PENTOKSYFILIN-ZDOROVIA

ULOTKA DO LEKU DO STOSOWANIA UŻYTKOWANIA LECZNICZEGO Pentoksyfilin-Zdorovia (PENTOXIFYLLINE-ZDOROVYE)

Skład:

substancja czynna: pentoxifylline;

1 tabletka zawiera 100 mg pentoksyfiliny;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; skrobię kukurydzianą; stearynian wapnia.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe lub prawie białe, o kształcie płasko-cylindrycznym, z ryflowaniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki rozszerzające naczynia obwodowe. Kod ATC C04AD03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Pentoksyfilina jest pochodną metyloksantyny. Mechanizm działania pentoksyfiliny wiąże się z hamowaniem fosfodiesterazy oraz zwiększeniem stężenia cAMP w komórkach mięśni gładkich naczyń, komórkach krwi, a także w innych tkankach i narządach. Pentoksyfilina hamuje agregację płytek krwi i erytrocytów, zwiększa ich giętkość, zmniejsza podwyższone stężenie fibrynogenu w osoczu krwi i wzmacnia fibrynolizę, co prowadzi do zmniejszenia lepkości krwi i poprawy jej właściwości reologicznych. Ponadto pentoksyfilina wykazuje słabe działanie mio-tropowe rozszerzające naczynia, nieco zmniejsza ogólny obwodowy opór naczyniowy i ma pozytywny efekt inotropowy. W wyniku stosowania pentoksyfiliny poprawia się mikrokrążenie i zaopatrzenie tkanek w tlen, w największym stopniu w kończynach i OUN, umiarkowanie – w nerkach. Lek nieznacznie poszerza naczynia wieńcowe.

Farmakokinetyka.

po przyjęciu doustnie 100 mg pentoksyfiliny lek jest praktycznie całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Cmax pentoksyfiliny oraz jej głównego metabolitu (metabolit I) odnotowuje się po 1 godzinie od przyjęcia. Lek charakteryzuje się zjawiskiem „pierwszego przejścia” przez wątrobę. Biologiczna dostępność niezmienionej substancji wynosi średnio 19% (waha się od 6% do 32%). Główny farmakologicznie aktywny metabolit 1-(5-hydroksyheksyl)-3,7-dimetyloksantyna (metabolit I) wykrywany jest w osoczu krwi w stężeniu przekraczającym dwukrotnie stężenie niezmienionej substancji i pozostaje z nią w stanie odwracalnej równowagi biochemicznej. Z tego powodu pentoksyfilinę oraz jej metabolit należy traktować jako jednostkę aktywną, dlatego można przyjąć, że biologiczna dostępność substancji aktywnej jest znacznie wyższa.

T½ pentoksyfiliny wynosi 1,6 godziny.

Pentoksyfilina jest całkowicie metabolizowana, ponad 90% wydalane jest z moczem w postaci niezwiązanych, wodoroztwornych, polarnych metabolitów. Mniej niż 4% podanej dawki wydala się z kałem. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wydalanie metabolitów jest opóźnione. U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby obserwuje się wydłużenie T½ pentoksyfiliny i zwiększenie jej biologicznej dostępności.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.
Encefalopatia miażdżycowa; niedokrwienny udar mózgu; encefalopatia dyskrążeniowa; zaburzenia krążenia obwodowego spowodowane miażdżycą, cukrzycą (w tym angioptatia cukrzycowa), stanem zapalnym; zaburzenia odżywienia tkanek związane z uszkodzeniem żył lub zaburzeniami mikrokrążenia (zespół popostrzałowy, owrzody trójkowe, gangrena, odmrożenia); obturacyjne zapalenie tętnic; angioneuropatia (choroba Raynauda); zaburzenia krążenia w oku (ostra, podostra, przewlekła niewydolność krążenia w siatkówce i tunicie naczyniowej oka); zaburzenia funkcji ucha wewnętrznego o podłożu naczyniowym, towarzyszące im zmniejszenie słuchu.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany:

• pacjentom z podwyższoną wrażliwością na pentoksyfilinę, inne metyloksyantyny lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku;
• pacjentom z masywnym krwawieniem (ryzyko nasilenia krwawienia);
• pacjentom z rozległym krwawieniem do siatkówki oka, z krwawieniem do mózgu (ryzyko nasilenia krwawienia). Jeśli podczas leczenia pentoksyfiliną wystąpi krwawienie do siatkówki oka, należy natychmiast przerwać stosowanie leku;
• pacjentom z krwawieniem do mózgu;
• pacjentom w ostrym okresie zawału mięśnia sercowego;
• pacjentom z wrzodem żołądka i/lub wrzodami jelit;
• pacjentom z hemoragijnym diatezą.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Może nasilać działanie obniżające poziom glukozy we krwi charakterystyczne dla insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych. Dlatego pacjenci leczeni cukrzycą powinni być poddawani starannemu nadzorowi.

Zgłaszano przypadki nasilenia działania przeciwkrzepliwego u pacjentów jednoczesnie leczonych pentoksyfiliną i antywitaminami K. W przypadku przepisywania lub zmiany dawki pentoksyfiliny zaleca się kontrolowanie aktywności przeciwkrzepliwej u tej grupy pacjentów.

Lek może nasilać działanie hipotensyjne leków przeciwnadciśnieniowych oraz innych środków, które mogą powodować obniżenie ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie pentoksyfiliny i teofiliny u niektórych pacjentów może prowadzić do wzrostu stężenia teofiliny we krwi. Dlatego możliwe jest zwiększenie częstości i nasilenia działań niepożądanych teofiliny.

Jednoczesne stosowanie pentoksyfiliny i ketorolaku może prowadzić do wydłużenia czasu protrombinowego i zwiększyć ryzyko krwawienia.

U niektórych pacjentów jednoczesne stosowanie z cyprofloksacyną może prowadzić do podwyższenia stężenia pentoksyfiliny w osoczu krwi. W konsekwencji może wzrastać częstość i nasilenie działań niepożądanych związanych z jednoczesnym stosowaniem leków.

Potencjalny efekt addytywny z inhibitorami agregacji płytek krwi: ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia jednoczesne stosowanie inhibitorów agregacji płytek krwi (np. klopidogrelu, eptifibatidu, tyrofibany, epoprostenolu, iloprostu, abcysymabu, anagrelidu, NLPZ, z wyjątkiem selektywnych inhibitorów COX-2, acetylosalicylanów [ASA/ASA], tyklopidyny, dipyrydamolu) z pentoksyfiliną należy prowadzić ostrożnie.

Jednoczesne stosowanie z cyklotymidyną może zwiększać stężenie pentoksyfiliny i metabolitu I w osoczu krwi.

Szczególne środki ostrożności.

W przypadku pierwszych objawów reakcji anafilaktycznej/anafilakso-podobnej należy natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

W przypadku stosowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca należy wcześniej osiągnąć fazę kompensacji krążenia.

U chorych z cukrzycą, leczonych insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, przy stosowaniu wysokich dawek pentoksyfiliny możliwe jest wzmocnienie wpływu tych leków na poziom glukozy we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy zmniejszyć dawkę insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz szczególnie starannie monitorować stan pacjenta.

Pentoksyfilin może być przepisywany chorym z toczeniem układowym lub innymi chorobami tkanki łącznej tylko po dokładnej analizie możliwych ryzyk i korzyści.

Ponieważ podczas leczenia pentoksyfiliną istnieje ryzyko rozwoju anemii aplastycznej, należy regularnie wykonywać morfologię krwi.

U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) lub ciężką dysfunkcją wątroby wydalenie pentoksyfiliny może być opóźnione. Wymagany jest odpowiedni monitoring.

Szczególnie staranne monitorowanie jest konieczne u:

• pacjentów z ciężkimi zaburzeniami rytmu serca;
• pacjentów po zawałach mięśnia sercowego;
• pacjentów z hipotensją tętniczą;
• pacjentów z zaawansowanym miażdżycą naczyń mózgowych i wieńcowych, szczególnie przy współistniejącej nadciśnieniu tętniczym i zaburzeniach rytmu serca. U tych pacjentów przyjmowanie leku może wywołać napady dławicy, zaburzenia rytmu serca oraz nadciśnienie tętnicze;
• pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min);
• pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby;
• pacjentów z dużym ryzykiem krwawień, np. spowodowanym leczeniem lekami przeciwkrzepliwymi lub zaburzeniami krzepnięcia krwi. W kwestii krwawień – patrz sekcja „Przeciwwskazania”;
• pacjentów, którzy niedawno przeszli zabieg operacyjny (zwiększony ryzyko krwawienia, dlatego wymagana jest systematyczna kontrola poziomu hemoglobiny i hematokrytu);
• pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują pentoksyfilinę i antywitaminy K lub inhibitory agregacji płytek krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują pentoksyfilinę i leki przeciwcukrzycowe (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują pentoksyfilinę i cyprofloksacynę (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują pentoksyfilinę i teofilinę (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Doświadczenie stosowania pentoksyfiliny u kobiet w ciąży jest ograniczone. Z tego powodu zaleca się nie stosować tego leku w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Pentoksyfilina w niewielkich ilościach przenika do mleka matki. Jeśli lekarz przepisze leczenie tym lekiem, należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie wpływa.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować w dawce 2–4 tabletki 2–3 razy na dobę. Tabletki należy zażywać po posiłku, nie przeżuwając, wypijając dostateczną ilość płynu. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 1,2 g.

U pacjentów z niestabilnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym lub istotnie obniżoną funkcją nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), u pacjentów z grupy szczególnego ryzyka powikłań związanego z obniżeniem ciśnienia tętniczego (np. przy ciężkim stopniu uszkodzenia naczyń wieńcowych, wyrażonym zwężeniu naczyń głównych mózgu) należy rozpoczynać leczenie od niskich dawek, dobierać dawki indywidualnie i stopniowo je zwiększać, uwzględniając tolerancję leczenia.

Dzieci. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci.

Przedawkowanie. Początkowymi objawami ostrego przedawkowania pentoksyfiliny są nudności, zawroty głowy lub obniżenie ciśnienia tętniczego. Ponadto mogą wystąpić takie objawy jak gorączka, pobudzenie, uczucie gorąca (zawroty), tachykardia, utrata przytomności, arefleksja, arytmia, drgawki toniczno-kloniczne oraz wymioty w postaci „kawy z mielonej” jako objaw krwawienia z przewodu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nieznany jest specyficzny antydot. Jeżeli przyjęcie nadmiernych dawek leku miało miejsce niedawno, należy podjąć działania zapobiegające dalszej absorpcji czynnej substancji do organizmu poprzez wstępną eliminację (np. przemywanie żołądka) lub zapobieganie jej wchłanianiu (np. przy pomocy węgla aktywnego).

Przy ostrym przedawkowaniu w celu zapobiegania powikłaniom konieczne jest ogólne i specyficzne intensywne leczenie objawowe oraz obserwacja medyczna.

Działania niepożądane.

Wskazania laboratoryjne: podwyższenie poziomu transaminaz.

Zaburzenia funkcji serca: arytmia, tachykardia, dławica piersiowa, obniżenie ciśnienia tętniczego, podwyższenie ciśnienia tętnicz游戏副本