MEBIFON®

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku MEBIFON® (MEBIFON®)

Skład:

substancja czynna: mebifon;

1 ml roztworu zawiera mebifonu 15 mg;

substancje pomocnicze: chloro sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwnowotworowe. Kod ATC L01X X.

Środki wpływające na strukturę i mineralizację kości. Kod ATC M05B A.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek z grupy bisfosfonianów, strukturalny analog naturalnego pirofosforanu. Mebifon® skutecznie hamuje destrukcję kości oraz wykazuje działanie przeciwnowotworowe i wyraźne działanie przeciwbólowe (ból kości zmniejsza się lub ustępuje), poprawia ogólny stan i aktywność fizyczną chorych. Mebifon® normalizuje poziom jonów wapnia w osoczu u chorych na raka piersi oraz inne nowotwory – nerek, płuc, gruczołu krokowego, na czerniaka z przerzutami do kości i choroby limfoproliferacyjne z zaangażowaniem kości.

Mebifon® nie hamuje układu krwiotwórczego, nie wpływa na immunogenezę ani odpowiedź immunologiczną. U części chorych obserwuje się stymulację krwiotwórczości. Może nieznacznie zmieniać parametry układu krzepnięcia i fibrynolizy. W trakcie leczenia mogą występować nieznaczne, rozproszone zmiany mięśnia sercowego. Mebifon® nie wpływa na stan narządów oddechowych ani funkcję wątroby.

Farmakokinetyka.

Lek nie ulega metabolizmowi w organizmie. Wydalany praktycznie w niezmienionej postaci z moczem i kałem, ma zdolność do gromadzenia się w tkankach odpornościowo czynnych (tymus, śledziona). Okres półwydalenia wynosi 6 godzin.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Złośliwe nowotwory piersi, gruczołu krokowego i płuc z przerzutami do kości; hiperkalcemia spowodowana nowotworami złośliwymi; czerniak, choroby limfoproliferacyjne z zaangażowaniem kości.

Przeciwwskazania.

Indywidualna podwyższona wrażliwość na bisfosfoniany i inne składniki leku, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego w wywiadzie (nie wcześniej niż 6 miesięcy przed rozpoczęciem terapii), dekompensowana niewydolność serca, aktywny gruźlica, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i nerek, poziom płytek krwi poniżej 100×10⁹/l.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie należy stosować Mebifon® jednocześnie z innymi bisfosfonianami.

W przypadku współczesnego stosowania Mebifonu® z pochodnymi platyny, ze względu na możliwość nasilenia działania nefrotoksycznego, konieczna jest kontrola funkcji nerek (poziom kreatyniny w surowicy krwi itp.).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Przed podaniem Mebifonu® należy upewnić się o odpowiednim nawodnieniu wszystkich pacjentów, w tym pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek. Należy unikać hiperhydratacji u pacjentów z ryzykiem niewydolności serca. Standardowe parametry metaboliczne związane z hiperkalcemią, takie jak stężenia wapnia, fosforanów i magnezu, należy dokładnie kontrolować po rozpoczęciu terapii.

Pacjenci przyjmujący Mebifon® nie powinni jednocześnie stosować innych bisfosfonianów.

Ze względu na możliwy wpływ bisfosfonianów na funkcję nerek, w związku z brakiem rozbudowanych danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, podawanie Mebifonu® tym pacjentom nie jest zalecane.

Naruszenie funkcji nerek

W przypadku decydowania o podawaniu mebifonu pacjentom z hiperkalcemią spowodowaną nowotworem złośliwym na tle zaburzeń funkcji nerek, należy ocenić stan pacjenta i ustalić, czy potencjalna korzyść z leczenia przeważa nad możliwym ryzykiem.

Zgłaszano przypadki zaburzeń funkcji nerek podczas stosowania bisfosfonianów.

Czynniki zwiększające ryzyko zaburzeń funkcji nerek obejmują: odwodnienie, istniejące zaburzenia czynności nerek, wielokrotne cykle stosowania bisfosfonianów, stosowanie leków nefrotoksycznych lub przeprowadzanie infuzji w krótszym czasie niż zalecany.

Przed zastosowaniem leku należy ocenić stężenie kreatyniny we krwi.

Nekroza żuchwy

O przypadkach nekrozy żuchwy zgłaszano u pacjentów z chorobami nowotworowymi, którzy otrzymywali w ramach terapii bisfosfoniany. Większość z tych pacjentów otrzymywała również chemioterapię i kortykosteroidy.

Większość zarejestrowanych przypadków była związana z zabiegami stomatologicznymi, takimi jak ekstrakcja zęba. Większość z tych pacjentów wykazywała objawy lokalnej infekcji, w tym osteomielit.

Doświadczenie pogwarancyjne i dane literaturowe wskazują na zależność częstości występowania nekrozy żuchwy od typu nowotworu (rozprzestrzeniony rak piersi, czerniak złośliwy) oraz stanu stomatologicznego (ekstrakcja zębów, choroby przyzębia, urazy lokalne, w tym urazy spowodowane nieprawidłowo dopasowanymi protezami).

Badanie stomatologiczne z odpowiednimi działaniami profilaktycznymi powinno być przeprowadzone przed rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami u pacjentów z odpowiednimi czynnikami ryzyka (np. nowotwór, chemioterapia, leczenie kortykosteroidami, brak higieny jamy ustnej).

Podczas leczenia bisfosfonianami ci pacjenci, o ile to możliwe, powinni unikać inwazyjnych zabiegów stomatologicznych. U pacjentów, u których podczas leczenia bisfosfonianami rozwinęła się nekroza żuchwy, zabiegi stomatologiczne mogą pogorszyć stan.

Atypowe złamanie kości udowej

Zanotowano atypowe podtrochanterowe i diafizaryczne złamania kości udowej podczas terapii bisfosfonianami, przede wszystkim u pacjentów leczonych przez dłuższy czas z powodu osteoporozy. Te złamania poprzeczne i krótkie ukośne mogą występować w dowolnym miejscu wzdłuż kości udowej między małym trochanterem a nadmyślimkiem. Złamania te pojawiają się po minimalnym urazie lub bez niego, a niektórzy pacjenci odczuwają ból w udzie lub w pachwinie, który często wiąże się z objawami rentgenologicznymi złamania stresowego, kilka tygodni lub miesięcy przed zaistnieniem złamania kości udowej. Złamania są często dwustronne, dlatego u pacjentów otrzymujących terapię bisfosfonianami, u których wystąpiło złamanie kości udowej, należy przebadać drugą kość udową. Zgłaszano również przypadki długotrwałego gojenia takich złamań. Na podstawie indywidualnej oceny ryzyka i korzyści należy rozważyć możliwość przerwania terapii bisfosfonianami u pacjentów z podejrzeniem atypowych złamań kości udowej.

Podczas leczenia bisfosfonianami pacjenci powinni powiadomić lekarza o wystąpieniu jakiegokolwiek bólu w miednicy, pachwinie lub udzie, a każdego pacjenta z takimi objawami należy przebadać pod kątem niepełnego złamania kości udowej.

Ból mięśniowo-szkieletowy

Podczas badań pogwarancyjnych zgłaszano silny, czasem inwalidzujący ból kości, stawów i/lub mięśni u pacjentów stosujących bisfosfoniany. Takie doniesienia były pojedyncze. Czas wystąpienia takiego bólu może wahać się od jednego dnia do kilku miesięcy od rozpoczęcia leczenia. U większości pacjentów po przerwaniu leczenia nasilenie objawów malało. U tej grupie pacjentów obserwowano nawroty objawów, jeśli leczenie zostało wznowione tym samym lekiem lub innymi bisfosfonianami.

Stosowanie Mebifonu® w okresie pooperacyjnym w celu adiuwantowym nie obciąża ogólnego stanu chorego i zmniejsza hematotoksyczność chemioterapii.

Ten lek zawiera 5,42 mmol (czyli 124,6 mg)/dawkę sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety ograniczającej spożycie sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie stosować w czasie ciąży ani karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Ze względu na możliwe działania niepożądane należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

W zależności od wskazań Mebifon® może być stosowany jako monoterapia lub w ramach schematów chemioterapii przeciwnowotworowej w nowotworach złośliwych, przy czym dawki pojedyncze i kuracyjne Mebifonu® się nie zmieniają.

Mebifon® należy podawać dorosłym dożylnie kroplowo w dawce 300 mg (1 ampułka) w 200 ml 0,9 % roztworu chlorowodoru sodu 1 raz na dobę. Ten roztwór należy podawać przez 30–40 minut.

Cykl leczenia – 5 dni, dawka cyklowa – 1,5 g. Liczba cykli – od 1 do 6, w zależności od przebiegu choroby, schematu i skuteczności leczenia. Odstęp między cyklami – nie mniej niż 3 tygodnie.

Dzieci. Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Podanie leku w dawkach przekraczających zalecane, szczególnie przy szybkim wstrzykiwaniu, może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, hipokalcemii. W takim przypadku podaje się 10–40 ml 10 % roztworu glukonianu wapnia lub chlorku wapnia (w zależności od ciężkości przedawkowania), stosuje się środki wspierające oddychanie i hemodynamikę, leczenie objawowe. W przypadku ciężkiego zatrucia i niewystarczającej skuteczności wyżej wymienionych środków wskazany jest hemodializa.

Niepożądane działania.

W pojedynczych przypadkach – zaburzenia rytmu (migotanie i trzepotanie przedsionków), zwiększone krzepnięcie krwi, obniżenie zawartości płytek krwi w ciągu doby po pierwszym podaniu leku, w niektórych przypadkach – nieznaczny wzrost zawartości kreatyniny w osoczu. Reakcje alergiczne, świąd.

Poniżej wymienione niepożądane działania występują przy stosowaniu leków z grupy bisfosfonianów, dlatego nie można wykluczyć możliwości wystąpienia tych niepożądanych działań przy stosowaniu Mebifonu®.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: anemia, trombocytopenia, leukopenia.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, parestezje.

Ze strony psychiki: niepokój, dezorientacja.

Ze strony narządów wzroku: zapalenie spojówek, zapalenie tuniczki naczyniowej oka, zapalenie twardówki, zapalenie nadtwardówki.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, anoreksja, biegunka, zaparcia, ból brzucha, dyspepsja.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: duszność, skurcz oskrzeli.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: świąd, wysypka.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: ból kości, mięsaki, artrologia, ból ogólny, skurcze mięśni, martwica kości żuchwy, nietypowe złamania kości udowej.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu (migotanie i trzepotanie przedsionków).

Ze strony nerek i układu moczowego: ostra niewydolność nerek, hematuria.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: gorączka, stan podobny do grypy (w tym zwiększona zmęczalność, dreszcze, niedyspozycja, uczucie gorąca).

Wskaźniki laboratoryjne: hipofosfatemia, wzrost stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, hipokalcemia, hipomagnezemia, hipokaliemia, rzadko – hiperkaliemia, hiperkaliemia.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

20 ml w ampułce. Po 5 lub 10 ampułek w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kyryliwska 74.