TRIFLAZYNA-DARNYTSIA

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TRIFLAFAZYNA-DARNYTSIA (TRIFTAZIN-DARNITSA)

Skład:

substancja czynna: trifluoperazyna;

1 ml roztworu zawiera 2 mg trifluoperazyny hydrochloroanu;

substancje pomocnicze: cytrynian sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta bezbarwna lub lekko żółtawa ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpadaczkowe. Pochodne piperazyny fenantiazynowe.

Kod ATC N05A B06.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Triflazyna-Darnytsia – lek przeciwpsychotyczny (neuroleptyk), pochodna piperazyny fenantiazyny. Wykazuje działanie przeciwpsychotyczne, uspokajające, przeciw nudnościom i wymiotom, katalityczne, hipotensyjne, hipotermiczne oraz słabe działanie antycholinergiczne, a także działanie przeciwbłoto.

Działanie przeciwpsychotyczne związane jest z blokadą receptorów D2 dopaminergicznych w układach mezolimbicznym i mezokorykalnym, blokadą receptorów α-adrenergicznych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN), zwiększonym uwalnianiem hormonów podwzgórza i przysadki.

Działanie uspokajające rozwija się w wyniku blokady receptorów adrenergicznych siateczkowatej formacji pnia mózgu.

Działanie przeciw wymiotom związane jest z blokadą obwodowych i ośrodkowych receptorów D2 dopaminergicznych oraz zakończeń nerwu błędnego w przewodzie pokarmowym.

Działanie hipotermiczne rozwija się na skutek blokady receptorów dopaminergicznych w podwzgórzu.

Działanie uspokajające oraz wpływ na układ nerwowy współczulny są słabsze niż w przypadku innych pochodnych fenantiazyny, natomiast działanie ekstrapiramidowe i przeciw wymiotom są silniejsze.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym występuje efekt „pierwszego przejścia” przez wątrobę. Silnie wiąże się z białkami osocza krwi – poziom wiązania wynosi 95 %. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (Tmax) we krwi to 1–2 godziny. Przenika przez barierę krew-mózg, a także do mleka matki. Intensywnie metabolizowana w wątrobie; produkty metabolizmu są farmakologicznie nieaktywne. Okres półwydalenia (T1/2) wynosi 15–30 godzin. Metabolity wydalane są z żółcią i moczem. Słabo dializuje się ze względu na wysokie wiązanie z białkami osocza krwi.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zaburzenia psychiczne, w tym schizofrenia.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na składniki leku, inne leki z grupy fenotiazyn. Niedokrwistość serca w stadium dekompensacji, nasilona hipotensja tętnicza. Depresja OUN. Śpiączka o dowolnej etiologii. Postępujące choroby układu nerwowego centralnego (mózgu i rdzenia kręgowego). Choroba wieńcowa. Raka piersi. Jaskra z zamkniętym kątem. Funkcyjna niewydolność nerek i wątroby, uszkodzenia wątroby. Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy w okresie zaostrzenia. Epilepsja, choroba Parkinsona. Zaburzenia mechanizmu centralnej regulacji oddychania (szczególnie u dzieci), zespół Reye’a. Kacheksja. Feochromocytoma. Guz zależny od prolaktyny. Miksedema. Przerost prostaty. Patologiczne zmiany krwi związane z zaburzeniami hematopoezy. Okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki hamujące funkcje OUN (środki znieczyniające, analgetyki opioidowe, barbiturany, leki przeciwlękowe, etanol i leki zawierające etanol) – nasila się działanie leku, nasila się depresja OUN i hamowanie oddychania.

Induktory CYP1A2 (karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna, aminoglutetymid) – obniżają stężenie i działanie Triflazyny-Darnytsia.

Inhibitory CYP1A2 (amiodaron, cyfrofloksacyna, fluwoksymina, ketokonazol, norfloksacyna, ofloksacyna, rofekoksib) – zwiększają stężenie i działanie Triflazyny-Darnytsia.

α-adrenoblokery – nasilają działanie hipotensyjne leku.

Levodopa i fenaminy – osłabiają działanie leku.

Leki przeciwpadaczkowe – przy jednoczesnym stosowaniu zmniejsza się skuteczność leków przeciwpadaczkowych.

Leki przeciwtarczycowe – zwiększa się ryzyko rozwoju agranulocytozy.

Astemizol, dysopiramid, erytromycyna, prokainamid – zwiększa się ryzyko rozwoju tachykardii.

Leki przeciwdepresyjne trójcykliczne, maprotylin, inhibitory MAO – możliwe przedłużenie i nasilenie działania uspokajającego i antycholinergicznego Triflazyny-Darnytsia.

Preparaty litu – możliwe nasilenie zaburzeń pozapiramidowych, wcześniejsze objawy zatrucia litem.

Adrenomimetyki i sympatykomimetyki – jednoczesne stosowanie może prowadzić do paradoksalnego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Wzajemnie nasilają się działania przy jednoczesnym stosowaniu etanolu.

Leki przeciwpadaczkowe – możliwe obniżenie progu padaczkowego.

Leki powodujące zaburzenia pozapiramidowe (metoklopramid) – możliwe zwiększenie częstości i nasilenia zaburzeń pozapiramidowych.

Leki przeciw nadciśnieniu – możliwe wystąpienie ortostatycznej hipotensji tętniczej.

Prochloroperazyna – możliwe długotrwałe utraty przytomności.

Lek może osłabiać działanie zwężające naczynia krwionośne efedryny i adrenaliny, nasilać działanie antycholinergicze innych leków, hamować działanie amfetamin, lewodopy, klonidyny, guanetydyny.

Bromokryptyna – fenotiazyny hamują zdolność bromokryptyny do obniżania stężenia prolaktyny w osoczu krwi.

Propranolol, sulfadoksyna – zwiększają stężenie Triflazyny-Darnytsia w osoczu krwi.

Antybiotyki polipeptydowe – jednoczesne stosowanie może spowodować porażenie mięśni oddechowych.

Trazodon – obserwuje się addytywne działanie hipotensyjne.

Kwas walproinowy – przy jednoczesnym stosowaniu obserwuje się zwiększenie stężenia kwasu walproinowego w osoczu krwi.

Lek może zmniejszać działanie doustnych leków przeciwwątrobowych.

Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami*, które wydłużają interwał QT (lekami przeciwarytmicznymi, niesedatywnymi lekami przeciwhistaminowymi, lekami przeciwmalarialnymi, cizapyrydem, diuretykami, lekami przeciwdepresyjnymi trójcyklicznymi)*, pochodne fenotiazyny zwiększają ryzyko rozwoju arytmii komorowych.

Z ostrożnością należy stosować jednocześnie z przeciwbakteryjnymi lekami przeciwbóczniczymi.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Z ostrożnością lek należy stosować u pacjentów z jaskrą (przeciwwskazany w jaskrze zamkniętostawowej), chorobami układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami funkcji wątroby, nerek, chorobami mózgowo-naczyniowymi, zaburzeniami oddychania, żółtaczką, chorobą Parkinsona, cukrzycą, niedoczynnością tarczycy, miastenią, zatrzymaniem moczu, niedrożnością jelit paralityczną.

Pacjenci otrzymujący lek przez dłuższy okres wymagają starannego nadzoru w celu wczesnego wykrycia objawów późnej dyskinezy, zmian oczu, układu krwiotwórczego, wątroby oraz zaburzeń przewodnictwa serca.

W przypadku wystąpienia objawów późnej dyskinezy lub złośliwego zespołu neuroleptycznego należy przerwać stosowanie leku. Objawy kliniczne złośliwego zespołu neuroleptycznego mogą obejmować hipertermię, sztywność mięśni, zaburzenia stanu psychicznego i świadomości, niestabilność układu wegetatywnego (nieregularne tętno, zmiany ciśnienia tętniczego, tachykardię, nasilone pocenie się, arytmie serca). Szczególnie trudno jest rozpoznać ten zespół u pacjentów z ciężkimi chorobami (np. z zapaleniem płuc, infekcją ogólnoustrojową itp.). Konieczna jest diagnostyka różnicowa u pacjentów z patologią OUN, gorączką lekową, udarem cieplnym, centralną toksycznością antycholinergiczną. U niektórych pacjentów, którzy otrzymywali terapię łączone z litem, obserwowano zespół encefalopatyczny (osłabienie, letargia, gorączka, drżenie, dezorientacja, objawy ekstrapiramidowe, leukocytozę, podwyższone stężenie enzymów, azotu mocznika, glukozy we krwi), a w niektórych przypadkach dochodziło do nieodwracalnych uszkodzeń mózgu; należy więc starannie obserwować wczesne objawy toksyczności neurologicznej i natychmiast przerwać leczenie w przypadku ich wystąpienia.

Lek może być przepisany pacjentom z zespołem Reye’a, zatrzymaniem moczu, przewlekłymi chorobami układu oddechowego oraz u pacjentów z wymiotami tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka terapii.

W leczeniu nietypowych stanów lękowych trifluoperazyna powinna być stosowana u większości pacjentów dopiero po zastosowaniu leków alternatywnych (np. benzodiazepin), które nie wywołują niektórych skutków ubocznych charakterystycznych dla trifluoperazyny.

Opisano zespół odstawienia, który objawia się nudnościami, wymiotami, potliwością, bezsennością. Możliwy jest również nawrót objawów psychotycznych oraz pojawienie się zaburzeń ruchowych (akatyzja, dystonia, dyskinezja). Dlatego odstawienie leku powinno być stopniowe.

Pacjenci starsi są bardziej narażeni na rozwój hipotensji tętniczej i reakcji nerwowo-mięśniowych; wymagają starannego nadzoru podczas leczenia. Dawkowanie leku w dolnym zakresie jest wystarczające dla większości pacjentów w podeszłym wieku. Dawkowanie powinno być dostosowane do indywidualnej odpowiedzi i odpowiednio skorygowane. Dawkę należy zwiększać u tych pacjentów stopniowo. Stosowanie leku u chorych w podeszłym wieku może prowadzić do wystąpienia nieodwracalnej dyskinezy.

Stosowanie leków z grupy fenotiazyn u pacjentów w podeszłym wieku z demencją może zwiększać ryzyko zgonu.

Stosowanie w warunkach ekstremalnych może być niebezpieczne, ponieważ podczas stosowania fenotiazyn może dojść do zaburzeń termoregulacji. Zaleca się unikanie bezpośredniego oddziaływania promieni słonecznych.

Stosowanie leku nie powinno trwać dłużej niż 12 tygodni, ponieważ może to prowadzić do rozwoju trwałej późnej dyskinezy, która może okazać się nieodwracalna.

Jeśli u pacjenta wystąpią reakcje nadwrażliwości (w tym żółtaczka, patologiczne zmiany we krwi), fenotiazyn nie należy ponownie przepisywać.

W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami uspokajającymi, środkami znieczulającymi, lekami przeciwlękowymi, alkoholem możliwe jest nasilenie działania depresyjnego.

Nie zaleca się spożywania alkoholu w okresie leczenia lekiem.

Działanie fenotiazyn na ośrodek wymiotny może maskować objawy przedawkowania innymi lekami.

Należy regularnie kontrolować wzrok u pacjentów poddawanych długoterminowej terapii fenotiazyną.

Należy z ostrożnością przepisywać lek w przypadku ostrej infekcji lub leukopenii.

Po podaniu dożylnym pacjenci powinni pozostawać w pozycji leżącej na plecach przez 30 minut pod kontrolą ciśnienia tętniczego.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży. W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

W okresie leczenia lekiem należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu oraz od wykonywania potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających wysokiej szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować wewnętrznomięśniowo. Dawkę początkową dla dorosłych ustala się na 1–2 mg. Powtórne wstrzyknięcie należy przeprowadzić po 4–6 godzinach; przy częstszych zastrzykach możliwe są zjawiska kumulacji. Dzienne dawki wynoszą zazwyczaj 6 mg, w wyjątkowych przypadkach – 10 mg.

W stanach depresyjno-halucynacyjnych i depresyjno-bluźnierczych Triflazynę-Darnytsia należy stosować w połączeniu z lekami przeciwdziałającymi depresji.

Leczenie Triflazyną-Darnytsia musi być ściśle indywidualne, w zależności od przebiegu choroby. Czas leczenia nie powinien przekraczać 12 tygodni.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania to dyskinezie, dysartria, senność i stupor, zaburzenia ekstrapiramidowe, mimowolne skurcze mięśni, hipotensja lub nadciśnienie tętnicze, arytmie serca, drgawki, zmiany na elektrokardiogramie, gorączka, zaburzenia wegetatywne, suchość w ustach, niedrożność jelit. W ciężkich przypadkach możliwe jest wejście w śpiączkę.

Leczenie. Leczenie jest objawowe i wspierające. W przypadku niewydolności oddechowej należy przeprowadzić sztuczną wentylację płuc i leczenie tlenowe. Korekta równowagi kwasowo-zasadowej, równowagi wodno-elektrolitowej, wymuszonego diurezy.

Niepożądane działania.

Ze strony narządów wzroku: porażenie akomodacji, retinopatia, mętnienie soczewki i rogówki, zaburzenia percepcji wzrokowej, zapalenie spojówek.

Ze strony przewodu pokarmowego: suchość w ustach, nadmierna produkcja śliny, anoreksja, bulimia, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, ból brzucha, paraliż jelit, trismus, wypychanie języka.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: żółtaczka cholestatyczna, hepatotoksyczność, zapalenie wątroby.

Ze strony nerek i układu moczowego: obniżenie potencji, zaburzenia ejakulacji, stany priapizmu, zatrzymanie moczu, oliguria, zaburzenia oddawania moczu.

Ze strony układu endokrynnego: hipoglikemia lub hiperglikemia, glukozuria, zaburzenia cyklu menstruacyjnego (dysmenoree, amenoree), ginekomastia, przyrost masy ciała, galaktoreja, ból piersi, zaburzenia libidum, hiperprolaktynemia.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, senność, zawroty głowy, osłabienie, bezsenność, akatyzja, dystoniczne reakcje ekstrapiramidowe (mogą obejmować skurcze mięśni szyi, krzywość karku, wyprostowanie mięśni grzbietu z możliwym postępem do opistotonusu, skurcze mięśni nadgarstkowo-stopowych, trismus, trudności z połykaniem, kręcie okulogyry, wypychanie języka; objawy te ustępują w ciągu kilku godzin lub po 24–48 godzinach od odstawienia leku), pseudoparkinsonizm (twarzy maskowata, ślinotok, ruchy „przetaczania tabletek”, syndrom sztywności typu koła zębatego, ślizganie się butami), późna dyskineza (objawy mogą być nieodwracalne, charakteryzują się rytmicznymi mimowolnymi ruchami języka, ust, żuchwy (np. wypychanie języka, marszczenie policzków, marszczenie ust, ruchy żucia), późną dystonią, mimowolnymi ruchami kończyn (ruchy kończyn mogą być jedynymi objawami późnej dyskinezy), późną dysamnezyją, złośliwy zespół neuroleptyczny, stany psychicznej obojętności, opóźniona reakcja na bodźce zewnętrzne, objawy akinetyczno-sztywne, hiperkinezy, drżenie, zaburzenia wegetatywne, późna dyskineza mięśni twarzy, dystonia, zaburzenia regulacji temperatury ciała, zwiększona zmęczliwość, zaburzenia świadomości, sztywność mięśni, drgawki.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, obniżenie ciśnienia tętniczego (hipotensja ortostatyczna), zaburzenia rytmu serca, zmiany na elektrokardiogramie (wydłużenie odcinka QT, spłaszczenie załamka T), napady dławicy, arytmia komorowa typu torsades de pointes, zatrzymanie krążenia.

Ze strony krwi i układu chłonnego: trombocytopenia, agranulocytoza, anemia (hemolityczna, aplastyczna), pancytopenia, leukopenia, plamica trombocytopeniczna, eozynofilia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: fotodermia, zaczerwienienie skóry, depigmentacja skóry, zapalenie skóry odluskowe.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: miastenia.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia: osłabienie, obrzęki.

Wskaźniki laboratoryjne: fałszywie dodatnie testy ciążenia, fenyloketonurii.

Objawy niepożądanych działań charakterystyczne dla fenotiazyn: hipotermia, koszmary nocne, depresja, hipercholesterolemia, hiperpirksja, obrzęk mózgu, napady drgawkowe uogólnione i częściowe, przedłużenie działania na OUN opioidów, środków przeciwbólowych, antyhistaminowych, barbituranów, alkoholu, atropiny, ciepła, środków owadobójczych fosforoorganicznych, zatkany nos, niedrożność jelita adynamiczna, atonia jelit, miodraza, midryaza, reaktywacja procesów psychicznych, stany katatoniczne, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka, staz żółciowy, nieregularne miesiączkowanie, świąd, egzema, astma, efekt adrenalinowy, zwiększone poczucie głodu, zespół toczeń, przebarwienie skóry, keratopatia nabłonkowa, odkładanie się substancji w soczewce i rogówce, nagła śmierć, duszność, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym ból i podrażnienie.

Zgłaszanie podejrzanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzanych niepożądanych działań po rejestracji leku jest ważnym procederem. Umożliwia ono kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby pracujące zawodowo w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzane niepożądane działania poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Roztwory trifluoperazyny i innych leków z grupy fenotiazyn są niezgodne z roztworami barbituranów, węglanów, roztworem Ringera (tworzenie osadu).

Nie należy wstrzykiwać w jednej strzykawce z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 1 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze; 2 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Darnica” Sp. z o.o.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.