MIDOKALM

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Midokalm (MYDOCALM)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek tolperizonu;

1 tabletka powlekana zawiera 50 mg lub 150 mg chlorowodorku tolperizonu;

substancje pomocnicze:

jądro: kwas cytrynowy, monohydrat (E 330); dwutlenek krzemu bezwodny koloidalny (E 551); kwas stearynowy (E 570); talk (E 553b); celuloza mikrokryszta³kowa (E 460); skrobia kukurydziana; laktoza monohydrat;

pow³oka: dwutlenek krzemu bezwodny koloidalny (E 551); dwutlenek tytanu (E 171); laktoza monohydrat; makrogol 6000; hydroksypropylometyloceluloza.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

Midokalm, tabletki powlekane 50 mg:

tabletki bia³e lub prawie bia³e, dwuwypuk³e, powlekane lekko po³ysk³¹ pow³ok¹ filmow¹, z wygrawerowanym oznaczeniem «50» z jednej strony;

Midokalm, tabletki powlekane 150 mg:

tabletki bia³e lub prawie bia³e, okr¹g³e, dwuwypuk³e, powlekane pow³ok¹ filmow¹, o charakterystycznym zapachu, z wygrawerowanym oznaczeniem «150» z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Relaksanty miêśni o dzia³aniu oœrodkowym.

Kod ATC M03BX04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Tolperyson to miorelaksant działający ośrodkowo. Mechanizm działania tolperysonu nie został w pełni wyjaśniony.

Charakteryzuje się wysokim powinowactwem do tkanki nerwowej, osiągając najwyższe stężenia w pieńku mózgu, rdzeniu kręgowym oraz obwodowym układzie nerwowym.

Najważniejszym efektem tolperysonu jest jego działanie hamujące na odruchową drogę rdzeniową. Prawdopodobnie ten efekt, łącznie z działaniem hamującym na wstępujące drogi przewodzące, determinuje korzyści terapeutyczne wynikające z zastosowania tolperysonu.

Struktura chemiczna tolperysonu przypomina strukturę lidokainy. Podobnie jak lidokaina, wykazuje działanie membranostabilizujące oraz obniża pobudliwość elektryczną neuronów ruchowych i włókien aferentnych pierwszorzędowych. Tolperyson hamuje w sposób zależny od dawki aktywność potencjałozależnych kanałów sodowych. W konsekwencji zmniejsza się amplituda i częstotliwość potencjału czynnościowego.

Udokumentowano działanie hamujące na potencjałozależne kanały wapniowe. Ponadto przypuszcza się, że oprócz działania membranostabilizującego tolperyson może również hamować uwalnianie mediatora.

Dodatkowo tolperyson wykazuje słabe właściwości antagonistów α-adrenergicznych oraz działa antymuskarynowo.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Udowodniono skuteczność tolperysonu w leczeniu kurczu mięśniowego po przebytym udarze mózgu.

W randomizowanym, podwójnie ślepych, kontrolowanym placebo badaniu, w którym wzięło udział 120 pacjentów z kurczem mięśniowym po udarze mózgu, leczenie tolperysonem prowadziło do istotnego statystycznie zmniejszenia się sztywności według skali Ashwortha, która była głównym punktem końcowym badania. Według ogólnej oceny skuteczności przez lekarzy i badaczy, tolperyson był lepszy niż placebo (p <0,001). Średnia poprawa według skali Ashwortha wyniosła 32% w ogólnej populacji pacjentów leczonych (intention-to-treat, ITT) oraz 42% w podgrupie pacjentów otrzymujących tolperyson w dawce 300–450 mg/doba. W ocenie wyników testów funkcjonalnych skuteczność tolperysonu była również wyższa niż placebo, jednak różnice nie były istotne statystycznie.

W randomizowanym, podwójnie ślepych, porównawczym badaniu z udziałem 48 pacjentów z uszkodzeniem mózgu skuteczność tolperysonu według indeksu Barthela była porównywalna z efektywnością baklofenu. Jednocześnie tolperyson przewyższał baklofen w poprawie wyników według skali oceny funkcji motorycznych Rivermead (Rivermead Motor Assessment Scale, RMAS).

Dane dotyczące skuteczności tolperysonu w przypadku zwiększonego napięcia mięśniowego u pacjentów z chorobami układu ruchu, innymi niż kurcz mięśniowy po udarze mózgu, są niejednoznaczne. W niektórych badaniach odnotowano pozytywne wyniki w niektórych testach, podczas gdy w innych badaniach nie stwierdzono przewagi tolperysonu w tych chorobach.

Profil bezpieczeństwa tolperysonu opiera się na danych z badań klinicznych z udziałem pacjentów z zwiększoną masą mięśniową różnej etiologii oraz na danych z doniesień spontanicznych o reakcjach niepożądanych.

Farmakokinetyka. Po podaniu doustnym tolperyson dobrze wchłania się w jelicie cienkim. Maksymalne stężenie leku w osoczu osiągane jest po 0,5–1,5 godziny po podaniu. Z powodu wyraźnie zaznaczonego metabolizmu pierwszego przejścia, biodostępność tolperysonu wynosi około 20%. Tłuszczowa dieta zwiększa biodostępność leku po podaniu doustnym o około 100%, a maksymalne stężenie w osoczu – o około 45% w porównaniu z podaniem na czczo. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia wydłuża się wówczas o około 30 minut.

Tolperyson intensywnie metabolizuje się w wątrobie i nerkach.

Lek jest prawie całkowicie wydalany przez nerki (ponad 99%) w postaci metabolitów.

Farmakologiczna aktywność metabolitów nie jest znana.

Okres półtrwania tolperysonu po podaniu dożylnej wynosi około 1,5 godziny, po podaniu doustnym – około 2,5 godziny.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Na podstawie danych z badań przedklinicznych dotyczących farmakologicznego bezpieczeństwa, toksyczności przy długotrwałym stosowaniu, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą, nie zaobserwowano specyficznego ryzyka dla ludzi.

Efekty obserwowane w badaniach przedklinicznych wystąpiły wyłącznie po podaniu dawek znacznie przekraczających maksymalne dawki dopuszczalne dla człowieka, co wskazuje na niewielkie znaczenie dla zastosowania klinicznego.

U szczurów i królików obserwowano zmiany embryotoksyczne po podaniu doustnym dawek 500 mg/kg masy ciała i 250 mg/kg masy ciała, odpowiednio. Jednakże dawki te wielokrotnie przekraczają zalecane dawki terapeutyczne dla człowieka.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe skurczu mięśniowego u dorosłych po przebytym udarze mózgu.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub podobną do niej pod względem chemicznym eperyzon, lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.
• Miastenia gravis.
• Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania farmakokinetyczne interakcji leków z dekstrometorfanem, substancją CYP2D6, wykazały, że jednoczesne stosowanie tolperyzonu zwiększa stężenia w osoczu krwi leków, które są głównie metabolizowane przez cytochrom CYP2D6, w szczególności stężenia tiorydazyny, tolterodyny, wenlafaksyny, atomoksetyny, dezypramidyny, dekstrometorfanu, metoprololu, nebivololu, perfenazyny.

W badaniach in vitro na mikrosomach wątrobowych i hepatocytach ludzkich nie stwierdzono istotnego hamowania ani indukcji innych izoenzymów CYP (CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP1A2, CYP3A4).

Oczekuje się, że przy jednoczesnym stosowaniu z innymi substratami CYP2D6 i/lub innymi lekami ekspozycja na tolperyzon nie będzie wzrastać, co wynika z różnorodności szlaków metabolizmu tolperyzonu.

Podczas przyjmowania tolperyzonu na czczo jego biodostępność jest obniżona, dlatego przy przepisywaniu leku należy uwzględnić związek z posiłkami.

Chociaż tolperyzon jest lekiem o działaniu centralnym, prawdopodobieństwo wystąpienia efektu uspokajającego podczas jego stosowania jest niewielkie. W przypadku jednoczesnego przepisywania z innymi miorelaksantami o działaniu centralnym należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki tolperyzonu.

Tolperyzon wzmacnia działanie kwasu niflumowego, dlatego przy jednoczesnym stosowaniu z tolperyzonem dawkę kwasu niflumowego, jak również innych NSAID, należy zmniejszyć.

Особливости stosowania.

Reakcje nadwrażliwości

W okresie pogwarancyjnym przy stosowaniu tolperyzonu najczęściej obserwowano reakcje nadwrażliwości. Ich nasilenie waha się od łagodnych objawów skórnych po ciężkie reakcje układowe, w tym wstrząs anafilaktyczny. Objawami reakcji nadwrażliwości mogą być zaczerwienienie, wysypka, pokrzywka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, tachykardia, hipotensja lub duszność.

U kobiet z nadwrażliwością na inne leki lub z alergicznymi stanami w wywiadzie ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości podczas przyjmowania tolperyzonu jest wyższe.

Należy zalecać pacjentom czujność wobec możliwych objawów alergii. Pacjentów należy poinformować, że w przypadku wystąpienia objawów alergii należy natychmiast przerwać przyjmowanie tolperyzonu i bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Po przypadku nadwrażliwości na tolperyzon ponowne stosowanie tego leku jest przeciwwskazane.

Lek zawiera monohydrat laktozy. Nie należy stosować tego leku u pacjentów z takimi rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami jak nietolerancja galaktozy, całkowity niedobór laktoazy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że tolperyzon nie wykazuje działania teratogennego.

Z uwagi na brak istotnych danych klinicznych dotyczących stosowania tego leku, Midokalm nie powinien być stosowany w okresie ciąży.

Ponieważ nie wiadomo, czy tolperyzon przenika do mleka matki, stosowanie Midokalmu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ze względu na możliwość wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, senność, zaburzenia uwagi, napady padaczki, nieostre widzenie, należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować po posiłku, popijając 1 szklanką wody. Niewystarczające przyjęcie pokarmu może zmniejszyć biodostępność tolperyzonu.

Dorośli: w zależności od indywidualnego zapotrzebowania i tolerancji – 150–450 mg na dobę w 3 dawkach.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Doświadczenie stosowania leku u pacjentów z uszkodzeniem nerek jest ograniczone; u tych chorych obserwowano wyższą częstość działań niepożądanych. W związku z tym przy umiarkowanym uszkodzeniu nerek zaleca się indywidualne dobrać dawkę pod ścisłym nadzorem stanu pacjenta i kontrolą czynności nerek. Przy ciężkim uszkodzeniu nerek stosowanie tolperyzonu nie jest zalecane.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Doświadczenie stosowania leku u pacjentów z uszkodzeniem wątroby jest ograniczone; u tych chorych obserwowano wyższą częstość działań niepożądanych. W związku z tym przy umiarkowanym uszkodzeniu wątroby zaleca się indywidualne dobrać dawkę pod ścisłym nadzorem stanu pacjenta i kontrolą czynności wątroby. Przy ciężkim uszkodzeniu wątroby stosowanie tolperyzonu nie jest zalecane.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania tolperyzonu u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania tolperyzonu są ograniczone.

Objawy przedawkowania mogą obejmować senność, objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu), tachykardię, nadciśnienie tętnicze, bradykinezę oraz zawroty głowy. W ciężkich przypadkach zgłaszano drgawki, osłabienie oddychania, apnię i śpiączkę.

Dla tolperyzonu nie istnieje specyficzny antydot. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe.

Niepożądane działania.

Profil bezpieczeństwa tabletek zawierających tolperyzon oparto na danych dotyczących ponad 12000 pacjentów. Zgodnie z tymi danymi najczęściej występującymi niepożądanymi działaniami były zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia przewodu pokarmowego oraz zaburzenia ogólne.

Dane z obserwacji pogwarancyjnej wskazują, że około 50–60 % przypadków niepożądanych działań związanych z przyjmowaniem tolperyzonu stanowią reakcje nadwrażliwości. Większość tych reakcji była niepoważna i ustępowała samorzutnie. Reakcje nadwrażliwości stanowiące zagrożenie dla życia pojawiały się pojedynczo.

Niepożądane działania są wymienione według klas narządów i układów zgodnie z Medycznym Słownikiem działalności regulacyjnej MedDRA, przy użyciu definicji częstości MedDRA: rzadkie (≥ 1/1000, < 1/100), pojedyncze (≥ 1/10000, <1/1000), bardzo rzadkie (<1/10000), nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie.

po 10 tabletów w blistrze; po 3 blistery w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Gedeon Richter”.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

H-1103, Будapeszt, ul. Demréi 19–21, Węgry.