TAMOXIFEN EBEWE

ULOTKA DO ŁĘKI MEDYCZNEGO LĘKU TAMOXIFEN EBewe (TAMOXIFEN EBewe)

Skład:

substancja czynna: tamoxifen citrate;

1 tabletka zawiera 30,4 mg cytrynianu tamoksyfenu (równoważne 20 mg tamoksyfenu);

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, celuloza mikrokryształowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne: prawie białe, okrągłe tabletki z ryflowaniem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Antagonisty hormonów i leki analogiczne. Środki antyestrogenowe. Kod ATC L02B A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Tamoxifen Ebewe jest silnym niesteroidowym antagonistą estrogenów. Może również wykazywać częściowe lub pełne właściwości agonistyczne, w zależności od tkanki organizmu oraz gatunku zwierzęcia. U człowieka obserwuje się głównie działanie antyestrogenowe, które wyjaśnia się wiązaniem tamoxifenu z domeną receptora estrogenów i blokowanie działania estradiolu.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym tamoxifen jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenie tamoxifenu w osoczu osiąga się po 4–7 godzinach od zażycia, a stężenie stacjonarne – po 4–6 tygodniach terapii. Po jednorazowym przyjęciu tamoxifenu w postaci roztworu maksymalne stężenie tamoxifenu w osoczu ochotników-mężczyzn wynosiło 42 µg/l, a stężenie metabolitu N‑detylotamoxifenu – 12 µg/l. Okresy półwyprowadzenia tamoxifenu oraz jego metabolitu wynosiły odpowiednio 4 i 9 dni. Stosunek stężeń N‑detylotamoxifenu do tamoxifenu we krwi stopniowo wzrastał z około 20 % po przyjęciu pierwszej dawki do 200 % w stanie stacjonarnym, najprawdopodobniej z powodu dłuższego okresu półwyprowadzenia metabolitu. Podczas terapii tamoxifenem w dawce

20 mg 2 razy na dobę średnie stężenie stacjonarne tamoxifenu w osoczu pacjentów wynosiło 310 µg/l (zakres 164–494 µg/l), a N‑detylotamoxifenu – 481 µg/l (zakres 300–851 µg/l).

Podczas terapii tamoxifenem w dawce 40 mg/doba stężenia tamoxifenu i N‑detylotamoxifenu w tkankach nowotworowych wynosiły odpowiednio 5,4–117 ng/mg (średnio 25,1 ng/mg) białka i 7,8–210 ng/mg (średnio 52 ng/mg) białka. Stężenia tamoxifenu i N‑detylotamoxifenu w osoczu krwi wynosiły odpowiednio 27–520 ng/mg (średnio 300 ng/mg) i 210–761 ng/mg (średnio 462 ng/mg). Ponad 99 % tamoxifenu wiąże się z białkami osocza krwi.

W organizmie człowieka tamoxifen jest metabolizowany w wątrobie i wydalany głównie z żółcią. Wydalenie pierwotnej substancji z moczem jest bardzo niewielkie. Główną drogą metabolicznej transformacji tamoxifenu u człowieka jest demetylacja prowadząca do powstania aktywnego metabolitu N‑detylotamoxifenu, a następnie dalsza N-demetylacja z utworzeniem metabolitu N‑dedydimetylotamoxifenu.

Proces eliminacji tamoxifenu ma charakter dwufazowy. U kobiet okres półwyprowadzenia w fazie wczesnej wynosi od 7 do 14 godzin, a w fazie terminalnej – około 7 dni. Okres półwyprowadzenia N‑detylotamoxifenu wynosi około 14 dni.

Odpowiedź kliniczna na terapię pojawia się przy stężeniu tamoxifenu w osoczu powyżej 70 µg/l.

Szczegóły farmakokinetyki tamoxifenu oraz jego głównych metabolitów u pacjentów w podeszłym wieku, u osób z zaburzeniami funkcji wątroby, a także przy podawaniu na czczo i po posiłku najprawdopodobniej nie zostały przebadane.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie adiuwantowe po pierwotnym leczeniu raka piersi;
• Rak piersi w fazie przerzutów.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na tamoksyfen lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
• Ciężka trombocytopenia, ciężka leukopenia.
• Ciężka hiperkalcemia.
• Jednoczesne stosowanie anastrozolu i tamoksyfenu.
• Ciąża i okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas stosowania tamoksyfenu w połączeniu z innymi lekami hormonalnymi zawierającymi estrogeny możliwe jest zmniejszenie skuteczności obu leków (w szczególności niepewny efekt antykoncepcyjny odpowiednich leków).

Opisywano zwiększoną częstość występowania zdarzeń zakrzawczo-zatorowych podczas terapii tamoksyfenem w połączeniu z innymi lekami chemioterapeutycznymi.

Podczas jednoczesnego stosowania tamoksyfenu i inhibitorów agregacji płytek krwi może nasilać się skłonność do krwawień w trakcie możliwej fazy trombocytopenicznej.

Stosowanie tamoksyfenu w połączeniu z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi z grupy kumaryny, np. warfaryną, może znacznie wzmocnić działanie przeciwkrzepliwe. Pacjentom przyjmującym leki przeciwkrzepliwe z grupy kumaryny w połączeniu z tamoksyfenem zaleca się ścisłą kontrolę stanu krzepliwości, szczególnie na początku leczenia.

Jednoczesne stosowanie tamoksyfenu i inhibitorów aromatazy w terapii adiuwantowej nie wykazało większej skuteczności w porównaniu do stosowania samego tamoksyfenu.

Główną znaną drogą metabolizmu tamoksyfenu u ludzi jest demetylacja, katalizowana przez enzymy CYP3A4. W literaturze opisano interakcję farmakokinetyczną z induktorem CYP3A4 – ryfampicyną, prowadzącą do obniżenia stężenia tamoksyfenu w osoczu krwi.

Kliniczne znaczenie tego obniżenia jest nieznane.

W literaturze opisano interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami CYP2D6, które wpływają na obniżenie stężenia aktywnego metabolitu tamoksyfenu – 4-hydroksy-N-demetiltamoksyfenu (endoksifenu) – w osoczu krwi.

Leki hamujące działanie cytochromu CYP2D6 obniżają stężenie endoksifenu, aktywnego metabolitu tamoksyfenu, o 65–75%, co prowadzi do zmniejszenia skuteczności działania terapeutycznego. W trakcie niektórych badań przy jednoczesnym stosowaniu leku z niektórymi lekami przeciwdepresyjnymi – selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), np. paroksetyną – obserwowano zmniejszenie skuteczności tamoksyfenu. Dlatego też, jeśli jest to możliwe, należy unikać stosowania silnych inhibitorów cytochromu CYP2D6, takich jak paroksetyna, fluoksetyna, chinidyna, cinacalcet lub bupropion.

Podczas stosowania anastrozolu w okresie leczenia tamoksyfenem nie zaobserwowano zwiększenia skuteczności w porównaniu z monoterapią tamoksyfenem.

W przypadku jednoczesnego stosowania tamoksyfenu i inhibitora aromatazy – letrozolu – stężenia letrozolu w osoczu zmniejszyły się o 37%.

Podczas terapii wspomagającej bromokryptyną zwiększają się stężenia tamoksyfenu oraz jego aktywnego metabolitu – N-demetiltamoksyfenu – w surowicy krwi.

Szczególności stosowania.

Pacjenci z guzami pozytywnymi wobec receptorów estrogenowych oraz pacjentki w okresie menopauzy lepiej odpowiadają na terapię tamoksyfenem.

Tamoksyfen należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, z cukrzycą, z wywiadem chorób zakrzepowo-zatorowych, a także z zaburzeniami okulistycznymi.

U kobiet w wieku przedmenopauzalnym stosujących tamoksyfen w leczeniu raka piersi możliwe jest ustanie menstruacji.

Zgłaszano zwiększoną częstość występowania zmian endometrium, w tym hiperplazji, polipów, raka i sarkomy macicy (głównie złośliwych mieszanych nowotworów müllerowskich) u pacjentów leczonych tamoksyfenem. Częstość i charakter tych zmian wskazują na to, że mogą być spowodowane działaniem estrogenowym tamoksyfenu.

Przed rozpoczęciem leczenia, a następnie co 6 miesięcy należy wykonać badanie ginekologiczne. W przypadku pojawienia się jakichkolwiek nietypowych objawów (w szczególności nieregularnych krwawień pochwowych, zaburzeń cyklu menstruacyjnego, upływu z pochwy, bólu lub uczucia ciśnienia w okolicy miednicy) należy niezwłocznie przeprowadzić dokładne badanie.

Należy dokładnie obserwować objawy możliwego rozwoju hiperplazji endometrium u pacjentów przyjmujących tamoksyfen w celu zapobiegania raka piersi. W przypadku rozwoju atypowej hiperplazji endometrium należy odstawić tamoksyfen, zastosować odpowiednie leczenie oraz ocenić celowość wykonania histerectomii przed kontynuacją terapii tamoksyfenem.

W badaniach klinicznych po leczeniu tamoksyfenem raka piersi odnotowano przypadki rozwoju innych nowotworów pierwotnych, zlokalizowanych nie w endometrium ani w przeciwległej piersi. Związek przyczynowy tych zdarzeń nie został ustalony, a znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.

Zgłaszano zaburzenia wzroku, w tym obniżenie ostrości wzroku, zmętnienie rogówki, rozwój zaćmy i retinopatii u pacjentów przyjmujących tamoksyfen. Dlatego przed rozpoczęciem terapii i okresowo w trakcie leczenia tamoksyfenem zaleca się przeprowadzanie badań okulistycznych w celu wczesnego wykrycia uszkodzeń rogówki lub siatkówki, które mogą być odwracalne w przypadku wcześniejszego odstawienia leku.

U pacjentów z wywiadem chorób wątroby należy dokładnie monitorować funkcję wątroby. U wszystkich pacjentów należy okresowo oznaczać liczbę elementów morfotycznych krwi (szczególnie płytek krwi), parametry funkcji wątroby i nerek, a także poziom wapnia i glukozy w surowicy krwi. W celu wczesnego wykrycia możliwych przerzutów zaleca się okresowe badania rentgenowskie płuc i kości, a także ultrasonografię wątroby.

Zaleca się okresowe monitorowanie liczby elementów morfotycznych krwi, w tym płytek krwi, parametrów funkcji wątroby oraz poziomu wapnia w surowicy krwi.

Z literatury wiadomo, że u pacjentów z niewystarczającą szybkością metabolicznej biotransformacji z udziałem cytochromu CYP2D6 obserwuje się niski poziom endoksyfenu, jednego z najważniejszych metabolitów aktywnych tamoksyfenu. Jednoczesne stosowanie leków hamujących działanie cytochromu CYP2D6 może prowadzić do obniżenia stężenia aktywnego metabolitu endoksyfenu. W związku z tym, jeśli to możliwe, należy unikać stosowania silnych inhibitorów cytochromu CYP2D6, takich jak paroksetyna, fluoksetyna, chinidyna, cinacalcet lub bupropion podczas terapii tamoksyfenem.

W trakcie leczenia tamoksyfenem zwiększa się ryzyko wystąpienia zatorowości żylnej. Ryzyko to wzrasta u pacjentów z wysokim stopniem otyłości, z wiekiem, podczas współistniejącej chemioterapii oraz przy obecności innych czynników ryzyka rozwoju zjawisk zakrzepowo-zatorowych. U niektórych pacjentek z rakiem piersi, u których stwierdzono wiele czynników ryzyka zatorowości żylnej, należy rozważyć możliwość przepisania długotrwałego leczenia lekami przeciwkrzepliwymi. Jeśli u pacjenta stwierdzono zatorowość żylną, należy niezwłocznie odstawić tamoksyfen i rozpocząć leczenie przeciwkrzepliwe. Nie należy stosować tamoksyfenu u pacjentów, u których w przeszłości wystąpiły zjawiska zakrzepowo-zatorowe.

W przypadku opóźnionej mikrochirurgicznej rekonstrukcji piersi tamoksyfen może zwiększyć ryzyko powikłań mikronaczyniowych związanych z przeszczepionym łatką.

Stosowanie tamoksyfenu może prowadzić do pozytywnych wyników w testach na doping.

Wpływ pokarmu na wchłanianie tamoksyfenu nie był badany. Jednak mało prawdopodobne jest, że przyjmowanie pokarmu wpływa na równowagowe parametry farmakokinetyczne tamoksyfenu.

Preparat zawiera laktozę, co należy brać pod uwagę u pacjentów z nietolerancją laktozy i galaktozy.

W trakcie leczenia tamoksyfenem obserwowano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym zespół Stevensa – Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci. Podczas przepisywania leku pacjenci powinni być poinformowani o objawach i oznakach ciężkich reakcji skórnych i powinni być dokładnie obserwowani. W przypadku pojawienia się objawów i oznak wskazujących na te reakcje, należy natychmiast odstawić lek i rozważyć leczenie alternatywne (jeśli konieczne). Jeśli podczas stosowania tamoksyfenu u pacjenta rozwinie się poważna reakcja, taka jak zespół Stevensa – Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz, leczenie lekiem należy natychmiast przerwać i nigdy więcej go nie stosować.

U pacjentów z dziedzicznym obrzękiem angioneurotycznym tamoksyfen może wywoływać lub nasilać objawy obrzęku angioneurotycznego.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Tamoxifen Ebewe jest przeciwwskazany w okresie ciąży lub karmienia piersią. Zgłaszano pojedyncze przypadki samoistnych poronień i wad wrodzonych u dzieci matek przyjmujących tamoksyfen w okresie ciąży, jednak związek przyczynowy tych zdarzeń nie został potwierdzony.

Przed rozpoczęciem terapii tamoksyfenem należy upewnić się, że pacjentka nie jest w ciąży. Pacjentki w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas terapii i co najmniej przez 3 miesiące po zakończeniu leczenia Tamoxifenem Ebewe. Ze względu na możliwość interakcji nie należy stosować hormonalnych środków antykoncepcyjnych.

Tamoksyfen w dawce 20 mg dwa razy na dobę hamuje laktację u kobiet, której nie można przywrócić nawet po zakończeniu terapii. Ograniczone dane wskazują, że tamoksyfen i jego aktywne metabolity są wydzielane do mleka matki, gdzie gromadzą się z czasem, dlatego nie zaleca się stosowania preparatu w okresie karmienia piersią. Decyzja dotycząca przerwania karmienia piersią lub przerwania leczenia tamoksyfenem powinna uwzględniać znaczenie przyjmowania leku dla kobiety.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Wpływ tamoksyfenu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami jest mało prawdopodobny. Jednak podczas leczenia tamoksyfenem zgłaszano uczucie wyczerpania, senność i pogorszenie ostrości wzroku. Pacjenci, u których występują te objawy, powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę początkową należy dostosować do ogólnego stanu pacjenta. Dawką standardową jest 20–40 mg na dobę, którą należy przyjmować jednorazowo lub podzielić na dwie dawki. Zazwyczaj dawka 20 mg/doba jest wystarczająco skuteczna w leczeniu. Czas trwania leczenia zależy od ciężkości i przebiegu choroby. Zwykle leczenie jest długotrwałe.

W przypadku terapii adiuwantowej wczesnego podtypu raka piersi z receptorami hormonów pozytywnymi zalecany czas leczenia wynosi co najmniej 5 lat. Optymalny czas trwania terapii tamoksyfenem nie został jeszcze ustalony.

Tabletki należy połykać nie żując, popijając wystarczającą ilością płynu.

Leczenie u szczególnych grup pacjentów.

U chorych w podeszłym wieku, a także u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci.

Rekomendacje dotyczące leczenia tamoksyfenem u dzieci nie zostały jeszcze opracowane.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania.

Tamoksyfen w wysokich dawkach powodował efekty estrogenowe u zwierząt. Teoretycznie oczekuje się, że przedawkowanie może nasilić występowanie efektów niepożądanych o charakterze antyestrogenowym.

Nie odnotowano przypadków ostrego przedawkowania u ludzi. Wiadomości o przedawkowaniu u ludzi są ograniczone. Przy dawkach 160 mg/m² i wyższych wystąpiły zmiany w EKG (wydłużenie odcinka QT), a przy dawkach 300 mg/m² dziennie – toksyczność neurologiczna (drżenie, nadmierna odruchowość, niestabilny chód i zawroty głowy).

Zabiegi terapeutyczne w przypadku przedawkowania.

Nie istnieje specyficzny antydot. W przypadku przedawkowania stosuje się leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Większość poniższych działań niepożądanych jest odwracalna i często ustępuje po zmniejszeniu dawki.

Do określenia częstości występowania działań niepożądanych stosuje się następujące kategorie:

Bardzo często (> 1/10), często (≥ 1/100 – <1/10), rzadko (≥ 1/1000 – <1/100), pojedyncze przypadki (≥ 1/10000 – <1/1000), rzadkie (<1/10000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje.

Pemfigoid pęcherzowy.

Łagodne i złosliwe nowotwory (w tym torbiele i polipy).

Zanotowano przypadki nasilenia choroby. U niewielkiej liczby pacjentów z przerzutami do kości na początku terapii tamoksyfenem może rozwijać się hiperkalcemia. W tym wstępnym okresie może nasilać się ból kości i guza, a także zwiększać się rumień wokół zmian skórnych, co świadczy o reakcji na terapię. Może również dochodzić do nasilenia istniejących zmian skórnych lub pojawienia się nowych.

Terapia tamoksyfenem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem występowania zmian proliferacyjnych endometrium, w szczególności polipów i raka endometrium. Ryzyko rozwoju raka endometrium wzrasta wraz z długością trwania terapii tamoksyfenem i jest około 2–3 razy wyższe niż u kobiet nie przyjmujących tego leku. Stwierdza się również nieco większe ryzyko rozwoju sarkom macicy (głównie złośliwych zmieszanych nowotworów mullerowskich). Jednak korzyści kliniczne wynikające z leczenia tamoksyfenem raka piersi przeważają nad potencjalnym ryzykiem rozwoju nowotworów endometrium.

Często: mięsak macicy.

Rzadko: rak endometrium.

Bardzo rzadko: sarkoma macicy (głównie zmieszane złośliwe nowotwory mullerowskie).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego.

Często: anemia przemijająca.

Rzadko: leukopenia, przemijająca trombocytopenia.

Bardzo rzadko: agranulocytoza, neutropenia.

Pojedyncze przypadki: pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Często: reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu endokrynnego.

Bardzo często: napady gorąca.

Rzadko: hiperkalcemia.

Zaburzenia metabolizmu.

Bardzo często: zatrzymanie płynów w organizmie.

Często: podwyższenie poziomu trójglicerydów we krwi, anoreksja.

Pojedyncze przypadki: ciężka hipertrójglicerydemia, czasem towarzysząca zapaleniu trzustki.

Ze strony układu nerwowego.

Często: zawroty głowy, ból głowy, senność, zaburzenia czucia (parestezje, dysgezja).

Zaburzenia psychiczne.

Bardzo rzadko: depresja.

Ze strony narządu wzroku.

Często: obniżenie ostrości widzenia, mętnienie rogówki, rozwój zaćmy i retinopatii. Prawdopodobnie te efekty zależą od dawki tamoksyfenu i długości trwania terapii. Mogą być częściowo odwracalne po zakończeniu leczenia tamoksyfenem.

Bardzo rzadko: neuropatia wzrokowa, zapalenie nerwu wzrokowego (w pojedynczych przypadkach obserwowano utratę wzroku).

Ze strony układu naczyniowego.

Często: napływy krwi do twarzy, niedokrwienne zdarzenia mózgowe, skurcze nóg, zakrzepica, udar mózgu. W trakcie terapii tamoksyfenem w połączeniu z innymi lekami cytotoksycznymi może wzrastać ryzyko zdarzeń tromboembolicznych, w tym embolii tętnicy płucnej: zakrzepica żył głębokich, mikrozakrzepica i zakrzepica tętnicy płucnej.

Rzadko: udar mózgu.

Nieznana: zapalenie żył z torem zakrzepu.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej.

Rzadko: zapalenie międzykomórkowe płuc.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Bardzo często: nudności.

Często: wymioty, zaparcia, biegunka.

Rzadko: zapalenie trzustki.

Bardzo rzadko: utrata wrażliwości smakowej, zaburzenia apetytu.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego.

Często: zmiany poziomu enzymów wątrobowych, infiltracja tłuszczowa wątroby.

Rzadko: marskość wątroby, stłuszczenie wątroby.

Pojedyncze przypadki: cholestaza, zapalenie wątroby, żółtaczka, zapalenie wątroby z martwicą, uszkodzenia hepatocytarne, niewydolność wątroby.

Czasem cięższe zaburzenia wątrobowe prowadziły do zgonu.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Bardzo często: wysypki skórne (w tym zgłaszano pojedyncze przypadki rozwinięcia się zgorzeli wielopostaciowej lub pemfigoidu pęcherzowego).

Często: łysienie, reakcje nadwrażliwości, nasilenie istniejących lub pojawienie się nowych zmian skórnych.

Bardzo rzadko: hipertrichosis, zgorzel wielopostaciowa, zespół Stevensa–Johnsona, pemfigoid pęcherzowy, zapalenie naczyń skóry, obrzęk naczynioruchowy, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka.

Pojedyncze przypadki: również odnotowano przypadki tocznia układowego skóry.

Nieznana: nasilenie dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: skurcze nóg, bóle mięśni.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Bardzo często: wydzielanie z pochwy, zaburzenia cyklu menstruacyjnego i zanik menstruacji w okresie przedmenopauzalnym, krwawienia z pochwy.

Często: swędzenie narządów płciowych, zwiększenie rozmiarów mięśniaków macicy, zmiany proliferacyjne endometrium (neoplazja endometrium, nadplastyka i polipy, rzadko endometrioza).

Rzadko: rak endometrium.

Bardzo rzadko: impotencja u mężczyzn, torbielowate obrzęki jajników, sarkoma macicy (głównie zmieszane złośliwe nowotwory mullerowskie), polipy pochwy.

Wady wrodzone, dziedziczne i genetyczne.

Pojedyncze przypadki: przewlekły porfiryzm.

Działania ogólne i reakcje miejscowe.

Bardzo często: napływy gorąca, częściowo spowodowane działaniem antyestrogenowym tamoksyfenu, zmęczenie.

Bardzo rzadko: na początku terapii – ból kości i w obszarze zmienionych tkanki jako reakcja na terapię tamoksyfenem.

Zmiany parametrów laboratoryjnych.

Zmiany profilu lipidowego surowicy krwi, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych.

Urazy, zatrucia i komplikacje proceduralne.

Pojedyncze przypadki: reakcje promieniowe.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

30 tabletek w pojemniku; 1 pojemnik wraz z instrukcją dla lekarza w pudełku.

Kategoria sprzedaży.

Na receptę.

Producent.

1. Ebewe Pharma Ges.m.b.H. Nfg. KG.
2. Solutas Pharma GmbH.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności:

1. Mondzeegasse 11, 4866 Unterach am Attersee, Austria.
2. Otto-von-Guericke-Allee 1, 39179 Barleben, Niemcy.