CORIOL®

ULOTKA DLA PACJENTA DO LEKU NALEŻĄCEGO DO RECEPTY Coriol® (CORYOL®)

Skład:

substancja czynna: karwedilol;

1 tabletka zawiera 3,125 mg lub 6,25 mg karwedilolu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, sacharoza, powidon, krosypowidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 3,125 mg: tabletki o kształcie okrągłym, nieco dwuwypukłe, białego koloru z podziałką;

tabletki 6,25 mg: tabletki o kształcie owalnym, nieco dwuwypukłe, białego koloru z podziałką z jednej strony i oznaczeniem „S2” z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Blokery α- i β-adrenoreceptorów.

Kod ATC C07AG02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Karwedylol to nieselectywny bloker beta z efektem rozszerzającym naczynia krwionośne. Wykazuje również właściwości przeciwutleniające i antyproliferacyjne.

Efekty farmakodynamiczne

Substancja czynna karwedylol jest racematem; enancjomerów różnią się działaniem i metabolizmem. Enancjomer S(–) wykazuje działanie blokujące receptory α1- i β-adrenergiczne, natomiast enancjomer R(+) blokuje jedynie receptory α1-adrenergiczne. W wyniku kardioblokady β-adrenergicznej lek zmniejsza ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca oraz minutę serca. Karwedylol obniża ciśnienie w tętnicach płucnych i w przedsionku prawym serca. Działając jako bloker receptorów α1-adrenergicznych, powoduje rozszerzenie naczyń obwodowych i zmniejsza ich opór. Dzięki tym efektom karwedylol rozkurcza mięsień sercowy i zapobiega napadom dławicy piersiowej. U pacjentów z niewydolnością serca karwedylol sprzyja zwiększeniu frakcji wyrzutowej lewej komory i poprawia objawy choroby. Podobne efekty obserwowano u pacjentów z dysfunkcją lewej komory. Karwedylol nie wykazuje rzeczywistego działania sympatykomimetycznego, a podobnie jak propranolol posiada właściwości stabilizujące błonę. Obserwuje się obniżenie aktywności reniny w osoczu, zatrzymanie płynów jest zjawiskiem rzadkim.

Niektóre właściwości tradycyjnych beta-blokerów wydają się nie występować u niektórych rozszerzających naczynia beta-blokerów, takich jak karwedylol.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne.

Badania kliniczne wykazały, że równowaga między działaniem wazodylatacyjnym a blokadą beta, zapewniona przez karwedylol, prowadzi do poniższych efektów.

Hipertensja. Wpływ na ciśnienie tętnicze i tętno pojawia się 1–2 godziny po podaniu leku.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek karwedylol zmniejsza opór naczyń nerkowych. Nie obserwuje się istotnych zmian filtracji kłębuszkowej, przepływu osocza przez nerki ani wydalania elektrolitów.

Wykazano, że karwedylol utrzymuje objętość skokową i zmniejsza ogólny obwodowy opór naczyniowy, nie zaburzając przy tym ukrwienia poszczególnych narządów i obszarów naczyniowych, takich jak nerki, mięśnie szkieletowe, przedramię, nogi, skóra, mózg czy tętnica szyjna. Zmniejsza się częstość występowania uczucia zimnych kończyn oraz wczesnego zmęczenia podczas wysiłku fizycznego.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością nerek. Kilka badań otwartych wykazało, że karwedylol jest skutecznym środkiem u pacjentów z nadciśnieniem nerkowym. Dotyczy to również pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, pacjentów poddawanych hemodializie lub po przeszczepie nerki. Karwedylol powoduje stopniowe obniżenie ciśnienia tętniczego zarówno w dni dializy, jak i w dni bez dializy, a efekty obniżania ciśnienia tętniczego są porównywalne z tymi obserwowanymi u pacjentów z prawidłową funkcją nerek.

Stabilna dławica piersiowa. U pacjentów ze stabilną dławicą piersiową karwedylol wykazał właściwości antyiszemiczne (wydłużony całkowity czas wysiłku fizycznego, czas do depresji odcinka ST o 1 mm oraz czas do wystąpienia dławicy piersiowej) i antyangiogalne, które utrzymują się podczas długotrwałego leczenia. Ostry badania hemodynamiczne wykazały, że karwedylol znacząco zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen i nadmierną aktywność współczulną, a także zmniejsza obciążenie wstępnym (ciśnienie w tętnicy płucnej i ciśnienie klinowe w płucach) i obciążenie następcze (ogólny obwodowy opór naczyniowy) mięśnia sercowego, co prowadzi do poprawy funkcji systolowej i diastolowej lewej komory bez istotnych zmian frakcji wyrzutowej.

Karwedylol nie wpływa negatywnie na czynniki ryzyka metabolicznego choroby wieńcowej. Nie wpływa na prawidłowy poziom lipidów w surowicy krwi, a u pacjentów z chorobą nadciśnieniową i dyslipidemią obserwuje się korzystny wpływ na lipidy w surowicy krwi po 6 miesiącach terapii doustnej.

W dwóch badaniach karwedylol w dawce 25 mg dwa razy dziennie porównywano z innymi lekami przeciwdławicowymi o udowodnionej skuteczności u pacjentów z przewlekłą, stabilną dławicą piersiową wysiłkową. Wybrane schematy dawkowania były szeroko stosowane w praktyce klinicznej. Oba badania miały równoległy projekt z podwójnie ślepą kontrolą. Głównym celem było określenie całkowitego czasu wysiłku (CTW).

Wyniki obu badań wyraźnie wykazały, że nie stwierdzono istotnej różnicy w CZW przy minimalnym stężeniu leku we krwi po 12 tygodniach terapii. Współczynniki ryzyka uzyskane z modelu proporcjonalnych niebezpieczeństw Coxa wskazywały jednak tendencję na korzyść karwedilolu, wskazując, że średnio karwedilol wykazywał skuteczność 114% w porównaniu do werapamilu (90% DO [przedział ufności]: 85–152%) oraz 134% w porównaniu do dinitratu izosorbidu (90% DO: 96–185%). Dotyczyło to również czasu do wystąpienia anginy oraz depresji odcinka ST. Wzrost CZW wynosił około 50 sekund we wszystkich grupach; poprawa czasu do wystąpienia anginy oraz depresji odcinka ST wynosiła około 30 sekund, co ma znaczenie kliniczne.

W badaniu 060 48-godzinne monitorowanie Holtera wykazało zmniejszenie liczby i czasu trwania depresji odcinka ST (cicha ischemia mięśnia sercowego) w obu grupach leczonych. Karwedilol zmniejszał również skurcze przedsionkowe i komorowe, mufty oraz serie.

Przewlekła niewydolność serca. Karwedilol istotnie zmniejsza śmiertelność i potrzebę hospitalizacji oraz poprawia objawy i funkcję lewej komory u pacjentów z niedokrwienną lub nieniedokrwienną przewlekłą niewydolnością serca. Działanie karwedilolu zależy od dawki.

Pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca i niewydolnością nerek. Karwedilol zmniejsza zachorowalność i śmiertelność u pacjentów poddawanych dializie z rozlaną kardiomiopatią, a także śmiertelność z dowolnej przyczyny, śmiertelność sercowo-naczyniową oraz śmiertelność z powodu niewydolności serca lub potrzebę pierwszej hospitalizacji u pacjentów z niewydolnością serca i łagodnym lub umiarkowanym stopniem przewlekłych chorób nerek nie wymagających dializy. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych, w których wzięło udział duża liczba pacjentów (> 4000) z łagodnym i umiarkowanym stopniem przewlekłej choroby nerek, potwierdza leczenie karwedilolem u pacjentów z dysfunkcją lewej komory, z objawami niewydolności serca lub bez, w celu zmniejszenia ryzyka zgonu oraz zjawisk związanych z niewydolnością serca.

Pacjenci pediatryczni. Bezpieczeństwo i skuteczność karwedilolu u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone ze względu na ograniczoną liczbę i zakres badań. Dostępne badania koncentrowały się na leczeniu niewydolności serca u dzieci, która różni się od choroby u dorosłych pod względem charakterystyki i etiologii. Ze względu na małą liczbę uczestników w porównaniu do badań z udziałem dorosłych oraz brak optymalnego schematu dawkowania dla dzieci i młodzieży, dostępne dane są niewystarczające do ustalenia profilu bezpieczeństwa karwedilolu u dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po doustnym podaniu kapsułki 25 mg zdrowym pacjentom karwedilol szybko wchłania się, osiągając maksymalne stężenie Cmax w osoczu 21 mg/l, które osiągane jest po około 1,5 godziny (tmax). Wartości Cmax zależą liniowo od dawki. Po doustnym podaniu karwedilol podlega intensywnemu metabolizmowi przy pierwszym przejściu, co prowadzi do całkowitej biodostępności około 25% u zdrowych mężczyzn. Karwedilol jest racematem, a S-(-)-enancjomer wydaje się być metabolizowany szybciej niż R-(+)-enancjomer, wykazując absolutną biodostępność po podaniu doustnym 15% w porównaniu do 31% dla R-(+)-enancjomera. Maksymalne stężenie plazmatyczne R-karwedilolu jest około dwa razy wyższe niż stężenie S-karwedilolu.

Badania in vitro wykazały, że karwedilol jest substancją transportowaną przez efliksowy transporter białka P-glikoproteiny. Rola białka P-glikoproteiny w rozprzestrzenianiu karwedilolu została również potwierdzona in vivo u zdrowych osób.

Jedzenie nie wpływa na biodostępność, czas przebywania ani maksymalne stężenie surowicy, choć czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu jest opóźniony.

Rozkład.

Karwedilol jest silnie lipofilowy, stopień wiązania z białkami osocza wynosi około 95%. Objętość rozkładu waha się od 1,5 do 2 l/kg i wzrasta u pacjentów z marskością wątroby.

Biotransformacja.

U człowieka karwedilol intensywnie metabolizowany jest w wątrobie drogą utleniania i koniugacji do różnych metabolitów, które głównie wydalane są z żółcią. U zwierząt wykazano obieg enterohepatalny substancji czynnej.

Demetylacja i hydroksylacja na pierścieniu fenolowym prowadzą do powstania trzech metabolitów o aktywności blokującej receptory beta-adrenergiczne.

Zgodnie z wynikami badań przedklinicznych, metabolit 4'-hydroksyfenol jest około 13 razy silniejszy w blokowaniu beta niż karwedilol. W porównaniu do karwedilolu trzy aktywne metabolity wykazują słabe działanie rozszerzające naczynia. U człowieka stężenie trzech aktywnych metabolitów jest około 10 razy niższe niż stężenie substancji pierwotnej. Dwa z metabolitów hydroksykarbazolowych karwedilolu są niezwykle silnymi antyoksydantami, a ich aktywność w tym zakresie przewyższa aktywność karwedilolu od 30 do 80 razy.

Badania farmakokinetyczne u ludzi wykazały, że metabolizm oksydacyjny karwedilolu jest stereoselektywny. Wyniki badań in vitro wykazały, że różne izoenzymy cytochromu P450 mogą brać udział w procesach utleniania i hydroksylacji, w tym CYP2D6, CYP3A4, CYP2E1, CYP2C9 oraz CYP1A2.

Badania u zdrowych ochotników i pacjentów wykazały, że R-enancjomer metabolizowany jest głównie przez CYP2D6. S-enancjomer metabolizowany jest głównie przez CYP2D6 i CYP2C9.

Polimorfizm genetyczny.

Wyniki klinicznych badań farmakokinetycznych u ludzi wykazały, że CYP2D6 odgrywa ważną rolę w metabolizmie R i S-karwedilolu. W konsekwencji stężenie R i S-karwedilolu w osoczu krwi wzrasta u wolnych metabolizatorów CYP2D6. Znaczenie genotypu CYP2D6 w farmakokinetyce R i S-karwedilolu zostało potwierdzone w badaniach farmakokinetyki populacyjnej, podczas gdy inne badania nie potwierdziły tej obserwacji. Stwierdzono, że polimorfizm genetyczny CYP2D6 może mieć ograniczone znaczenie kliniczne.

Eliminacja.

Po jednorazowym doustnym podaniu 50 mg karwedilolu około 60% wydzielane jest z żółcią i wydalane z kałem w postaci metabolitów w ciągu 11 dni. Po jednorazowej dawce doustnej tylko około 16% wydaje się z moczem w postaci karwedilolu lub jego metabolitów. Wydalanie niezmienionego leku z moczem wynosi mniej niż 2%. Po wewnątrzżylnej infuzji 12,5 mg zdrowym ochotnikom klirens plazmatyczny karwedilolu osiąga około 600 ml/min, a okres półtrwania wynosi około 2,5 godziny. Okres półtrwania po kapsułce 50 mg obserwowany u tych samych osób wynosił 6,5 godziny, co rzeczywiście odpowiada okresowi półtrwania po kapsułce. Po podaniu doustnym całkowity klirens S-karwedilolu jest około dwa razy większy niż R-karwedilolu.

Specjalne grupy pacjentów.

Osoby starsze. Wiek nie ma istotnego statystycznie wpływu na farmakokinetykę karwedilolu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Pacjenci pediatryczni. Badania pediatryczne wykazały, że klirens skorygowany wagą ciała jest znacznie wyższy u dzieci w porównaniu z dorosłymi.

Zaburzenia funkcji wątroby. W badaniu z udziałem pacjentów z marskością wątroby biodostępność karwedilolu była cztery razy wyższa, maksymalne stężenie w osoczu krwi było pięć razy wyższe, a objętość rozkładu była trzy razy wyższa niż u zdrowych ochotników.

Zaburzenia funkcji nerek. Ponieważ karwedilol jest głównie wydalany z kałem, znaczne kumulowanie się u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek jest mało prawdopodobne.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością nerek pole pod krzywą „stężenie – czas”, okres półtrwania oraz maksymalne stężenie w osoczu nie ulegają istotnym zmianom. Wydalanie nerkowe niezmienionego leku zmniejsza się u pacjentów z niewydolnością nerek; jednak zmiany parametrów farmakokinetycznych są umiarkowane.

Karwedilol nie jest usuwany podczas dializy, ponieważ nie przenika przez membranę dializacyjną, prawdopodobnie z powodu wysokiego stopnia wiązania z białkami osocza.

Niewydolność serca. W badaniu z udziałem 24 japońskich pacjentów z niewydolnością serca klirens R- i S-karwedilolu był istotnie niższy niż wcześniej szacowano u zdrowych ochotników. Wyniki te wskazują, że farmakokinetyka R- i S-karwedilolu istotnie zmienia się przy niewydolności serca u japońskich pacjentów.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Nie wykazano szczególnego ryzyka dla człowieka na podstawie standardowych badań farmakologicznej bezpieczeństwa, toksyczności dawek wielokrotnych, genotoksyczności oraz potencjału kancerogennego.

Naruszenia płodności. Gdy wysokie dawki karwedilolu podawano ciężarnym szczurom (≥ 200 mg/kg – co najmniej 100 razy więcej niż maksymalna dawka dzienna dla człowieka), obserwowano niepożądane efekty na ciążę i płodność (słabe sparowanie, mniejsza liczba ciał żółtych i mniejsza liczba implantacji).

Teratogenność. Badania na zwierzętach nie wskazują na działanie teratogenne karwedilolu.

Embrionotoksyczność (zwiększona śmiertelność po implantacji embrionu) obserwowano, ale nie stwierdzono żadnych deformacji u szczurów i królików przy dawkach 200 mg/kg i 75 mg/kg odpowiednio (od 38 do 100 razy więcej niż maksymalna dawka dzienna dla człowieka). Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane. Ponadto badania na zwierzętach wykazały, że karwedilol przenika przez barierę łożyskową, dlatego należy również pamiętać o możliwych konsekwencjach blokady alfa i beta u płodu i noworodka (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

W związku z tym efekty obserwowane w badaniach przedklinicznych pojawiały się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną ekspozycję u człowieka, co wskazuje na niewielkie znaczenie dla zastosowania klinicznego (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Hipertensja tętnicza esencjalna. Coriol® może być stosowany samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami przeciwhypertensyjnymi (szczególnie z diuretykami tiazynowymi);
• przewlekła stabilna dławica piersiowa;
• przewlekła stabilna niewydolność serca (jako dodatek do standardowej terapii diuretykami, digitalisem lub inhibitorem ACE), w celu zapobiegania postępowi choroby u pacjentów z niewydolnością serca klasy II-III wg klasyfikacji NYHA (New York Heart Association).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na karwedilol lub którykolwiek składnik leku.
• Niewydolność serca w stanie dekompensacji – niewydolność serca klasy IV wg klasyfikacji NYHA, wymagająca wstrzykiwania środka inotropowego dożylnie.
• Niestabilna niewydolność serca.
• Blok przedsionkowo-komorowy II-III stopnia (jeśli nie założono stałego stymulatora serca).
• Jednoczesne dożylne podawanie werapamilu, diltiazemu lub innych leków przeciwnadżernych (szczególnie leków przeciwnadżernych klasy I).
• Ciężka bradykardia (częstotliwość skurczów serca < 50 uderzeń na minutę).
• Zespół słabości węzła zatokowego (w tym blok sinoatrialny).
• Szok kardiogenny.
• Niewydolność serca wymagająca dożylnej podania środków inotropowych i/lub diuretyków.
• Ciężka hipotensja (ciśnienie skurczowe < 85 mmHg).
• Nadciśnienie płucne.
• Serce płucne.
• Wywiad astmy oskrzelowej lub bronchospazmu.
• Klinicznie wyrażona niewydolność wątroby.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B).
• Kwasica metaboliczna.
• Feochromocytoma.
• Dławica Prinzmetala.
• Choroby dróg oddechowych z obturacją.
• Nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
• Ciąża i laktacja, wiek dziecięcy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakokinetyczne.

Wpływ karwedilolu na farmakokinetykę innych leków

Karwedilol jest inhibitorem białka P-glikoproteiny, dlatego dostępność biologiczna leków transportowanych przez białko P-glikoproteinę może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu z karwedilolem. Ponadto dostępność biologiczna karwedilolu może być zmieniona przez induktory lub inhibitory białka P-glikoproteiny.

Digoksyna: w niektórych badaniach u zdrowych ochotników i pacjentów z niewydolnością serca zaobserwowano zwiększenie ekspozycji na digoksynę o 20%. Znacznie większy efekt obserwowano u pacjentów płci męskiej w porównaniu z pacjentami płci żeńskiej. Dlatego zaleca się kontrolowanie stężenia digoksyny podczas rozpoczynania, dostosowywania lub kończenia leczenia karwedilolem (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności stosowania”). Karwedilol nie wpływa na dożylne podawanie digoksyny.

Cyklosporyna i tachrolimus: dwa badania u pacjentów z przeszczepioną nerką i sercem, którzy przyjmowali cyklosporynę doustnie, wykazały zwiększenie stężenia cyklosporyny we krwi po rozpoczęciu leczenia karwedilolem. Wydaje się, że karwedilol zwiększa działanie doustnej cyklosporyny o około 10-20%. Aby utrzymać poziom terapeutyczny cyklosporyny, konieczne było średnio 10-20% zmniejszenie dawki cyklosporyny. Mechanizm interakcji nie jest znany, ale może być związany z hamowaniem przez karwedilol jelitowego białka P-glikoproteiny. Ze względu na znaczną międzyosobniczą zmienność wymaganego dostosowania dawki zaleca się dokładne monitorowanie stężenia cyklosporyny po rozpoczęciu terapii karwedilolem oraz odpowiednie dostosowanie dawki cyklosporyny. Przy dożylnej podawaniu cyklosporyny nie przewiduje się interakcji z karwedilolem.

Ponadto istnieją dowody, że CYP3A4 bierze udział w metabolizmie karwedilolu. Ponieważ tachrolimus jest substratem białka P-glikoproteiny i CYP3A4, karwedilol może również wpływać na jego farmakokinetykę poprzez te mechanizmy interakcji.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę karwedilolu

Inhibitory i induktory CYP2D6 oraz CYP2C9 mogą stereoselektywnie zmieniać metabolizm systemowy i/lub przedsystemowy karwedilolu, co prowadzi do zwiększenia lub zmniejszenia stężenia R i S-karwedilolu w osoczu. Poniżej przedstawiono niektóre przykłady takiego wpływu obserwowane u pacjentów lub zdrowych osób.

Ryfampicyna. W badaniu z udziałem 12 zdrowych ochotników działanie karwedilolu zmniejszyło się o około 60% podczas jednoczesnego przyjmowania z ryfampicyną, obserwowano również zmniejszenie wpływu karwedilolu na ciśnienie tętnicze skurczowe. Mechanizm interakcji nie jest znany, ale może być spowodowany indukcją ryfampicyną jelitowego białka P-glikoproteiny. U pacjentów przyjmujących jednocześnie karwedilol i ryfampicynę zaleca się dokładne monitorowanie aktywności blokady beta.

Amiodaron. Badania in vitro z mikrosomami wątroby człowieka wykazały, że amiodaron i dezetylamiodaron hamują utlenianie R- i S-karwedilolu. Najniższe stężenie enantiomerów R- i S-karwedilolu istotnie wzrosło 2,2-krotnie u pacjentów z niewydolnością serca, którzy jednocześnie przyjmowali karwedilol i amiodaron, w porównaniu z pacjentami przyjmującymi monoterapię karwedilolem. Wpływ na S-karwedilol przypisano dezetylamiodaronowi, metabolitowi amiodaronu, który jest silnym inhibitorem CYP2C9. Zaleca się monitorowanie aktywności blokady beta u pacjentów przyjmujących kombinację karwedilolu i amiodaronu.

Fluoksetyna i paroksetyna.

W randomizowanym badaniu krzyżowym u 10 pacjentów z niewydolnością serca jednoczesne stosowanie fluoksetyny, silnego inhibitora CYP2D6, prowadziło do stereoselektywnego hamowania metabolizmu karwedilolu i zwiększenia średniego AUC enantiomeru R (+) o 77%, oraz nieistotnego statystycznie zwiększenia AUC enantiomeru S (-) o 35% w porównaniu z grupą placebo. Jednak różnice w działaniach niepożądanych, ciśnieniu tętniczym i częstości skurczów serca między grupami leczenia nie zostały zaobserwowane. Wpływ pojedynczej dawki paroksetyny, silnego inhibitora CYP2D6, na farmakokinetykę karwedilolu badano u 12 zdrowych osób po pojedynczym doustnym przyjęciu. Pomimo istotnego zwiększenia ekspozycji na R i S-karwedilol, nie zaobserwowano efektów klinicznych u tych zdrowych osób.

Alkohol. Spożycie alkoholu ma ostry hipotensyjny efekt, który może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego spowodowane przez karwedilol. Ponieważ karwedilol jest rozpuszczalny w etanolu, obecność alkoholu może wpływać na szybkość i/lub stopień wchłaniania karwedilolu w jelitach. Ponadto karwedilol jest częściowo metabolizowany przez CYP2E1, enzym, który jak wiadomo, jest indukowany i hamowany przez alkohol.

Sok grejpfrutowy. Spożycie jednorazowo 300 ml soku grejpfrutowego prowadzi do zwiększenia AUC karwedilolu 1,2-krotnie w porównaniu z wodą. Chociaż znaczenie kliniczne nie jest jasne, pacjenci powinni unikać jednoczesnego przyjmowania soku grejpfrutowego, przynajmniej do czasu ustalenia stabilnego związku „dawka – odpowiedź”.

Interakcje farmakodynamiczne.

Insulina lub doustne środki hipoglikemiczne: leki o właściwościach beta-blokujących mogą nasilać działanie insuliny i doustnych środków hipoglikemicznych w zakresie obniżania poziomu glukozy we krwi. Objawy hipoglikemii mogą być maskowane lub osłabione (szczególnie tachykardia). Dlatego pacjentom przyjmującym insulinę lub doustne środki hipoglikemiczne zaleca się regularne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Leki obniżające stężenie katecholamin: u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki o właściwościach beta-blokujących i lek obniżający stężenie katecholamin (np. rezerpina i inhibitory monoaminooksydazy) należy dokładnie monitorować objawy hipotensji tętniczej i/lub ciężkiej bradykardii.

Digoksyna.

Jednoczesne stosowanie beta-adrenoblokatorów i digoksyny może prowadzić do addytywnego wydłużenia czasu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.

Niedihydropirydynowe blokery kanałów wapniowych lub inne leki przeciwnadżerniowe.

W połączeniu z karwedilolem może zwiększyć ryzyko zaburzeń przewodnictwa AV (patrz „Szczególne środki ostrożności stosowania”). Pojedyncze przypadki zaburzeń przewodnictwa (rzadko z zaburzeniami hemodynamiki) obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu karwedilolu z diltiazemem. Tak jak w przypadku innych leków o właściwościach beta-blokujących, jeśli karwedilol ma być podawany doustnie w połączeniu z niedihydropirydynowymi blokerami kanałów wapniowych typu werapamilu lub diltiazemu, amiodaronem lub innymi lekami przeciwnadżernymi, zaleca się kontrolę EKG i ciśnienia tętniczego.

Klonidyna: jednoczesne stosowanie klonidyny z lekami o właściwościach beta-blokujących może nasilać efekty obniżania ciśnienia krwi i częstości skurczów serca. Przy kończeniu jednoczesnego leczenia lekami o właściwościach beta-blokujących i klonidyną, należy najpierw przerwać przyjmowanie leku beta-blokującego. Następnie, po kilku dniach, można zakończyć leczenie klonidyną poprzez stopniowe zmniejszanie dawki.

Leki przeciwhypertensyjne.

Tak jak inne leki o działaniu beta-blokującym, karwedilol może nasilać działanie innych współpodawanych leków o działaniu przeciwhypertensyjnym (np. antagonistów beta1-receptorów) lub może prowadzić do hipotensji tętniczej w odniesieniu do ich profilu działań niepożądanych.

Środki znieczulające: należy zachować szczególną ostrożność podczas znieczulenia z powodu synergicznych negatywnych efektów inotropowych i hipotensyjnych karwedilolu i środków znieczulających (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Leki przeciwzapalne niesteroidowe (NLPZ), estrogeny i kortykosteroidy.

Jednoczesne stosowanie NLPZ, estrogenów lub kortykosteroidów oraz beta-adrenergicznych blokerów może prowadzić do podwyższenia ciśnienia tętniczego i pogorszenia kontroli ciśnienia tętniczego, co zatrzymuje w organizmie wodę i sód.

Agonisty beta-2-adrenergiczne (bronchodylatatory).

Nie sącełkowo-selektywne beta-blokery przeciwdziałają działaniom agonistów beta-2-adrenergicznych rozszerzających oskrzela, dlatego tacy pacjenci wymagają dokładnego nadzoru.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Przewlekła niewydolność serca z objawami zastojowymi.

U pacjentów z niewydolnością serca z objawami zastojowymi może dojść do pogorszenia niewydolności serca lub retencji płynów podczas zwiększania dawki karwedilolu metodą dozowania. W przypadku wystąpienia takich objawów należy zwiększyć dawkę diuretyku, a dawkę karwedilolu nie należy zwiększać, dopóki nie zostanie odzyskana stabilność kliniczna. Czasem może być konieczne zmniejszenie dawki karwedilolu lub tymczasowe przerwanie jego stosowania. Takie epizody nie wykluczają późniejszego skutecznego dozowania karwedilolu.

Karwedilol należy stosować z ostrożnością w połączeniu z glikozydami nasercowymi, ponieważ leki te spowalniają przewodnictwo przedsionkowo-komorowe (AV).

Zaburzenia funkcji nerek przy niewydolności serca z objawami zastojowymi.

U pacjentów z niewydolnością serca i niskim ciśnieniem tętniczym (sys. < 100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca lub ogólnoustrojowym miażdżycą i/lub w przebiegu niewydolności nerek obserwowano pogorszenie czynności nerek podczas leczenia karwedilolem, które miało charakter odwracalny.

Dysfunkcja lewej komory po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Przed rozpoczęciem leczenia karwedilolem pacjent musi być klinicznie stabilny i przyjmować inhibitor ACE przez co najmniej 48 godzin przed zastosowaniem karwedilolu. Dawkę inhibitora ACE należy utrzymywać na stałym poziomie przez co najmniej 24 godziny.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc.

Karwedilol może być stosowany u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc z komponentem bronchospastycznym, którzy nie przyjmują leków doustnych lub inhalacyjnych, tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

U pacjentów z tendencją do napadów duszności zatrzymanie oddechu może wystąpić w wyniku możliwego zwiększenia oporu drogów oddechowych. Pacjenci powinni być dokładnie monitorowani na początku przyjmowania i zwiększania dawki karwedilolu metodą dozowania, a dawkę karwedilolu należy zmniejszyć, jeśli podczas leczenia pojawią się objawy napadu duszności.

Cukrzyca.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu karwedilolu u pacjentów z cukrzycą, ponieważ może to wiązać się z pogorszeniem kontroli poziomu glukozy we krwi lub maskowaniem lub osłabieniem wczesnych objawów ostrej hipoglikemii. Alternatywy dla beta-blokerów są zazwyczaj lepsze u pacjentów uzależnionych od insuliny. Dlatego u pacjentów z cukrzycą zaleca się regularne monitorowanie poziomu glukozy we krwi na początku przyjmowania karwedilolu lub przy zwiększaniu dawki metodą dozowania oraz odpowiednią korektę terapii hipoglikemicznej (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Choroby naczyń obwodowych i zespół Raynauda.

Karwedilol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami naczyń obwodowych i zespołem Raynauda, ponieważ beta-blokery mogą nasilać objawy choroby. Jednakże, ponieważ karwedilol ma również właściwości blokujące receptory alfa, ten efekt jest w dużym stopniu wyrównywany.

Toksykoza tarczycy.

Karwedilol, podobnie jak inne leki o działaniu blokującym receptory beta, może maskować objawy toksykozy tarczycy.

Bradykardia.

W przypadku wystąpienia bradykardii (częstotliwość skurczów serca poniżej 55 uderzeń/min) należy zmniejszyć dawkę karwedilolu.

Reakcje nadwrażliwości.

Pacjentom z wywiadem ciężkich reakcji nadwrażliwości i tym, którzy poddawani są dezynsensytyzacji, należy przepisywać karwedilol z ostrożnością, ponieważ beta-blokery mogą nasilać reaktywność podczas przeprowadzania testów alergicznych, nasilać wrażliwość na alergeny i nasilać ciężkie reakcje anafilaktyczne.

Ryzyko reakcji anafilaktycznej.

Podczas przyjmowania beta-blokerów pacjenci z wywiadem ciężkiej reakcji anafilaktycznej na różne alergeny mogą być bardziej podatni na ponowne wywołanie reakcji, przypadkowe, diagnostyczne lub terapeutyczne. Takie pacjentów mogą nie odpowiadać na zwyczajne dawki adrenaliny stosowane w leczeniu reakcji alergicznych.

Ciężkie skórne działania niepożądane.

Podczas leczenia karwedilolem donoszono o bardzo rzadkich przypadkach ciężkich skórnych działań niepożądanych, takich jak toksyczny zespół martwicy nabłonka (TEN) i zespół Stevensa-Johnsona (patrz „Działania niepożądane”). U pacjentów, u których wystąpią ciężkie skórne działania niepożądane, należy rozważyć przerwanie stosowania karwedilolu; karwedilol należy całkowicie odstawić.

Łuszczycy.

Pacjentom z wywiadem łuszczycy związanej z terapią beta-adrenoblokerami należy przepisywać karwedilol dopiero po ocenie stosunku korzyści do ryzyka. Karwedilol może nasilać reakcje skórne.

Współdziałanie z innymi lekami.

Istnieje szereg ważnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z innymi lekami (np. z digoksyną, cyklosporyną, ryfampycyną, anestetykami, lekami przeciwarytmicznymi (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”)).

Stosowanie razem z debrizokwiną.

Pacjenci z niskim metabolizmem debrizokwiny wymagają ostrożności na początku leczenia.

Feochromocytoma.

U pacjentów z feochromocytomą należy zastosować bloker alfa przed podaniem jakiegokolwiek beta-blokera. Chociaż karwedilol ma działanie farmakologiczne blokujące receptory alfa i beta, brakuje doświadczenia w stosowaniu karwedilolu w tym stanie. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu karwedilolu pacjentom z podejrzeniem feochromocytomy.

Przewlekły ból w klatce piersiowej (angina Prinzmetala).

U pacjentów z przewlekłym bólem w klatce piersiowej (angina Prinzmetala) nieselektywne beta-adrenoblokery mogą powodować ból w klatce piersiowej (działanie blokujące receptory alfa1 karwedilolu może temu zapobiegać, ale brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego w stosowaniu karwedilolu w anginie Prinzmetala).

Soczewki kontaktowe: osoby noszące soczewki kontaktowe należy uprzedzić o możliwym zmniejszeniu wydzielania łez.

Zespół odstawienia.

Podobnie jak w przypadku innych beta-adrenoblokerów, terapię karwedilolem nie należy nagle przerywać. Dotyczy to szczególnie pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Leczenie karwedilolem należy przerywać stopniowo przez okres dwóch tygodni.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność Coriol® u pacjentów w wieku do 18 lat nie zostały zbadane, dlatego Coriol® nie jest zalecany dla tej grupy wiekowej.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych leku

Lek zawiera sacharozę i laktozę. Ten lek nie powinien być stosowany u pacjentów z następującymi zaburzeniami: nietolerancją fruktozy, niedoborem laktoazy, galaktozemią, zespołem zaburzeń wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy.

Ponieważ lek zawiera sacharozę, należy to uwzględnić u chorych na cukrzycę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie uzyskano wystarczających danych klinicznych dotyczących wpływu karwedilolu w okresie ciąży.

Coriol® jest przeciwwskazany w okresie ciąży.

Beta-blokery zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co może prowadzić do wewnątrzmacicznego zgonu płodu i porodów przedwczesnych. Ponadto mogą wystąpić niepożądane efekty (szczególnie hipoglikemia i bradykardia) u płodu i noworodka. Istnieje zwiększony ryzyko powikłań sercowo-płucnych u noworodka w okresie poporodowym. Badania na zwierzętach nie wykazały dowodów teratogenności karwedilolu.

Karmienie piersią

Badania na zwierzętach wykazały, że karwedilol i/lub jego metabolity wydzielają się w mleku matki szczurów.

Wydalanie karwedilolu w mleko kobiet nie zostało ustalone. Jednak większość beta-adrenoblokerów, w szczególności związki lipofilne, przenika do mleka kobiet, choć w różnym stopniu. Karmienie piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z mechanizmami.

Z powodu różnych reakcji występujących u poszczególnych pacjentów (np. zawroty głowy, zmęczenie) ich zdolność prowadzenia samochodu, pracy z mechanizmami lub wykonywania zadań wymagających stałej uwagi może być zaburzona. Jest to szczególnie ważne na początku leczenia, przy zwiększaniu dawki, zmianie terapii lub jednoczesnym spożyciu alkoholu.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy popijać dostateczną ilością płynu. Aby spowolnić absorpcję i zapobiec efektom ortostatycznym, Coriol® należy przyjmować po posiłku. Dawkę należy dobrać indywidualnie. Leczenie należy rozpoczynać od niskich dawek – 3,125 mg (połowa tabletki 6,25 mg), które należy stopniowo zwiększać aż do osiągnięcia optymalnego efektu klinicznego. Po przyjęciu pierwszej dawki oraz po każdej kolejnej jej zwiększeniu zaleca się pomiar ciśnienia tętniczego w pozycji stojącej po upływie 1 godziny w celu wykluczenia możliwej hipotensji.

Leczenie preparatem Coriol® należy przerywać stopniowo poprzez zmniejszanie dawki przez okres

1–2 tygodni. Jest to szczególnie ważne u pacjentów z współistniejącą chorobą niedokrwienną serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Jeśli leczenie zostało przerwane na więcej niż 1 tydzień, należy je wznowić od przepisania najniższej dawki.

Essencjalne nadciśnienie tętnicze

Początkowa dawka preparatu Coriol® wynosi 12,5 mg rano, po śniadaniu, lub 6,25 mg 2 razy na dobę (rano i wieczorem). Po 2 dniach leczenia dawkę można zwiększyć do 25 mg rano lub do 12,5 mg 2 razy na dobę. Po raz kolejny dawkę można zwiększyć po upływie 14 dni do 25 mg 2 razy na dobę.

Maksymalna pojedyncza dawka preparatu Coriol® w leczeniu nadciśnienia tętniczego wynosi 25 mg, maksymalna dawka dzienna – nie więcej niż 50 mg.

Zalecana początkowa dawka preparatu Coriol® w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów z niewydolnością serca wynosi 3,125 mg 2 razy na dobę.

Przewlekła stabilna choroba wieńcowa

Początkowa dawka preparatu Coriol® wynosi 12,5 mg 2 razy na dobę (rano i wieczorem), po posiłku. Po 2 dniach leczenia dawkę można zwiększyć do 25 mg 2 razy na dobę.

Maksymalna dawka preparatu Coriol® w leczeniu przewlekłej stabilnej choroby wieńcowej wynosi 25 mg 2 razy na dobę (rano i wieczorem).

Zalecana początkowa dawka preparatu Coriol® w leczeniu przewlekłej choroby wieńcowej u pacjentów z niewydolnością serca wynosi 3,125 mg 2 razy na dobę.

Przewlekła stabilna niewydolność serca

Coriol® zaleca się w leczeniu stabilnej przewlekłej niewydolności serca o stopniu łagodnym, umiarkowanym i ciężkim jako terapię wspomagającą standardowe leki takie jak diuretyki, inhibitory ACE lub glikozydy nasercowe. Można go również przepisać pacjentom, którzy nie tolerują inhibitorów ACE. Coriol® można przepisać pacjentom dopiero po wyrównaniu dawek diuretyków, inhibitora ACE oraz glikozydów nasercowych (jeśli są stosowane).

Dawkę należy dobrać indywidualnie. W ciągu pierwszych 2–3 godzin po przyjęciu początkowej dawki lub po zwiększeniu dawki należy zapewnić ścisły nadzór medyczny oraz ocenić tolerancję leku. Jeśli częstość skurczów serca pacjenta spadnie poniżej 55 uderzeń na minutę, dawkę preparatu Coriol® należy zmniejszyć. Jeśli wystąpią objawy hipotensji, należy najpierw rozważyć zmniejszenie dawki diuretyku lub inhibitora ACE, a jeśli te działania nie przyniosą skutku, zazwyczaj konieczne będzie zmniejszenie dawki preparatu Coriol®.

Na początku leczenia preparatem Coriol® lub po zwiększeniu dawki może wystąpić przejściowe nasilenenie niewydolności serca. W takim przypadku należy zwiększyć dawkę diuretyku. Czasem konieczne jest tymczasowe zmniejszenie dawki preparatu Coriol® lub nawet całkowite jego odstawienie. Gdy stan kliniczny pacjenta się ustabilizuje, można wznowić leczenie Coriol® lub zwiększyć dawkę.

Początkowa dawka w pierwszych dwóch tygodniach wynosi 3,125 mg 2 razy na dobę (rano i wieczorem). Dawkę można zwiększać co 2 tygodnie do 6,25 mg 2 razy na dobę (rano i wieczorem), następnie do 12,5 mg 2 razy na dobę (rano i wieczorem) oraz do 25 mg 2 razy na dobę (rano i wieczorem), pod warunkiem że pacjent dobrze toleruje poprzednio przepisaną dawkę. Pacjent powinien przyjmować najwyższą dawkę utrzymaną, jaką toleruje. Maksymalna dawka dzienna wynosi 25 mg 2 razy na dobę dla wszystkich pacjentów z ciężką niewydolnością serca z zastojem oraz dla pacjentów z niewydolnością serca z zastojem o stopniu łagodnym lub umiarkowanym o masie ciała poniżej 85 kg oraz 50 mg 2 razy na dobę dla pacjentów o masie ciała powyżej 85 kg.

Przed każdym zwiększeniem dawki należy ocenić stan pacjenta pod kątem występowania objawów pogorszenia niewydolności serca lub rozszerzenia naczyń.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie wymaga się korekty dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Coriol® nie jest zalecany pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Ze względu na dane farmakokinetyczne oraz wyniki badań klinicznych u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym z niewydolnością nerek) uważa się, że nie jest wymagana korekta dawki w przypadku umiarkowanych i ciężkich zaburzeń funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania” oraz „Farmakokinetyka”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Coriol® u dzieci nie zostały ustalone, dlatego stosowanie preparatu u dzieci jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Objawy i przejawy

W przypadku przedawkowania możliwe są nasilona hipotensja, bradykardia, niewydolność serca, szok kardiogenny, blok zatokowy oraz zatrzymanie serca. Mogą również wystąpić problemy z oddychaniem, skurcz oskrzeli, wymioty, zaburzenia świadomości oraz ogólnoustrojowe drgawki.

Leczenie

Pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem pod kątem powyższych objawów i objawów towarzyszących oraz leczeni zgodnie z najlepszym uznaniem lekarza oraz standardową praktyką stosowaną u pacjentów z przedawkowaniem leków beta-blokujących (np. atropina, stymulacja przewodowa, glukagon, inhibitor fosfodiesterazy, taki jak amrinon lub milrynon, beta-sympatomymetyki).

Przemywanie żołądka lub wywołanie wymiotów może być pomocne w ciągu pierwszych kilku godzin po przyjęciu doustnym.

W przypadkach ciężkiego przedawkowania z objawami szokowymi leczenie wspomagające, jak opisano, należy kontynuować przez wystarczająco długi okres czasu, aż do ustabilizowania stanu pacjenta, ponieważ należy się spodziewać długiego okresu półwydalenia oraz ponownego rozprowadzenia karwedilolu z głębokich tkanek.

Karwedilolu nie można usunąć za pomocą dializy.

Działania niepożądane.

Ryzyko większości działań niepożądanych związanych z karwedilolem jest podobne we wszystkich wskazaniach. Wyjątki opisano poniżej („Opis niektórych działań niepożądanych”).

Poniżej przedstawiono niepożądane efekty karwedilolu, które wystąpiły podczas badań klinicznych, badań bezpieczeństwa po rejestracji lub na podstawie doniesień spontanicznych.

Częstość działań niepożądanych szacuje się następująco:

bardzo często ≥1/10, często od ≥1/100 do <1/10, rzadko od ≥1/1000 do <1/100, bardzo rzadko od ≥1/10000 do <1/1000, nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje:

często – zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje dróg moczowych.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego:

często – anemia;

rzadko – trombocytopenia;

bardzo rzadko – leukopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego:

bardzo rzadko – nadwrażliwość (reakcja alergiczna).

Zaburzenia metaboliczne:

często – przyrost masy ciała, hipercholesterolemia, zaburzenia kontroli poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia, hipoglikemia) u pacjentów z już istniejącym cukrzycą.

Zaburzenia ze strony psychiki:

często – depresja, przygnębienie nastroju;

rzadko – zaburzenia snu.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

bardzo często – ból głowy, zawroty głowy;

często – zwiększona senność, omdlenia;

rzadko – parestezje.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

często – zaburzenia widzenia, zmniejszone łzawienie (suche oczy), podrażnienie oczu.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego:

bardzo często – niewydolność serca;

często – bradykardia, obrzęki, hiperwolemia, zatrzymanie płynu;

rzadko – blok przedsionkowo-komorowy, dławica piersiowa.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego:

bardzo często: hipotensja tętnicza;

często: hipotensja ortostatyczna, zaburzenia krążenia obwodowego (zimne kończyny, choroby naczyń obwodowych, nasilenie kulegi przerywanej oraz zespół Raynauda).

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej:

często: duszność, obrzęk płuc, astma u podatnych pacjentów;

rzadko: zatkany nos, objawy grypopodobne.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego:

często – nudności, biegunka, wymioty, dyspepsja, ból brzucha;

rzadko – zaparcia;

bardzo rzadko – suchość w ustach.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

bardzo rzadko – podwyższenie aktywności alaninotransaminazy (ALT), asparaginianotransaminazy (AST) i gamma-glutamylotransferazy (GGT).

Zaburzenia ze strony skóry:

rzadko – reakcje skórne (np. egzantema alergiczne, zapalenie skóry, nadmierne pocenie się, pokrzywka, swędzenie, zmiany skórne przypominające łuszczycę lub wyprysk płaski), łysienie.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

często – ból kończyn.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych:

często: niewydolność nerek i zaburzenia czynności nerek u pacjentów z rozsianym schorzeniem naczyń i/lub podstawową niewydolnością nerek;

rzadko: zaburzenia oddawania moczu;

bardzo rzadko: nietrzymanie moczu u kobiet.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

rzadko: dysfunkcja erektylna.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania:

bardzo często: osłabienie (zmęczenie);

często: obrzęk, ból.

Opis niektórych działań niepożądanych.

Z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii, żaden z powyższych efektów niepożądanych nie jest zależny od dawki.

Zawroty głowy, omdlenia, ból głowy i osłabienie są zazwyczaj łagodne i pojawiają się najczęściej na początku leczenia.

U pacjentów z niewydolnością serca podczas zwiększania dawki karwedilolu może wystąpić pogorszenie niewydolności serca i zatrzymanie płynu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

O niewydolności serca często zgłaszano jako o działaniu niepożądanym zarówno u pacjentów otrzymujących placebo (14,5%) jak i karwedilol (15,4%), a także u pacjentów z dysfunkcją lewej komory po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Odwracalne pogorszenie czynności nerek obserwowano podczas terapii karwedilolem u chorych z przewlekłą niewydolnością serca, obniżonym ciśnieniem tętniczym, chorobą wieńcową, rozsianym schorzeniem naczyń i/lub podstawową niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ponieważ te zdarzenia są zgłaszane z populacji nieokreślonej wielkości, nie zawsze jest możliwe wiarygodne oszacowanie ich częstości i/lub ustalenie związku przyczynowo-skutkowego z zastosowaniem karwedilolu.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania. Jako klasa, leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą wywoływać ujawnienie się ukrytej cukrzycy, pogorszenie istniejącej cukrzycy oraz hamowanie przeciwregulacji poziomu glukozy we krwi.

Zaburzenia psychiczne. Karwedilol może powodować halucynacje.

Zaburzenia serca. Zatrzymanie węzła zatokowego może wystąpić u podatnych pacjentów (np. u osób starszych, pacjentów z bradykardią, dysfunkcją węzła zatokowego lub blokiem przedsionkowo-komorowym).

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry (toksyczny epidermalny nekrolyz, zespół Stevensa-Johnsona) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Nadmierne pocenie się.

Zaburzenia czynności nerek i wydalania moczu. Karwedilol może powodować nietrzymanie moczu u kobiet, które ustępuje po zaprzestaniu przyjmowania leku.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne, farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Nie są wymagane specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blisterze, 4 blistery w pudełku tekturowym; po 10 tabletek w blisterze, 3 blistery w pudełku tekturowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. KRKA, d. d., Novo mesto, Słowenia.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia.