PRODEP

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU PRODEP (PRODEP)

Skład:

substancja czynna: fluoxetine;

1 kapsułka zawiera fluoksetyny hydrochloranek odpowiadający 20 mg fluoksetyny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobię kukurydzianą; talk; stearynian magnezu; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; skrobioglikolan sodu (typ A);

skorupka kapsułki zawiera: dwutlenek tytanu (E171), niebieski diamentowy (E133).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: twarde żelatynowe kapsułki nr 2 z niebieskim korpusem i niebieską pokrywką, z napisem „PRODEP” na białej czcionce wokół korpusu, na czarnej czcionce wokół pokrywki, zawierające biały proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwdziałające depresji. Kod ATC N06A B03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Fluoksetyna – składnik aktywny leku Prodep – jest lekiem przeciwdziałającym depresji. Pod względem struktury chemicznej nie należy ani do antydepresantów trójkątnych, ani czterokątnych. Fluoksetyna wykazuje znaczną aktywność antydepresyjną, co najprawdopodobniej wiąże się z silnym, specyficznym hamowaniem wychwytu zwrotnego serotoniny w synapsach neuronów układu nerwowego centralnego. Fluoksetyna, w przeciwieństwie do trójkątnych antydepresantów, jest słabym antagonistą receptorów muskarynowych, histaminowych i adrenergicznych; przy jej stosowaniu nie obserwuje się negatywnych zjawisk ze strony układu sercowo-naczyniowego, ani innych zjawisk spowodowanych działaniem antycholinergicznym, charakterystycznych dla trójkątnych antydepresantów. Nie ma danych na temat działania rakotwórczego lub mutagennego leku.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie: fluoksetyna jest dobrze wchłaniana po doustnym przyjęciu. Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność leku, choć może nieco opóźniać wchłanianie.

Rozkład: fluoksetyna w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (około 95%) i ma dużą objętość rozkładu (20–40 l/kg). Stężenia równowagowe w osoczu osiągane są po kilku tygodniach przyjmowania leku. Stężenia równowagowe po długotrwałym przyjmowaniu leku są analogiczne do stężeń obserwowanych w 4–5 tygodniu przyjmowania.

Metabolizm: fluoksetyna ma nieliniowy profil farmakokinetyczny z efektem pierwszego przejścia przez wątrobę. Po jednorazowym przyjęciu 40 mg fluoksetyny maksymalne stężenie w osoczu (15–55 ng/ml) obserwuje się po 6–8 godzinach. W wątrobie metabolizowana jest przez polimorficzny enzym CYP2D6 do aktywnego metabolitu – norfluoksetyny – oraz szeregu innych niezidentyfikowanych metabolitów.

Wydalanie: okres półtrwania fluoksetyny wynosi od 4 do 6 dni, a jej aktywnego metabolitu – od 4 do 16 dni. Wydalana jest głównie z moczem (60%). Lek wydzielany jest z mlekiem matki.

Pacjenci w podeszłym wieku: farmakokinetyka fluoksetyny u zdrowych osób w podeszłym wieku jest podobna do farmakokinetyki u młodszych ochotników dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Ciężkie epizody depresyjne/ zaburzenia depresyjne.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne.

Zaburzenia nerwowe typu bulimia: w ramach kompleksowej psychoterapii w celu zmniejszenia niekontrolowanego spożycia pokarmu i działań oczyszczających przewód pokarmowy.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na fluoksetynę lub którykolwiek z innych składników leku.

Ciężka niewydolność wątroby i nerek, padaczka, napady drgawkowe w wywiadzie, myśli samobójcze, jaskra, atonia pęcherza moczowego, łagodne przerostowe zmiany prostaty.

Jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) (selektywne i nieselektywne), w tym z linezolidem. Przerwa między zakończeniem terapii inhibitorami MAO a rozpoczęciem leczenia fluoksetyną powinna wynosić co najmniej 14 dni. Przerwa między zakończeniem leczenia fluoksetyną a rozpoczęciem terapii inhibitorami MAO powinna wynosić nie mniej niż 5 tygodni.

Stosowanie w połączeniu z metoprololem u pacjentów z niewydolnością serca.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy wziąć pod uwagę długi okres półtrwania zarówno fluoksetyny, jak i norfluoksetyny przy rozważaniu interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych (np. przy zmianie z fluoksetyny na inne leki przeciwdepresyjne).

Inhibitory MAO

Przerwa między zaprzestaniem stosowania inhibitorów MAO a rozpoczęciem leczenia Prodepem powinna wynosić co najmniej 14 dni. Po odstawieniu Prodepu do rozpoczęcia terapii inhibitorami MAO powinno upłynąć nie mniej niż 5 tygodni. Ciężkie, czasem zakończone śmiercią reakcje (hipertermia, sztywność, mioklonus, niestabilność układu autonomicznego, szybkie zmiany parametrów życiowych oraz zaburzenia funkcji mózgu, w tym silne pobudzenie, deliryj i śpiączka) obserwowano u pacjentów przyjmujących Prodep w połączeniu z inhibitorami MAO, a także u tych, którzy zaprzestali jego stosowania i następnie rozpoczęli terapię inhibitorami MAO. Jednoczesne stosowanie fluoksetyny z inhibitorami MAO jest przeciwwskazane (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Metoprolol

Jednoczesne stosowanie fluoksetyny z metoprololem u pacjentów z niewydolnością serca jest przeciwwskazane (patrz rozdział „Przeciwwskazania”) ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych metoprololu, takich jak ciężka bradykardia, spowodowanych hamowaniem jego metabolizmu przez fluoksetynę.

Inhibitory MAO-A

Nie zaleca się stosowania fluoksetyny w połączeniu z inhibitorami MAO-A, w tym z linezolidem i błękitem metylenowym, ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego, obejmującego biegunkę, tachykardię, potliwość, drżenie, dezorientację lub śpiączkę. Jeśli jednoczesnego stosowania tych leków z fluoksetyną nie można uniknąć, należy rozpocząć leczenie od najniższej zalecanej dawki i kontrolować stan kliniczny pacjenta.

Mekwitazyna

Zwiększa się ryzyko działań niepożądanych mekwitazyny z powodu hamowania jej metabolizmu przez fluoksetynę.

Fenytoina

W przypadku jednoczesnego stosowania fluoksetyny i fenytoiny obserwuje się zmiany ich stężenia we krwi. W niektórych przypadkach wystąpiły objawy toksyczności. Należy dostosować dawki leków i kontrolować stan kliniczny pacjentów.

Leki serotonergiczne. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami serotonergicznymi (np. tramadol, triptany) zwiększa ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego. W przypadku stosowania triptanów istnieje dodatkowe zwiększone ryzyko wystąpienia wazokonstrykcji naczyń wieńcowych i nadciśnienia.

Lity i tryptofan. Należy stosować fluoksetynę z ostrożnością z litem lub tryptofanem, ponieważ obserwowano przypadki zespołu serotonergowego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny z tymi lekami. Przy stosowaniu fluoksetyny z litem należy częściej kontrolować stan kliniczny pacjenta.

Cytochrom CYP2D6. Ponieważ metabolizm fluoksetyny (tak jak antydepresantów trójcyklicznych i innych selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny) odbywa się za pośrednictwem wątrobowego cytochromu P450 izoenzymu CYP2D6, jednoczesne stosowanie z lekami, które również są metabolizowane przez te enzymy, może prowadzić do interakcji. Dlatego leczenie lekami, które są metabolizowane przez ten system i mają wąski zakres terapeutyczny (takimi jak flekainid, enkainid, karbamazepina i antydepresanty trójcykliczne), należy rozpoczynać od najniższych dawek, jeśli pacjent jednocześnie przyjmuje fluoksetynę lub przyjmował ją w ciągu ostatnich 5 tygodni. W przypadku dodania fluoksetyny do trybu leczenia pacjenta, który już przyjmuje taki lek, należy rozważyć zmniejszenie dawki pierwszego leku.

Tamoksyfen

W literaturze naukowej opisano farmakokinetyczną interakcję inhibitorów CYP2D6 i tamoksyfenu, obserwowano zmniejszenie o 65–75 % jednej z bardziej aktywnych form tamoksyfenu, np. endoksyfenu. W kilku badaniach zauważono zmniejszenie skuteczności tamoksyfenu przy jednoczesnym stosowaniu niektórych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny. Nie można wykluczyć zmniejszenia skuteczności tamoksyfenu, dlatego należy, jeśli to możliwe, unikać jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP2D6, w tym fluoksetyny (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Fluoksetyna może nasilać działanie alprazolamu, diazepamu, dlatego należy je stosować z ostrożnością.

Przy jednoczesnym stosowaniu z fluoksetyną obserwuje się zmiany stężenia w krwi klozapiny, diazepamu, alprazolamu, imipraminy i desipraminy, a w niektórych przypadkach występują objawy działania toksycznego. Przy przyjmowaniu fluoksetyny wraz z wymienionymi lekami należy przeanalizować konserwatywny dobór dawki i kontrolować stan pacjenta.

Fluoksetyna silnie wiąże się z białkami osocza krwi, dlatego przy przepisywaniu fluoksetyny wraz z innym lekiem silnie wiążącym się z białkami osocza krwi możliwe są zmiany stężenia obu leków w osoczu.

Leki przeciwkrzepliwe doustne. Przy jednoczesnym stosowaniu fluoksetyny z warfaryną obserwowano wydłużenie czasu krwawienia. Zmiany działania przeciwkrzepliwego (badania laboratoryjne i/lub objawy kliniczne) miały niestały charakter. Tak jak w przypadku leczenia warfaryną w połączeniu z innymi lekami, przed rozpoczęciem stosowania lub w przypadku zaprzestania leczenia fluoksetyną podczas terapii warfaryną należy dokładnie kontrolować wskaźniki krzepnięcia krwi. W razie potrzeby przepisania innych leków po odstawieniu fluoksetyny należy uwzględnić długi okres półtrwania fluoksetyny i jej aktywnego metabolitu norfluoksetyny oraz możliwość wystąpienia interakcji lekowej (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Elektrowstrząsy przeciwpadaczkowe.

Rzadko obserwowano przypadki wydłużenia napadów u chorych przyjmujących fluoksetynę podczas stosowania elektrowstrząsów przeciwpadaczkowych. Dlatego należy zachować ostrożność wobec takich pacjentów.

Wydlużenie odcinka QT.

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i farmakodynamicznych fluoksetyny z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT. Nie można wykluczyć działania addytywnego fluoksetyny i tych leków. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu fluoksetyny z lekami wydłużającymi odcinek QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenylozyny, pimozyd, haloperydol), antydepresanty trójcykliczne, niektóre środki przeciwmikrobowe (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna), leki przeciwmalarialne, szczególnie halofantyna, niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, mizolastyna).

Alkohol.

Podczas badań fluoksetyna nie podnosiła stężenia alkoholu we krwi ani nie nasilała działania alkoholu. Jednak jednoczesnego stosowania inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i alkoholu nie zaleca się.

Zwierzębój.

Przy jednoczesnym stosowaniu fluoksetyny i zwierzębóju zwiększa się ryzyko wystąpienia efektów serotonergicznych, takich jak zespół serotonergiczny, który może wystąpić przy stosowaniu inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i roślinnych leków zawierających zwierzębój.

Leki obniżające poziom glukozy.

Fluoksetyna nasila działanie leków obniżających poziom glukozy.

Cyprogheptydina.

Zgłaszano pojedyncze przypadki zmniejszenia aktywności antydepresyjnej fluoksetyny przy stosowaniu w połączeniu z cyprogheptydyną.

Leki powodujące hiponatremię.

Stosowanie fluoksetyny w połączeniu z innymi lekami powodującymi hiponatremię (np. diuretyki, desmopresyna, karbamazepina i okskarbazepina) zwiększa ryzyko hiponatremii.

Leki obniżające próg padaczkowy.

Stosowanie fluoksetyny w połączeniu z innymi lekami, które mogą obniżyć próg padaczkowy (np. antydepresanty trójcykliczne, inne selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, fenytozyny, butyrofenony, meflokwin, chlorochina, bupropion, tramadol) zwiększa ryzyko wystąpienia napadów drgawkowych.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego.

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem występowania myśli samobójczych i prób samobójczych. Ryzyko to istnieje aż do momentu ustąpienia objawów. Poprawa może nie nastąpić przez kilka lub więcej tygodni leczenia, dlatego należy dokładnie obserwować pacjentów aż do momentu poprawy. Ogólne doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach remisji.

Należy stale monitorować pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi i innymi chorobami psychicznymi, ponieważ możliwe jest rozwijanie się innych zaburzeń psychicznych.

Należy dokładnie obserwować pacjentów, szczególnie tych z wysokim ryzykiem wystąpienia myśli lub prób samobójczych, szczególnie na początku leczenia lub przy zmianie dawki.

Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z myślami samobójczymi.

Metaanaliza randomizowanych, podwójnie ślepych badań klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących antydepresanty w porównaniu z placebo.

W przypadku wystąpienia pogorszenia stanu klinicznego, prób samobójczych lub zmian zachowania należy podjąć odpowiednie działania.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

W okresie po rejestracji leku zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QT i arytmii komorowej. (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Należy stosować ostrożnie u pacjentów z czynnikami takimi jak wrodzone wydłużenie interwału QT, wywiad wydłużenia interwału QT lub inne stany kliniczne mogące prowadzić do arytmii (np. hipokaliemia i hipomagnezemia, bradykardia, ostry zawał mięśnia sercowego lub niewydolność serca w stadium dekompensacji), lub w przypadku zwiększenia stężenia fluoksetyny (np. niewydolność wątroby). Przed rozpoczęciem stosowania fluoksetyny należy wykonać EKG.

Jeśli podczas leczenia fluoksetyną wystąpią objawy arytmii serca, należy przerwać przyjmowanie fluoksetyny i wykonać badanie EKG.

Zespół serotonergiczny lub zespół neuroleptyczny złośliwy.

Rzadko zgłaszano przypadki wystąpienia zespołu serotonergicznego lub zespołu neuroleptycznego złośliwego u pacjentów przyjmujących fluoksetynę, szczególnie w połączeniu z innymi lekami serotonergicznymi (w tym L-triptofanem) i/lub neuroleptykami. Te objawy mogą być groźne dla życia, dlatego leczenie fluoksetyną należy przerwać i rozpocząć leczenie wspierające i objawowe w przypadku wystąpienia takich objawów jak: hipertermia, sztywność mięśni, mioklonus, niestabilność układu autonomicznego z możliwymi zaburzeniami funkcji życiowych, stanu psychicznego, w tym zaburzeń świadomości, pobudzenia, nasilającej się niepokoju aż do delirium i śpiączki.

Mania.

Antydepresanty należy stosować ostrożnie u pacjentów z manią lub hipomanją. Należy przerwać stosowanie fluoksetyny u pacjentów w fazie maniakalnej.

Krwawienia.

Zgłaszano występowanie krwawień podskórnych, takich jak siniaki lub purpura. Siniaki rzadko występują podczas leczenia fluoksetyną. Inne objawy krwawień (krwawienia ginekologiczne, przewodu pokarmowego, inne skórne lub śluzówkowe krwawienia) również obserwowano rzadko. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących jednocześnie doustne leki przeciwkrzepliwe i leki wpływające na funkcję płytek krwi (atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina, fenotiazyny, większość trójcyklicznych antydepresantów, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne) lub inne leki zwiększające ryzyko krwawienia, a także u pacjentów z wywiadem krwawień.

Drżenie.

Przy stosowaniu leków antydepresyjnych istnieje potencjalne ryzyko wystąpienia drgawek. Stosowanie fluoksetyny należy przerwać, jeśli u pacjenta wystąpiły drgawki lub istnieje zwiększony ryzyko ich wystąpienia. Należy unikać stosowania fluoksetyny u pacjentów z niestabilnymi zaburzeniami drgawkowymi/epilepsją.

Tamoksyfen.

Stosowanie fluoksetyny, silnego inhibitora CYP2D6, może prowadzić do obniżenia stężenia endoksyfenu, jednego z najważniejszych aktywnych metabolitów tamoksyfenu. Dlatego należy, jeśli to możliwe, unikać jednoczesnego stosowania tamoksyfenu i fluoksetyny.

Akatyzja/psychomotoryczna dysforia. Stosowanie fluoksetyny wiąże się z rozwojem akatyzji, która subiektywnie charakteryzuje się potrzebą poruszania się, często z niemożliwością stania lub siedzenia. Szczególnie często występuje w pierwszych tygodniach leczenia. Pacjentom, u których wystąpiły takie objawy, nie zaleca się zwiększania dawki.

Cukrzyca.

U chorych na cukrzycę podczas leczenia fluoksetyną obserwowano zmiany poziomu glukozy we krwi. Hipoglikemia występowała podczas leczenia fluoksetyną, a po odstawieniu leku – hiper-glikemia. Na początku i po zakończeniu leczenia fluoksetyną może być konieczna korekta dawek insuliny i/lub doustnych leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Funkcja wątroby/nerek.

Fluoksetyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie i wydalana przez nerki. Niskie dawki jako dawki zastępcze zaleca się pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Przy dawce 20 mg na dobę przez 2 miesiące u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) i u pacjentów wymagających hemodializy stężenia fluoksetyny lub norfluoksetyny w osoczu są takie same jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek.

Przeciwwskazane jest stosowanie w ciężkiej niewydolności wątroby i nerek.

Wysypki skórne i reakcje alergiczne.

Podczas stosowania fluoksetyny zgłaszano przypadki wysypek skórnych, reakcji anafilaktycznych i postępujących zaburzeń systemowych z zaangażowaniem skóry, płuc i wątroby. W przypadku wystąpienia wysypek skórnych lub innych reakcji alergicznych, których etiologii nie można ustalić, należy odstawić fluoksetynę.

Ubytek masy ciała.

U pacjentów przyjmujących fluoksetynę może występować spadek masy ciała.

Objawy odstawienia.

Często występują objawy odstawienia, jeśli leczenie zostaje nagle przerwane (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W badaniach klinicznych reakcje niepożądane po odstawieniu leku występowały u około 60% pacjentów, zarówno u tych przyjmujących fluoksetynę, jak i u tych przyjmujących placebo. Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia zależy od wielu czynników, w tym od długości leczenia, dawki i tempa zmniejszania dawki. Należy stopniowo zmniejszać dawkę przez 1–2 tygodnie zgodnie z potrzebami pacjenta.

Objawy odstawienia: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), osłabienie, niepokój lub pobudzenie, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Ogólnie objawy odstawienia są umiarkowanej lub średniej ciężkości, ale mogą być również ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w pierwszych dniach po odstawieniu fluoksetyny. Zazwyczaj ustępują samorzutnie w ciągu pierwszych 2 tygodni, choć w niektórych przypadkach mogą trwać 2–3 miesiące lub dłużej. Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki fluoksetyny przez co najmniej 1–2 tygodnie zgodnie z potrzebami pacjenta.

Midryaza.

Istnieją doniesienia o wystąpieniu midryazy u pacjentów przyjmujących fluoksetynę. Dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub ryzykiem wystąpienia ostrej glaukomatu kątowego. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z glaukomą.

Elektrowstrząsowa terapia przeciwdrgawkowa.

Rzadko obserwowano wydłużenie napadów u chorych przyjmujących fluoksetynę podczas elektrowstrząsowej terapii przeciwdrgawkowej. Dlatego należy zachować ostrożność u takich pacjentów.

Hiponatremia.

Podczas stosowania fluoksetyny może dojść do rozwoju hiponatremii. Dotyczy to głównie pacjentów starszych oraz chorych przyjmujących diuretyki, w wyniku zmniejszenia objętości krążącej (OBK).

Zwrot

Jednoczesne stosowanie fluoksetyny i zioła zwrotu zwiększa ryzyko wystąpienia efektów serotonergicznych, takich jak zespół serotonergiczny, który może wystąpić przy stosowaniu inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i roślinnych leków zawierających zwrot.

Laktoza.

Preparat zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami tolerancji galaktozy, wrodzoną niedostatecznością laktoazy lub zespołem niewchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

W pojedynczych badaniach epidemiologicznych zgłaszano zwiększone ryzyko wad sercowo-naczyniowych związanym ze stosowaniem fluoksetyny w pierwszym trymestrze ciąży. Mechanizm tego zjawiska jest nieznany. Ogólnie dane wskazują, że ryzyko wystąpienia wad układu sercowo-naczyniowego u noworodków, których matki stosowały fluoksetynę w czasie ciąży, wynosi 2 na 100 w porównaniu do oczekiwanej częstości takich wad wynoszącej 1 na 100 w populacji ogólnej.

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny w czasie ciąży, szczególnie w późnych etapach, zwiększa ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków. Wskazane ryzyko wynosi około 5 przypadków na 1000 ciąż, podczas gdy w populacji ogólnej częstość ta wynosi od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż.

Fluoksetyna jest przeciwwskazana w czasie ciąży.

Karmienie piersią.

Fluoksetyna jest przeciwwskazana w czasie karmienia piersią.

Fluoksetyna i jej metabolit norfluoksetyna wydzielają się z mlekiem matki i zgłaszano niepożądane reakcje u niemowląt karmionych piersią. Jeśli leczenie fluoksetyną jest uznane za konieczne, należy przerwać karmienie piersią.

Plodność

Badania na zwierzętach wykazały, że fluoksetyna może wpływać na jakość nasienia.

Zgłaszano, że wpływ niektórych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny na jakość nasienia jest odwracalny. Dane dotyczące wpływu na płodność człowieka są niedostępne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Podczas leczenia Prodepem należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Epizody/rozstroje depresyjne.

Leczenie lekiem Prodep należy rozpocząć od dawki 20 mg na dobę, podawanej jednorazowo rano – taka dawka jest wystarczająca do osiągnięcia efektu przeciwdepresyjnego. W razie konieczności klinicznej, po 3–4 tygodniach od rozpoczęcia terapii, dawkę można zwiększyć do 20 mg dwa razy na dobę; mimo że zwiększenie dawki może prowadzić do potencjalnego wzrostu działań niepożądanych, u niektórych pacjentów niewystarczająco odpowiadających na leczenie dawką 20 mg, dawkę można stopniowo zwiększyć do 60 mg na dobę. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać indywidualnie i z ostrożnością, a terapię należy rozpoczynać od minimalnej dawki skutecznej.

Pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi należy leczyć przez wystarczająco długi okres czasu, co najmniej 6 miesięcy, aby upewnić się o braku objawów choroby.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne.

Zwykła zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę. Mimo że zwiększenie dawki może prowadzić do potencjalnego wzrostu działań niepożądanych, u niektórych pacjentów niewystarczająco odpowiadających na leczenie w ciągu 2 tygodni dawką 20 mg, dawkę można stopniowo zwiększyć do 60 mg na dobę.

Jeśli po 10 tygodniach leczenia nie stwierdza się efektu klinicznego, należy przeanalizować terapię fluoksetyną. Jeśli uzyskano pozytywny efekt terapeutyczny, należy kontynuować leczenie fluoksetyną. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać indywidualnie i z ostrożnością, a terapię należy prowadzić minimalną dawką utrzymującą. Należy okresowo oceniać potrzebę leczenia pacjenta. Niektórzy klińczycy zalecają towarzyszącą psychoterapię pacjentom dobrze odpowiadającym klinicznie na farmakoterapię.

Długotrwała farmakoterapia (ponad 24 tygodnie) u pacjentów z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi nie była badana.

Bulimia nerwowa.

Dla dorosłych i pacjentów w wieku podeszłym dawka wynosi 20 mg na dobę. Długotrwała farmakoterapia (ponad 3 miesiące) u pacjentów z bulimią nie była badana.

Ogólne zalecenia.

Zwykłą zalecaną dawkę 20 mg na dobę można zmniejszyć lub zwiększyć. Maksymalna dawka dzienna to 80 mg. Dawek przekraczających 80 mg na dobę nie badano.

Fluoksetynę można podawać 1–2 razy na dobę podczas lub po posiłku.

Po przerwaniu przyjmowania leku substancja czynna krąży w organizmie jeszcze przez 2 tygodnie, co należy uwzględnić przy przepisywaniu innych leków lub przerywaniu leczenia.

Terapia utrzymująca. Na pełny efekt fluoksetyny może być potrzebne 3–4 tygodnie.

Dawkę leku należy zmniejszyć u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, u pacjentów w wieku podeszłym z chorobami współistniejącymi oraz u pacjentów przyjmujących inne leki.

Pacjenci w wieku podeszłym: dawkę należy zwiększać ostrożnie. Zwykle dawka dzienna nie przekracza 40 mg. Maksymalna dawka dzienna wynosi 60 mg.

Zmniejszoną dawkę lub intermitentne przyjmowanie leku (np. co drugi dzień) można zalecić pacjentom z zaburzeniami wątroby lub podczas towarzyszącej terapii lekami, które potencjalnie mogą oddziaływać z Prodepem.

Należy unikać nagłego przerwania terapii fluoksetyną. Aby zapobiec zespole odstawienia, lek należy odstawiać stopniowo, zmniejszając dawkę przez 1–2 tygodnie. Jeśli podczas zmniejszania dawki lub po przerwaniu leczenia wystąpią objawy pogorszenia stanu, należy powrócić do poprzedniej skutecznej dawki terapeutycznej. Po pewnym czasie lekarz może ponownie rozpocząć stopniowe zmniejszanie dawki.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci ze względu na niewystarczające doświadczenie kliniczne w stosowaniu leku Prodep u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy: nudności, wymioty, drgawki, zaburzenia sercowo-naczyniowe (w tym zaburzenia rytmu zatokowego i komorowego) lub zmiany na EKG wskazujące na wydłużenie odcinka QT, zawały serca, w tym rzadkie przypadki torsades de pointes, zaburzenia oddychania, zmiany w układzie nerwowym centralnym od pobudzenia po śpiączkę, hipomania.

Leczenie: wywołanie wymiotów lub przepłukanie żołądka, zastosowanie węgla aktywnego, sorbentów, leczenie objawowe i wspierające. Nie istnieje specyficzny antydotum. Przymusowy moczopęd lub dializa są mało skuteczne w przypadku przedawkowania Prodepu.

Zaleca się monitorowanie czynności serca i układu oddechowego.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane zgłaszane podczas leczenia fluoksetyną to ból głowy, nudności, bezsenność, zmęczenie i biegunka. Intensywność i częstość działań niepożądanych zmniejszają się w trakcie dalszego leczenia i zazwyczaj nie prowadzą do jego przerwania.

Podsumowanie działań niepożądanych.

Niepożądane reakcje wymienione poniżej sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego

Rzadko: trombocytopenia, neutropenia, leukopenia.

Ze strony układu immunologicznego

Rzadko: reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny; reakcje anafilaktyczne, choroba surowicza.

Ze strony układu endokrynologicznego

Rzadko: niedostateczna sekrecja hormonu antydiuretycznego.

Zaburzenia metaboliczne

Często: obniżenie apetytu, w tym anoreksja;

Rzadko: hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne

Bardzo często: bezsenność, w tym przebudzenia wczesne, trudności ze zasypianiem, bezsenność w nocy.

Często: pobudzenie, niepokój, troska, napięcie, obniżenie libidum, w tym utrata libidum, zaburzenia snu, w tym patologiczne sny, noce-mary.

Rzadziej: depersonalizacja, podniesiony nastrój, euforyczny nastrój, zaburzenia myślenia, zaburzenia orgazmu, w tym anorgazmia, bruxizm, myśli i zachowania samobójcze, w tym próby samobójcze i samobójstwa, depresja samobójcza, celowe krzywdzenie samego siebie, myśli i zachowania autoagresywne (te objawy mogą być następstwem podstawowej choroby).

Rzadko: hipomania, mania, halucynacje, niepokój psychiczny, ataki paniki, dezorientacja, dysfemia, agresja.

Ze strony układu nerwowego

Bardzo często: ból głowy.

Często: zaburzenia koncentracji, zawroty głowy, dysgezja, letargia, senność, w tym hipersomnia, osłabienie, drżenie.

Rzadziej: nadaktywność psychomotoryczna, dyskineza, ataksja, zaburzenia koordynacji ruchowej, mioklonus, zaburzenia pamięci.

Rzadko: drgawki, akatyzja, zespół bukoglosalny, zespół serotonergiczny.

Ze strony narządu wzroku

Często: zamazanie widzenia.

Rzadziej: midriaza.

Ze strony narządu słuchu i przewodów półkolistych

Rzadziej: szumy w uszach.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego

Często: uczucie kołatania serca, wydłużenie odcinka QT, uczucie przypływu gorąca, w tym gorące przypływy.

Rzadziej: hipotensja.

Rzadko: arytmia komorowa, w tym torsades de pointes, zapalenie naczyń, rozszerzenie naczyń.

Ze strony układu oddechowego

Często: ziewanie.

Rzadziej: duszność, krwawienie z nosa.

Rzadko: zapalenie gardła, zaburzenia płucne (procesy zapalne lub różnorodne zmiany histopatologiczne i/lub włóknienie), w tym atelektazja, choroba śródmiąższowa płuc, zapalenie płuc.

Ze strony przewodu pokarmowego

Bardzo często: biegunka, nudności.

Często: wymioty, dyspepsja, suchość w ustach.

Rzadziej: dysfagia, krwawienie z przewodu pokarmowego, w tym krwawienie z dziąseł, wymioty krwią, krwawe stolce, krwawienia z odbytu, biegunka krwawa, melena i krwawienie z wrzodu żołądka.

Rzadko: ból w przełyku.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego

Rzadko: hepatyt idiosynkrazyczny.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:
Często: wysypka, w tym rumień, wysypki egzfoliatywne, potnica, wysypki rumieniowe, grudkowe, uogólnione, makularne, makulopapularne, grudkowe, rumieniopodobne, swędzące wysypki, wysypki pęcherzykowe, wysypki w okolicy pępka; swędzenie, pokrzywka, hiperhidroza.

Rzadziej: alopecia, zwiększona skłonność do powstawania siniaków, zimny pot.

Rzadko: angioedema, ekchymozy, reakcje fotouczulenia, purpura, rumień wielopostaciowy, który może postępować do zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego martwiczenia nabłonka (zespół Lyella).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego

Często: artralgia.

Rzadziej: mimowolne skurcze mięśni.

Rzadko: mialgia.

Ze strony układu moczowego

Często: częste oddawanie moczu, w tym poliakury.

Rzadziej: dyzuria.

Rzadko: zatrzymanie moczu, zaburzenia oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego

Często: krwawienie ginekologiczne, w tym krwawienia z szyjki macicy, dysfunkcja macicy, krwawienie macicy, krwawienie z narządów płciowych, menometroragia, polimenoragia, krwawienie po menopauzie, krwawienie pochwy; zaburzenia erekcji, zaburzenia ejakulacji, w tym niedostateczność ejakulacji, dysfunkcja ejakulacji, przedwczesna ejakulacja, opóźnienie ejakulacji, ejakulacja wsteczna.

Rzadziej: dysfunkcja seksualna.

Rzadko: galaktoreja, hiperprolaktynemia, zespół priapizmu.

Zaburzenia ogólne

Bardzo często: osłabienie, w tym astenia.

Często: uczucie drżenia, dreszcze.

Rzadziej: zmęczenie, złe samopoczucie, uczucie zimna, uczucie gorąca.

Rzadko: krwawienie z błony śluzowej.

Badania

Często: spadek masy ciała.

Rzadziej: podwyższenie poziomu transaminaz i gammaglutamylotransferazy.

Opis wybranych działań niepożądanych.

Myśli samobójcze.

Podczas przyjmowania fluoksetyny lub bezpośrednio po jej odstawieniu zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Złamania kości: epidemiologiczne badania przeprowadzone głównie u pacjentów w wieku powyżej 50 lat wykazały zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i leki przeciwdepresyjne. Mechanizm rozwoju tego ryzyka jest nieznany.

Zespół odstawienia. Odstawienie fluoksetyny wiąże się najczęściej z wystąpieniem objawów odstawienia.

Najczęstsze objawy zespołu odstawienia to: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), astenia, niepokój lub pobudzenie, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Ogólnie objawy odstawienia są umiarkowane lub średnie, ale mogą być ciężkie i trwać długo (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zazwyczaj pojawiają się w pierwszych dniach po odstawieniu fluoksetyny. Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki fluoksetyny przez co najmniej 1–2 tygodnie, w zależności od potrzeb pacjenta (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w pasku, 6 pasków w opakowaniu tekturowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

1. San Pharmaceuticals Ltd.
2. Sun Pharma Laboratories Limited

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

1. Survey No. 214, Plot No. 20, Gavt. Indl. Area, Phase II, Piparia, Silvassa – 396230, U.T. Dadra and Nagar Haveli, Indie.
2. 6-9, EPZ, Katra, Bara Brahmana, Dżammu - 181133, Dżammu i Kaszmir, Indie.