaci powolnej iniekcji (nie krócej niż 1 minuta). Następnie, od 2. do 6. dnia, lek należy podawać doustnie w postaci roztworu. Natychmiast po rozcieńczeniu odpowiedniej ilości tropisetronu zawartego w ampułce sokiem pomarańczowym, przyjmować rano, 1 godzinę przed posiłkiem.

Dorosli

Dorosłym tropisetron zaleca się stosować w 6-dniowym cyklu po 5 mg/dobę. W pierwszym dniu należy podać lek dożylnie krótko przed zastosowaniem chemioterapii przeciwnowotworowej: w postaci infuzji (po wcześniejszym rozcieńczeniu), lub w postaci powolnej iniekcji (nie krócej niż 1 minuta). Następnie, od 2. do 6. dnia, lek należy podawać doustnie w postaci kapsułek.

Jeśli stosowanie samego tropisetronu nie zapewnia wystarczającego działania przeciwko wymiotom, skuteczność leczenia można wzmocnić poprzez dodanie dexametazonu.

Zapobieganie i leczenie nudności i wymiotów występujących w okresie pooperacyjnym.

Dorosli

Zaleca się dożylne podanie tropisetronu w dawce 2 mg jednorazowo: w postaci infuzji (po wcześniejszym rozcieńczeniu w 40 ml roztworu) lub w postaci powolnej iniekcji (nie krócej niż 30 sekund). Aby zapobiec nudnościom i wymiotom występującym w okresie pooperacyjnym, lek należy stosować krótko przed podaniem znieczulenia.

Instrukcje dotyczące stosowania.

Ampułki zawierają 1 mg/1 ml roztworu wodnego. Roztwór zawarty w ampułkach jest kompatybilny z następującymi roztworami do wstrzykiwań (1 mg tropisetronu rozpuszcza się w 20 ml): roztwór glukozy 5 %; manitol 10 %; roztwór Ringer’a; roztwór chlorku sodu 0,9 %; roztwór chlorku potasu 0,3 %. Roztwór zawarty w ampułkach nie ulega również inaktywacji w typowych pojemnikach do infuzji (wykonanych ze szkła, PVC) oraz zestawach do infuzji. Dodatkowo rozcieńczone roztwory są fizycznie i chemicznie stabilne przez co najmniej 24 godziny. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast. W innym przypadku – czas przechowywania i warunki użytkowania pozostają w gestii użytkownika i nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8 °C.

Dzieci. Lek można stosować dzieciom od 2. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadku powtarzanego stosowania bardzo wysokich dawek leku obserwowano halucynacje wzrokowe; u pacjentów z wcześniejszą nadciśnieniem tętniczym wystąpiło podwyższenie ciśnienia tętniczego.

Leczenie. Wskazane jest leczenie objawowe pod stałym nadzorem funkcji życiowych i ogólnego stanu pacjenta.

Działania niepożądane.

W przypadku stosowania leku w zalecanych dawkach niepożądane efekty są krótkotrwałe. Po zastosowaniu leku w dawce 2 mg najczęściej zgłaszano ból głowy. Po zastosowaniu leku w dawce 5 mg obserwowano zaparcia, rzadko – zawroty głowy, zwiększona zmęczalność oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha i biegunka.

Tak jak przy stosowaniu innych antagonistów receptora 5-HT3, obserwowano reakcje nadwrażliwości („reakcje typu I”), charakteryzujące się jednym lub kilkoma z następujących objawów: uczucie ciepła, i/lub uogólnione pokrzywki, dyskomfort w klatce piersiowej, duszność, hipotensja tętnicza.

Ze strony układu odpornościowego: nadwrażliwość; bardzo rzadko obserwowano reakcje anafilaktyczne/szok anafilaktyczny.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, senność, zawroty głowy, omdlenia.

Ze strony serca: bardzo rzadko zgłaszano zatrzymanie krążenia.

Ze strony układu krążenia: hipotensja tętnicza lub nadciśnienie, uczucie gorąca; bardzo rzadko zgłaszano kolaps.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: duszność, dyskomfort w klatce piersiowej, brak tchu; bardzo rzadko zgłaszano skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: zaparcia, biegunka, ból brzucha.

Ze strony przemiany materii i odżywiania: anoreksja.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: uogólnione pokrzywki; bardzo rzadko obserwowano wysypkę, rumień.

Ogólne zaburzenia i zaburzenia w miejscu podania: zwiększona zmęczalność.

Niektóre z tych objawów mogą być spowodowane terapią towarzyszącą lub chorobą podstawową.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze od 2 °C do 8 °C. Nie zamarzać! Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie stosować rozcieńczycieli, które nie są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

5 ml w ampułce, 5 ampułek w opakowaniu; 5 ampułek w blisterze, 1 blister w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „BIOLIK FARMACEUTYK”.

Miejsce produkcji oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Miejsce zamieszkania podmiotu prawnego:

Ukraina, 61070, obwód charkowski, miasto Charków, Pomirki, budynek 70.

Adres miejsca prowadzenia działalności:

Ukraina, 61070, obwód charkowski, miasto Charków, Pomirki-70, budynek bez numeru.