EMESETRON-ZDOROVIA

INSTRUKCJA stosowania leku EMESETRON-ZDOROVIA (EMECETRON-ZDOROVYE)

Skład:

substancja czynna: ondansetron;

1 tabletka zawiera ondansetronu 4 mg lub 8 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; celuloza mikrokryształowa; skrobia ziemniaczana; stearynian magnezu; powidon; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; dwutlenek tytanu (E 171); kandurin (srebrny połysk), zawierający aluminokrzemian potasu, dwutlenek tytanu (E 171); hipromeloza; barwnik „Sepispers suchy żółty R”, zawierający hipromeloza, celuloza mikrokryształowa, ryboflawina (E 101).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane otoczko wą.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane otoczką, jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwymiotne i leki przeciw nudności. Antagoniści receptorów serotoniny (5HT3). Kod ATX A04A A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ondanstetron – silnie działający, wysoce selektywny antagonist receptorów 5HT3 (serotonergicznych). Lek zapobiega lub wyeliminowuje nudności i wymioty wywołane cytotoksyczną chemioterapią i/lub terapią promieniowaniem, a także nudności i wymioty popołożne. Mechanizm działania ondansetronu nie został w pełni wyjaśniony. Prawdopodobnie lek blokuje odruch wymiotny, wykazując działanie antagonistyczne wobec receptorów 5HT3, które są zlokalizowane w neuronach zarówno obwodowego, jak i ośrodkowego układu nerwowego. Lek nie zmniejsza aktywności psychomotorycznej pacjenta i nie wywiera działania uspokajającego.

Farmakokinetyka.

Po podaniu ondansetronu doustnie, stężenie maksymalne (Cmax) w osoczu osiągane jest po około 1,5 godziny. Biodostępność leku wynosi około 60 %. Główna część podanej dawki ulega metabolizmowi w wątrobie. Mniej niż 5 % leku wydala się w postaci niezmienionej z moczem. Okres półtrwania (T½) wynosi około 3 godziny (u chorych w podeszłym wieku – 5 godzin). Wiązanie z białkami osocza – 70–76 %.

U pacjentów z umiarkowanym niedostatecznością nerek (klirens kreatyniny 15–60 ml/min) zmniejsza się zarówno klirens układowy, jak i objętość rozprowadzenia ondansetronu, co skutkuje nieznacznym i klinicznie nieistotnym wydłużeniem T½ leku. Farmakokinetyka ondansetronu praktycznie nie zmienia się u pacjentów z ciężkim niedostatecznością nerek poddawanych stałemu hemodializom (badania przeprowadzono w okresie między sesjami hemodializy). U pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością wątroby klirens układowy ondansetronu znacząco zmniejsza się, a T½ wydłuża (15–32 godziny).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie nudności i wymiotów wywołanych cytotoksyczną chemioterapią i radioterapią. Zapobieganie i leczenie nudności i wymiotów powiłykowych.

Przeciwwskazania.

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z chlorkiem apomorfiny jest przeciwwskazane, ponieważ obserwowano przypadki silnej hipotensji tętniczej i utraty przytomności podczas współdziałania. Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ondansetron nie przyspiesza ani nie hamuje metabolizmu innych leków podczas jednoczesnego stosowania. Badania specjalistyczne wykazały, że ondansetron nie współdziała z alkoholem, temazepem, furosemidem, alfentanilem, tramadolem, morfiną, lignokainą, tiopentalem ani propofolem.

Ondansetron jest metabolizowany przez różne enzymy cytochromu P450 wątroby: CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2. Dzięki różnorodności enzymów metabolizujących ondansetron, hamowanie lub zmniejszenie aktywności jednego z nich (np. niedobór genetyczny CYP2D6) w warunkach normalnych jest kompensowane przez inne enzymy i nie będzie miało wpływu lub wpływ na całkowity klirens kreatyniny będzie niewielki.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu ondansetronu w połączeniu z lekami wydłużającymi odcinek QT i/lub powodującymi zaburzenia równowagi elektrolitowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Stosowanie leku wraz z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT może powodować dodatkowe wydłużenie tego odcinka. Współdziałanie leku z lekami kardiotoksycznymi (np. z antracyklinami (takimi jak doksorubicyna, daunorubicyna) lub trastuzumabem), antybiotykami (np. erytromycyna), lekami przeciwgrzybiczymi (np. ketokonazol), lekami przeciwwstrząsowymi (np. amiodaron), beta-blokerami (np. atenolol i timolol) może zwiększyć ryzyko wystąpienia arytmii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Apomorfina. Stosowanie ondansetronu w połączeniu z chlorkiem apomorfiny jest przeciwwskazane, ponieważ obserwowano przypadki silnej hipotensji i utraty przytomności podczas współdziałania.

Fenytoina, karbamazepina i ryfampicyna. U pacjentów leczonych potencjalnymi induktorami CYP3A4 (np. fenytoiną, karbamazepiną i ryfampicyną) klirens ondansetronu wzrasta, a jego stężenie we krwi zmniejsza się.

Leki serotonergiczne (np. SSRI i SNRI). Zespół serotonergiczny (w tym zaburzenia stanu psychicznego, niestabilność wegetatywna i zaburzenia nerwowo-mięśniowe) opisywano po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych, w tym selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Tramadol. Na podstawie danych z niewielkiej liczby badań klinicznych ondansetron może zmniejszać działanie przeciwbólowe tramadolu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

U pacjentów z objawami nadwrażliwości na inne selektywne antagoniści receptora 5HT3 obserwowano reakcje nadwrażliwości. Objawy ze strony układu oddechowego należy leczyć objawowo, a lekarze powinni zwracać szczególną uwagę na te objawy jako zapowiedź reakcji nadwrażliwości.

Ondansetron w sposób dawkozależny wydłuża odcinek QT. Dodatkowo, na podstawie danych z badań pozarejestrowych, zgłaszano przypadki migotania komor (Torsade de Pointes) podczas stosowania ondansetronu. Należy unikać stosowania ondansetronu u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego QT. Ondansetron należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których występuje lub może się rozwinąć wydłużenie odcinka QT, w tym u pacjentów z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, niewydolnością serca, bradyarytmią lub u pacjentów leczonych innymi lekami, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT lub zaburzenia równowagi elektrolitowej. Przed rozpoczęciem leczenia należy skorygować hipokaliemię i hipomagnezemię.

Zgłaszano przypadki niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów otrzymujących ondansetron. U niektórych pacjentów, szczególnie po podaniu dożylnym, objawy pojawiały się natychmiast po podaniu ondansetronu. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach niedokrwienia mięśnia sercowego.

Opisywano przypadki zespołu serotonergowego (w tym zmiany stanu psychicznego, niestabilność wegetatywną i zaburzenia nerwowo-mięśniowe) po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych (w tym inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny – SSRI i inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny – SNRI) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli jednoczesne leczenie ondansetronem i innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się odpowiednią obserwację pacjenta.

Ponieważ ondansetron osłabia perystaltykę jelit, wymagana jest staranna obserwacja pacjentów z objawami niedrożności jelit podczas stosowania leku.

U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym w okolicy migdałków podniebiennych, stosowanie ondansetronu w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom może maskować wystąpienie krwawienia. Takich pacjentów należy dokładnie obserwować po podaniu ondansetronu.

U dzieci otrzymujących ondansetron w połączeniu z hepatotoksycznymi lekami chemioterapeutycznymi należy starannie monitorować funkcję wątroby.

Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Reżimy dawkowania

Przy obliczaniu dawki według masy ciała i stosowaniu trzech dawek z 4-godzinnym odstępem, całkowita dobowa dawka będzie wyższa niż przy stosowaniu jednej dawki 5 mg/m² dożylnej iniekcji i jednej dawki doustnej. Porównawcza skuteczność tych dwóch reżimów dawkowania nie była oceniana w badaniach klinicznych. Porównanie wyników różnych badań wskazuje na podobną skuteczność obu reżimów dawkowania.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym. Kobiety w wieku rozrodczym stosujące ondansetron powinny rozważyć kwestię stosowania antykoncepcji.

Ciąża. Na podstawie przeprowadzonych badań epidemiologicznych podejrzewa się, że ondansetron może powodować wady twarzy i żuchwy podczas pierwszego trymestru ciąży. W jednym z badań kohortowych obejmującym 1,8 miliona ciąż, stosowanie ondansetronu w pierwszym trymestrze było związane ze zwiększonym ryzykiem rozszczepu jamy ustnej (3 dodatkowe przypadki na 10 000 kobiet stosujących ondansetron; skorygowany względny ryzyko 1,24 (95% CI 1,03–1,48)). Dostępne dane epidemiologiczne dotyczące wad serca wykazują sprzeczne wyniki.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich szkodliwych skutków w zakresie toksyczności rozrodczej. Ondansetronu nie należy stosować w pierwszym trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Badania eksperymentalne wykazały, że ondansetron przenika do mleka matki u zwierząt. W razie potrzeby stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Testy psychomotoryczne wykazały, że ondansetron nie wpływa na zdolność obsługiwanie maszyn i nie wywiera działania uspokajającego, jednak należy wziąć pod uwagę profil działań niepożądanych leku przy decydowaniu o możliwości prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Podawać doustnie.

Światr i wymioty spowodowane chemioterapią cytotoksyczną i terapią napromienną.

Emetogenny potencjał terapii nowotworowej różni się w zależności od dawki i kombinacji stosowanych reżimów chemioterapii i radioterapii. Wybór dawki ondansetronu zależy od nasilenia działania emetogennego przeprowadzanej terapii przeciwnowotworowej. Maksymalna dobowa dawka ondansetronu to 32 mg.

Dorośli.

Terapia chemioterapią emetogenną i radioterapią. Stosować w dawce 8 mg 1–2 godziny przed rozpoczęciem terapii, a następnie 8 mg co 12 godzin przez nie więcej niż 5 dni.

Terapia chemioterapią silnie emetogenną. Pacjentom otrzymującym silnie emetogenną chemioterapię ondansetron zaleca się podawać dożylnie lub domięśniowo.

Przy silnie emetogennej chemioterapii dawka pojedyncza wynosi 24 mg podawane jednocześnie z dexametazonem w dawce 12 mg doustnie 1–2 godziny przed rozpoczęciem chemioterapii.

W celu zapobiegania późnym lub przedłużonym wymiotom po pierwszych 24 godzinach zaleca się doustne stosowanie ondansetronu w dawce 8 mg 2 razy na dobę przez 5 dni od momentu zakończenia chemioterapii.

Dzieci.

Dzieci w wieku od 6 miesięcy i młodzież.

Dawkę leku można obliczyć według powierzchni ciała lub masy ciała. Obliczanie dawki według masy ciała prowadzi do wyższych całkowitych dawek dobowych w porównaniu do obliczania dawki według powierzchni ciała (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Brak danych z kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania ondansetronu w celu wyeliminowania nudności i wymiotów spowodowanych radioterapią u dzieci.

Obliczanie dawki według powierzchni ciała.

Bezpośrednio przed chemioterapią podawać ondansetron (roztwór do wstrzykiwań) w postaci pojedynczej dawki dożylnej w dawce 5 mg/m²; dawka dożylnej nie powinna przekraczać 8 mg. Po 12 godzinach można rozpocząć doustne stosowanie leku, które może trwać przez kolejne 5 dni. Nie należy przekraczać dawki dla dorosłych wynoszącej 32 mg.

Obliczanie dawki przy chemioterapii według powierzchni ciała u dziecka w wieku od 6 miesięcy i młodzieży:

A. Dawkę dożylną nie należy przekraczać 8 mg.
B. Całkowita dawka dzienna nie powinna przekraczać dawki dla dorosłych (32 mg).

Obliczanie dawki według masy ciała.

Bezpośrednio przed chemioterapią podaje się ondansetron (roztwór do wstrzykiwań) w postaci jednorazowej dożylnej iniekcji w dawce 0,15 mg/kg masy ciała.

Dawki dożylnej nie należy przekraczać 8 mg. W pierwszym dniu można podać jeszcze dwie dawki dożylne w odstępach 4-godzinnych. Po 12 godzinach można rozpocząć doustne stosowanie leku, które może trwać kolejne 5 dni. Nie należy przekraczać dawki dla dorosłych, wynoszącej 32 mg.

Obliczanie dawki podczas chemioterapii według masy ciała dzieci od 6. miesiąca życia oraz u nastolatków:

A. Dawkę dożylną nie należy przekraczać 8 mg.
B. Całkowita dzienna dawka nie powinna przekraczać dawki dla dorosłych (32 mg).

Pacjenci w podeszłym wieku. Lek jest dobrze tolerowany przez osoby w podeszłym wieku, dlatego nie jest wymagana korekta dawkowania.

Pacjenci z niewydolnością nerek.Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania ani drogi podania leku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością funkcji wątroby klirens ondansetronu jest istotnie obniżony, a T½ z osocza znacząco wydłużony. U tych pacjentów całkowita dzienna dawka ondansetronu nie powinna przekraczać 8 mg.

Pacjenci z zaburzonym metabolizmem sparteiny/debrisoquiny. T½ ondansetronu u osób z zaburzonym metabolizmem sparteiny i debrisoquiny nie ulega zmianie. U tych pacjentów powtarzane przyjmowanie leku prowadzi do takiego samego stężenia ondansetronu, jak u chorych z nieuszkodzonym metabolizmem, dlatego nie jest wymagana zmiana dawkowania ani częstotliwości podania.

Nudności i wymioty pourazowe.

Dorośli. W celu zapobiegania pourazowym nudnościom i wymiotom lek należy podać w dawce jednorazowej 16 mg, 1 godzinę przed zastosowaniem znieczynienia. Alternatywne dawkowanie – 8 mg, 1 godzinę przed znieczynieniem, następnie kolejne 2 dawki w odstępach 8 godzin.

Dzieci. W praktyce pediatrycznej w tym wskazaniu zaleca się stosowanie ondansetronu w postaci roztworu do wstrzykiwań.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca do 18 lat.

Postać doustna. Brak danych badawczych dotyczących stosowania doustnego ondansetronu u dzieci w celu zapobiegania i leczenia pourazowych nudności i wymiotów; zaleca się stosowanie ondansetronu w postaci roztworu do wstrzykiwań przez powolne podanie dożylne (nie krótsze niż 30 sekund).

Postać do wstrzykiwań. W celu zapobiegania u dzieci, u których planowane jest zabieg chirurgiczny pod znieczuleniem ogólnym, stosuje się jednorazowo ondansetron przez powolne podanie dożylne (nie krótsze niż 30 sekund) w dawce 0,1 mg/kg do maksymalnie 4 mg podczas lub po indukcji znieczynienia.

W leczeniu pourazowych nudności i wymiotów u dzieci stosuje się również ondansetron jednorazowo przez powolne podanie dożylne (nie krótsze niż 30 sekund) w dawce 0,1 mg/kg do maksymalnie 4 mg.

Brak danych badawczych dotyczących stosowania ondansetronu u dzieci w wieku do 2 lat w celu zapobiegania i leczenia pourazowych nudności i wymiotów.

Pacjenci w podeszłym wieku

Istnieje ograniczone doświadczenie w stosowaniu ondansetronu w celu zapobiegania i leczenia pourazowych nudności i wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku, jednak ondansetron był dobrze tolerowany przez pacjentów w wieku powyżej 65 lat otrzymujących chemioterapię.

Pacjenci z niewydolnością nerek.Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania ani drogi podania leku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością funkcji wątroby klirens ondansetronu jest istotnie obniżony, a T½ z osocza znacząco wydłużony. U tych pacjentów całkowita dzienna dawka ondansetronu nie powinna przekraczać 8 mg.

Pacjenci z zaburzonym metabolizmem sparteiny/debrisoquiny. T½ ondansetronu u osób z zaburzonym metabolizmem sparteiny i debrisoquiny nie ulega zmianie. U tych pacjentów powtarzane przyjmowanie leku prowadzi do takiego samego stężenia ondansetronu, jak u chorych z nieuszkodzonym metabolizmem, dlatego nie jest wymagana zmiana dawkowania ani częstotliwości podania.

Dzieci.

Lek przeznaczony jest do stosowania u dzieci w wieku od 6 miesięcy (w przypadku chemioterapii cytotoksycznej).

Brak danych badawczych dotyczących stosowania doustnego ondansetronu u dzieci w wieku od 1 miesiąca do 18 lat w celu zapobiegania i leczenia pourazowych nudności i wymiotów; zaleca się stosowanie ondansetronu w postaci roztworu do wstrzykiwań przez powolne podanie dożylne (nie krótsze niż 30 sekund).

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania ondansetronu są ograniczone. W większości przypadków objawy są podobne do tych opisywanych u pacjentów, którym podawano dawki zalecane (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ondansetron wydłuża odstęp QT w sposób zależny od dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się prowadzenie monitorowania EKG.

Do objawów przedawkowania zaliczono zaburzenia wzroku, ciężki zaparcie, hipotensję, objawy wazowaginalne z przejściową blokadą AV II stopnia. We wszystkich przypadkach objawy te ustępowały całkowicie.

Nie istnieje specyficzny antydotum, dlatego w przypadku przedawkowania należy stosować terapię objawową i wspierającą.

Nie zaleca się stosowania syropu ipekakuany w leczeniu przedawkowania ondansetronu, ponieważ jego działanie może nie wystąpić z powodu działania przeciwwymiotnego ondansetronu.

Dzieci: o zespole serotoniny donoszono u niemowląt i dzieci w wieku od 12 miesięcy do 2 lat po przypadkowym przedawkowaniu leku do stosowania doustnego (dawki przekraczały zalecaną wartość 4 mg/kg).

Działania niepożądane.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości natychmiastowego typu, czasem ciężkie, aż do anafilaksji, reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, szok anafilaktyczny, świąd, wysypka skórna, pokrzywka.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, drgawki, zaburzenia ruchowe (w tym reakcje ekstrapiramidowe, takie jak kryz oczodożny, reakcje dystoniczne i dyskinezie bez trwałych następstw klinicznych), zaburzenia chodu, choria, mioklonus, niepokój, uczucie pieczenia, wystawienie języka, podwójne widzenie, parestezja.

Ze strony narządów wzroku: przemijające zaburzenia wzroku (zamglenie w oczach), przemijające ślepoty. W większości przypadków ślepoty ustępują w ciągu 20 minut. O niektórych przypadkach przemijającej ślepoty informowano jako o ślepotach korzeniowych.

Ze strony serca: arytmie, ból w klatce piersiowej (z obniżeniem odcinka ST lub bez niego), dyskomfort w klatce piersiowej, bradykardia, wydłużenie odcinka QT (w tym drgawki/migotanie komór), ekstrasystolie, tachykardia, w tym tachykardia komorowa i nadkomorowa, migotanie przedsionków, uczucie przyspieszonego serca, omdlenia, zmiany EKG, niedokrwienie mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego: uczucie ciepła lub zaczerwienienie, hipotensja.

Ze strony układu oddechowego i narządów klatki piersiowej: kichanie.

Ze strony przewodu pokarmowego: zaparcia.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: bezobjawowe podwyższenie wskaźników czynności wątroby.

Te przypadki występują głównie u pacjentów leczonych lekami chemoterapeutycznymi zawierającymi cisplatynę.

Opisywano przypadki niewydolności wątroby u pacjentów z nowotworami, którzy otrzymywali leczenie wspomagające, w tym potencjalnie hepatocytoToksykne chemioterapie i antybiotyki.

Zaburzenia ogólne: podwyższenie temperatury ciała.

Inne: hipokaliemia.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki nr 10 w blisterze w pudełku.|tabletki|

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki, dom 22.