NITROGLICERYNA

Ukraina

Preparat stosuje się w przypadku silnego i długotrwałego bólu w klatce piersiowej związanego z zawałem mięśnia sercowego lub niestabilną dławicą piersiową. Stosuje się go również w niewydolności serca, obrzęku płuc, nadciśnieniu tętniczym podczas operacji oraz do kontroli ciśnienia tętniczego podczas zabiegów chirurgicznych.

Nazwa handlowa NITROGLICERYNA
Postać leku roztwór do wstrzykiwań, do infuzji
Substancja czynna / Dawkowanie
Rodzaj recepty na receptę
Kod ATC
Numer rejestracyjny UA/5412/01/01
NITROGLICERYNA roztwór do wstrzykiwań, do infuzji

Najczęściej zadawane pytania

Jak prawidłowo przyjmować Nitroglicerynę?

Preparat podaje się dożylnie w formie infuzji wyłącznie w warunkach szpitalnych pod stałą kontrolą lekarza. Dawkowanie oraz szybkość podawania ustala lekarz indywidualnie, w zależności od stanu pacjenta i jego ciśnienia.

Kto nie powinien stosować tego preparatu?

Przeciwwskazaniami są: nadwrażliwość na azotany, bardzo niskie ciśnienie tętnicze, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, udar krwotoczny, niedawny uraz głowy, jaskra z wysokim ciśnieniem wewnątrzgałkowym, a także ciąża i karmienie piersią. Preparatu nie wolno stosować również u dzieci.

Jakie mogą wystąpić działania niepożądane po zastosowaniu Nitrogliceryny?

Najczęściej działania niepożądane są związane ze spadkiem ciśnienia tętniczego. Możliwe są bóle głowy, tachykardia (przyspieszone bicie serca), zawroty głowy, uczucie gorąca, nudności, osłabienie lub zaburzenia widzenia. W rzadkich przypadkach możliwe jest wstrząs anafilaktyczny lub zaburzenia oddychania.

Czy można łączyć preparat z innymi lekami?

Należy zachować ostrożność przy łączeniu z innymi środkami obniżającymi ciśnienie (np. inhibitory ACE, beta-adrenolityki, diuretyki). Szczególne niebezpieczeństwo stanowi jednoczesne przyjmowanie z sildenafilem (Viagra) — między nimi musi wystąpić przerwa wynosząca co najmniej 48 godzin. Możliwe są również interakcje z morfiną, etanolem i innymi preparatami.

Co zrobić w przypadku przedawkowania?

Objawami przedawkowania są gwałtowny spadek ciśnienia, silne bicie serca, ból głowy oraz możliwa utrata przytomności. W takim przypadku należy zmniejszyć szybkość podawania lub przerwać infuzję, a w stanie ciężkim — zapewnić pacjentowi pozycję poziomą.

Ulotka informacyjna

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU NITROGLICERYNA

Skład:

substancja czynna: glyceryl trinitrate;

1 ml roztworu zawiera trinitryt gliceryny w postaci 5 % roztworu w etanolu, przeliczając na zawartość 100 % substancji czynnej – 10 mg;

substancja pomocnicza: etanol (96 %).

Postać leku. Stężony roztwór do wlewu dożylnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki rozszerzające naczynia stosowane w kardiologii. Nitrany organiczne.

Kod ATC C01DA02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Nitrogliceryna – lek przeciwwijątkowy z grupy obwodowych leków rozszerzających naczynia, działający głównie na naczynia żylny. Mechanizm działania wiązany jest z uwalnianiem aktywnej substancji tlenku azotu (NO) w mięśniówce gładkiej naczyń. Tlenek azotu powoduje aktywację guanyloocyklazy oraz zwiększenie stężenia cGMP, co prowadzi do rozluźnienia komórek mięśni gładkich w ścianach naczyń. Pod wpływem nitrogliceryny rozszerzają się w mniejszym stopniu naczynia tętnicze i sfinktery przedkapilarne niż większe tętnice i żyły.

Działanie przeciwwijątkowe nitrogliceryny związane jest przede wszystkim z obniżeniem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, wynikającym ze zmniejszenia obciążenia wstępnego (rozширzenie żył i zmniejszenie dopływu krwi do prawego przedsionka) oraz obciążenia końcowego (zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego naczyń). Sprzyja rozprowadzeniu krwi w okolicach serca dotkniętych niedokrwieniem. Zwiększa tolerancję na obciążenie fizyczne u chorych na chorobę wieńcową i dławicę piersiową. W przypadku niewydolności serca sprzyja odciążeniu mięśnia sercowego, głównie poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego. Obniża ciśnienie w obiegu małym.

Farmakokinetyka.

Efekt pojawia się już po 1–2 minutach od rozpoczęcia wlewu glicerylotrynitratu i trwa 3–5 minut.

Objętość rozdziału glicerylotrynitratu wynosi 3,3 ± 1,2 l/kg. Przy stężeniu w osoczu krwi 50–500 μg/l nitrogliceryna wiąże się z białkami osocza krwi w 60%.

Metabolizm nitrogliceryny zachodzi głównie w wątrobie pod wpływem reduktazy zależnej od glutationu. Ponadto w osoczu krwi zachodzi samorzutny hydroliz oraz nieorganiczne rozszczepienie nitrogliceryny. Metabolity są głównie rozpuszczalne w wodzie, częściowo lub całkowicie pozbawione azotu, następnie metabolizowane do glukuronidów i wydalane z moczem lub żółcią. Nie obserwuje się recyrkulacji enteroheparycznej.

Farmakokinetyka nitrogliceryny jest złożona i zależy od indywidualnych cech pacjentów. Fluktuacje wynikają np. z pierwszoprzejściowego metabolizmu podczas przechodzenia przez wątrobę, dużej objętości rozdziału, stężenia w ścianach naczyń, istotnej różnicy stężeń w tętnicach i żyłach, hydrolizy w osoczu krwi oraz niestabilnego stężenia w osoczu krwi. Klirens plazmatyczny nitrogliceryny podczas długotrwałego wlewu wynosi 230 ± 9 ml/min/kg.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Silny i trwający ból ischemiczny w okolicy serca, związany z zawałem mięśnia sercowego lub niestabilną chorobą wieńcową.

Niewydolność pompowa serca i obrzęk płuc związany z ostrym zawałem mięśnia sercowego.

Nadciśnienie tętnicze związane z operacją serca w trybie pozaustrojowym oraz innymi zabiegami chirurgicznymi.

Umożliwienie kontrolowanego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas zabiegów chirurgicznych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na nitroglicerynę i inne pochodne nitrowe. Hipowolemia (wymaga korekty przed zastosowaniem nitrogliceryny), wyraźna hipotensja tętnicza (ciśnienie skurczowe < 90 mm Hg), podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, udar krwotoczny, niedawno odniesione urazy głowy, tamponada serca, stany towarzyszące obniżeniu ciśnienia wypełnienia lewej komory (ostry zawał mięśnia sercowego, izolowany stenoza ujścia mitralnego, zapalenie osierdzia typu constrictivum), przerostowa kardiomiopatia z obstrukcją, pierwotnie zamknięty kąt jaskry z wysokim ciśnieniem wewnątrzgałkowym, toksyczny obrzęk płuc, anemia, ostra niewydolność naczyniowa (szok, kolaps naczyniowy).

Syldenafil. Jednoczesne stosowanie inhibitora fosfodiesterazy typu 5 – syldenafila, ponieważ syldenafil potęguje działanie hipotensyjne nitrogliceryny (odstęp między podaniami powinien wynosić co najmniej 48 godzin).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie z morfiną i innymi lekami rozszerzającymi naczynia, inhibitorami ACE, blokerami kanałów wapniowych typu „wolne”, beta-blokerami, diuretykami, innymi lekami hipotensyjnymi, neuroleptykami i trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi, inhibitorami MAO, wigrą (syldenafilem) oraz innymi lekami – inhibitorami fosfodiesterazy typu 5, opioidowymi lekami przeciwbólowymi, etanolem i lekami zawierającymi etanol nasila działanie hipotensyjne nitrogliceryny; z beta-blokerami, blokerami kanałów wapniowych oraz inhibitorami ACE obserwuje się nasilenie, a z sympatomietykami (noradrenalina, mezaton) – hamowanie działania antydziewicznego. Połączenie z dihydroergotaminy może prowadzić do wzrostu biodostępności tego ostatniego, zwiększając ryzyko spazmu koronarnego wywołanego dihydroergotaminą. Stosowanie nitrogliceryny na tle chinidyny lub nowokainamidu może spowodować kolaps ortostatyczny. Przy jednoczesnym stosowaniu z heparyną możliwe jest zmniejszenie działania przeciwzakrzepowego. Atropina i inne leki o działaniu blokującym receptory M-cholinowe (etazycyna, etmozyna) mogą zmniejszyć efekt nitrogliceryny na skutek obniżenia sekrecji i biotransformacji leku. Fenobarbital aktywuje metabolizm nitrogliceryny w wątrobie, donory grup tiolowych (kaptofryl, acetylocysteina, unithiol) przywracają zmniejszoną wrażliwość na lek.

Właściwości stosowania.

Podczas przepisywania leku należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z anemią, hipertroficzną kardiomiopatią obturacyjną, zwężeniem aortalnym lub mitralnym, sercem płucnym, ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, hipotyreozą, zaburzeniami odżywiania lub hipotermią.

Lek należy stosować z ostrożnością, po ocenie stosunku ryzyka do korzyści, w przypadku: niekontrolowanej hipowolemii, pacjentów z niewydolnością serca i prawidłowym lub niskim ciśnieniem w tętnicy płucnej, ciężkiej anemii, nadczynności tarczycy, zaburzeń krążenia mózgowego, ciężkiej niewydolności nerek i/lub wątroby (ryzyko rozwoju metemoglobinopatii), pacjentów z wyraźnym zacieńczeniem tętnic mózgowych, pacjentów w wieku podeszłym.

W celu zmniejszenia ryzyka działań niepożądanych należy: zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków o wyraźnych właściwościach hipotensyjnych i rozkurczowych naczyń; powstrzymać się od spożycia alkoholu, ograniczyć przebywanie w pomieszczeniach o wysokiej temperaturze otoczenia (łazienka, sauna, gorący prysznic). Możliwe jest znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego oraz pojawienie się zawrotów głowy przy nagłym przejściu z pozycji leżącej lub siedzącej do pozycji stojącej.

Nitrogliceryna, stężenie do wlewu 10 mg/ml, zawiera jako substancję pomocniczą 750 mg/ml etanolu. Przy maksymalnej szybkości wlewu nitrogliceryny (400 µg/min) dopływ etanolu wynosi około 1,8 g/godz., co przekracza 3–5 razy szybkość jego eliminacji u zdrowych dorosłych. Nitrogliceryna, stężenie do wlewu 10 mg/ml, powinna być stosowana u dzieci, kobiet w ciąży i karmiących piersią oraz u pacjentów z padaczką i zaburzeniami funkcji wątroby tylko w przypadkach wskazań życiowych. W tych przypadkach należy stosować możliwie najniższą dawkę.

Podczas leczenia nie należy spożywać napojów alkoholowych.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie nitrogliceryny w okresie ciąży lub karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lek należy stosować w warunkach szpitalnych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie dobiera lekarz indywidualnie, w zależności od odpowiedzi klinicznej i ciśnienia tętniczego skurczowego.

Zwykle stosuje się roztwór do wlewu zawierający 100 µg/ml nitrogliceryny. Taki roztwór przygotowuje się przez rozcieńczenie 1 ampułki leku o objętości 2 ml (= 20 mg nitrogliceryny) w 200 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, 5 % roztworu glukozy lub izotonicznego roztworu glukozy i soli, albo 1 ampułki leku o objętości 5 ml (= 50 mg nitrogliceryny) w 500 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, 5 % roztworu glukozy lub izotonicznego roztworu glukozy i soli, aby uzyskać stężenie roztworu 100 µg/ml. Można stosować wyższe stężenia, ale nie więcej niż 400 µg/ml.

Systemy do wlewów powinny być wykonane z polietylenu (PE), polipropylenu (PP), politetrafluoroetylenu (PTFE) lub szkła. Nitrogliceryna jest absorbowana przez materiały wykonane z polichlorku winylu (PVC) i poliuretanu (PU), co wymaga zwiększenia dawki leku.

Dawkowanie Nitrogliceryny, roztworu sporządzonego z substancji koncentrowanej do wlewu dożylnego.

Wlew dożylny można rozpoczynać z prędkością 10–20 μg/min. Następnie prędkość można zwiększać o 10–20 μg/min co 5–10 minut, w zależności od reakcji pacjenta. Dobre efekty terapeutyczne obserwuje się przy szybkości podawania 50–100 μg/min. Przy długotrwałym podawaniu wysokich dawek, po 8–24 godzinach może rozwinąć się tolerancja i może być konieczne zwiększenie dawki. Maksymalna szybkość wynosi 400 μg/min.

μg/min

mg/godz.

mg/godz., przy stężeniu roztworu 100 μg/ml

kropli/min, przy stężeniu roztworu 100 μg/ml

10

0,6

6

2

20

1,2

12

4

30

1,8

18

6

40

2,4

24

8

50

3

30

10

60

3,6

36

12

70

4,2

42

14

80

4,8

48

16

90

5,4

54

18

100

6

60

20

150

9

90

30

200

12

120

40

300

18

180

60

400

24

240

80

Po wstrzyknięciu dożylnym nitrogliceryny obserwuje się wyraźny efekt hemodynamiczny. Dlatego lek należy stosować wyłącznie w warunkach szpitalnych, przy ciągłym monitorowaniu czynności układu sercowo-naczyniowego. Ciśnienie skurczowe nie powinno obniżać się o więcej niż 10–15 mmHg u pacjentów z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, nie więcej niż 5 mmHg – u chorych z hipotensją tętniczą lub u osób do niej skłonnych, częstotliwość tętna nie powinna wzrastać o więcej niż 5 uderzeń na minutę, o ile jednocześnie wyraźnie poprawia się obraz kliniczny.

Dzieci.

Przeciwwskazane, ponieważ skuteczność i bezpieczeństwo stosowania u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Objawy: hipotensja tętnicza, tachykardia, uczucie gorąca, hiperemia, ból głowy, przyspieszone bicie serca, syncope. Podwyższenie ciśnienia śródczaszkowego, które może prowadzić do dezorientacji i zaburzeń neurologicznych. Przedawkowanie przez kilka godzin może prowadzić do zatrucia etanolem.

Leczenie. Nadmierną hipotensję tętniczą można wyeliminować poprzez zmniejszenie szybkości infuzji leku lub przerwanie jego podawania. W przypadku ciężkiej hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej z obniżonym poziomem głowy. W przypadku hipotensji tętniczej związanej z bradykardią wskazane jest stosowanie atropiny i dopaminy. Hipoksja spowodowana metheMOglobulinemią może powodować sinicę, kwasycę metaboliczną, śpiączkę, drgawki, kolaps naczyniowy. W przypadku metheMOglobulinemii stosuje się wstrzyknięcie dożylne roztworu błękitu metylenowego (1–2 mg/kg masy ciała).

Działania niepożądane.

W większości przypadków działania niepożądane nitrogliceryny są związane z nadmiernym obniżeniem ciśnienia tętniczego.

Częstość występowania działań niepożądanych określa się następująco: częste (≥ 1/100, < 1/10), nieczęste (≥ 1/1000, < 1/100), rzadkie (≥ 1/10000, < 1/1000).

Z zaburzeniami ze strony psychicznej: rzadkie – uczucie niepokoju.

Z zaburzeniami ze strony układu nerwowego: częste – ból głowy; nieczęste – zawroty głowy; rzadkie – omdlenia.

Z zaburzeniami ze strony narządu wzroku: rzadkie – zaburzenia wzroku.

Z zaburzeniami ze strony układu sercowo-naczyniowego: częste – tachykardia, hipotensja tętnicza (szczególnie ortostatyczna); nieczęste – napływy gorąca; rzadkie – bradykardia, sinica.

Z zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego: rzadkie – nudności, wymioty.

Z zaburzeniami ze strony skóry: rzadkie – pokrzywka.

Z zaburzeniami ze strony układu odpornościowego: szok anafilaktyczny.

Zaburzenia ogólne: zaburzenia oddychania, osłabienie.

Raportowano również pojedyncze przypadki działań niepożądanych: nasilenie choroby niedokrwiennej serca na skutek hipoksji, całkowite zablokowanie, asystolia, obrzęk angioneurotyczny, reakcje nadwrażliwości.

Przy wysokiej szybkości infuzji (> 290 μg/min) lub leczeniu pacjentów z obniżoną klarownością leków może wzrastać stężenie methemoglobiny we krwi.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C, z dala od ognia.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Stosować wyłącznie rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawka”. Nie należy wprowadzać w jednym pojemniku z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułkach nr 10 w pudełku, nr 10 w blisterze w pudełku; po 5 ml w ampułkach nr 5 w blisterze w pudełku.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Doświadczalny Zakład „GNCLS”.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61057, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Worobjowa, budynek 8.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Doświadczalny Zakład „GNCLS”)

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki, budynek 22.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”)

Podobne leki

Nazwa handlowa Postać leku Substancja czynna / Dawkowanie Producent
NITRO-MIK® roztwór do wstrzykiwań, do infuzji
nitrogliceryna · 1 mg/ml
S.A. "Lekchym-Charków"

Oryginalne dane są dostępne w języku kraju producenta.

Źródło danych: Państwowy Rejestr Produktów Leczniczych Ukrainy

Ostatnia weryfikacja danych: 13 sierpnia 2026