MAIKLAV

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Maiklav (MYCLAV)

Skład:

substancje czynne: amoxicilline, clavulanic acid;

5 ml zawiesiny zawiera amoksycylinę 125 mg (w postaci trihydrażu amoksycyliny) oraz kwas klawulanowy 31,25 mg (w postaci klawulanianu potasu);

substancje pomocnicze: dwutlenek krzemu, guma ksantanowa, hydroksypropylo-metyloceluloza (hypromelosa), dwutlenek krzemu bezwodny koloidalny, kwas bursztynowy, aspartam (E 951), aromatyzator pomarańczowy suchy 0471034, aromatyzator malinowy 0473005.

Postać farmaceutyczna. Proszek do zawiesiny doustnej.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: sypki proszek od białego do prawie białego. Po przygotowaniu zawiesina ma barwę od białej do prawie białej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Amoksycylina i inhibitor enzymu. Kod ATC J01C R02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Maiklav to kombinacja amoksycyliny, antybiotyku z grupy penicylin o szerokim zakresie działania przeciwbakteryjnego, oraz kwasu klawulanowego, nieodwracalnego inhibitora β-laktamaz, który tworzy niereaktywny kompleks z enzymami i chroni amoksycylinę przed rozkładem. Kwas klawulanowy wykazuje słabe działanie przeciwbakteryjne i nie wpływa na mechanizm działania amoksycyliny. Ponieważ kwas klawulanowy hamuje β-laktamazy, które zazwyczaj inaktywują amoksycylinę, kombinacja amoksycyliny i kwasu klawulanowego jest skuteczna wobec wielu mikroorganizmów wytwarzających β-laktamazy, opornych na amoksycylinę.

Kombinacja ta jest aktywna in vitro oraz w przypadku infekcji klinicznych wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, wytwarzających i nie wytwarzających penicylinazy:

• bakterie Gram-dodatnie beztlenowe: wrażliwe na penicylinę szczepy Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, wrażliwe na metycylinę szczepy Staphylococcus aureus, Listeria spp., Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Corynebacterium spp.;
• bakterie Gram-dodatnie beztlenowe: Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens, Actinomyces israelli;
• bakterie Gram-ujemne tlenowe: Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Escherichia coli, Klebsiella spp., Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Pasteurella multocida, Salmonella spp., Shigella spp., Vibrio cholerae, Helicobacter pylori, Bordetella pertussis;
• bakterie Gram-ujemne beztlenowe: Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Prevotella spp..

Na lek Maiklav oporne są Pseudomonas aeruginosa, szczepy Staphylococcus aureus oporne na metycylinę, Legionella spp., Chlamydia spp., Mycoplasma spp.

Farmakokinetyka.

Podstawowe właściwości farmakokinetyczne amoksycyliny i kwasu klawulanowego są podobne. Oba składniki są dobrze wchłaniane po doustnym podaniu; jedzenie nie wpływa na stopień wchłaniania. Maksymalne stężenia w surowicy osiągane są około 1–2 godziny po przyjęciu leku. Oba składniki charakteryzują się dużym objętością rozprowadzenia w płynach i tkankach organizmu (płuca, wydzielina ucha środkowego, sekret zatok szczękowych, sekret zatok nosowych, płyn opłucnowy i otrzewnowy, gruczoł prostaty, migdałki, plwocina, sekret oskrzelowy, wątroba, pęcherz żółciowy, macica, jajniki, płyn stawowy). Amoksycylina i kwas klawulanowy nie przenikają przez barierę krew-mózg przy niezapalonych oponach mózgowych.

Oba składniki przenikają przez barierę łożyskową i występują w niewielkich ilościach w mleku matki.

Amoksycylina i kwas klawulanowy charakteryzują się niskim wiązaniem z białkami osocza.

Obydwa składniki są wydalane z moczem; amoksycylina ulega metabolizmowi w 10–20%, natomiast kwas klawulanowy – niemal w 50%. Niewielka część może być wydalana przez przewód pokarmowy i płuca. Okres półtrwania amoksycyliny i kwasu klawulanowego wynosi 1–1,5 godziny, który odpowiednio wzrasta do 7,5 godziny i 4,5 godziny u chorych z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek. Obie substancje są dobrze usuwane podczas hemodializy, natomiast nieznacznie – podczas dializy otrzewnowej.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie infekcji bakteryjnych wywołanych drobnoustrojami wrażliwymi na lek, takimi jak:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok (potwierdzone);
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• potwierdzona zaostrzona przewlekła choroba oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• zapalenia pęcherza moczowego;
• zapalenia nerek;
• infekcje skóry i tkanek miękkich, w tym cellulitis, ugryzienia zwierząt, ciężkie ropnie zęba z rozszerzonym cellulitis;
• infekcje kości i stawów, w tym osteomyelitis.

Przy przepisywaniu leków przeciwbakteryjnych należy przestrzegać zasad ich właściwego stosowania.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku, na którejkolwiek antybiotyk z grupy penicylin.

W wywiadzie występowanie ciężkich reakcji nadwrażliwości (w tym anafilaksji) związanych ze stosowaniem innych środków β-laktamowych (w tym cephalosporyn, karbapenemów lub monobaktamów).

W wywiadzie występowanie żółtaczki lub zaburzeń funkcji wątroby związanych ze stosowaniem amoksycyliny/klawulanianu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Maiklav nie należy stosować jednocześnie z chemioterapeutykami/antybiotykami o działaniu bakteriostatycznym (chloramfenikol, makrolidy, tetracykliny lub sulfonamidy), ponieważ in vitro przy takich kombinacjach obserwowano efekt antagonistyczny.

W przypadku jednoczesnego stosowania z allopurynolem zwiększa się ryzyko wystąpienia wysypek na skórze.

Jednoczesne stosowanie Maiklavu i metotreksatu może zwiększyć toksyczność tego ostatniego (leukopenia, trombocytopenia, powstawanie owrzodzeń skóry).

Probenecyd zmniejsza sekrecję kanalikową amoksycyliny, dlatego przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu z Maiklavem możliwe jest podwyższenie stężenia amoksycyliny we krwi. Podwyższony poziom amoksycyliny może utrzymywać się przez dłuższy czas. Nie dotyczy to kwasu klawulanowego.

Tak jak inne antybiotyki o szerokim spektrum działania, Maiklav może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych.

W niektórych przypadkach przy jednoczesnym stosowaniu Maiklavu z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi możliwe jest wydłużenie czasu protrombinowego, dlatego ich jednoczesne stosowanie wymaga ostrożności. Amoksycylina może obniżać stężenie sulfasalazyny w osoczu krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu leku z digoksyną możliwe jest zwiększenie stopnia wchłaniania tego ostatniego.

Maiklav nie należy stosować jednocześnie z disulfiramem.

Jednoczesne stosowanie allopurynolu podczas leczenia amoksycyliną zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia alergicznych reakcji skórnych. Brak danych dotyczących jednoczesnego stosowania leku Maiklav i allopurynolu.

Istnieją pojedyncze doniesienia o zwiększeniu się międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) u pacjentów leczonych acenokumarolem lub warfaryną i przyjmujących amoksycylinę. Jeżeli takie stosowanie jest konieczne, należy dokładnie monitorować czas protrombinowy lub INR, a w razie potrzeby przerwać leczenie lekiem Maiklav.

Mikofenolan miofetylu

U chorych leczonych mikofenolanem miofetylu po rozpoczęciu stosowania doustnej amoksycyliny z kwasem klawulanowym może dojść do zmniejszenia stężenia przeddozowego aktywnego metabolitu kwasu mikofenolowego o około 50%. Ta zmiana stężenia przeddozowego może nie w pełni odpowiadać zmianie całkowitego narażenia na kwas mikofenolowy.

Właściwości stosowania.

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Maiklav należy dokładnie ustalić, czy w wywiadzie pacjenta występowały reakcje nadwrażliwości na penicyliny, cephalosporyny lub inne alergeny. Ciężkie reakcje alergiczne (w tym anafilaktyczne) występują najczęściej u chorych z wywiadem nadwrażliwości na penicyliny. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych należy przerwać terapię Maiklavem i rozpocząć odpowiednią terapię alternatywną.

W przypadku, gdy udowodniono, że infekcja jest spowodowana przez mikroorganizmy wrażliwe na amoksycylinę, można przejść z kombinacji amoksycyliny/kwasu klawulanowego na samą amoksycylinę zgodnie z oficjalnymi zaleceniami.

Długotrwałe stosowanie leku może czasem prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroflory odpornoj na jego działanie. Leku nie należy stosować w leczeniu S. pneumoniae opornych na penicylinę.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub u tych, którzy otrzymywali wysokie dawki leku, mogą wystąpić napady padaczkowe.

Rozwój uogólnionej rumieniówki na początku leczenia może być objawem ostrzego uogólnionego rumienia pęcherzykowego (AGEP). W takim przypadku należy przerwać stosowanie Maiklavu, a w przyszłości jest on przeciwwskazany do podania amoksycyliny.

Maiklav należy odstawić w przypadku podejrzenia mononukleozy zakaźnej i białaczki limfocytarnej, ponieważ wystąpienie wysypki rumieniowej podczas tych chorób może być związane z przyjmowaniem amoksycyliny.

Rzadko u pacjentów przyjmujących Maiklav możliwe jest wydłużenie czasu protrombinowego. W przypadku jednoczesnego stosowania leków przeciwzakrzepowych konieczny jest odpowiedni monitoring.

Maiklav należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Niepożądane reakcje ze strony wątroby występują głównie u mężczyzn i pacjentów starszych, a ich pojawienie może być również związane z długotrwałym stosowaniem leku. Objawy choroby pojawiają się podczas lub bezpośrednio po leczeniu, ale w niektórych przypadkach mogą wystąpić kilka tygodni po jego zakończeniu. Zjawiska te są zazwyczaj odwracalne. Bardzo rzadko odnotowano przypadki śmiertelne – u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi lub u pacjentów jednoczesnie leczonych lekami o negatywnym wpływie na wątrobę.

Stosowanie antybiotyków może prowadzić do rozwoju kolitu pseudobłoniastego o różnym stopniu nasilenia. W przypadku wystąpienia ciężkiej, utrzymującej się biegunki po zastosowaniu środków przeciwbakteryjnych ważne jest wykluczenie tej patologii. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane.

W przypadku długotrwałego leczenia zalecane są regularne kontrole funkcji nerek i wątroby oraz badania hematologiczne.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować dawkę w zależności od stopnia zaburzenia. U chorych z obniżoną ilością wydzielonej moczu bardzo rzadko może wystąpić krystaluria, głównie przy podawaniu leku drogą dożyciową.

Podczas leczenia amoksycyliną w celu oznaczenia stężenia glukozy we krwi zaleca się stosowanie reakcji enzymatycznych z użyciem glukozo-utleniazy, ponieważ inne metody mogą dawać wyniki fałszywie dodatnie.

Obecność kwasu klawulanowego w leku może powodować niemianowane wiązanie IgG i albuminy z błonami erytrocytów, co może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu Coombsa.

Istnieją doniesienia o fałszywie dodatnich wynikach testów na obecność Aspergillus u pacjentów przyjmujących amoksycylinę/kwas klawulanowy.

Lek zawiera aspartam (E 951) – źródło fenyloalaniny, dlatego lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z fenyloketonurią.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych na temat działania teratogennego leku.

W jednym z badań u kobiet z przedwczesnym pęknięciem błon płodowych zastosowanie leku wiązano ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia nekrotycznego zapalenia jelita u noworodków. Należy unikać stosowania amoksycyliny/kwasu klawulanowego w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z zastosowania leku przewyższają potencjalne ryzyko.

Oba czynne składniki leku wydzielają się do mleka matki (brak informacji o wpływie kwasu klawulanowego na karmiące piersią dzieci). U niemowląt karmionych piersią możliwe jest wystąpienie biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych, dlatego karmienie piersią należy przerwać.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych mechanizmów.

Nie zaobserwowano negatywnego wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, należy jednak uwzględnić możliwość wystąpienia takiego działania niepożądanego jak zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki podano w jednostkach amoksycylina/kwas klawulanowy.

Dobierając dawkę Maiklavu należy wziąć pod uwagę:

• oczekiwane patogenne mikroorganizmy oraz ich prawdopodobną wrażliwość na substancje czynne;
• ciężkość i lokalizację infekcji;
• wiek, masę ciała i stan czynności nerek pacjenta.

W razie potrzeby należy rozważyć stosowanie alternatywnych postaci Maiklavu (np. takich, które zawierają wyższe dawki amoksycyliny i/lub inne stosunki amoksycyliny do kwasu klawulanowego).

Czas trwania terapii zależy od przebiegu choroby. Leczenia nie należy kontynuować dłużej niż przez 14 dni bez oceny stanu pacjenta.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg: stosuje się w innej postaci leku zawierającej kombinację amoksycylina/kwas klawulanowy.

Dzieci o masie ciała < 40 kg: od 20 mg/5 mg do 60 mg/15 mg na 1 kg masy ciała na dobę (przy infekcjach lekkich i średnich do ciężkich) w postaci trzech oddzielnych dawek. Maksymalna dzienna dawka leku wynosi 2400 mg/600 mg.

Dzieciom w wieku do 2 lat należy stosować dawkę nie większą niż 40 mg/10 mg/kg masy ciała na dobę.

Nie ma danych klinicznych dotyczących stosowania Maiklavu w postaci zawiesiny do leczenia dzieci poniżej 2 miesięcy życia, dlatego nie istnieją rekomendacje dotyczące dawkowania.

Ilość zawiesiny należy obliczać zgodnie z masą ciała dziecka, a nie jego wiekiem. Co 8 godzin należy podawać równe dawki leku.

Upośledzenie czynności nerek. Korekta dawki oparta jest na obliczeniu maksymalnych zalecanych dawek amoksycyliny i zależy od szybkości filtracji kłębuszkowej. U pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 30 ml/min nie jest wymagana regulacja dawki.

Dzieci o masie ciała < 40 kg

Zaburzenia funkcji wątroby. Lek należy stosować z ostrożnością. Należy regularnie kontrolować funkcję wątroby.

Sposób stosowania

W celu optymalnej absorpcji oraz zmniejszenia możliwych działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego, lek należy przyjmować na początku posiłku.

Leczenie można rozpocząć od podania leku drogą parenteralną, a następnie kontynuować w postaci doustnej.

Przygotowanie zawiesiny

Proszek znajdujący się w fiolce należy rozpuścić do uzyskania zawiesiny, zgodnie z poniższym opisem.

1. Sprawdź, czy nie doszło do wcześniejszego otwarcia kapselka fiolki.
2. Odwróć fiolkę i wstrząśnij nią, aby rozluźnić proszek.
3. Wlej do fiolki z proszkiem wodę przegotowaną aż do poziomu oznaczonego linią.
4. Zamknij fiolkę kapselkiem i wstrząsaj aż do uzyskania zawiesiny.
5. Następnie dodaj resztę wody do górnego poziomu oznaczonego linią i ponownie wstrząśnij.
6. Zawiesinę należy pozostawić na 5 minut, aby proszek całkowicie się rozproszył.
7. Zawiesinę należy dokładnie wymieszać przed każdym przyjęciem.

Do dokładnego dawkowania leku należy używać kapturka dozującego, który po każdym użyciu należy przemyć wodą.

Dzieci.

Lek w postaci zawiesiny można przepisywać dzieciom od 2. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może powodować objawy ze strony przewodu pokarmowego oraz zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej. Te zjawiska leczy się objawowo, zwracając uwagę na korektę równowagi wodno-elektrolitowej. Opisywano przypadki krystalurii, które czasem prowadziły do niewydolności nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub u osób przyjmujących wysokie dawki leku możliwe jest wystąpienie drgawek. Hemodializa jest skuteczna.

Działania niepożądane.

Infekcje i inwazje: kandydoza skóry i błon śluzowych, rozwój superinfekcji.

Ze strony układu krwiotwórczego: odwracalna leukopenia (w tym neutropenia), trombocytopenia, odwracalna agranulocytoza, anemia hemolityczna, eozynofilia, pancytopenia, mielosupresja, wydłużenie czasu krwawienia i wskaźnika protrombinowego.

Ze strony układu odpornościowego: obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja, zespół podobny do surowicy, zapalenie naczyń alergiczne.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, bezsenność, pobudzenie, odwracalna nadpobudliwość, drgawki, oponowe zapalenie opon mózgowych o niezakaźnym charakterze. Drgawki mogą występować u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub u tych, którzy przyjmują wysokie dawki leku.

Ze strony przewodu pokarmowego: biegunka, nudności, wymioty, swędzenie w okolicy odbytu, zaburzenia trawienia, ból brzucha, zapalenie jamy ustnej, kolit związany z antybiotykiem (w tym kolit hemoragiczny i kolit pseudobłoniasty), przebarwienie języka na czarny kolor, zmiana zabarwienia zębów, którą można usunąć poprzez szczotkowanie zębów.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: umiarkowany wzrost stężenia AST, ALT, dehydrogenazy mleczanowej, fosfatazy alkalicznej, zapalenie wątroby, żółtaczka cholesteryczna.

Ze strony skóry: wysypka skórna, swędzenie, pokrzywka, erytema wielopostaciowe, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, pęcherzowe zapalenie skóry o charakterze odłuszczającego, ostre ogólnikowe pustularne zapalenie skóry. W przypadku wystąpienia jakiegokolwiek zapalenia skóry alergicznego należy przerwać leczenie.

Ze strony układu moczowego: zapalenie wątrobowate, krystaluria, krwiomocz.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowaną zawiesinę przechowywać w temperaturze od 2 do 8 °C przez 7 dni, nie zamrażać.

Opakowanie.

Proszek do sporządzenia 100 ml zawiesiny w fiolce; 1 fiolka wraz z kapturkiem dozującym w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Unicem Laboratories Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Village Bhatauli Kalan, Himachal Pradesh IN – 173205, Indie.