TORSID®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Torsid® (TORSID)

Skład:

substancja czynna: torasemid;

1 ml roztworu zawiera torasemidu w przeliczeniu na suchą substancję o zawartości 100% – 5 mg;

substancje pomocnicze: polietylenoglikol 400, trometamina, sodu hydroksyd, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz praktycznie bez zanieczyszczeń mechanicznych.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopędne. Diuretyki o działaniu wysokiej mocy.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Torsyd działa jako środek saluretyczny, a jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowego wchłaniania jonów sodu i chloru w odcinku wstępującym pętli Henlego.

Skutki farmakodynamiczne

U człowieka efekt moczopędny szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio i utrzymuje się stabilnie przez około 12 godzin. U zdrowych wolontariuszy w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano proporcjonalny do logarytmu dawki wzrost diurezy (aktywność pętlowa diuretyku). Zwiększony efekt moczopędny obserwowano nawet w przypadkach, gdy inne środki moczopędne, np. skuteczne diuretyki działające dystalnie z grupy tiazydów, nie wykazywały już odpowiedniego działania, np. w niewydolności nerek. Dzięki takiemu mechanizmowi działania torsyd prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torsyd zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia przed- i następowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład

Udział wiązania torsydu z białkami osocza przekracza 99%, dla metabolitów M1, M3 i M5 odpowiednio 86%, 95% i 97%. Widoczny objętość rozkładu (Vz) wynosi 16 l.

Biortransformacja

W organizmie człowieka torsyd ulega metabolizmowi z tworzeniem trzech metabolitów: M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1 i M5 powstają w wyniku stopniowego utlenienia metylowej grupy przyłączonej do pierścienia fenylowego do kwasu karboksylowego, metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia. U człowieka nie wykryto metabolitów M2 i M4, które zostały znalezione w eksperymentach na zwierzętach.

Wydalanie

Ostateczny czas połowy wydalenia (t1/2) torsydu i jego metabolitów u zdrowych ludzi wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torsydu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U zdrowych ludzi około 80% podanej dawki wydala się z moczem w postaci torsydu i jego metabolitów w następujących średnich proporcjach: torsyd – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, natomiast udział działających metabolitów M1 i M3 razem wziętych stanowi około 10% całkowitego działania farmakodynamicznego. W niewydolności nerek całkowity klirens i czas połowy wydalenia torsydu nie zmieniają się, natomiast wydłuża się czas połowy wydalenia metabolitów M3 i M5. Jednakże właściwości farmakodynamiczne pozostają niezmienione, a nasilenie niewydolności nerek nie wpływa na długość działania. Torsyd i jego metabolity praktycznie nie są usuwane podczas hemodializy i hemofiltracji.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca czas połowy wydalenia torsydu i metabolitu M5 wydłuża się nieznacznie, a ilość substancji wydalanej z moczem jest niemal całkowicie równa ilości wydalanej u zdrowych ludzi, dlatego nie dochodzi do kumulacji torsydu i jego metabolitów.

Liniowość

Farmakokinetyka torsydu i jego metabolitów charakteryzuje się zależnością liniową. Oznacza to, że jego maksymalne stężenie w osoczu oraz pole pod krzywą stężenia w osoczu rośnie proporcjonalnie do dawki.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W badaniach farmakologicznej bezpieczeństwa, toksyczności chronicznej, mutagenności i kancerogenności na zwierzętach nie uzyskano danych wskazujących na podwyższone ryzyko stosowania leku u ludzi. W badaniach toksyczności dotyczących narządów rozrodczych na zwierzętach nie zaobserwowano efektów teratogennych leku. Jednak u ciężarnych królików i szczurów, którym podawano lek w wysokich dawkach, obserwowano objawy toksyczności płodowej i toksyczności wobec matki. Stwierdzono, że u szczurów torsyd przenika przez barierę łożyskową. Lek nie wpływa na płodność.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie obrzęków i/lub wycieków spowodowanych niewydolnością serca, gdy konieczne jest dożylne stosowanie leku, np. w przypadku obrzęku płucnego spowodowanego ostrą niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki sulfonamidowe oraz na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku. Niewydolność nerek z anurią. Wątrobowa śpiączka lub stan przedśpiączkowy. Hipotensja tętnicza. Hipowolemia. Hiponatremia. Hipokaliemia. Ostra niewydolność oddawania moczu, np. z powodu przerośnięcia gruczołu krokowego. Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Kombinacje niezalecane

Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne aminoglikozydów, np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny oraz cytotoksycznych pochodnych platyny, a także działanie nefrotoksyczne cefalosporyn.

Jednoczesne stosowanie torasemidu i leków litu może prowadzić do wzrostu stężenia litu w osoczu krwi, co może powodować nasilenie działania oraz nasilenie skutków ubocznych litu.

Kombinacje leków, których stosowanie wymaga ostrożności

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwhypotensyjnych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania. Jednoczesne stosowanie torasemidu z lekami digitalis może powodować niedobór potasu wywołany stosowaniem moczopędnych, co może prowadzić do nasilenia i wzmocnienia działania ubocznego obu leków. Torasemid może obniżać skuteczność leków przeciwcukrzycowych. Probenecyd oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciwciśnieniowe torasemidu. W leczeniu salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilić ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Torasemid może nasilać działanie teofiliny, a także wpływ leków kuraryzujących na rozluźnienie mięśni. Leki przeczyszczające, a także mineralo- i glikokortykosteroidy mogą nasilać utratę potasu wywołaną przez torasemid. Torasemid może osłabiać działanie zwężające naczynia katecholamin, np. adrenaliny i noradrenaliny.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Nie należy stosować torasemidu w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• patologiczne zmiany równowagi kwasowo-zasadowej;
• jednoczesna terapia lekami zawierającymi lit, aminoglikozydami lub cefalosporynami;
• patologiczne zmiany obrazu krwi, np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek;
• zaburzenia funkcji nerek spowodowane substancjami nefrotoksycznymi;
• dzieci i nastolatkowie w wieku do 18 lat.

Ze względu na możliwość wystąpienia wzrostu stężenia glukozy we krwi podczas leczenia torasemidem, u pacjentów z cukrzycą utajoną lub wyraźną należy regularnie kontrolować metabolizm węglowodanów. Szczególnie na początku leczenia oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy zwracać szczególną uwagę na objawy hemokoncentracji i objawy utraty elektrolitów. Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu konieczna jest regularna kontrola równowagi elektrolitowej, w szczególności poziomu potasu w osoczu. Należy również regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi. Ponadto należy regularnie kontrolować ogólny obraz krwi (erytrocyty, leukocyty, trombocyty).

Skutki nieprawidłowego stosowania jako doping

Stosowanie leku Torsid® może być przyczyną uzyskania pozytywnego wyniku testu na doping. Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli lek Torsid® jest stosowany nieprawidłowo, tj. w celu dopingowania – w takim przypadku nie można wykluczyć szkodliwego wpływu na zdrowie.

Substancje pomocnicze

Minimalna dawka leku wynosi 2 ml i zawiera 20,0092 mmol sodu.

Jedna ampułka (4 ml) tego leku zawiera 40,0184 mmol sodu. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu pacjentom stosującym dietę kontrolującą zawartość sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Nie ma wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na kobiety w ciąży. W badaniach na zwierzętach stwierdzono toksyczność reprodukcyjną torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Torsid® nie jest zalecany w ciąży ani kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują środków antykoncepcyjnych. Z uwagi na powyższe, torasemid stosuje się w czasie ciąży wyłącznie w przypadku wskazań życiowych i w minimalnej skutecznej dawce. Diuretyki nie nadają się do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u kobiet w ciąży, ponieważ mogą obniżać perfuzję łożyska i wywoływać toksyczny wpływ na rozwój płodu. Jeśli torasemid stosuje się u ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, należy dokładnie monitorować poziom elektrolitów i hematokryt, a także rozwój płodu.

Okres laktacji. Obecnie nie ustalono, czy torasemid przenika do mleka matki u zwierząt lub u ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci niemowlęcych. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odwołaniu/zakończeniu stosowania leku Torsid® należy podejmować, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem dla kobiety.

Niepłodność. Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wpływu torasemidu na płodność.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu torasemid może negatywnie wpływać na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub obsługi innych urządzeń. Dotyczy to przede wszystkim początku leczenia, okresu zwiększania dawki leku, zmiany leku, stosowania terapii towarzyszącej oraz spożycia alkoholu. Dlatego podczas stosowania torasemidu należy zachować szczególną ostrożność przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Obrzęki i/lub wylewy spowodowane niewydolnością serca.

Dorośli.

Leczenie należy rozpocząć od podania jednorazowej dawki 2 ml leku Torsid®, co odpowiada 10 mg torasemidu na dobę. Jeżeli efekt będzie niewystarczający, dawkę jednorazową można zwiększyć do 4 ml leku Torsid®, co odpowiada 20 mg torasemidu. Jeżeli efekt nadal będzie niewystarczający, można zastosować krótkotrwałą terapię (przez nie więcej niż 3 doby) z podawaniem dobowej dawki 8 ml leku Torsid®, co odpowiada 40 mg torasemidu.

Ostry obrzęk płuc.

Dorośli.

Leczenie należy rozpocząć od wewnątrzżylnego podania jednorazowej dawki 4 ml leku Torsid®, co odpowiada 20 mg torasemidu. W zależności od efektu, tę dawkę można powtórzyć po 30 minutach. Nie wolno przekraczać maksymalnej dawki dobowej 20 ml leku Torsid®, co odpowiada 100 mg torasemidu.

Grupy pacjentów szczególne

Pacjenci w podeszłym wieku. Leczenie tej grupy pacjentów nie wymaga specjalnego doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono odpowiednich badań u osób starszych w porównaniu z młodszymi pacjentami.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Torasemid jest przeciwwskazany u pacjentów z wątrobową śpiączką lub przedśpiączką (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). Leczenie tej grupy pacjentów należy prowadzić ostrożnie, ponieważ możliwe jest wzrost stężenia torasemidu w osoczu krwi (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

Roztwór do wstrzykiwań podaje się wolno w sposób wewnątrzżylny. Nie wolno podawać roztworu w sposób wewnątrz tętniczy! Podaje się wyłącznie czysty roztwór. Leku Torsid® nie wolno stosować w przypadku oznak degradacji roztworu (np. obecność zawiesiny w roztworze) ani w przypadku uszkodzenia ampułki. Jedna ampułka przeznaczona jest do jednorazowego użycia. Odpadki roztworu należy natychmiast zutylizować zgodnie z wymogami lokalnego prawa. Leku Torsid® nie wolno mieszać z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań i/lub infuzji dożylnej (patrz rozdział „Niezgodność”). Przy długotrwałym leczeniu podawanie w sposób wewnątrzżylny należy jak najszybciej zastąpić podawaniem doustnym, ponieważ stosowanie torasemidu w sposób wewnątrzżylny nie powinno trwać dłużej niż 7 dni.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Torsid® u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat nie zostały ustalone. Z tego powodu torasemid nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia

Typowa symptomatologia nie jest znana. Przedawkowanie może spowodować silny efekt moczopędny, w tym ryzyko nadmiernych utrat wody i elektrolitów, senność, zespół dezorientacji, hipotensję tętniczą objawową, kolaps cyrkulacyjny oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nieznany jest specyficzny antydotum. Objawy zatrucia ustępują zazwyczaj po zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku oraz odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (należy prowadzić kontrolę!). Torasemid nie jest usuwany z krwi podczas hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków zawierających potas.

Leczenie w przypadku kolapsu cyrkulacyjnego: ułożyć pacjenta w pozycji leżącej i, w razie potrzeby, podjąć leczenie objawowe.

Anafilaktyczny wstrząs (działania natychmiastowe).

W przypadku pierwszych objawów reakcji skórnych (np. pokrzywka lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia pacjenta, bólu głowy, potliwości, nudności, sinicy należy wykonać katetryzację żyły; pacjenta ułożyć w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby należy dalej stosować środki terapii intensywnej (w tym podanie adrenaliny, glikokortykosteroidów oraz uzupełnienie objętości krwi obiegowej).

Działania niepożądane.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane, które mogą wystąpić podczas stosowania leku Torsid®.

Do oceny działań niepożądanych wykorzystano następujące częstości występowania:

bardzo często: ≥ 1/10,

często: 1/100 – < 1/10,

rzadko: ≥ 1/1000 – < 1/100,

nieczęsto: ≥ 1/10000 – < 1/1000,

bardzo rzadko: < 1/10000,

częstość nieznana: nie można określić na podstawie dostępnych danych.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu krwionośnego. Bardzo rzadko: hemokoncentracja, trombocytopenia, erytropenia i/lub leukopenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu immunologicznego. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne. Po podaniu dożylnym mogą wystąpić ostre, potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości (szok anafilaktyczny), wymagające natychmiastowej pomocy medycznej.

Metabolizm/elektrolity. Często: nasilenie się alkalozy metabolicznej, hiperkaliemia, hipokaliemia przy diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia możliwe są zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia). Nieczęsto: parestezje. Bardzo rzadko: omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Ze strony narządów wzroku. Bardzo rzadko: zaburzenia wzroku.

Ze strony narządów słuchu i labiryntu. Bardzo rzadko: szumy w uszach, utrata słuchu.

Ze strony układu sercowego. Bardzo rzadko: niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca, dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego. Bardzo rzadko: powikłania tromboemboliczne, hipotensja tętnicza, a także zaburzenia przepływu krwi w sercu i zaburzenia krążenia ogólnego.

Ze strony przewodu pokarmowego. Często: zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (np. brak apetytu, ból w żołądku, nudności, wymioty, biegunka, trwałe zaparcia), szczególnie na początku leczenia. Nieczęsto: kserostomia. Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych. Często: podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gammaglutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, fotosensybilizacja), ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Ze strony nerek i dróg moczowych. Nieczęsto: przy zaburzeniach mikcji (np. przy przerośnięciu gruczołu krokowego) zwiększone wydzielanie moczu może towarzyszyć zatrzymanie moczu i rozszerzenie pęcherza moczowego.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku. Często: zwiększona zmęczalność, osłabienie (szczególnie na początku leczenia).

Dane badań laboratoryjnych. Często: podwyższenie stężenia kwasu moczowego i lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nieczęsto: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku „korzyść/ryzyko” leku. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszelkie możliwe działania niepożądane.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Preparatu Torsid® nie można mieszać z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji.

Opakowanie.

Po 2 ml lub 4 ml w ampułce; po 5 ampułek w opakowaniu. Po 5 ampułek w blisterze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Cyrylowska 74.