SEWELAMER

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku SEWELAMER SEVELAMER

SkÅ ad:

substancja czynna: sewelamer;

1 tabletka pokryta otoczkÄ filmowÄ zawiera 800 mg sewelameru chlorowodorku;

substancje pomocnicze: dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, kwas stearynowy, woda oczyszczona;

mieszanka do otoczki: alkohol poliwinylowy, polietylenoglikol (makrogol), talk, dwutlenek tytanu (E 171).

PostaÄ leku. Tabletka pokryta otoczkÄ filmowÄ

GÅówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: tabletka pokryta otoczkÄ filmowÄ biaÅ a lub prawie biaÅ a, ksztaÅ tu owalnego, o powierzchni dwuwypukÅ ej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu hiperkaliemii i hiperfosfatemii.

Kod ATC V03AE02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek zawiera sewelamer – nie wchłaniany, nie zawierający metali ani wapnia polimer wiążący fosforany. Sewelamer zawiera liczne grupy aminowe oddzielone jednym atomem węgla od głównego łańcucha polimeru, które przyłączają proton w żołądku. Te aminy z przyłączonym protonem wiążą ujemnie naładowane jony, takie jak fosforany z pożywienia, w przewodzie pokarmowym. Dzięki wiązaniu fosforanów w przewodzie pokarmowym oraz ograniczeniu ich wchłaniania, sewelamer obniża stężenie fosforanów w osoczu krwi.

Badania kliniczne wykazały, że sewelamer jest skuteczny w obniżaniu stężenia fosforu w osoczu krwi u pacjentów poddawanych hemodializie lub dializie oświatowej.

Sewelamer zmniejsza częstotliwość występowania u pacjentów epizodów hiperkalcemii w porównaniu z pacjentami przyjmującymi wiążące fosforany związki wapnia, co najprawdopodobniej wynika z faktu, że sam produkt nie zawiera wapnia. Wpływ sewelameru na poziom fosforu i wapnia utrzymywał się przez cały okres badania, w tym rok dalszej obserwacji.

Sewelamer wiązał kwasy żółciowe w modelach doświadczalnych na zwierzętach in vitro oraz in vivo. Wiązanie kwasów żółciowych za pomocą żywic jonowymiennych jest powszechnie uznawaną metodą obniżania poziomu cholesterolu we krwi. W badaniach klinicznych z zastosowaniem sewelameru średni poziom cholesterolu ogólnego oraz cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) obniżał się o 15–31%. Obniżenie poziomu cholesterolu obserwowano już po 2 tygodniach leczenia i utrzymywało się podczas długotrwałej terapii. Poziomy trójglicerydów, cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) oraz albuminy nie ulegały zmianie podczas leczenia sewelamerem.

W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów poddawanych hemodializie, sewelamer nie wywierał klinicznie istotnego wpływu na całkowity parathormon (iPTH). Jednakże w 12-tygodniowym badaniu z udziałem pacjentów poddawanych dializie oświatowej zaobserwowano względne obniżenie poziomu iPTH w porównaniu z pacjentami otrzymującymi octan wapnia. Pacjenci z wtórnym hiperparateroidyzmem powinni przyjmować Sewelamer w ramach leczenia kompleksowego, które może obejmować dodatkowe suplementy wapnia, 1,25-dihydroksywitaminę D3 lub jeden z jej analogów w celu obniżenia poziomu iPTH.

W jednorocznym badaniu klinicznym sewelamer nie wywierał niekorzystnego wpływu na mineralizację kości w porównaniu z węglanem wapnia.

Farmakokinetyka.

Sewelameru chlorowodorek nie jest wchłaniany z przewodu pokarmowego, o czym świadczą wyniki badań farmakokinetycznych dawki pojedynczej u zdrowych ochotników. Badania farmakokinetyczne nie były przeprowadzane u pacjentów z niewydolnością nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Sewelamer jest wskazany w leczeniu hiperfosfatemii u dorosłych pacjentów poddawanych hemodializie lub dializie dojrzałej.

Sewelamer jest wskazany do stosowania w ramach terapii kompleksowej, obejmującej suplement wapnia, 1,25-dihydroksywitaminę D3 lub jeden z jej analogów w celu kontrolowania rozwoju osteodystrofii nerkowej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Hipofosfatemia.

Zespół niedrożności przewodu pokarmowego.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Dializa.

Badania interakcji leku z innymi lekami u pacjentów poddawanych dializie nie były prowadzone.

Cyprofloksacyna.

W badaniach interakcji z udziałem zdrowych ochotników, chlorowodorek sewelameru obniżał biodostępność cyprofloksacyny o około 50% przy jednoczesnym stosowaniu. Dlatego Sewelamer nie powinien być stosowany jednocześnie z cyprofloksacyną.

Leki przeciwaregularne i przeciwpadaczkowe.

Pacjenci przyjmujący leki przeciwaregularne w celu kontroli arytmii oraz leki przeciwpadaczkowe w celu zapobiegania napadom padaczkowym nie byli objęci badaniami klinicznymi. Dlatego Sewelamer należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki przeciwaregularne i przeciwpadaczkowe.

Lewotyroksyna.

Podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek odnotowano bardzo rzadkie przypadki podwyższenia stężenia hormonu tyreotropowego (TSH) u pacjentów przyjmujących jednocześnie chlorowodorek sewelameru i lewotyroksynę. Zaleca się staranne monitorowanie stężenia TSH u pacjentów przyjmujących oba leki.

Stosowanie cyklosporyny, mykofenolanu mofetylu i tarkolimusu u pacjentów po przeszczepieniu.

U chorych po przeszczepieniu narządów przy jednoczesnym stosowaniu chlorowodoru sewelameru z cyklosporyną, mykofenolanem mofetylu i tarkolimusem obserwowano obniżenie stężenia tych leków, jednak bez żadnych następstw klinicznych (np. odrzucenie przeszczepu). Możliwość interakcji nie może być wykluczona, dlatego należy starannie monitorować stężenia mykofenolanu mofetylu, cyklosporyny i tarkolimusu we krwi podczas ich stosowania w kombinacji oraz po odstawieniu.

Digoksyna, warfaryna, enalapryl i metoprolol.

W badaniach interakcji leków z udziałem zdrowych ochotników chlorowodorek sewelameru nie wpływał na biodostępność digoksyny, warfaryny, enalaprylu i metoprololu.

Inhibitory pompy protonowej.

Podczas stosowania po rejestracji napływały doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach podwyższenia stężenia fosforanów u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej w połączeniu z chlorowodorem sewelameru.

Biodostępność.

Sewelamer nie jest wchłaniany i może wpływać na biodostępność innych leków. Przy stosowaniu każdego leku, w przypadku którego obniżenie biodostępności może mieć klinicznie istotny wpływ na bezpieczeństwo i skuteczność, lek ten należy przyjmować nie wcześniej niż 1 godzinę przed lub nie wcześniej niż 3 godziny po podaniu Sewelameru. W przeciwnym razie lekarz powinien rozważyć konieczność monitorowania stężenia tych leków we krwi.

Szczególne środki ostrożności.

Skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sewelameru nie badano u pacjentów:

• z zaburzeniami połykania;
• z aktywnym zapaleniem jelit;
• z zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego, w tym z nieleczonym lub ciężkim paraplegią żołądka, opóźnionym opróżnianiem żołądka i nieregularnym wypróżnianiem;
• z wywiadem ciężkich zabiegów chirurgicznych na przewodzie pokarmowym.

W związku z tym sewelamer należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów.

Zespół obturacyjny i niedrożność jelit.

Bardzo rzadko obserwowano zespół obturacyjny oraz całkowitą lub częściową niedrożność jelit u pacjentów podczas leczenia sewelamerem chlorowodorem. Objawem wstępnym może być zaparcie. Pacjenci z zaparciem powinni być dokładnie monitorowani podczas leczenia. Należy ponownie ocenić celowość terapii sewelamerem u pacjentów, u których rozwijają się ciężkie zaparcia lub inne ciężkie zaburzenia przewodu pokarmowego.

Witaminy rozpuszczalne w tłuszczach.

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (PNN) może występować obniżony poziom witamin A, D, E i K, w zależności od diety i nasilenia choroby. Nie można wykluczyć, że sewelamer może wiązać witaminy rozpuszczalne w tłuszczach zawarte w spożywanej żywności. Dlatego u pacjentów, którzy nie przyjmują tych witamin dodatkowo, należy kontrolować poziom witamin A, D, E oraz oceniać poziom witaminy K poprzez oznaczenie czasu protrombinowego i, w razie potrzeby, uzupełniać te witaminy zgodnie z zaleceniami.

Zaleca się dodatkowe monitorowanie poziomu witamin rozpuszczalnych w tłuszczach i kwasu foliowego u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej, ponieważ podczas badań klinicznych poziom witamin A, D, E i K u tych pacjentów nie był mierzony.

Deficyt folianów.

Obecnie brakuje danych dotyczących możliwości wystąpienia deficytu soli kwasu foliowego podczas długotrwałej terapii sewelamerem.

Hipokalcemia/hiperkalcemia.

U pacjentów z PNN może rozwijać się hipokalcemia lub hiperkalcemia. Sewelamer nie zawiera wapnia. Poziom wapnia w surowicy należy regularnie kontrolować, a w przypadku wystąpienia hipokalcemii należy podać wapń elementarny.

Kwasica metaboliczna.

Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek są narażeni na rozwój kwasicy metabolicznej. W niektórych badaniach po przejściu z innych leków wiążących fosforanie na sewelamer obserwowano nasilenie kwasicy, a niższy poziom bikarbonianów stwierdzono u pacjentów przyjmujących sewelamer w porównaniu z pacjentami przyjmującymi leki wiążące fosforany na bazie wapnia. Dlatego zaleca się dokładne monitorowanie poziomu bikarbonianów w surowicy krwi.

Peritonit.

U pacjentów poddawanych dializie istnieją pewne ryzyka infekcji charakterystyczne dla rodzaju dializy. Peritonit jest znanym powikłaniem u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej (PD). W badaniu klinicznym z zastosowaniem sewelameru chlorowodoru odnotowano szereg przypadków peritonitu. Dlatego należy dokładnie monitorować stan pacjentów poddawanych PD, aby zapewnić bezpieczne stosowanie odpowiedniej metody aseptycznej oraz szybkie rozpoznanie i leczenie wszelkich objawów i symptomów związanych z peritonitem.

Trudności z połykaniem i duszenie.

Nadchodziły rzadkie doniesienia o trudnościach z połykaniem tabletek sewelameru. Większość tych przypadków obserwowano u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak zaburzenia połykania lub patologiczne zmiany w przełyku. Sewelamer należy stosować z ostrożnością u pacjentów z trudnościami w połykaniu.

Hipotyreoz.

Zaleca się dokładne monitorowanie stanu pacjentów z hipotyreozą, którzy przyjmują jednocześnie sewelamer chlorowodór i lewotyroksynę.

Długotrwałe stosowanie.

Ponieważ dane dotyczące stosowania sewelameru przez okres jednego roku nie są jeszcze dostępne, nie można całkowicie wykluczyć potencjalnego wchłaniania i gromadzenia się sewelameru podczas długotrwałego leczenia.

Hiperparatyreoz.

Sewelamer nie jest wskazany do kontroli hiperparatyreozy. U pacjentów z hiperparatyreozą wtórną lek należy stosować w ramach terapii kompleksowej, która może obejmować suplementację wapnia, 1,25-dihydroksywitaminy D3 lub jednego z jej analogów w celu obniżenia poziomu PTH.

Chlorki surowicy.

Zawartość chlorków w surowicy może wzrastać podczas leczenia sewelamerem, ponieważ chlorek może wymieniać się na fosfor w światle jelita. Choć w badaniach klinicznych nie zaobserwowano istotnego wzrostu poziomu chlorków w surowicy, ten parametr należy kontrolować, jak to się robi w rutynowym nadzorze nad pacjentami poddawanymi dializie.

Zapalne zaburzenia przewodu pokarmowego.

W literaturze naukowej opisano przypadki ciężkich zapalnych chorób różnych odcinków przewodu pokarmowego (w tym ciężkich powikłań, takich jak krwawienie, perforacja, owrzodzenia, nekrozy, zapalenie jelita grubego, zatrzymanie kału w okrężnicy i ślepej), związanych z obecnością kryształów sewelameru. Jednak związek przyczynowo-skutkowy między kryształami sewelameru a rozwojem takich zaburzeń nie został potwierdzony. Należy ponownie ocenić celowość leczenia sewelamerem chlorowodorem u pacjentów, u których rozwijają się ciężkie objawy przewodu pokarmowego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Badania dotyczące bezpieczeństwa stosowania u ciężarnych nie były prowadzone. W badaniach na zwierzętach nie uzyskano danych na temat fetotoksyczności i toksyczności embrionalnej sewelameru. Sewelamer może być przepisany kobietom w ciąży wyłącznie w przypadku absolutnej konieczności i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka dla matki i płodu.

Okres karmienia piersią.

Bezpieczeństwo stosowania sewelameru chlorowodoru nie zostało potwierdzone u kobiet karmiących piersią. Sewelamer należy stosować u kobiet karmiących piersią wyłącznie w przypadku wyraźnej konieczności. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu stosowania leku należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści terapii dla matki.

Plodność.

Brak danych dotyczących wpływu sewelameru na płodność u ludzi. Badania na zwierzętach wykazały, że sewelamer nie prowadzi do obniżenia płodności u samców ani samic zwierząt przy zastosowaniu dawek odpowiadających podwójnej maksymalnej dawce stosowanej w badaniach klinicznych (13 g/dobę), przeliczonej na względną powierzchnię ciała.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Sewelamer nie wpływa lub ma bardzo niewielki wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki.

Dawka początkowa.

Zalecana dawka początkowa chlorku sewelameru wynosi 2,4 g lub 4,8 g dziennie, w zależności od potrzeb klinicznych i stężenia fosforanów w surowicy krwi. Sewelamer należy przyjmować 3 razy dziennie podczas posiłków.

Tabela 1

Pacjentom, którzy wcześniej przyjmowali leki wiążące fosforany, Sewelamer należy stosować stopniowo zwiększając dawkę o 1 g z jednoczesnym monitorowaniem stężenia fosforanów w surowicy krwi, aby zagwarantować zastosowanie optymalnej dawki dobowej.

Tytrowanie i dawka utrzymania.

Stężenie fosforanów w surowicy krwi należy dokładnie kontrolować i dobrać dawkę Sewelameru chlorowodoranu po 0,8 g trzy razy dziennie (2,4 g/dobę), w celu obniżenia stężenia fosforanów w surowicy krwi do 1,76 mmol/l (5,5 mg/dl) lub mniej. Fosforany w surowicy należy kontrolować co dwa-trzy tygodnie aż do osiągnięcia stabilnego poziomu, a następnie regularnie po tym okresie.

Zakres dawek może się wahać od 1 do 5 tabletek po 800 mg podczas każdego posiłku, a oczekiwana dawka dzienna powinna wynosić średnio około 7 g Sewelameru.

Upośledzenie funkcji nerek

Bezpieczeństwo i skuteczność Sewelameru chlorowodoranu nie zostały ustalone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek nie poddawanych dializie.

Sposób stosowania

Tabletki Sewelamer przeznaczone są do doustnego stosowania.

Pacjenci powinni przyjmować Sewelamer podczas posiłków i przestrzegać zaleconej diety. Tabletek nie należy rozdrabniać ani żuć, należy je połykać całe.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Sewelamer nie zostały zbadane u pacjentów w wieku do 18 roku życia.

Przedawkowanie.

Sewelamer podawano zdrowym ochotnikom w dawkach do 14 g, co odpowiada 17 tabletom po 800 mg dziennie, przez osiem dni bez wystąpienia niepożądanych działań.

Niepożądane działania.

Wszystkie najczęściej występujące niepożądane działania (≥ 5 % pacjentów) zostały sklasyfikowane jako zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Bezpieczeństwo Sewelameru oceniano w badaniach klinicznych z udziałem 244 pacjentów poddawanych hemodializie, z długością leczenia do 54 tygodni, oraz 97 pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej, z długością leczenia 12 tygodni.

Niepożądane działania występujące podczas badań klinicznych lub zgłaszane dobrowolnie przez pacjentów w okresie pozarejestracyjnym przedstawiono w poniższej tabeli, sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), pojedyncze przypadki (od ≥1/10000 do <1/1000), rzadkie (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2

* Doświadczenie po wprowadzeniu na rynek stosowania Sewelameru chlorowodorku.

1 Zobacz ostrzeżenia dotyczące zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego w sekcji „Szczególne środki ostrożności”.

Przekazywanie doniesień o niepożądanych reakcjach ubocznych

Donoszenie o podejrzewanych reakcjach niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane reakcje niepożądane poprzez system farmakonadzoru.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletów w blisterze, po 18 blisterów w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Kijewmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego 139.