TACHIBEN®

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leczniczego leku TACHYBEN®

SkÅ ad:

substancja czynna: urapidyl;

1 ml roztworu zawiera 5 mg urapidylu;

substancje pomocnicze: kwas chlorowodorowy stÄ źony; sodu dichlorofosforan, dwuwodny; sodu wodorofosforan, dwuwodny; glikol propylenowy; sodu wodorotlenek; kwas chlorowodorowy rozcieÅ czone; woda do wstrzykiwaÅ .

PostaÄ leku. StÄ źenie do sporzÄ dzenia roztworu do infuzji.

GÅ ówne wÅ asnoÅ ci fizykochemiczne: przejrzysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki hipotensyjne. Å rodki przeciwadrenergiczne o mechanizmie dziaÅ ania obwodowym. Blokery receptorów alfa-adrenergicznych. Kod ATC C02C A06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Urapidyl powoduje obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego.

Częstotliwość skurczów serca praktycznie się nie zmienia.

Odpływ sercowy nie ulega zmianie; jeśli odpływ sercowy był obniżony w wyniku zwiększonego obciążenia końcowego, może on wzrosnąć.

Urapidyl wykazuje działanie centralne i obwodowe.

• Działanie obwodowe: Urapidyl głównie blokuje postsynaptyczne receptory α1-adrenergiczne, hamując w ten sposób zwężające naczynia działanie katecholamin.
• Działanie na OUN: Urapidyl wpływa na ośrodki w mózgu kontrolujące krążenie. W wyniku tego hamuje odruchowe zwiększenie napięcia układu współczulnego lub napięcie układu współczulnego się obniża.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu dożylnym w dawce 25 mg obserwuje się dwufazowy spadek stężenia urapidylu w surowicy (najpierw wstępną fazę rozprzestrzeniania, a następnie końcową fazę eliminacji). Okres półrozprzestrzeniania wynosi około 35 minut, objętość rozprzestrzeniania – 0,8 l/kg (zakres 0,6–1,2 l/kg).

Urapidyl jest metabolizowany głównie w wątrobie. Głównym metabolitem jest hydroksylowane pochodne urapidylu w czwartym położeniu pierścienia fenylenowego, które praktycznie nie wykazuje aktywności przeciw nadciśnieniowej. O-demetylowany metabolit powstaje w bardzo niewielkich ilościach i ma biologiczną aktywność zbliżoną do aktywności urapidylu.

U człowieka 50–70 % urapidylu i jego metabolitów wydala się z moczem (około 15 % w postaci farmakologicznie aktywnego urapidylu). Reszta wydala się z kałem w postaci metabolitów (głównie w postaci nieaktywnego parahydroksylowanego urapidylu).

Okres półeliminacji urapidylu z osocza po dożylnej dawce bolusowej wynosi średnio 2,7 godziny (zakres 1,8–3,9 godziny). Wiązanie z białkami osocza krwi in vitro – 80 %. Ten stosunkowo niski stopień wiązania z białkami osocza krwi wyjaśnia, dlaczego dotychczas nie ma informacji o interakcjach lekowych urapidylu z innymi lekami o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi.

U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i/lub nerek, a także u pacjentów w wieku podeszłym, objętość rozprzestrzeniania i klirens urapidylu są obniżone, a okres półeliminacji wydłużony.

Urapidyl przenika przez barierę krew-mózg i łożyskową.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Nadciśnieniowy stan zagrożenia.
• Ciężkie postacie nadciśnienia tętniczego.
• Nadciśnienie tętnicze oporne.
• Kontrolowane obniżenie ciśnienia tętniczego w przypadku jego wzrostu podczas i/lub po zabiegu chirurgicznym.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na urapidyl lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.
• Zwężenie zastawki aortalnej.
• Szunt arterio-venozny (z wyjątkiem hemodynamicznie nieaktywnego szuntu do dializy).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Działanie hipotensyjne urapidylu może być nasilane przy jednoczesnym stosowaniu blokerów receptorów α-adrenergicznych (w tym stosowanych z powodów urologicznych), leków rozszerzających naczynia oraz innych leków obniżających ciśnienie tętnicze, a także w przypadku hipowolemii (biegunka, wymioty) i przyjmowania alkoholu.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu urapidylu z baklofenem, ponieważ baklofen może nasilać działanie hipotensyjne.

Cymetydyna, przy jednoczesnym stosowaniu, hamuje metabolizm urapidylu. Stężenie urapidylu w osoczu krwi może wzrosnąć o 15%, dlatego w takich przypadkach należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki.

Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu urapidylu z następującymi lekami:

• imipramina (efekt hipotensyjny i ryzyko hipotensji ortostatycznej);
• neuroleptyki (efekt hipotensyjny i ryzyko hipotensji ortostatycznej);
• kortykosteroidy (osłabienie działania hipotensyjnego z powodu zatrzymania sodu i wody).

Ze względu na brak wystarczającego doświadczenia w terapii skojarzonej z inhibitorami ACE, kombinacja ta nie jest obecnie zalecana.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością:

• u pacjentów z niewydolnością serca spowodowaną zaburzeniami mechanicznymi pracy serca, takimi jak zwężenie zastawki aortalnej lub dwudzielnej, zakrzepica tętnicy płucnej lub pogorszenie czynności serca w wyniku chorób osierdzia;
• u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby;
• u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem czynności nerek;
• u pacjentów w wieku podeszłym;
• u pacjentów stosujących jednocześnie cytydynę (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli urapidyl nie jest stosowany jako lek przeciwnadciśnieniowy pierwszego wyboru, przed rozpoczęciem leczenia należy poczekać wystarczająco długo, aby uwzględnić działanie wcześniej przepisanych leków przeciwnadciśnieniowych. W takim przypadku leczenie należy rozpocząć od niższej dawki urapidylu.

Zbyt szybkie obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować bradykardię lub zatrzymanie serca.

Ponieważ do składu Tachiben® wchodzi glikol propylenowy, stosowanie leku może powodować objawy przypominające objawy po spożyciu alkoholu.

Jedna dawka leku zawiera bardzo niewielką ilość sodu – mniej niż 1 mmol (23 mg).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie zaleca się stosowania urapidylu w okresie ciąży. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania urapidylu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną urapidylu bez objawów teratogenności. Ze względu na ograniczenia tych badań nieznany jest potencjalny ryzyko dla człowieka.

Nie wiadomo, czy urapidyl wydzielany jest z mlekiem matki, dlatego w trakcie leczenia lekiem zaleca się zaprzestanie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

W pojedynczych przypadkach niektóre działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) (zawroty głowy) mogą wpływać na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z maszynami. Zjawiska te występują głównie na początku leczenia, przy zwiększaniu dawki lub zmianie leku, a także przy jednoczesnym spożyciu alkoholu.

Sposób stosowania i dawki.

Stan nadciśnieniowy, ciężkie postacie nadciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze oporne

Iniekcje dożylne: 10–50 mg urapidylu podaje się powoli dożylnie przy jednoczesnym stałym monitorowaniu ciśnienia tętniczego (CT). Spadek ciśnienia tętniczego można oczekiwać w ciągu 5 minut po iniekcji. W zależności od efektu klinicznego możliwe jest powtórne podanie leku dożylnie (w dawce 10–50 mg urapidylu).

Infuzja kroplowa dożylna lub infuzja przy pomocy pompy wlewniczej: po osiągnięciu odpowiedniego ciśnienia tętniczego za pomocą iniekcji, lek podaje się w formie infuzji.

Przygotowanie roztworu do infuzji:

• Infuzja kroplowa dożylna: 250 mg urapidylu (50 ml leku) dodać do 500 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wlewu lub 5 % albo 10 % roztworu glukozy do wlewu.
• Infuzja dożylna przy pomocy pompy wlewniczej: 100 mg urapidylu (20 ml leku) nabrać do pompy wlewniczej i rozcieńczyć do objętości 50 ml 0,9 % roztworem chlorku sodu do wlewu lub 5 % albo 10 % roztworem glukozy do wlewu.

Lek należy rozcieńczać w warunkach bezpiecznych pod względem zakażeń.

Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić barwę roztworu oraz obecność wtrąceń mechanicznych. Można stosować wyłącznie przezroczyste, bezbarwne roztwory, nie zawierające wtrąceń mechanicznych.

Stężenie roztworu do infuzji nie powinno przekraczać 4 mg urapidylu/ml.

Szybkość podania dostosowuje się indywidualnie w zależności od odpowiedzi organizmu na ciśnienie tętnicze. Zalecana początkowa szybkość podania – nie więcej niż 2 mg/min.

Dawka utrzymaniowa – średnio 9 mg/godz. Przy rozcieńczeniu 50 ml leku (250 mg urapidylu) w 500 ml rozpuszczalnika 1 mg = 44 krople = 2,2 ml.

Kontrolowane obniżenie ciśnienia tętniczego w przypadku jego wzrostu podczas i/lub po zabiegu chirurgicznym

Schemat dawkowania:

Uwaga

Lekarstwo należy podawać dożylnie pacjentom w pozycji leżącej na plecach. Dawka może być podana w jednym wstrzyknięciu lub kilku wstrzyknięciach, albo w formie powolnej infuzji dożylnej. Wstrzyknięcia można łączyć z kolejną powolną infuzją.

Leczenie pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym leki przeciwnadciśnieniowe należy stosować ostrożnie, rozpoczynając od małych dawek, ponieważ wrażliwość pacjentów w tym wieku na leki z tej klasy farmakoterapeutycznej jest często zmieniona.

Leczenie pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby może być konieczne zmniejszenie dawki urapidylu.

Czas trwania terapii

Wykazano, że 7-dniowa terapia dożylowa jest bezpieczna z toksykologicznego punktu widzenia. Zazwyczaj nie należy przekraczać tego okresu podczas podawania leków przeciwnadciśnieniowych dożylne.

W przypadku ponownego wzrostu ciśnienia tętniczego możliwe jest powtórzenie cyklu terapii dożylnej.

Regularne leczenie doustnymi lekami przeciwnadciśnieniowymi można rozpoczynać w trakcie cyklu nagłej terapii dożylnej urapidylem.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność dożylnej aplikacji urapidylu u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, hipotensja ortostatyczna i kolaps, a także uczucie zmęczenia i osłabienia.

Leczenie w przypadku przedawkowania: w przypadku nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego należy ułożyć pacjenta w pozycji poziomej z niskim położeniem głowy i rozpocząć terapię infuzyjną w celu zwiększenia objętości krwi krążącej. Jeżeli te środki nie wystarczają, należy podawać powoli leki zwężające naczynia dożylnie pod kontrolą ciśnienia tętniczego. W pojedynczych przypadkach może być konieczne podanie katecholamin (np. adrenaliny w dawce 0,5–1,0 mg rozpuszczonej w 10 ml izotonicznego roztworu natrium chloridum).

Działania niepożądane.

Większość niepożądanych skutków wiązana jest z zbyt szybkim obniżeniem ciśnienia tętniczego. Jednak doświadczenie kliniczne wskazuje, że te efekty mijały po kilku minutach, nawet podczas trwania infuzji, dlatego decyzję o wstrzymaniu terapii należy podejmować w zależności od stopnia nasilenia niepożądanego działania.

Działania niepożądane sklasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (dane nie pozwalają oszacować częstości).

Z udziału układu sercowo-naczyniowego

Nieczone: uczucie przyspieszonego bicie serca, tachykardia, bradykardia, uczucie ucisku lub ból za mostkiem (objawy podobne do dławicy piersiowej), duszność, dysregulacja ortostatyczna (obniżenie ciśnienia tętniczego przy zmianie pozycji ciała, np. wstając z pozycji leżącej).

Z udziału przewodu pokarmowego

Często: nudności.

Nieczone: wymioty.

Działania ogólne i reakcje miejscowe

Nieczone: zwiększona zmęczalność, zmiany w miejscu podania.

Badania

Nieczone: zaburzenia rytmu serca.

Bardzo rzadko: trombocytopenia*.

Z udziału układu nerwowego

Często: zawroty głowy, ból głowy.

Z udziału psychiki

Bardzo rzadko: niepokój.

Z udziału układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadko: zaburzenia erekcji.

Z udziału układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej

Rzadko: zatkanie nosa.

Z udziału skóry i tkanek podskórnych

Nieczone: nasilone pocenie się.

Rzadko: objawy alergicznego zapalenia skóry (świerdzenie, wysypka, zaczerwienienie skóry).

Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

* W pojedynczych przypadkach obserwowano obniżenie liczby płytek krwi w okresie leczenia lekiem, choć związek przyczynowo-skutkowy z zastosowaniem urapidylu nie został potwierdzony, np. za pomocą badań immunohematologicznych.

Okres ważności.

Lek w oryginalnym opakowaniu – 3 lata.

Lek po otwarciu ampułki oraz roztwór do infuzji pozostają chemicznie i fizycznie stabilne przez 50 godzin, jeśli przechowywane są w temperaturze 15–25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek lub roztwór do infuzji należy stosować natychmiast. Jeśli lek lub roztwór do infuzji nie został użyty od razu, należy przestrzegać zaleceń dotyczących czasu i warunków przechowywania, które powinny być nadzorowane przez odpowiedzialną osobę. Zazwyczaj czas przechowywania roztworów nie powinien przekraczać 24 godziny w temperaturze 2–8 °C, chyba że wszystkie manipulacje przeprowadzono w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpylnych.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z innymi lekami, z wyjątkiem 0,9 % roztworu chlorku sodu do infuzji lub 5 % lub 10 % roztworu glukozy do infuzji.

Nie należy stosować jednocześnie zasadniczych roztworów do wstrzykiwań i infuzji, ponieważ może to spowodować zmętnienie roztworu, powstawanie plastryków lub osadu.

Opakowanie.

20 ml w ampułce ze szkła bezbarwnego; 5 ampułek w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent/Wnioskodawca.

EVER Neuro Pharma GmbH, Austria.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności producenta/wnioskodawcy.

Oberburgau, 3, 4866 Unterach am Attersee, Austria.