LEWOFLOKSACYNA EURO

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA LEKU LEKARZOWEGO LEWOFLOKSACYNA EURO (LEVOFLOXACIN EURO)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 tabletka zawiera lewofloksacyny hemihydrat odpowiadający 500 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobia kukurydziana, skrobioglikolan sodu (typ A), hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, powidon, stearynian magnezu, dwutlenek tytanu (E 171), talk, polietylenoglikol 6000, tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki dwuwypukłe w kształcie kapsułki, powlekane powłoką filmową, od jasnoróżowego do różowego koloru, z ryflowaną linią po jednej stronie i gładkie z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Lewofloksacyna. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lewofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S(-) enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Lewofloksacyna jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów działa na kompleks DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika. Stopień aktywności przeciwbakteryjnej lewofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (wymierającego) (MIC (MPC)).

Mechanizm oporności. Podstawowym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje krzyżowa oporność między lewofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje krzyżowa oporność między lewofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości progowe MIC lewofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od umiarkowanie wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz warunkowo wrażliwych od opornych, przedstawiono w tabeli 1 testowania MIC (mg/l).

Tabela 1

Kliniczne wartości progowe MIC lewofloksacyny (wersja 10.0, 2020-01-01):

1. Tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych.

2. Wrażliwość zależy od wrażliwości na cyprofloksacynę.

Odporność może się różnić geograficznie i w czasie dla wybranych gatunków, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że korzyść z leku, przynajmniej przy niektórych typach infekcji, jest wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci, grupa C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe

Peptostreptococcus.

Inne

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, dla których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę*

Coagulase negative Staphylococcus spp.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe

Bacteroides fragilis.

Istotnie oporne szczepy

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium.

* Mechanizm oporności Staphylococcus aureus najprawdopodobniej obejmuje współoporność na fluorochinolony, w tym lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Lewofloksacyna po doustnym podaniu jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, osiągając stężenie maksymalne (Cmax) w ciągu 1–2 godzin. Bezpośrednia biodostępność wynosi około 99–100%.

Jedzenie praktycznie nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się leku w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściółki nabłonkowej, makrofagów alveolarnych, tkanek płuc, skóry (zawartości pęcherzyków), tkanek gruczołu krokowego oraz moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja

Lewofloksacyna ulega bardzo niewielkiej metabolizacji; metabolitami są dimetylo-lwofloksacyna oraz N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu jednej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu doustnym i dożylnej, co wskazuje na wzajemną wymienną tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Grupy pacjentów specjalnych

Pacjenci z niewydolnością nerek

Funkcja nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku zaburzeń czynności nerek wydalanie nerkowe jest opóźnione, klirens zmniejsza się, a okres półtrwania wydłuża (patrz tabela 2).

Tabela 2. Farmakokinetyka przy niewydolności nerek po jednorazowej dawce doustnej 500 mg

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z kliremsem kreatyniny.

Różnice płciowe

Odrębna analiza u pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lewofloksacyna Euro wskazana jest w leczeniu u dorosłych następujących infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na lewofloksacynę:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok;
• zaostrzenie przewlekłego obturacyjnego schorzenia płuc, w tym zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• niepowikłany zapalenie pęcherza;

(w przypadku leczenia powyższych infekcji lek stosuje się tylko wtedy, gdy nie jest możliwe zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są przepisywane jako pierwsza linia leczenia tych infekcji);

• ostre zapalenie nerek oraz powikłane infekcje dróg moczowych;

• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;

• postać płucna wąglika: profilaktyka poekspozycyjna oraz leczenie.

Lewofloksacynę w tej postaci leku (tabletki) można stosować do ukończenia cyklu terapii u pacjentów, u których stwierdzono poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną w formie roztworu do wlewu.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub którykolwiek składnik leku.

Epilepsja.

Uszkodzenie ścięgna związane z wcześniejszym stosowaniem fluorochinolonów.

Wiek dziecięcy.

Okres ciąży i karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Antacidy zawierające magnez i glin: leki zawierające sole żelaza, cynku, didanozynę.

Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z antacydami zawierającymi magnez i glin, lekami zawierającymi sole żelaza lub z didanozyną (didanozyna w buforowanej tabletce z glinem lub magnezem). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z wielowitaminami zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania.

Zalecany odstęp czasu między przyjmowaniem lewofloksacyny a wymienionymi lekami powinien wynosić co najmniej 2 godziny.

Sole wapnia minimalnie wpływają na wchłanianie lewofloksacyny.

Sukralfat.

Biodostępność lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z sukralfatem. Jeżeli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i lewofloksacynę, odstęp czasu między przyjmowaniem tych leków powinien wynosić co najmniej 2 godziny.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej między lewofloksacyną a teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny przy stosowaniu z fenbufenem jest o około 13% wyższe niż przy stosowaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna.

Probenecyd i cyklotydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 34% przy stosowaniu probenecydu i o 24% przy stosowaniu cyklotydyny. Dzięki temu oba leki mogą blokować wydzielanie kanalikowe lewofloksacyny. Jednak w badaniach statystycznie istotne różnice kinetyczne nie miały znaczenia klinicznego. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inne leki.

Farmakokinetyka lewofloksacyny nie zmienia się przy współstosowaniu z następującymi lekami: węglanem wapnia, digoksyną, glibenklamidem, ranitydyną, warfaryną.

Cyklosporyna.

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K.

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryna) nasilają się testy krzepnięcia (czas protrombinowy / międzynarodowe znormalizowane stosunki (INR)) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia.

Leki wydłużające odcinek QT.

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odcinek QT (m.in. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne), patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

Lewofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofliny, która jest głównie metabolizowana za pomocą CYP1A2, dlatego można uznać, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Przyjmowanie pokarmu.

Nie oddziałuje z posiłkiem, można przyjmować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny jednocześnie z alkoholem.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku pacjentom, którzy mieli poważne działania niepożądane w przeszłości po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Poważne, trwałe, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane.

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano trwałe (przez miesiące lub lata), powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu (w szczególności układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub symptomów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego i należy skonsultować się z lekarzem.

Aneurysm i rozwarstwienie aorty oraz zespół niedostateczności zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, oraz na zespół niedostateczności zastawek aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz przypadki niedostateczności/zwrotu dowolnej zastawki serca u pacjentów otrzymujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka oraz po rozważeniu innych dostępnych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonymi wadami zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub z chorobą zastawki serca, lub w obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla niedostateczności/zwrotu zastawki serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo
• dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wielożylasty, znany miażdżyca lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• dla niedostateczności/zwrotu zastawki serca (np. zapalenie wsierdzia zakaźne). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów równocześnie przyjmujących kortykosteroidy doustne.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego napadu duszności, nowego przyspieszenia akcji serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Odporność na metycylinę S. aureus.

W przypadku bardzo ciężkiego przebiegu zapalenia płuc wywołanego pneumokokami lewofloksacyna może nie wykazać optymalnego efektu terapeutycznego.

Infekcje szpitalne wywołane przez P. aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Metycylinoodporny Staphylococcus aureus (MRSA) jest odporny na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę, dlatego lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych przez MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy potwierdzona została wrażliwość mikroorganizmu na lewofloksacynę.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok i zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli przy odpowiedniej diagnostyce tych chorób.

Najczęstszym patogenem infekcji dróg moczowych może być Escherichia coli oporna na lewofloksacynę, co należy uwzględnić przy przepisywaniu lewofloksacyny pacjentom z chorobami dróg moczowych. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

W przypadku postaci płucnej wąglika stosowanie oparte jest na danych in vitro wrażliwości Bacillus anthracis i danych eksperymentalnych na zwierzętach, a także na ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę krajowe i/lub międzynarodowe dokumenty konsensusowe dotyczące leczenia wąglika.

Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien.

Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien (nie ograniczone do ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami i, jak donoszono, nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów przyjmujących dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u pacjentów po przeszczepach narządów i u pacjentów równocześnie leczonych kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać leczenie lekiem i należy rozważyć leczenie alternatywne. Uszkodzoną kończynę (kończyny) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Miozmy.

Zgłaszano przypadki miozmii u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko wystąpienia miozmii zwiększa się u pacjentów w podeszłym wieku i u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie została skorygowana zgodnie z klirensem kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym pojawieniu się objawów miozmii i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile.

Diareę, szczególnie ciężką, trwałą lub z domieszką krwi podczas lub po leczeniu (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia) lewofloksacyną, może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile (CDAD). CDAD może różnić się nasileniem od łagodnego do stanu zagrażającego życiu; najcięższą postacią jest kolit pseudobłoniasty. W przypadku podejrzenia kolitu pseudobłoniastego należy natychmiast odstawić lewofloksacynę i bez zwłoki rozpocząć leczenie objawowe i specyficzne (np. wancomycyną). W takiej sytuacji przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę jelit.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych.

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki.

Tak jak inne chinolony, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, np. z istniejącymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, przy jednoczesnej terapii fenbufenem i podobnymi mu niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), takimi jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych należy przerwać leczenie lewofloksacyną.

Niedobór glukozo-6-fosfodehydrogenazy.

Pacjenci z utajoną lub wyraźną niską aktywnością glukozo-6-fosfodehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych, jeśli są leczeni lekami przeciwbakteryjnymi z grupy chinolonów. Dlatego tym pacjentom należy stosować lewofloksacynę ostrożnie i monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Niewydolność nerek.

Lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dlatego pacjentom z niewydolnością nerek wymagana jest korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości.

Lewofloksacyna może od czasu do czasu powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny), nawet po pierwszym zastosowaniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy odstawić lewofloksacynę, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje pęcherzykowe.

Ciężkie działania niepożądane skórne (SCARs), w tym toksyczny zespół martwicy nabłonka (TEN: znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy przepisywaniu lewofloksacyny pacjenta należy poinformować o możliwych objawach i symptomach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować ich występowanie. W przypadku pojawienia się objawów i symptomów wskazujących na takie reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta wystąpiły ciężkie działania niepożądane skórne, takie jak toksyczny zespół martwicy nabłonka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) lub zespół DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, leczenie lewofloksacyną u tego pacjenta nigdy nie powinno być powtarzane w przyszłości.

Zmiany poziomu glukozy we krwi.

Tak jak przy stosowaniu wszystkich chinolonów, zgłaszano przypadki zaburzeń poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hipoglikemii i hiperglikemii, obserwowane zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą lekami obniżającymi poziom cukru (np. glibenklamid) lub insuliną. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jeśli pacjent zgłasza zaburzenia poziomu glukozy we krwi, leczenie należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywną terapię antybakteryjną lekami nie zawierającymi fluorochinolonów.

Reakcje fotouczulenia.

Podczas leczenia lewofloksacyną zgłaszano przypadki reakcji fotouczulenia.

W celu zapobiegania reakcjom fotouczulenia pacjentom przyjmującym lewofloksacynę należy unikać ekspozycji na promieniowanie słoneczne i promienie UV (lampy sztucznego promieniowania UV, solarium) ze względu na możliwą fotosensybilizację podczas przyjmowania lewofloksacyny lub w ciągu 48 godzin po zakończeniu jej stosowania.

U pacjentów przyjmujących antagonistów witaminy K należy monitorować parametry krzepnięcia krwi przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny i antagonistów witaminy K (warfaryna) ze względu na potencjalne ryzyko zwiększenia wskaźników krzepnięcia krwi (INR/aPTT) i/lub krwawienia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne.

U pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę, zgłaszano występowanie reakcji psychicznych. W bardzo rzadkich przypadkach prowadziły one do myśli samobójczych i samozniszczeniowego zachowania, czasem nawet po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia tych reakcji należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT.

Podczas stosowania fluorochinolonów zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, przy zaburzeniach równowagi elektrolitów (hipokaliemia, hipomagnezemia), zespole wrodzonego lub nabytego wydłużenia odcinka QT, chorobach serca (niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia), jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odcinek QT (w tym leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, trójcyklicznych leków przeciwdziałających depresji, makrolidów, leków przeciwwstrząsowych). Pacjenci w podeszłym wieku i młodsze kobiety są bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki”, „Przedawkowanie”, „Działania niepożądane”).

Neuropatie obwodowe.

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezy, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci leczeni lekiem powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe.

Podczas stosowania lewofloksacyny odnotowano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby z końcowym skutkiem śmiertelnym, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy i symptomy choroby wątroby, takie jak brak apetytu, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis.

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji u pacjentów z miastenią gravis stosowanie fluorochinolonów wiązano z poważnymi działaniami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi interwencji wspomagającej oddychanie. Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku.

W przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku lub innych objawów dotyczących oczu należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz sekcje „Działania niepożądane”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów”).

Superinfekcja.

Podczas stosowania lewofloksacyny, szczególnie długotrwałego, możliwe jest rozwinięcie się infekcji oportunistycznych i wzrostu mikroorganizmów odpornych. W przypadku rozwoju infekcji wtórnej należy podjąć odpowiednie działania.

Badania laboratoryjne.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczność potwierdzenia dodatnich wyników bardziej specyficznymi metodami.

Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego może wystąpić fałszywie ujemny wynik podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Stosowanie lewofloksacyny u ludzi opiera się na danych o wrażliwości Bacillus anthracis uzyskanych in vitro na zwierzętach doświadczalnych oraz na ograniczonych danych dotyczących ludzi. Lekarz powinien korzystać z krajowych i międzynarodowych wytycznych dotyczących leczenia wąglika.

Ostre zapalenie trzustki.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentom, którzy odczuwają nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub wymioty, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny; w przypadku potwierdzenia rozpoznania lewofloksacyny nie należy ponownie stosować. Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia układu krwiotwórczego.

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do uszkodzenia szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń krwi należy monitorować parametry krwi. W przypadku odchyleń od normy należy rozważyć możliwość przerwania leczenia lewofloksacyną.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u ciężarnych kobiet są ograniczone.

Ze względu na brak badań u ludzi i możliwą szkodliwość chinolonów dla chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lewofloksacyna jest przeciwwskazana w ciąży i u kobiet karmiących piersią. Jeśli podczas leczenia lekiem nastąpiła ciąża, należy o tym powiadomić lekarza.

Karmienie piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania lewofloksacyny do mleka matki, choć inne fluorochinolony wydzielają się do mleka matki. Ze względu na brak badań u ludzi i możliwą szkodliwość fluorochinolonów dla chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lewofloksacyny nie należy przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Fertylność. Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/obrzot, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki

Tabletki przyjmować 1–2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji oraz wrażliwości przypuszczalnego patogenu. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby i nie powinien przekraczać 14 dni. Zaleca się kontynuowanie leczenia przez co najmniej 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzeniu mikrobiologicznym eliminacji patogenu.

Tabletki należy połykać, nie żując, wypijając wystarczającą ilość płynu. Stosować niezależnie od przyjmowania posiłków. Na tabletce znajduje się linia podziału ułatwiająca podzielenie jej na części w razie potrzeby.

Preparat należy stosować co najmniej 2 godziny przed lub po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, leków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (tylko formy zawierające glin lub magnez w środkach buforujących) oraz sukralfatu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Tabela 2

Zalecane dawkowanie dla dorosłych pacjentów z normalną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min

Grupy szczególne

Tabela 3

Dozowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie oparciowej (PAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalana głównie z moczem.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeżeli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (zob. punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»: Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien, wydłużenie odcinka QT).

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci, ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej (zob. punkt «Przeciwwskazania»).

Nadmierna dawka.

Objawy: dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości oraz napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje, drżenie, nudności, erozje błon śluzowych, wydłużenie odcinka QT.

Leczenie: terapia objawowa. Biorąc pod uwagę możliwość wydłużenia odcinka QT, należy prowadzić monitorowanie parametrów EKG. W przypadku wyraźnego przedawkowania należy przeprowadzić przemywanie żołądka. W celu ochrony błony śluzowej żołądka można stosować leki przeciwwskazowe. Hemodializa, w tym dializa oparciowa oraz przewlekła ambulatoryjna dializa oparciowa, są nieskuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieje specyficzny antydotum.

Efekty uboczne.

Częstotliwość działań niepożądanych określono według następujących kryteriów: bardzo często (>1/10), często (od >1/100 do <1/10), nieczęsto (od >1/1000 do <1/100), rzadko (od >1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (>1/10000), częstotliwość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Zakażenia i inwazje:

niewiele: infekcje grzybicze, w tym grzyby rodzaju Candida, proliferacja innych mikroorganizmów opornych, zaburzenia normalnej mikroflory jelitowej oraz rozwój infekcji wtórnej.

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego:

niewiele: leukopenia, eozynofilia;

rzadko: trombocytopenia, neutropenia;

częstotliwość nieznana: zaburzenia funkcji szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko: obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”);

częstotliwość nieznana: szok anafilaktyczny/anafilaktyczny (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

niewiele: anoreksja;

rzadko: hipoglikemia, głównie u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”);

częstotliwość nieznana: hiperglikemia, śpiączka hipoglikemiczna (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zaburzenia psychiczne*:

często: bezsenność;

niewiele: niepokój, pobudzenie, stany lękowe, dezorientacja, pobudzenie nerwowe;

rzadko: reakcje psychotyczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, pobudzenie, nietypowe sny, noce strachu, delirium;

częstotliwość nieznana: reakcje psychotyczne z zachowaniami samozniszczycielskimi, w tym myśli lub działania samobójcze, mania (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zaburzenia układu nerwowego*:

często: ból głowy, zawroty głowy;

niewiele: senność, drżenie, dysgezja (subiektywne zaburzenia smaku);

rzadko: drgawki (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania stosowania”), parestezje, zaburzenia pamięci;

częstotliwość nieznana: obwodowa czuciowa lub czucio-ruchowa neuropatia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), zaburzenia węchu (parosmia), w tym anosmia (brak węchu), dyskineza (zaburzenia koordynacji ruchów), zaburzenia pozapiramidowe, agewzja, omdlenie (syncope), łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, mioklonus.

Zaburzenia narządu wzroku*:

rzadko: zaburzenia wzroku, takie jak zamazany widok, nieostre widzenie (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”);

częstotliwość nieznana: tymczasowa utrata wzroku, zapalenie uwea (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi*:

niewiele: zawroty głowy;

rzadko: szumy w uszach;

częstotliwość nieznana: utrata słuchu, zaburzenia słuchu.

Zaburzenia serca**:

rzadko: tachykardia, uczucie przyspieszonego serca;

częstotliwość nieznana: tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca; arytmia komorowa typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT); wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania”: Wydłużenie odcinka QT oraz „Przedawkowanie”).

Zaburzenia naczyniowe**:

rzadko: hipotensja tętnicza.

Zaburzenia układu oddechowego:

niewiele: duszność (dyspnée);

częstotliwość nieznana: skurcz oskrzeli, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Zaburzenia przewodu pokarmowego:

często: biegunka, wymioty, nudności;

niewiele: ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia/brzuszne wzdęcia, zaparcia;

częstotliwość nieznana: biegunka krwawa, która może wskazywać na enterokolit, w tym kolit pseudomembranozny (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); zapalenie trzustki.

Zaburzenia hepatobilinarne:

często: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP);

niewiele: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi;

częstotliwość nieznana: żółtaczka oraz ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby (czasem śmiertelne), głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnychb:

rzadko: wyprysk lekowy z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołem DRESS), lokalizowany wyprysk skórny wywołany lekami;

niewiele: wysypka, swędzenie, pokrzywka, hiperhidroza;

częstotliwość nieznana: toksyczny epidermalny nekroliz (zespołu Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, reakcje fotouczulenia (patrz „Szczególne wskazania stosowania”); zapalenie naczyń z leukoklastycznym, stomatyt, hiperpigmentacja skóry.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*:

niewiele: artralgia, miotalgia;

rzadko: uszkodzenia ścięgien (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), w tym ich zapalenie (tendynity) (np. ścięgna Achillesa); osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z miastenią (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

częstotliwość nieznana: rabdomioliza, pęknięcie ścięgna (np. Achillesa: patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), pęknięcie więzadeł, pęknięcie mięśni, zapalenie stawów.

Zaburzenia nerek i układu moczowego:

niewiele: podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy;

rzadko: ostra niewydolność nerek (np. w wyniku nefrytu śródmiąższowego).

Zaburzenia endokrynologiczne:

rzadko: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Zaburzenia ogólne*:

niewiele: osłabienie;

rzadko: podwyższenie temperatury ciała (piresja);

częstotliwość nieznana: ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

aReakcje anafilaktyczne i anafilaktyczne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

bReakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

Inne niepożądane działania związane z podawaniem fluorochinolonów obejmują:

• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

*Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (do miesięcy lub lat), poważnych, inwalidzujących i potencjalnie nieodwracalnych reakcji na leki, obejmujących kilka, czasem wielu układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak tendynity, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, w niektórych przypadkach donoszono o neuropatiach związanych z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od wcześniejszych czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); donoszono również o niepokoju, myślach samobójczych, atakach paniki, neuralgii i zaburzeniach koncentracji uwagi jako potencjalnych aspektach długotrwałych i inwalidzujących działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony.

**U pacjentów otrzymujących fluorochinolony donoszono o przypadkach aneurysmatycznych i rozwarstwienia aorty, czasem powikłanych pęknięciem (w tym przypadkach śmiertelnych), oraz o regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 5 tabletek w blisterze; po 1 lub po 2 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

FDS Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

L-121B, Faza III/A, Verną Industrial Estate, Verną, Salset, Goa - 403 722, Indie.