EKVATOR

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku EKVATOR (EKVATOR)

Sk³ad:

substancje czynne: lizynopryl, amlodypina;

1 tabletka zawiera:

10 mg lizynoprylu (w postaci 10,88 mg lizynoprylu dihydra tu);

5 mg amlodypiny (w postaci 6,94 mg bezylatu amlodypiny);

substancje pomocnicze: stearynian magnezu, skrobioglikolan sodu (typ A), celuloza mikrokryszta³yczna.

Postaæ leku. Tabletki.

G³ówne w³aœciwoœci fizykochemiczne: bia³e lub prawie bia³e, okr¹g³e, p³askie tabletki z ³¹czkiem, z jednej strony z ryflem, z drugiej strony z wygrawerowanym oznaczeniem „A+L”. œrednica 8 mm ± 0,1 mm.

Grupa farmakoterapeuty czna. Inhibitory enzymu konwertuj¹cego angiotensynê (ECA) w kombinacji z blokerami kana³ów wapniowych. Lizynopryl i amlodypina. Kod ATC C09B B03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ekvator to lek kombinowany o stałej kombinacji dawek substancji czynnych: lizynoprylu i amlodypiny.

Lizynopryl

Lizynopryl – inhibitor enzymu peptydylodipeptydazy. Hamuje enzym konwertujący angiotensynę I w wazokonstrykcyjny peptyd angiotensynę II – angiotensynę konwertującą (ACE). Angiotensyna II stymuluje również sekrecję aldosteronu przez korę nadnerczy. Hamowanie ACE prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, w wyniku czego zmniejsza się działanie wazopresyjne i zmniejsza się sekrecja aldosteronu. Obniżenie poziomu aldosteronu może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w osoczu.

Ponieważ mechanizm obniżania ciśnienia tętniczego przez lizynopryl opiera się na hamowaniu układu renina-angiotensyna-aldosteron, lizynopryl obniża ciśnienie tętnicze nawet u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym o niskim poziomie reniny. ACE jest identyczny z kininazą II – enzymem powodującym degradację bradykininy. Rola zwiększonych stężeń bradykininy, potężnego peptydu wazodylatacyjnego, w efektach terapeutycznych lizynoprylu nie została jeszcze jednoznacznie wyjaśniona.

Amlodypina.

Amlodypina – lek z grupy dihydropirydyn, inhibitor napływu jonów wapnia (bloker wolnych kanałów wapniowych lub antagonist jonów wapnia), który blokuje ich napływ przez błony do komórek mięśniowych mięśnia sercowego i naczyń.

Mechanizm działania hipotensyjnego amlodypiny wynika z bezpośredniego rozkurczowego wpływu na mięśnie gładkie naczyń.

Obecnie dokładne przyczyny pozytywnego działania amlodypiny w dławicy piersiowej nie są znane; jednak wiadomo, że zmniejszenie ogólnego obciążenia niedokrwiennego następuje za pośrednictwem dwóch mechanizmów:

• Amlodypina powoduje rozszerzenie arterioł obwodowych i w ten sposób zmniejsza ogólną obwodową oporność naczyniową, którą musi pokonać serce (obciążenie następcze). Ponieważ częstość skurczów serca pozostaje stabilna, rozładowanie serca prowadzi do obniżenia poziomu zużycia energii przez mięsień sercowy i zmniejszenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.
• Mechanizm działania amlodypiny może również obejmować rozszerzenie głównych tętnic wieńcowych i arterioł, zarówno normalnych, jak i znajdujących się w strefie niedokrwienia. Powoduje to zwiększenie dopływu tlenu do mięśnia sercowego u pacjentów z dławicą wazospastyczną (dławica Prinzmetala lub dławica wariantowa).

Stosowanie amlodypiny raz dziennie prowadzi do klinicznie istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zarówno w pozycji stojącej, jak i leżącej przez 24 godziny. Ze względu na powolny początek działania nie występuje szybki efekt hipotensyjny.

U pacjentów z dławicą piersiową jednorazowa dawka dobową amlodypiny zwiększa tolerancję obciążenia fizycznego, wydłuża czas do wystąpienia napadu dławicy, opóźnia rozwój depresji odcinka ST (o 1 mm), a także zmniejsza częstość napadów dławicy i konieczność przyjmowania nitrogliceryny.

Amlodypina nie wykazuje żadnego niekorzystnego wpływu na metabolizm lub stężenie lipidów w osoczu i może być stosowana w leczeniu chorych na astmę oskrzelową, cukrzycę typu II i podagrę.

Farmakokinetyka.

Lizynopryl

Lizynopryl – inhibitor ACE stosowany doustnie, nie zawierający grupy sulfhydrylowej.

Wchłanianie

Po podaniu doustnym stężenie leku w osoczu osiąga maksimum po około 7 godzinach, choć u pacjentów po ostrym zawałcie mięśnia sercowego obserwowano tendencję do nieznacznego opóźnienia czasu osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy. Na podstawie danych dotyczących wydalania z moczem średni stopień wchłaniania lizynoprylu wynosi około 25 %, a zmienność u różnych pacjentów wynosi od 6 % do 60 % w badanym zakresie dawek (od 5 do 80 mg). U pacjentów z niewydolnością serca absolutna biodostępność lizynoprylu obniża się do około 16 %. Wchłanianie lizynoprylu nie zależy od przyjmowania pokarmu.

Rozkład

Lizynopryl nie wiąże się z białkami surowicy krwi, z wyjątkiem krążącego ACE. Badania na szczurach wykazały, że lizynopryl słabo przenika przez barierę krew-mózg.

Eliminacja.

Lizynopryl nie jest metabolizowany w organizmie i wydala się w niezmienionej formie z moczem. Po wielokrotnym stosowaniu efektywny okres półtrwania lizynoprylu wynosi 12,6 godziny. Klirens nerkowy lizynoprylu u zdrowych ochotników wynosi około 50 ml/min. Spadek stężenia w surowicy charakteryzuje się długim końcowym okresem półtrwania, co nie sprzyja akumulacji substancji czynnej w organizmie. Prawdopodobnie ten końcowy okres półtrwania odzwierciedla nasycenie wiązania z ACE i nie ma charakteru zależnego od dawki.

Charakterystyka farmakokinetyczna u szczególnych grup pacjentów.

Niewydolność wątroby.

Zaburzenia funkcji wątroby u pacjentów z marskością wątroby prowadziły do obniżenia wchłaniania lizynoprylu (około 30 % według danych dotyczących wydalania z moczem), jednak działanie leku wzrosło (około 50 %) w porównaniu do zdrowych ochotników z powodu obniżonego klirensu.

Niewydolność nerek.

Zaburzenia funkcji nerek zmniejszają wydalanie lizynoprylu, który jest wydalany przez nerki, ale to zmniejszenie staje się klinicznie istotne tylko przy szybkości filtracji kłębuszkowej mniejszej niż 30 ml/min. Przy łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniu nerek (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min) średnia wartość pola pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) zwiększa się tylko o 13 %, natomiast przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny od 5 do 30 ml/min) obserwuje się zwiększenie średniej wartości AUC 4,5-krotnie. Lizynopryl może być usuwany z organizmu podczas hemodializy. Po 4 godzinach hemodializy stężenie lizynoprylu w osoczu obniża się średnio o 60 %, a klirens dializacyjny wynosi od 40 do 55 ml/min.

Niewydolność serca.

U pacjentów z niewydolnością serca stwierdza się wyższe stężenie lizynoprylu w osoczu w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (zwiększenie AUC średnio o 125 %), jednak na podstawie danych dotyczących wydalania z moczem wchłanianie lizynoprylu u nich obniża się o około 16 % w porównaniu ze zdrowymi osobami.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym obserwuje się wyższe stężenie lizynoprylu we krwi i wyższe wartości AUC (o około 60 % wyższe) w porównaniu z wartościami u młodszych pacjentów.

Amlodypina.

Wchłanianie, rozkład, wiązanie z białkami osocza

Po podaniu terapeutycznych dawek amlodypina jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu krwi po 6–12 godzinach od podania. Absolutna biodostępność szacowana jest na 64–80 %. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. Badania in vitro wykazały, że około 97,5 % krążącej amlodypiny wiąże się z białkami osocza.

Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Biota transformacja i eliminacja.

Końcowy okres półtrwania z osocza wynosi około 35–50 godzin i odpowiada stosowaniu leku raz dziennie. Amlodypina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do metabolitu nieaktywnego, a tylko 10 % początkowej substancji i 60 % metabolitów wydala się z moczem.

Charakterystyka farmakokinetyczna u szczególnych grup pacjentów.

Niewydolność wątroby.

Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z niewydolnością wątroby są bardzo ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypiny jest obniżony, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania i AUC o około 40–60 %.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu u pacjentów w wieku podeszłym i młodszych pacjentów jest praktycznie taki sam. U pacjentów w wieku podeszłym obserwuje się tendencję do obniżenia klirensu amlodypiny, co prowadzi do zwiększenia AUC i okresu półtrwania.

Zwiększenie AUC i okresu półtrwania u pacjentów z niewydolnością serca odpowiada oczekiwanym wynikom dla tej grupy wiekowej.

Lek kombinowany o stałej dawce

Nie opisano interakcji farmakokinetycznych pomiędzy aktywnymi składnikami leku Ekvator, tabletek. Parametry farmakokinetyczne (AUC, Cmax, tmax, t1/2) nie różnią się od tych po podaniu składników aktywnych oddzielnie.

Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku Ekvator, tabletek, w przewodzie pokarmowym.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze u dorosłych.

Terapia zastępcza u pacjentów z odpowiednim kontrolowaniem ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania lekinoprylu i amlodypiny w odpowiednich dawkach.

Przeciwwskazania.

Związane z lekinoprylem:

• podwyższona wrażliwość na lekinopryl lub inny inhibitor ACE;
• angioobrzęk związany z wcześniejszym stosowaniem inhibitora ACE w wywiadzie;
• angioobrzęk dziedziczny lub idiopatyczny;
• ciąża lub planowanie ciąży, okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• jednoczesne stosowanie leku Ekvator z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (przepływ kłębuszkowy < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• jednoczesne stosowanie z sakubitrilem/walsartanem; nie zaleca się rozpoczynania stosowania Ekvatoru wcześniej niż po 36 godzinach od ostatniej dawki sakubitrilu/walsartanu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Związane z amlodypiną:

• podwyższona wrażliwość na amlodypinę lub inne pochodne dihydropirydyny;
• ciężka hipotensja tętnicza;
• wstrząs (w tym kardiogenny);
• obturacja odpływu z lewej komory (zwężenie aortalne w ciężkim stopniu);
• niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Związane z lekiem Ekvator:

• wszystkie powyższe przeciwwskazania związane ze stosowaniem pojedynczych składników dotyczą również leku kombinowanego Ekvator;
• podwyższona wrażliwość na którykolwiek z substancji pomocniczych leku Ekvator (patrz sekcja „Skład”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje związane z lekinoprylem.

Środki obniżające ciśnienie tętnicze

Jednoczesne stosowanie lekinoprylu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze (np. nitrogliceryną i innymi nitratami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia) może prowadzić do dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Wiadomo, że podwójna blokada RAAS przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II (ARB) lub aliskirenu wiąże się z zwiększonego ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki mogące zwiększyć ryzyko wystąpienia angioobrzęku

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia angioobrzęku (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami szlaku mTOR (np. temsirolimus, sirolimus, everolimus) lub inhibitorami neutralnej endopeptydazy (np. racecadotryl), lub tkankowym aktywatorem plazminogenu, lub wyldagliptynem może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia angioobrzęku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Diuretyki

Dodanie diuretyku do terapii lekinoprylem zazwyczaj nasila działanie przeciwciśnieniowe. U pacjentów, którzy już przyjmują diuretyki, szczególnie u tych, którym leczenie diuretykami zostało niedawno przepisane, rzadko może występować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po dodaniu lekinoprylu. Ryzyko hipotensji objawowej podczas stosowania lekinoprylu można zminimalizować poprzez odstawienie diuretyku przed rozpoczęciem leczenia lekinoprylem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Sposób stosowania i dawki”).

Suplementy diety lub zamienniki soli zawierające potas, diuretyki zatrzymujące potas i inne leki mogące zwiększyć stężenie potasu w osoczu

Chociaż stężenie potasu w osoczu zazwyczaj pozostaje w granicach normy, u niektórych pacjentów leczonych lekinoprylem może wystąpić hiperkaliemia. Diuretyki zatrzymujące potas (takie jak spironolakton, triamteren lub amilorid), suplementy diety lub zamienniki soli zawierające potas mogą prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Podczas jednoczesnego stosowania lekinoprylu z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu w osoczu, takimi jak trimetoprim i ko-trimoksazol (trimetoprim/sulfametoksazol), należy zachować ostrożność, ponieważ działanie trimetoprimu jest podobne do działania diuretyków zatrzymujących potas, takich jak amilorid. W związku z tym jednoczesne stosowanie lekinoprylu z wymienionymi wyżej lekami nie jest zalecane. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania leki należy stosować z ostrożnością i okresowo monitorować stężenie potasu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Cyklosporyna. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i cyklosporyny może prowadzić do hiperkaliemii. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Heparyna. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i heparyny może prowadzić do hiperkaliemii. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Jeśli lekinopryl jest stosowany jednoczesnie z diuretykiem zatrzymującym potas, hipokaliemia wywołana przez diuretyk może być zmniejszona.

Leki litowe

Podczas jednoczesnego stosowania leków litowych i inhibitorów ACE obserwowano odwracalny wzrost stężenia litu w osoczu i toksyczność. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych może zwiększać ryzyko wystąpienia toksyczności litu i nasilać już zwiększoną toksyczność litu na tle stosowania inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie lekinoprylu i leków litowych nie jest zalecane, jednak w przypadku wykazanej konieczności stosowania tej kombinacji należy dokładnie kontrolować stężenie litu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy

≥ 3 g/dobę

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z NLPZ (kwas acetylosalicylowy w dawce wywierającej działanie przeciwzapalne, inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2) i nieselektywne NLPZ) może prowadzić do zmniejszenia działania przeciwciśnieniowego inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może prowadzić do zwiększenia ryzyka pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz zwiększenia stężenia potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek. Te efekty są odwracalne. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu terapii skojarzonej, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a zaleca się dokładne monitorowanie funkcji nerek zarówno na początku terapii skojarzonej, jak i w trakcie leczenia.

Złoto

Reakcje nitrytoidowe (objawy rozszerzenia naczyń, w tym hiperemia, nudności, zawroty głowy i hipotensja tętnicza, które mogą być bardzo ciężkie) po podaniu leku dożylnego zawierającego złoto (np. sodu aurotiomalatu) występowały częściej u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.

Antydepresanty trójcykliczne/antypsychotyki/narkotyki

Jednoczesne stosowanie niektórych środków znieczulających, antydepresantów trójcyklicznych i antypsychotyków z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sympatykomimetyki

Sympatykomimetyki mogą zmniejszać działanie przeciwciśnieniowe inhibitorów ACE.

Środki hipoglikemiczne

Wiadomo, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków hipoglikemicznych (insulina, doustne środki hipoglikemiczne) może nasilać działanie hipoglikemiczne z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Zjawisko to występuje najczęściej w pierwszych tygodniach terapii skojarzonej i u pacjentów z niewydolnością nerek.

Leki hamujące funkcję szpiku kostnego (immunosupresanty, allopurynol, prokainamid)

Jednoczesne stosowanie z lekinoprylem zwiększa ryzyko neutropenii i/lub agranulocytozy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kwas acetylosalicylowy, trombolityki, beta-blokery, nitraty

Lekinopryl można stosować jednoczesnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), trombolitykami, beta-blokerami i/lub nitratami.

Interakcje związane z amlodypiną

Wpływ innych leków na amlodypinę

Inhibitory izoenzymu CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub diltiazem) może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia amlodypiny, co zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej. Kliniczne objawy tych zmian farmakokinetyki mogą być bardziej wyrażone u pacjentów starszych. W związku z tym zaleca się nadzór lekarski oraz korektę dawki amlodypiny, jeśli będzie to konieczne.

Klaritromycyna jest inhibitorem CYP3A4. Istnieje zwiększone ryzyko hipotensji u pacjentów przyjmujących klaritromycynę z amlodypiną. Podczas jednoczesnego stosowania amlodypiny z klaritromycyną zaleca się ścisły nadzór lekarski.

Induktory izoenzymu CYP3A4

Podczas jednoczesnego stosowania z znanymi induktorami izoenzymu CYP3A4 stężenie amlodypiny we krwi może się zmieniać. Dlatego należy kontrolować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby korygować dawkę leków podczas i po terapii skojarzonej, szczególnie przy stosowaniu silnych induktorów izoenzymu CYP3A4 (takich jak ryfampicyna, Hypericum perforatum).

Nie zaleca się przyjmowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem z grejpfruta, ponieważ u niektórych pacjentów może to prowadzić do zwiększenia biodostępności amlodypiny, co nasila jej działanie hipotensyjne.

Dantrolen (infuzja)

W badaniach na zwierzętach po podaniu werapamilu i dożylnej infuzji dantrolenu obserwowano migotanie komór i niewydolność sercowo-naczyniową z towarzyszącą hiperkaliemią i późniejszym skutkiem śmiertelnym. Z uwagi na ryzyko wystąpienia hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów skłonnych do gorączki złośliwej, a także w leczeniu gorączki złośliwej.

Wpływ amlodypiny na inne leki

Działanie hipotensyjne amlodypiny nasila odpowiednie działanie innych leków o właściwościach przeciwciśnieniowych.

Takrolimus

Jednoczesne stosowanie takrolimusu i amlodypiny może prowadzić do wzrostu stężenia takrolimusu we krwi; mechanizm tej interakcji nie został w pełni poznany. Aby uniknąć toksycznego działania takrolimusu, należy kontrolować stężenie takrolimusu we krwi podczas terapii amlodypiną i w razie potrzeby korygować dawkę takrolimusu.

Inhibitory szlaku mTOR (mTOR)

Takie inhibitory mTOR, jak sirolimus, temsirolimus i everolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania amlodypiny z inhibitorami mTOR może nasilać się działanie tych ostatnich.

Cyklosporyna

Nie przeprowadzono dotąd badań interakcji cyklosporyny i amlodypiny u zdrowych ochotników ani w innych populacjach, z wyjątkiem pacjentów po przeszczepie nerki, u których obserwowano wzrost stężenia cyklosporyny we krwi (średnio o 0 %–40 %). W związku z tym u tych pacjentów należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi podczas terapii amlodypiną i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę cyklosporyny.

Symwatyna

Jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek 10 mg amlodypiny i 80 mg symwatyny prowadziło do wzrostu stężenia symwatyny o 77 % w porównaniu z odpowiednim stężeniem przy monoterapii symwatyną. Dawka symwatyny u pacjentów stosujących amlodypinę powinna być ograniczona do 20 mg na dobę.

Wiadomo, że w badaniach klinicznych interakcji amlodypina nie wpływała na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny ani warfaryny.

Szczególności stosowania.

Wszystkie poniżej wymienione szczególności stosowania związane z zastosowaniem poszczególnych składników dotyczą również leku kombinowanego Ekvator.

Szczególności stosowania związane z lizynoprylem

Hipotensja objawowa

Hipotensja objawowa rzadko występuje u pacjentów z niepowikłaną nadciśnieniem tętniczym.

Istotne obniżenie ciśnienia tętniczego może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej w wyniku stosowania diuretyków, surowej diety bezsodowej, dializy, biegunki, wymiotów, a także u pacjentów z wyraźnie zależnym od reniny nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

U pacjentów z niewydolnością serca, towarzyszącą niewydolności nerek lub bez niej, odnotowano przypadki wystąpienia hipotensji objawowej. Takie przypadki są najbardziej prawdopodobne u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca w wyniku przyjmowania dużych dawek diuretyków pętlowych, hiponatremii lub czynnościowej niewydolności nerek. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem hipotensji objawowej należy obserwować parametry efektu hipotensyjnego po przyjęciu dawki początkowej. Te rekomendacje dotyczą pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyniowymi mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru. W przypadku rozwoju hipotensji tętniczej pacjentowi należy nadać pozycję leżącą na plecach z podniesionymi kończynami dolnymi i uzupełnić utratę płynu (wstrzykiwanie dożylne roztworu fizjologicznego) w razie potrzeby. Przejściowa hipotensja tętnicza nie jest przeciwwskazaniem do stosowania leku, a dalsze przyjmowanie zazwyczaj nie powoduje problemów po wznowieniu ciśnienia tętniczego w wyniku zwiększenia objętości krwi krążącej.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca z normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym lizynopryl może spowodować dodatkowe obniżenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Jest to znany efekt i zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania terapii. Jeśli hipotensja tętnicza staje się objawowa, może być konieczna redukcja dawki lub zaprzestanie przyjmowania lizynoprylu.

Hipotensja tętnicza w ostrym zespole wieńcowym.

Leczenie lizynoprylem nie powinno być rozpoczynane u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, którzy są skłonni do dalszego poważnego pogorszenia hemodynamiki po leczeniu lekami rozszerzającymi naczynia. Są to pacjenci z ciśnieniem tętniczym skurczowym 100 mmHg lub niższym lub z wstrząsem kardiogennym. W ciągu pierwszych 3 dni po zawałach mięśnia sercowego dawkę należy zmniejszyć, jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe wynosi 120 mmHg lub mniej. Dawki utrzymujące należy zmniejszyć do 5 mg lub tymczasowo do 2,5 mg, jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe wynosi 100 mmHg lub mniej. W przypadku utrzymującej się hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe poniżej 90 mmHg utrzymujące się ponad 1 godzinę) lizynopryl należy odstawić.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej/hipertroficzna kardiomiopatia

Tak jak w przypadku wszystkich innych inhibitorów ACE, lizynopryl należy przepisywać z ostrożnością pacjentom ze zwężeniem zastawki mitralnej i zastawką aortalną lub z przeszkodą w odpływie z lewej komory, taką jak stenoza aortalna lub hipertroficzna kardiomiopatia.

Niewydolność nerek

W przypadku zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny pacjenta, a następnie w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Rutynowa kontrola stężenia potasu i stężenia kreatyniny jest częścią standardowej praktyki medycznej leczenia takich pacjentów.

U pacjentów z niewydolnością serca hipotensja tętnicza po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek. W takich przypadkach zgłaszano ostra niewydolność nerek, zazwyczaj odwracalną.

U niektórych pacjentów z obustronną stenozą tętnic nerkowych lub ze stenozą tętnicy jedynego nerki, którzy przyjmowali inhibitory ACE, możliwe jest podwyższenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy, zazwyczaj odwracalne po odstawieniu leku. Jest to szczególnie prawdopodobne u pacjentów z niewydolnością nerek.

W przypadku obecności u pacjenta również naczyniopochodnego nadciśnienia tętniczego istnieje zwiększony ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. U takich pacjentów leczenie należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym w niskich dawkach i ostrożnie dozygować. Ponieważ leczenie diuretykami może sprzyjać rozwojowi powyższych stanów, należy je odstawić, a funkcję nerek należy kontrolować w pierwszych tygodniach terapii lizynoprylem.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez wyraźnego wcześniejszego naczyniopochodnego nadciśnienia tętniczego odnotowano wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj niewielki i przejściowy, szczególnie w przypadkach, gdy lizynopryl stosowano jednocześnie z diuretykiem. Jest to szczególnie prawdopodobne u pacjentów z wcześniejszą niewydolnością nerek. Może być konieczna redukcja dawki i/lub odstawienie diuretyku i/lub lizynoprylu.

W przypadku ostrym zawału mięśnia sercowego leczenie lizynoprylem nie powinno być rozpoczynane u pacjentów z objawami niewydolności nerek, które określono jako stężenie kreatyniny w surowicy krwi przekraczające 177 µmol/l i/lub proteinurię przekraczającą 500 mg/24 godziny. W przypadku rozwoju zaburzeń funkcji nerek podczas leczenia lizynoprylem (stężenie kreatyniny w surowicy krwi większe niż 265 µmol/l lub dwa razy przekraczające odpowiednią wartość przed rozpoczęciem leczenia) lekarz powinien rozważyć możliwość odstawienia lizynoprylu.

Proteinuria

Znane są rzadkie przypadki proteinurii u pacjentów, szczególnie przy obniżonej funkcji nerek lub po wysokich dawkach lizynoprylu. W przypadku klinicznie istotnej proteinurii (powyżej 1 g/24 godziny) lek może być przepisany tylko po ocenie korzyści z leczenia i potencjalnego ryzyka oraz przy ciągłym monitorowaniu parametrów klinicznych i biochemicznych pacjenta.

Podwyższona wrażliwość, obrzęk naczynioruchowy

Zgłaszano pojedyncze przypadki obrzęku naczynioruchowego twarzy, rąk i nóg, warg, języka, szczeliny głosowej i/lub krtani u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym lizynopryl. Obrzęk naczynioruchowy może wystąpić w dowolnym momencie podczas leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast odstawić lizynopryl, zastosować odpowiednie leczenie i zapewnić obserwację medyczną, aby upewnić się o ustąpieniu wszystkich objawów przed wypisaniem pacjenta. Nawet w przypadkach obrzęku języka, który nie towarzyszy niewydolności oddechowej, pacjenci mogą wymagać długotrwałej obserwacji, ponieważ leczenie lekami przeciwhistaminowymi i kortykosteroidami może być niewystarczające.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki śmierci w wyniku obrzęku naczynioruchowego związanego z obrzękiem krtani lub języka. U pacjentów z uszkodzeniem języka, szczeliny głosowej lub krtani może wystąpić obturacja dróg oddechowych, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej przeszli operację dróg oddechowych. W takich przypadkach należy natychmiast udzielić pomocy medycznej. Może ona obejmować podanie adrenaliny i/lub utrzymanie swobodnej przejrzystości dróg oddechowych. Pacjent powinien pozostawać pod ścisłym nadzorem lekarza do całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

Inhibitory ACE powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnoskórej częściej niż u pacjentów innych ras.

Pacjenci, u których wcześniej obserwowano obrzęk naczynioruchowy niezwiązany z leczeniem inhibitorami ACE, mogą być bardziej skłonni do rozwoju obrzęku naczynioruchowego podczas stosowania inhibitora ACE (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sakubitrilem/walsartanem należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki lizynoprylu. Leczenie lizynoprylem należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrilu/walsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, ewerolimus, temsirolimus) i wyldaglitypinem może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub języka z niewydolnością oddechową lub bez niej) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjentom, którzy już przyjmują inhibitory ACE, należy ostrożnie rozpoczynać leczenie raczekadotrylem, inhibitorami mTOR i wyldaglitypinem.

Reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych hemodializie

Zgłaszano reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych dializie z użyciem wysokoprzepływowych błon dializacyjnych o wysokiej przepuszczalności (np. AN 69) i jednocześnie przyjmujących inhibitor ACE. Należy rozważyć stosowanie innego typu błony dializacyjnej lub leku obniżającego ciśnienie z innej klasy u takich pacjentów.

Reakcje anafilaktyczne podczas aferzy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL)

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas aferzy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) z dekstranu siarczanu wystąpiły reakcje anafilaktyczne zagrożone życia. Pojawienie się takich reakcji można uniknąć, jeśli zaprzestanie się terapii inhibitorami ACE przed każdym seansem aferzy.

Desensytyzacja

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas desensytyzacji jadem owadów skrzydlatych (np. jadem Hymenoptera) występują trwałe reakcje anafilaktyczne. U takich pacjentów udało się uniknąć reakcji anafilaktycznych poprzez tymczasowe odstawienie inhibitorów ACE, ale ponownie się one pojawiały po przypadkowym przyjęciu leku.

Niewydolność wątroby

W rzadkich przypadkach przyjmowanie inhibitorów ACE towarzyszyło zespołowi, który zaczynał się od żółtaczki cholestetycznej, postępował do martwicy fulminantnej i (czasem) prowadził do zgonu. Mechanizm rozwoju tego zespołu nie jest znany. Pacjentom, którzy przyjmują lizynopryl i u których rozwija się żółtaczka lub znacznie wzrasta aktywność enzymów wątrobowych, należy odstawić lizynopryl i poddać odpowiedniemu nadzorowi medycznemu.

Neutropenia/agranulocytoza

Zgłaszano neutropenię/agranulocytozę, trombocytopenię i anemię u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U pacjentów z normalną funkcją nerek bez innych czynników sprzyjających neutropenia rozwija się rzadko. Neutropenia i agranulocytoza są odwracalne i ustępują po odstawieniu inhibitora ACE.

Lizynopryl należy przepisywać z szczególną ostrożnością pacjentom z chorobami tkanki łącznej, leczonymi lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem lub przy połączeniu tych czynników sprzyjających, szczególnie przy wcześniejszym zaburzeniu funkcji nerek. U niektórych z tych pacjentów rozwinęły się poważne choroby zakaźne, które w kilku przypadkach nie odpowiadały na intensywną terapię antybiotykami. Okresowo podczas leczenia lizynoprylem zaleca się badania laboratoryjne (badanie krwi z określeniem wzoru leukocytarnego) u tych pacjentów, a także ostrzec ich o konieczności zgłaszania pierwszych objawów choroby zakaźnej.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II (ARB) lub aliskireny zwiększa ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Z tego powodu podwójna blokada RAAS przez jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, ARB lub aliskirenem nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jeśli podwójna blokada RAAS jest absolutnie wskazana, konieczna jest ścisła obserwacja przez specjalistę oraz obowiązkowy monitoring funkcji nerek, równowagi wodno-elektrolitowej i ciśnienia tętniczego.

Inhibitory ACE i ARB nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nerkopatią cukrzycową.

Rasa

U pacjentów rasy czarnoskórej inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy niż u pacjentów innych ras. Tak jak w przypadku stosowania innych inhibitorów ACE, lizynopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnoskórej niż u pacjentów innych ras, co prawdopodobnie wynika z wyższego odsetka stanów z niskim poziomem reniny u pacjentów rasy czarnoskórej cierpiących na nadciśnienie tętnicze.

Kaszel

Zgłaszano kaszel podczas stosowania inhibitorów ACE. Kaszel jest zazwyczaj nieproduktywny, utrzymujący się i ustępuje po odstawieniu leku. Kaszel indukowany przyjmowaniem inhibitorów ACE należy uwzględnić w różnicowaniu diagnostycznym kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne/zniszczenie

U pacjentów poddawanych dużym zabiegom operacyjnym lub podczas znieczulenia ogólnego lekami powodującymi hipotensję tętniczą, lizynopryl może blokować tworzenie się angiotensyny II po kompensacyjnym wydzielaniu reniny. Jeśli rozwija się hipotensja tętnicza, prawdopodobnie w wyniku powyższego mechanizmu, można przeprowadzić korektę poprzez zwiększenie objętości krwi krążącej.

Hiperkaliemia

Inhibitory ACE mogą powodować rozwój hiperkaliemii, ponieważ hamują wydzielanie aldosteronu. Zazwyczaj ten efekt jest klinicznie nieistotny u pacjentów z normalną funkcją nerek. Jednak u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, cukrzycą typu II i/lub u pacjentów przyjmujących suplementy diety zawierające potas (w tym zamienniki soli), diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), a także u pacjentów przyjmujących inne leki, które mogą zwiększać stężenie potasu w surowicy krwi (np. heparyna, trimetoprymin lub lek kombinowany ko-trimoksazol (trimetoprymin/sulfametoksazol), a szczególnie antagonisty aldosteronu lub blokery receptorów angiotensyny, może rozwinąć się hiperkaliemia. Należy ostrożnie stosować diuretyki zatrzymujące potas i blokery receptorów angiotensyny u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. W razie konieczności jednoczesnego stosowania powyższych leków zaleca się regularna kontrola stężenia potasu w surowicy krwi i stanu funkcjonalnego nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów z cukrzycą przyjmujących doustne leki hipoglikemizujące lub insulinę, w ciągu pierwszego miesiąca leczenia inhibitory ACE należy dokładnie kontrolować poziom glukozy we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leki litu

Nie zaleca się kombinacji leków litu z lizynoprylem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Szczególności stosowania związane z amlodypiną

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodypiny w kryzie nadciśnieniowym nie zostały ustalone.

Niewydolność serca

Pacjentom z niewydolnością serca amlodypinę należy stosować z ostrożnością. Wiadomo, że w długotrwałym badaniu z randomizacją i kontrolą placebo u pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa III i IV według klasyfikacji New York Heart Association, NYHA) w grupie stosowania amlodypiny obrzęk płuc rejestrowano częściej niż w grupie placebo.

Blokery kanałów wapniowych, w tym amlodypina, należy ostrożnie przepisywać pacjentom z niewydolnością serca, ponieważ zwiększają one ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych i śmiertelności w przyszłości.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania amlodypiny i zwiększenie wartości AUC, jednak odpowiednie zalecenia dotyczące dawkowania nie zostały opracowane. Dlatego stosowanie amlodypiny należy rozpoczynać od minimalnej dawki w zakresie dawkowania. Rozpoczynanie leczenia i zwiększanie dawki należy prowadzić ostrożnie. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby może być konieczne powolne dozygowanie dawki i ścisła obserwacja.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w podeszłym wieku dawkę należy zwiększać ostrożnie (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

Takim pacjentom amlodypinę można przepisywać w dawkach standardowych. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu krwi nie korelują ze stopniem niewydolności nerek. Amlodypina nie jest usuwana za pomocą dializy.

Szczególności stosowania związane z lekiem Ekvator

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Lek Ekvator jest przeciwwskazany w okresie ciąży i u kobiet planujących zajść w ciążę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Brakuje doświadczenia z zastosowaniem lizynoprylu i amlodypiny u kobiet w ciąży w odpowiednich kontrolowanych badaniach klinicznych. Jednak stosowanie obu substancji czynnych nie jest zalecane lub jest przeciwwskazane (informacje dotyczące substancji czynnych patrz w sekcji „Skład”).

Jeśli w trakcie leczenia lekiem Ekvator potwierdzi się ciążę, należy natychmiast przerwać jego stosowanie, a w razie potrzeby zastąpić innym lekiem dozwolonym w okresie ciąży (patrz sekcja „Szczególności stosowania”).

Nie należy rozpoczynać stosowania leku Ekvator w czasie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekiem Ekvator uznana zostanie za konieczną, pacjentki planujące zajść w ciążę należy przełożyć na alternatywne leki obniżające ciśnienie z znanym profilem bezpieczeństwa w okresie ciąży.

Zastosowanie lizynoprylu

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności związane z zastosowaniem inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak pewne zwiększenie ryzyka nie jest wykluczone. Jeśli kontynuacja leczenia inhibitory ACE uznana zostanie za konieczną, pacjentki planujące zajść w ciążę należy przełożyć na alternatywne leki obniżające ciśnienie z znanym profilem bezpieczeństwa w okresie ciąży. Po potwierdzeniu ciąży należy natychmiast przerwać leczenie inhibitory ACE i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne.

Wiadomo, że stosowanie inhibitorów ACE w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje fetotoksyczność (obniżenie funkcji nerek, oligohydramnios, spowolnienie kostnienia kości czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli inhibitor ACE był stosowany od drugiego trymestru ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne funkcji nerek i czaszki. Noworodkom i niemowlętom, których matki przyjmowały inhibitory ACE, zaleca się ścisłą obserwację w celu wczesnego wykrycia hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególności stosowania”).

Zastosowanie amlodypiny

Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży nie zostało ustalone.

Wiadomo, że w badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność rozrodczą przy stosowaniu wysokich dawek. Stosowanie w okresie ciąży możliwe jest tylko w przypadku braku bezpieczniejszego leczenia alternatywnego, a także w przypadkach, gdy samo schorzenie wiąże się z dużym ryzykiem dla matki i płodu.

Okres karmienia piersią.

Brak informacji dotyczących stosowania lizynoprylu w okresie karmienia piersią. Amlodypina wydzielana jest w mleku matki. Ilość amlodypiny otrzymywana przez dziecko z mlekiem matki szacuje się na zakres międzykwartylowy 3–7%, maksymalnie 15%. Wpływ amlodypiny na dziecko nie został oceniony.

Lek Ekvator jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią, należy stosować leki alternatywne z ustalonym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodka lub dziecka przedwczesnego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Brak danych z odpowiednich kontrolowanych badań klinicznych dotyczących wpływu lizynoprylu i amlodypiny na płodność.

Zastosowanie amlodypiny

Zgłaszano odwracalne zmiany biochemiczne w główkach plemników u niektórych pacjentów przyjmujących blokery kanałów wapniowych. Dane kliniczne dotyczące możliwego wpływu amlodypiny na płodność są niewystarczające.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Związane z lizynoprylem

Przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami należy uwzględnić możliwość rozwoju zawrotów głowy lub zmęczenia.

Związane z amlodypiną

Amlodypina może powodować nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami. U pacjentów odczuwających zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności może być zaburzona zdolność reakcji. Zaleca się zachowanie ostrożności, szczególnie na początku leczenia.

Zgodnie z powyższym, lek Ekvator może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami (szczególnie na początku leczenia).

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Zalecana dawka to 1 tabletka na dobę. Maksymalna dawka dobową to 1 tabletka.

Ogólnie leki kombinowane o ustalonych dawkach nie nadają się do terapii wstępnego leczenia.

Preparat Ekvator, tabletki 10 mg/5 mg, wskazany jest wyłącznie dla pacjentów, u których odpowiednie dawki utrzymujące lizynoprylu i amlodypiny wynoszą odpowiednio 10 mg i 5 mg. W razie potrzeby można rozważyć stosowanie preparatu Ekvator o innych dawkach poszczególnych składników.

Niewydolność nerek

Dobór optymalnej dawki wstępnej i utrzymującej u pacjentów z niewydolnością nerek powinien odbywać się indywidualnie, z wykorzystaniem oddzielnych składników leku – lizynoprylu i amlodypiny.

Podczas terapii preparatem Ekvator należy kontrolować czynność nerek oraz stężenie potasu i sodu w surowicy krwi. W przypadku pogorszenia czynności nerek należy przerwać stosowanie preparatu Ekvator i zastąpić go odpowiednio dobranymi składnikami oddzielnymi. Amlodypina nie jest usuwana za pomocą dializy.

Niewydolność wątroby

Nie opracowano jeszcze zaleceń dotyczących dawkowania dla pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, dlatego dobór dawek u takich pacjentów należy prowadzić ostrożnie, rozpoczynając od najniższej dawki w zakresie dawkowania (patrz rozdziały „Farmakokinetyka” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Dobór optymalnej dawki wstępnej i utrzymującej u pacjentów z niewydolnością wątroby należy prowadzić indywidualnie, stosując swobodną kombinację lizynoprylu i amlodypiny.

Farmakokinetyki amlodypiny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie badano. Stosowanie amlodypiny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy rozpoczynać od najniższej dawki, a dobowanie dawek powinno być prowadzone powoli.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

Pacjentom starszym należy przepisywać preparat z ostrożnością.

Wiadomo, że w badaniach klinicznych nie obserwowano wpływu wieku na profil skuteczności i bezpieczeństwa amlodypiny ani lizynoprylu. Aby dobrać optymalną dawkę utrzymującą dla pacjentów starszych, dobowanie dawek należy prowadzić indywidualnie, stosując swobodną kombinację lizynoprylu i amlodypiny.

Sposób stosowania.

Doustnie. Ponieważ pokarm nie wpływa na wchłanianie preparatu, Ekvator można przyjmować niezależnie od posiłku, czyli przed, podczas lub po jedzeniu.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania preparatu Ekvator u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Nie ma danych dotyczących przedawkowania leku Ekvator u ludzi.

Przedawkowanie lizynoprylu

Dane dotyczące przedawkowania u ludzi są ograniczone. Objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować hipotensję tętniczą, szok cyrkulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitycznej, niewydolność nerek, hipewentylację, tachykardię, przyspieszone bicie serca, bradykardię, zawroty głowy, lęk i kaszel. W przypadku przedawkowania zaleca się wlewanie dożylnie roztworu fizjologicznego. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach. Można również rozważyć dolewanie angiotensyny II i/lub wstrzykiwanie dożylnie katecholamin.

Jeśli przyjmowanie leku miało miejsce niedawno, należy podjąć działania mające na celu usunięcie lizynoprylu (np. wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, podanie sorbentów i siarczanu sodu). Lizynopryl można usunąć z krążenia ogólnego za pomocą hemodializy (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). W przypadku bradykardii opornej na leczenie farmakologiczne wskazane jest wszczepienie sztucznego stymulatora serca. Wymagana jest stała kontrola podstawowych wskaźników czynności życiowych, stężenia elektrolitów oraz stężenia kreatyniny w surowicy krwi.

Przedawkowanie amlodypiny

Dane dotyczące celowego przedawkowania u ludzi są ograniczone.

Objawy

Przedawkowanie może prowadzić do nadmiernej wazodylatacji obwodowej z odruchową tachykardią. Zarejestrowano również nasilone i długotrwałe hipotensję tętniczą, aż do szoku z letalnym skutkiem.

Rzadko opisano rozwój niekardiogennego obrzęku płuc jako następstwo przedawkowania amlodypiny, który może występować z opóźnionym początkiem (po 24–48 godzinach od przyjęcia) i może wymagać sztucznej wentylacji płuc. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi niekardiogennego obrzęku płuc mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym przetężenie płynem) mające na celu utrzymanie perfuzji i wyrzutu serca.

Leczenie

W przypadku klinicznie istotnej hipotensji tętniczej spowodowanej przedawkowaniem amlodypiny należy podjąć aktywne działania wspomagające układ sercowo-naczyniowy, w tym częstą kontrolę wskaźników układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, ułożyć pacjenta w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami dolnymi (powyżej głowy) oraz kontrolować objętość krwi krążącej i diurezę.

W przypadku braku przeciwwskazań może być konieczne podanie wazopresorów w celu przywrócenia tonusu naczyniowego i ciśnienia tętniczego. Wstrzykiwanie dożylnie glukonianu wapnia może mieć pozytywny wpływ na cofanie efektów spowodowanych blokadą kanałów wapniowych.

W niektórych przypadkach może być skuteczne przemywanie żołądka. Wiadomo, że w badaniach u zdrowych ochotników podanie węgla aktywnego w ciągu 2 godzin po przyjęciu 10 mg amlodypiny zmniejszyło szybkość wchłaniania amlodypiny.

Ponieważ amlodypina w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, dializa jest nieskuteczna.

Przedawkowanie leku Ekvator może prowadzić do nadmiernej wazodylatacji obwodowej z nasiloną hipotensją tętniczą i ostrą niewydolnością naczyń, zaburzeniami równowagi elektrolitycznej, niewydolnością nerek, hipewentylacją, tachykardią, przyspieszonym biciem serca, bradykardią, zawrotami głowy, lękiem i kaszlem. Zaleca się leczenie objawowe (ułożenie pacjenta w pozycji leżącej, obserwacja i w razie potrzeby wspomaganie czynności układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, ciśnienia tętniczego, objętości krwi krążącej i równowagi elektrolitycznej, a także stężenia kreatyniny w surowicy krwi). W przypadku nasilonej hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami dolnymi powyżej poziomu głowy; jeśli podanie płynów nie przyniesie wystarczającego efektu, może być konieczne wspomaganie terapią w postaci podania wazopresorów obwodowych, pod warunkiem braku przeciwwskazań do ich stosowania. Można również rozważyć dolewanie angiotensyny II. Wstrzykiwanie dożylnie glukonianu wapnia może wykazać pozytywny wpływ na cofanie efektów spowodowanych blokadą kanałów wapniowych.

Lizynopryl można usunąć z krążenia ogólnego za pomocą hemodializy. Stosowanie wysokoprzepływowych membran poliakrylonitrylowych podczas dializy nie jest zalecane.

Niepożądane działania.

Częstotliwość określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1 000 do < 1/100); pojedyncze przypadki (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W obrębie każdej grupy częstotliwości niepożądane działania są wymienione w kolejności zmniejszającego się stopnia powagi.

Niepożądane działania obserwowane i zarejestrowane podczas leczenia oddzielnie lizynoprylem oraz amlodypiną:

*Zgłaszano zespół objawów, który może obejmować jeden lub więcej z następujących objawów: gorączka, zapalenie naczyń, mięśnioból, bóle stawów/bóle stawów/zapalenie stawów, pozytywna reakcja na przeciwciała antyjądrowe (ANA), zwiększenie szybkości osiadania erytrocytów (SOE), eozynofilia i leukocytoza, wysypka skórna, fotosensybilizacja lub inne zmiany skórne.

**Najczęściej kojarzone z obtorem żółciowym.

Dane z badań klinicznych dotyczących bezpieczeństwa pozwalają przypuszczać, że lizynopryl jest ogólnie dobrze tolerowany przez dzieci i młodzież z nadciśnieniem tętniczym, a profil bezpieczeństwa w tej grupie wiekowej jest porównywalny z takim u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę i pozwala kontynuować nadzór nad stosunkiem korzyści do ryzyka w przypadku stosowania leku. Osobom pracującym w zawodach medycznych zaleca się zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych poprzez państwowy system zgłaszania działań niepożądanych.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wpływem światła i wilgoci. Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 1, 3 lub 6 blisterów w kartonie.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Wspólnota Akcyjna „Gedeon Richter”, Węgry.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

H-1103, Будapeszt, ul. Demréti 19–21, Węgry.