INFLAMIN

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU INFLAMIN (INFLAMIN)

Skład:

substancja czynna: meloxicam;

1 dawka zawiera 15 mg meloxicamu;

substancja pomocnicza: tłuszcz stały.

Postać farmaceutyczna. Środki doodbytnicze.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: środki doodbytnicze w kolorze jasnożółtym z zielonkawym odcieniem, w kształcie kulistym. Dopuszczalne jest występowanie nalotu na powierzchni środka doodbytniczego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe o działaniu przeciwzapalnym i przeciwrzumatycznym.

Kod ATX M01A C06.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Inflamin to niesteroidowy lek przeciww zapalny z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Inflamin charakteryzuje się wysoką aktywnością przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Ogólny mechanizm opisanych efektów może polegać na zdolności Inflaminu do hamowania biosyntezy prostaglandyn – mediatorów stanu zapalnego.

Bezpieczniejszy mechanizm działania Inflaminu wiąże się z selektywnym hamowaniem cyklooksygenazy-2 (COX-2) w porównaniu do cyklooksygenazy-1 (COX-1). Efekt terapeutyczny leków przeciww zapalnych niesteroidowych (NLPZ) wiąże się z hamowaniem syntezy COX-2, natomiast hamowanie COX-1 prowadzi do działań niepożądanych ze strony żołądka i nerek.

Selektywność hamowania COX-2 przez meloksykam została potwierdzona przez wielu badaczy zarówno in vitro, jak i ex vivo. Inflamin (15 mg) głównie hamuje COX-2 ex vivo, co potwierdza większe hamowanie produkcji PGE2 w odpowiedzi na stymulację lipopolisacharydem w porównaniu do produkcji tromboksanu we krwi skrzepniętej (COX-1). Te efekty są zależne od dawki. Inflamin nie wpływa na agregację płytek krwi ani na czas krwawienia przy stosowaniu zalecanych dawek ex vivo, natomiast indometacyna, diklofenak, ibuprofen i naproksen znacząco hamują agregację płytek krwi i wydłużają czas krwawienia.

Badania kliniczne wykazały niską częstość występowania niepożądanych zjawisk ze strony przewodu pokarmowego (przebicia, owrzodzenia i krwawienia) przy stosowaniu zalecanych dawek meloksykamu w porównaniu do standardowych dawek innych NLPZ.

Farmakokinetyka.

Meloksykam jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego, co odzwierciedla się w wysokiej bio dostępności absolutnej (89%).

Wykazano bioekwiwalentność supozycji w stosunku do kapsułek. Po zastosowaniu jednego supozycji maksymalne stężenie meloksykamu w osoczu osiągane jest po 5–6 godzinach.

Stabilne stężenia osiągane są w ciągu 3–5 dnia.

Jednorazowe podanie dobowej dawki prowadzi do stężenia leku w osoczu z niewielkimi wahaniem między punktem szczytowym a najniższym w zakresie 0,8–2 μg/ml dla dawki 15 mg (Cmin i Cmax w stanie równowagi stężenia).

Maksymalne stężenie równowagi stężenia w osoczu po zastosowaniu supozycji osiągane jest po około 5 godzinach.

Leczenie ciągłe przez dłuższy okres (np. 6 miesięcy) nie prowadziło do zmian parametrów farmakokinetycznych w porównaniu z parametrami po 2 tygodniach stosowania meloksykamu w dawce 15 mg na dobę. Jakiekolwiek zmiany są również mało prawdopodobne przy leczeniu dłuższym niż 6 miesięcy.

Rozkład. W osoczu ponad 99% leku wiąże się z białkami osocza krwi (głównie z albuminą). Meloksykam przenika do płynu synowialnego w stężeniu około dwukrotnie niższym niż w osoczu krwi.

Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 litrów. Indywidualne odchylenia wynoszą 30–40%.

Biortransformacja. Meloksykam podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie. Meloksykam jest niemal całkowicie metabolizowany do czterech farmakologicznie obojętnych metabolitów. Główny metabolit, 5’-karboksimeloksykam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksykamu, który również jest wydalany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP2C9 odgrywa ważną rolę w procesie metabolizmu, natomiast izoenzymy CYP3A4 przyczyniają się w mniejszym stopniu. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Wydalanie. Wydalanie meloksykamu – głównie w formie metabolitów – następuje w równych ilościach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, natomiast tylko śladowe ilości niezmienionych składników wydzielane są z moczem. Okres półtrwania wynosi około 20 godzin.

Oczyszczanie osocza wynosi 8 ml/min.

Osobliwe kategorie pacjentów.

Niewydolność wątroby i nerek. Niewydolność wątroby lub nerek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym wzrost objętości rozkładu może prowadzić do zwiększenia stężenia wolnego meloksykamu.

Pacjenci w podeszłym wieku. Średni klirens osocza w stanie równowagi stężenia u osób w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe:

• zespołu bólowego przy osteoarthrycie (arthrozy, chorobach zwyrodnieniowych stawów);
• reumatoidalnym zapaleniu stawów;
• spondylitach ankylizujących.

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na meloksikam lub inne składniki leku.

Inflamin nie należy stosować pacjentom, u których występują objawy astmy oskrzelowej, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki związanych z zastosowaniem kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ze względu na możliwość wystąpienia reakcji krzyżowej nadwrażliwości.

Przeciwwskazaniami są również:

• aktywna postać lub niedawno wystąpiła wrzód w przewodzie pokarmowym / perforacja;
• ciąża i okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia);
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;
• zapalenie odbytnicy w wywiadzie oraz krwawienie z odbytu;
• aktywna lub nawracająca wrzodziejące zapalenie żołądka / krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej oddzielnych potwierdzonych przypadków wrzodu lub krwawienia);
• aktywne zapalenie jelita grubego (choroba Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego);
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• inne zaburzenia hemostazy lub współistniejąca terapia lekami przeciwkrzepliwymi;
• ciężka niewydolność serca.

Nie stosować do leczenia bólu pooperacyjnego w zabiegach aorto-koronarnego pomostowania.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie wśród dorosłych.

Ryzyko związane z hiperkaliemią. Niektóre leki mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, diuretyki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptora angiotensyny II, NLPZ, heparyny (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane), cyklosporyna, takerolimus i trimetoprim.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli powyższe leki są stosowane równolegle z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

NLPZ i kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się łączenia z innymi NLPZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), w szczególności z kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥500 mg na dawkę lub ≥3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulantsy lub heparyna. Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

W innych przypadkach (np. w przypadku stosowania w dawkach profilaktycznych) stosowanie heparyny wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia takiej kombinacji konieczna jest staranna kontrola INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego).

Trombolityki i leki przeciwzakrzepowe. Zwiększa się ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ECA i antagoniści angiotensyny II. NLPZ mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciw nadciśnieniu. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych) jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA lub antagonistów angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu tej kombinacji, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a ich funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii wspomagającej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Inne leki przeciw nadciśnieniu (np. β-blokery). Możliwe zmniejszenie działania przeciw nadciśnieniu β-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcynuryny (np. cyklosporyna, takerolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcynuryny może być nasilana przez NLPZ w wyniku pośrednictwa efektów nerkowych prostaglandyn. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u pacjentów starszych.

Kontracepcja. Donoszono, że NLPZ mogą zmniejszać skuteczność wewnątrzmacicznych środków, ale dane te wymagają dalszego potwierdzenia.

Deferasiroks. Jednoczesne stosowanie meloksikamu i deferasiroksu zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikamu na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane wskazujące, że NLPZ zwiększają stężenie litu w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NLPZ nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Jeśli terapia kombinowana jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, zwiększając w ten sposób jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Ryzyko interakcji między NLPZ a metotreksatem należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, w szczególności u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia kombinowanego należy kontrolować parametry krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy stosowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy zakładać, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NLPZ (patrz wyżej, a także sekcja „Efekty uboczne”).

Pemetreksed. Gdy konieczne jest jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min), należy wstrzymać przyjmowanie meloksikamu 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikamu z pemetreksedem jest konieczna, stan pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i efektów ubocznych żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min) dawka 15 mg meloksikamu może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania efektów ubocznych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy ostrożnie przepisywać dawkę 15 mg meloksikamu jednoczesnie z pemetreksedem pacjentom z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikamu.

Kolestyramina. Koestyramina przyspiesza wydalanie meloksikamu w wyniku zaburzenia krążenia wewnątrzwątrobowego, wskutek czego klirens meloksikamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13±3 godz. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikamu i innych leków na farmakokinetykę.

Leki doustne przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonowych moczników, nateglinid). Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośrednictwem enzymów cytochromu (CYP) P450 (główna droga – CYP 2C9 i pomocnicza droga – CYP 3A4) oraz w jedną trzecią – innymi drogami, np. przez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonowych moczników, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do podwyższenia stężenia tych leków i meloksikamu w osoczu. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki pochodne sulfonowych moczników lub nateglinid należy starannie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwskazanymi, cyklosporyną i digoksyną.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Skutki uboczne można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy czas konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka kardiowaskularnego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamem z NLPZ, w szczególności z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie nadaje się do leczenia pacjentów wymagających ulgi w przypadku ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzód peptyczny w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy wziąć pod uwagę możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne przypadki krwotoku przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, zarówno z objawami wstępnymi, jak i bez nich, lub z poważnymi chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwotoku przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodem w wywiadzie, szczególnie komplikowanym krwotokiem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Tacy pacjenci powinni rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla takich pacjentów, a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego, należy rozważyć terapię kombinowaną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej) (patrz poniżej, a także sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwotoków przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki zwiększające ryzyko wrzodów lub krwotoków, w szczególności heparynę jako terapię zastępczą lub w praktyce geriatrycznej, leki przeciwkrzepliwe, takie jak warfaryna, lub inne NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥500 mg na raz lub ≥3 g całkowitej dawki dobowej, nie zaleca się stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwotoku przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie tym lekiem.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilać (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Zaburzenia wątroby.

Do 15% pacjentów stosujących NLPZ (w tym meloksikam) może wykazywać podwyższone wartości jednego lub kilku testów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, mogą pozostać bez zmian lub mogą ustąpić podczas kontynuacji leczenia. Znaczne podwyższenia poziomu ALT [alaninotransaminazy] lub AST [asparaginianotransaminazy (około 3 razy lub więcej powyżej normy)] obserwowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Dodatkowo zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę i błyskawiczny śmiertelny zapalenia wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, czasem z letalnym skutkiem.

Stan pacjentów z objawami lub podejrzeniem dysfunkcji wątroby, a także pacjentów, u których obserwowano odchylenia testów wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka i inne), stosowanie meloksikamu należy przerwać.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe. Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub z przewlekłą niewydolnością serca lekkiego i umiarkowanego stopnia w wywiadzie wymagają ścisłej kontroli, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Dla pacjentów z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczną kontrolę ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i epidemiologiczne sugerują, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i długotrwałym leczeniu) nieco zwiększa ryzyko zjawisk trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko w przypadku stosowania meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy przepisać terapię meloksikamem tylko po dokładnej analizie. Podobną analizę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

NLPZ zwiększają ryzyko wystąpienia poważnych kardiowaskularnych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny skutek. To ryzyko zwiększa się przy długotrwałym stosowaniu leku, a także u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.

Zaburzenia skóry. Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz, podczas stosowania meloksikamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i należy dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania jakichkolwiek leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz. Z tym wiąże się lepszy rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta zdiagnozowano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz podczas terapii meloksikamem, stosowanie leku nie może być wznowione w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego podczas stosowania meloksikamu.

Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu.

Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne. Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów, którzy wcześniej nie mieli reakcji na meloksikam. Meloksikamu nie należy stosować pacjentom z trzyletnią aspirową. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą, u których wystąpiły rinit, z polipami nosowymi lub bez, lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Wskazniki wątroby i funkcja nerek. Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz w surowicy, podwyższenia poziomu bilirubiny w surowicy lub innych wskaźników funkcji wątroby, podwyższenia kreatyniny w surowicy, azotu mocznika we krwi i inne odchylenia wskaźników laboratoryjnych. Zazwyczaj te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić kontrolne badania.

Funkcyjna niewydolność nerek. NLPZ poprzez hamowanie naczyniowego rozszerzającego wpływu prostaglandyn nerkowych mogą indukować funkcjonalną niewydolność nerek w wyniku obniżenia filtracji kłębuszkowej. Ten efekt uboczny jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się ścisłą kontrolę diurezy i funkcji nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

• wiek starszy;
• jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• hipowolemia (każdego pochodzenia);
• przewlekła niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczy;
• nefropatia toczeniowa;
• ciężka dysfunkcja wątroby (albumina surowicy <25 g/l lub punkty ≥10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapaleń międzybłoniowych, zapaleń kłębuszków, martwic rdzeniowych nerek lub rozwoju zespołu nerczego.

Dawka meloksikamu dla pacjentów z terminalną niewydolnością nerek poddawanych dializę nie powinna przekraczać 7,5 mg (w postaci tabletek). Dla chorych z niewielkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami nerkowymi dawkę można nie zmniejszać (poziom klirensu kreatyniny przekracza 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody. NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody i wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto możliwe jest zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków hipotensyjnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Z tego powodu u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się prowadzenie monitoringu klinicznego (patrz sekcje „Sposób i dawki stosowania” oraz „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia. Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziomy potasu.

Kombinacja z pemetreksedem. Gdy konieczne jest wspomagające stosowanie meloksikamu z pemetreksedem u pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek, leczenie meloksikamem należy przerwać co najmniej 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Efekty uboczne często gorzej tolerowane są przez pacjentów starszych, słabszych lub osłabionych, którzy wymagają ścisłej kontroli. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. U pacjentów starszych częściej występują efekty uboczne NLPZ, szczególnie krwotoki i perforacje przewodu pokarmowego, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki. Działanie farmakologiczne meloksikamu polegające na zmniejszeniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę w przypadku podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami. Inflamin nie może zastąpić kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne. U pacjentów otrzymujących NLPZ, w szczególności meloksikam, może występować anemia. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwotokiem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopijnym, lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. W przypadku długotrwałego leczenia NLPZ, w tym meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli pacjent ma objawy i objawy anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Należy dokładnie kontrolować stan pacjentów przyjmujących meloksikam i u których mogą wystąpić efekty uboczne na funkcję płytek krwi, w szczególności zaburzenia krzepnięcia krwi, a także pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe.

Stosowanie u pacjentów z astmą. Pacjenci z astmą mogą mieć astmę aspirynową. Stosowanie aspiryny u pacjentów z astmą aspirynową wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, meloksikamu nie należy stosować pacjentom wrażliwym na aspirynę, a należy ostrożnie przepisywać pacjentom z istniejącą astmą.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Meloksikam jest przeciwwskazany w okresie ciąży.

Stosowanie meloksikamu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnię w wyniku dysfunkcji nerek płodu.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny i płodowy. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia, wad serca i gastroschizis po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długością leczenia.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

• toksyczności sercowo-płucnej (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzeń funkcji nerek, które mogą prowadzić do niewydolności nerek z oligohydramnią.

Możliwe ryzyka w późnym okresie ciąży dla matki i noworodka:

• wydłużenie czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamu, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki, dlatego meloksikam jest przeciwwskazany kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i pracy z innymi mechanizmami.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami. Na podstawie profilu farmakodynamicznego i efektów ubocznych obserwowanych, można przypuszczać, że meloksikam nie będzie wpływać lub będzie miał nieznaczny wpływ na tę działalność. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaleca się powstrzymać się od kierowania pojazdami i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Przed zastosowaniem supozytórium należy:

• odciąć jeden supozytórium w pierwotnym opakowaniu wzdłuż linii perforacji folii blisterowej;
• następnie pociągnąć za krawędzie folii, rozrywając ją w przeciwnych kierunkach i uwolnić supozytórium z opakowania pierwotnego.

Stosować dorosłym:

Osteoartrozy: 15 mg/doba (1 supozytórium).

Reumatoidalne zapalenia stawów: 15 mg/doba (1 supozytórium).

Zesztywniające zapalenia stawów kręgowych: 15 mg/doba (1 supozytórium).

Maksymalna zalecana dawka dobową meloksikamu dla dorosłych wynosi 15 mg.

Ponieważ zwiększenie dawki i przedłużenie czasu leczenia wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, należy stosować najniższą skuteczną dawkę dobową przez najkrótszy możliwy okres leczenia.

W przypadku jednoczesnego stosowania różnych form leku meloksikam (kapsułki, tabletki, supozytórium, roztwór) całkowita dawka dobową nie powinna przekraczać 15 mg.

Dzieci. Leku nie stosuje się w leczeniu dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które w ogólnym przypadku są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. O znanych reakcjach anafilaktycznych podczas terapeutycznego stosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych, które mogą również występować przy przedawkowaniu.

W przypadku przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zaleca się środki objawowe i wspomagające. Zgodnie z wynikami badań, przyjmowanie cholestyraminy doustnie w dawce 4 g 3 razy dziennie przyspiesza wydalanie meloksikamu.

Efekty uboczne.

Większość działań niepożądanych leku ma charakter przewodu pokarmowego. Może wystąpić wrzód trawienny, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”). Po zastosowaniu meloksikamu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, wymioty z krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia okrężnicy i choroby Crohna (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”). Z mniejszą częstością obserwowano zapalenie żołądka.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID), szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu, w pewnym stopniu zwiększa ryzyko wystąpienia zjawisk trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia lekami NSAID.

Podczas stosowania leków NSAID zgłaszano również ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych leku: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 <1/10); nieczęsto (≥1/1000 <1/100); rzadko (≥1/10000 <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: nieczęsto – anemia; rzadko – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia; bardzo rzadko – agranulocytoza (patrz niżej „Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane”).

Ze strony układu immunologicznego: nieczęsto – reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilaktykowidnych; nieznane – reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktykowidna, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – zmiana nastroju, koszmary nocne; nieznane – dezorientacja, dezorientacja przestrzenna, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; nieczęsto – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządu wzroku: rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie, zapalenie spojówek.

Ze strony narządu słuchu i narządu równowagi: nieczęsto – zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: rzadko – uczucie przyspieszonego rytmu serca. Zgłaszano również niewydolność serca związaną z leczeniem lekami NSAID.

Zaburzenia naczyniowe: nieczęsto – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”), napoty cieplne.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko – astma u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy i inne leki NSAID; nieznane – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – zaburzenia układu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; nieczęsto – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie; rzadko – zapalenie okrężnicy, wrzód żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego. Krwawienie, wrzód lub perforacja przewodu pokarmowego mogą być ciężkie i prowadzić do skutku śmiertelnego, szczególnie u pacjentów starszych (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”); nieznane – zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: nieczęsto – odchylenia wyników badań funkcji wątroby (np. podwyższenie poziomu transaminaz lub bilirubiny); bardzo rzadko – zapalenie wątroby; nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka; rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, pokrzywka; bardzo rzadko – zapalenie skóry pęcherzowe, rumień wielopostaciowy; nieznane – reakcje fotouczulenia, zapalenie skóry z odłuszczaniem, stała wysypka lekowa (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”).

Ze strony układu moczowego: nieczęsto – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz rozdziały „Szczególne wskazania stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), zmiany wyników funkcji nerek (podwyższenie poziomu kreatyniny i/lub mocznika we krwi); bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”); nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: nieczęsto – obrzęki, w tym obrzęki kończyn dolnych; nieznane – objawy podobne do grypy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane. Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksikamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Działania niepożądane, których nie obserwowano podczas stosowania leku, ale które są charakterystyczne dla innych związków z tej klasy. Organiczne uszkodzenie nerek, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: bardzo rzadko zgłaszano przypadki nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. Po 5 dawkach w folii blisterowej; 2 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna prywatna „Lekhim-Charków”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.