CORDARONE®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Cordarone®

Skład:

substancja czynna: amiodarone;

1 ml roztworu zawiera 50 mg chlorowodorku amiodaronu;

substancje pomocnicze: alkohol benzylowy, polisorbat 80, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta ciecz bladoróżowa, praktycznie wolna od zawiesiny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki kardiologiczne. Leki przeciwarytmiczne klasy III. Amiodaron. Kod ATC C01B D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Właściwości przeciwarytmiczne. Wydłużenie trzeciej fazy potencjału czynnościowego kardiomiocytów bez wpływu na jego wysokość lub szybkość wzniosu (klasa III według klasyfikacji Vaughan Williams). Izolowane wydłużenie trzeciej fazy potencjału czynnościowego następuje na skutek spowolnienia przepływu potasu przez kanały potasowe, przy czym nie stwierdza się żadnych zmian w działaniu kanałów sodowych i wapniowych.

Spowolnienie rytmu serca poprzez zmniejszenie automatyzmu węzła zatokowego. Ten efekt nie jest blokowany przez atropinę.

Niekonkurencyjnie blokuje receptory α- i β-adrenergiczne.

Spowalnia przewodnictwo zatokowo-przedsionkowe, przedsionkowe i węzłowe, co przebiega intensywniej przy wysokiej częstości skurczów serca.

Nie wpływa na przewodnictwo komorowe.

Wydluża okres refrakcji i zmniejsza pobudliwość mięśnia sercowego na poziomie przedsionkowym, węzłowy i komorowym.

Spowalnia przewodnictwo i wydłuża okres refrakcji dodatkowych dróg przedsionkowo-komorowych.

Brak negatywnego działania inotropowego.

Odrodzanie serca i płuc w przypadku zatrzymania serca spowodowanego komorową migotliwością, oporną na terapię defibrylacyjną. Bezpieczeństwo i skuteczność dożylnej aplikacji amiodaronu u pacjentów, u których poza szpitalem wystąpiło zatrzymanie serca spowodowane komorową migotliwością oporną na terapię defibrylacyjną, badano w dwóch podwójnie ślepych badaniach: badaniu ARREST, w którym amiodaron porównywano z placebo, oraz badaniu ALIVE, w którym amiodaron porównywano z lidokainą.

Pierwotnym punktem końcowym obu badań była liczba pacjentów, którzy przeżyli do momentu hospitalizacji w celu leczenia szpitalnego.

W trakcie badania ARREST 504 pacjentów, u których poza szpitalem wystąpiło zatrzymanie serca spowodowane migotaniem komór lub tachyarytmią komorową bez tętna, oporną na trzy lub więcej defibrylacji i podanie adrenaliny, zostało losowo przydzielonych do dwóch grup: jednej, w której pacjentom szybko podawano amiodaron w dawce 300 mg w 20 ml 5 % roztworu glukozy dożylnie obwodowo (246 pacjentów), oraz drugiej, w której podawano placebo (258 pacjentów). Amiodaron istotnie statystycznie zwiększał szanse na skuteczne odrodzenie i hospitalizację: wśród 197 pacjentów (39 %), którzy byli żywi w momencie hospitalizacji, odsetek pacjentów w grupie amiodaronu wyniósł 44 % w porównaniu do 34 % w grupie placebo (p=0,03).

Po skorygowaniu wyniku leczenia o inne czynniki prognostyczne, skorygowana wartość szans dla przeżycia do momentu przyjęcia do szpitala w grupie amiodaronu w porównaniu z grupą placebo wyniosła 1,6 (95 % przedział ufności: 1,1–2,4; p=0,02). W grupie amiodaronu w porównaniu z grupą placebo obserwowano wyższą częstość występowania hipotensji tętniczej (59 % vs. 48 %, p=0,04) oraz bradykardii (41 % vs. 25 %, p=0,004).

W trakcie badania ALIVE 347 pacjentów z migotaniem komór opornym na trzy lub więcej defibrylacji, podanie adrenaliny i kolejną defibrylację, lub z nawrotem migotania komór po początkowo skutecznej defibrylacji, zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej amiodaron (w dawce 5 mg/kg masy ciała, rozpuszczonej w 30 ml 5 % roztworu glukozy) i placebo imitujące lidokainę, lub do grupy otrzymującej lidokainę (1,5 mg/kg w stężeniu 10 mg/ml) i placebo imitujące amiodaron, zawierające ten sam rozpuszczalnik (polisorbat 80).

Amiodaron istotnie statystycznie zwiększał szanse na skuteczne odrodzenie i hospitalizację u 347 pacjentów włączonych do badania: 22,8 % w grupie amiodaronu (41 pacjentów spośród 180) w porównaniu z 12 % w grupie lidokainy (20 pacjentów spośród 167), p = 0,009. Po skorygowaniu wyniku leczenia o inne czynniki prognostyczne, skorygowana wartość szans dla przeżycia do momentu przyjęcia do szpitala w grupie amiodaronu w porównaniu z grupą lidokainy wyniosła 2,49 (95 % przedział ufności: 1,28–4,85; p=0,007). Między dwiema grupami leczenia nie stwierdzono różnic dotyczących liczby pacjentów, którzy wymagali terapii z powodu bradykardii z zastosowaniem atropiny lub z powodu obniżonego ciśnienia tętniczego z zastosowaniem dopaminy, a także różnic dotyczących liczby pacjentów, którzy otrzymywali lidokainę (dodatkowo do leczenia przewidzianego w ramach badania). Liczba pacjentów, u których po defibrylacji i podaniu badanego leku wystąpiła asystolia, była istotnie statystycznie większa w grupie lidokainy (28,9 %) niż w grupie amiodaronu (18,4 %), p=0,04.

Populacja pediatryczna

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych leku z udziałem dzieci. Na podstawie danych publikacji bezpieczeństwo stosowania amiodaronu badano u 1118 pacjentów pediatrycznych z różnymi typami zaburzeń rytmu.

W ramach badań klinicznych z udziałem dzieci stosowano następujące dawkowanie leku:

• dawkę ładującą 5 mg/kg masy ciała przez 20 minut do 2 godzin;
• dawkę utrzymującą 10–15 mg/kg/dobę przez kilka godzin do kilku dni.

W razie potrzeby można jednocześnie rozpocząć terapię doustną w standardowej dawce ładującej, począwszy od pierwszego dnia infuzji.

Farmakokinetyka.

Stężenie amiodaronu we krwi po dożylnej aplikacji szybko maleje z powodu nasycenia tkanek i wiązania się z receptorami. Maksimum aktywności osiągane jest po 15 minutach i maleje w ciągu 4 godzin.

Amiodaron metabolizowany jest głównie przez cytochrom CYP3A4, a także przez cytochrom CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit desetyloamiodaron są potencjalnymi inhibitorami in vitro cytochromów CYP1A1, CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2C8 i CYP2B6. Amiodaron i desetyloamiodaron mogą również hamować białka transportowe, takie jak P-GP i organiczny transporter kationowy 2 (OCT2). Jedno badanie wykazało wzrost stężenia kreatyniny o 1,1 % (substrat OCT2).

Dane in vivo wskazują na interakcje między amiodaronem a substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz P-GP.

Populacja pediatryczna

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych leku z udziałem dzieci.

Dostępne ograniczone dane z publikacji nie wykazują różnic w parametrach farmakokinetycznych między dorosłymi a dziećmi.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W 2-letnim badaniu kancerogennym u szczurów amiodaron powodował zwiększenie liczby guzów folikularnych tarczycy (adenom i/lub raka) u zwierząt obu płci przy ekspozycji klinicznie istotnej.

Ponieważ wyniki badań mutagennych były negatywne, rozwój tego typu nowotworów wyjaśniono mechanizmem epigenetycznym, a nie genotoksycznym.

Badania na myszach nie wykazały rozwoju żadnych nowotworów, jednak zaobserwowano zależną od dawki hiperplazję folikularną tarczycy. Takie efekty na tarczycę u szczurów i myszy mogły być spowodowane wpływem amiodaronu na syntezę i/lub uwalnianie hormonów tarczycy. Dane te mają niskie znaczenie dla stosowania leku u ludzi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania. Leczenie preparatem należy rozpoczynać i zazwyczaj kontrolować wyłącznie w warunkach szpitalnych lub pod opieką specjalisty.

Cordarone® do wstrzykiwań dożylnych wskazany jest w leczeniu ciężkich zaburzeń rytmu serca, gdy niemożliwe jest doustne przyjmowanie leku:

• arytmie przedsionkowe z komorową tachyarytmią;
• tachyarytmie związane z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a;
• potwierdzone dokumentacyjnie objawowe arytmie komorowe prowadzące do utraty sprawności.

Tachyarytmie wszystkich typów, w tym nadkomorowe, węzłowe i komorowe tachykardie; migotanie i trzepotanie przedsionków; migotanie komór; w przypadkach, gdy nie można zastosować innych leków.

Reanimacja krążeniowo-oddechowa w przypadku migotania komór opornego na defibrylacje elektryczną u pacjentów z zatrzymaniem krążenia.

Cordarone® do wstrzykiwań dożylnych można stosować, gdy wymagana jest szybka odpowiedź terapeutyczna lub gdy niemożliwe jest doustne przyjmowanie leku.

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na jod, amiodaron lub inne składniki preparatu.

Blokada zatokowo-komorowa, bradykardia zatokowa, z wyjątkiem przypadków z wszczepionym stymulatorem serca.

Zespół słabości węzła zatokowego (ryzyko zatrzymania węzła zatokowego), z wyjątkiem przypadków z wszczepionym stymulatorem serca.

Ciężkie zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, z wyjątkiem przypadków z wszczepionym stymulatorem serca.

Nadczynność tarczycy, ponieważ przyjmowanie amiodaronu może nasilić przebieg choroby.

Niewydolność naczyniowa (kolapsem wazalnym).

Ciężka hipotensja tętnicza.

II i III trymestr ciąży.

Okres laktacji.

Jednoczesne stosowanie z lekami, które mogą wywoływać paroksystalną tachykardię typu torsades de pointes (z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu):

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (sotalol, dofetylid, ibutylyd);
• inne leki, takie jak związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, cytalopram, escy talopram, difemanil, dolasetron do wstrzykiwań dożylnych, domperydon, dronedaron, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, lewofloksacyna, mekwitazyna, mizolastyna, moxifloksacyna, prukalopryd, spiramycyna do wstrzykiwań dożylnych, toremifenu, winkamin do wstrzykiwań dożylnych (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• telaprewir;
• kobicystat.

Przeciwwskazania te nie dotyczą stosowania amiodaronu w reanimacji krążeniowo-oddechowej w przypadku zatrzymania krążenia spowodowanego migotaniem komór opornym na zewnętrzną terapię impulsami elektrycznymi.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwarytmiczne. Wiele leków przeciwarytmicznych hamuje automatyzm, przewodnictwo i kurczliwość mięśnia sercowego. Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych z różnych klas może prowadzić do korzystnego efektu terapeutycznego, jednak najczęściej wymaga starannego monitorowania klinicznego i kontroli EKG. Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych, które mogą wywołać komorową tachykardię typu torsade de pointes (amiodaron, dysopyramid, pochodne chinidyny, sotalol i inne), jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych tej samej klasy nie jest zalecane, z wyjątkiem wyjątkowych przypadków, ponieważ zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony serca.

Jednoczesne stosowanie amiodaronu z lekami wykazującymi działanie negatywne inotropowe, sprzyjającymi bradykardii i/lub spowalniającymi przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, wymaga starannego monitorowania klinicznego i kontroli EKG.

Leki mogące wywołać paroksystalną komorową tachykardię typu torsade de pointes. Ten poważny typ arytmii może być wywołany przez pewne leki niezależnie od tego, czy wykazują działanie przeciwarytmiczne. Czynnikiem sprzyjającym jest hipokaliemia (patrz podsekcja „Leki mogące wywołać hipokaliemię”), tak samo jak bradykardia (patrz podsekcja „Leki spowalniające rytm serca”) lub wrodzone lub nabyte wydłużenie odstępu QT.

Do leków mogących wywołać paroksystalną tachykardię typu torsade de pointes należą m.in. leki przeciwarytmiczne klasy Ia, klasy III oraz niektóre neuroleptyki. Interakcja ta dotyczy dolasetronu, erytromycyny, spiramycyny i winkaminy wyłącznie w przypadku stosowania ich dożylnej formy leku.

Jednoczesne stosowanie dwóch leków, z których każdy sprzyja wystąpieniu komorowej tachykardii typu torsade de pointes, jest zazwyczaj przeciwwskazane.

Jednak nie dotyczy to niektórych z tych leków, które uznaje się za absolutnie niezbędne, dlatego zamiast bycia przeciwwskazanymi, ich jednoczesne stosowanie z innymi środkami sprzyjającymi wystąpieniu komorowej tachykardii typu torsade de pointes nie jest zalecane. Do nich należą:

• metadon;
• leki przeciwpasożytnicze (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna);
• neuroleptyki.

Leki spowalniające rytm serca. Większość leków może wywołać bradykardię. Dotyczy to szczególnie leków przeciwarytmicznych klasy Ia, blokerów β, niektórych leków przeciwarytmicznych klasy III, niektórych blokerów kanałów wapniowych, digitalis, pilokarpiny oraz środków antycholinesterazowych.

Wpływ amiodaronu na inne leki. Amiodaron i/lub jego metabolit desetyloamiodaron hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz białko P-glikoproteinę i mogą zwiększyć działanie ich substratów.

Z uwagi na długi okres półtrwania amiodaronu interakcje mogą występować przez kilka miesięcy po odstawieniu leku.

Wpływ innych leków na amiodaron. Inhibitory CYP3A4 i CYP2C8 mogą hamować metabolizm amiodaronu i zwiększać jego działanie. Podczas leczenia amiodaronem zaleca się unikanie stosowania inhibitorów CYP3A4 (np. soku grejpfrutowego i niektórych leków).

Przeciwwskazane kombinacje (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Leki mogące wywołać paroksystalną komorową tachykardię typu torsade de pointes (z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu, patrz niżej „Kombinacje, których nie zaleca się stosować”):

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (dofetylid, ibutylyd, sotalol);
• inne leki, takie jak związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, cytalopram, escy talopram, difemanil, dolasetron do wstrzykiwań dożylnych, domperydon, dronedaron, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, lewofloksacyna, mekwitazyna, mizolastyna, moxifloksacyna, prukalopryd, spiramycyna do wstrzykiwań dożylnych, toremifenu, winkamin do wstrzykiwań dożylnych.

Wysokie ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, w szczególności paroksystalnej tachykardii komorowej typu torsade de pointes.

Telaprewir. Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa mięśnia sercowego z ryzykiem nadmiernej bradykardii.

Kobicystat. Ryzyko nasilenia działań niepożądanych wywołanych przez amiodaron z powodu spowolnienia jego metabolizmu.

Kombinacje, których nie zaleca się stosować (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Sofosbuvir. Jednoczesne stosowanie amiodaronu z lekami zawierającymi sofosbuwir może wywołać ciężką, objawową bradykardię. Należy stosować wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia. Zalecane jest staranne monitorowanie podczas jednoczesnego stosowania tych leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Substraty CYP3A4. Amiodaron jest inhibitorem enzymu CYP3A4 i zwiększa stężenia substratów CYP3A4 we krwi, co może nasilać objawy toksyczności tych substancji.

Cyklosporyna. Zwiększenie stężenia cyklosporyny we krwi z powodu zmniejszenia jej metabolizmu w wątrobie, z ryzykiem nefrotoksyczności. Należy oznaczać stężenie cyklosporyny we krwi, kontrolować funkcje nerek i dostosowywać dawki podczas leczenia amiodaronem.

Forma wstrzykiwalna dyltiazemu. Ryzyko wystąpienia bradykardii i blokady przedsionkowo-komorowej. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, należy zapewnić staranne monitorowanie kliniczne i ciągłą kontrolę EKG.

Fingolimod. Potencjacja efektów spowalniających rytm serca, z możliwym śmiertelnym skutkiem klinicznym. Jest to szczególnie istotne w przypadku blokerów β, które hamują adrenergiczne mechanizmy kompensacyjne. Wymagane jest staranne monitorowanie kliniczne i ciągła kontrola EKG przez 24 godziny po podaniu pierwszej dawki.

Forma wstrzykiwalna werapamilu. Ryzyko wystąpienia bradykardii i blokady przedsionkowo-komorowej. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, należy zapewnić staranne monitorowanie kliniczne i ciągłą kontrolę EKG.

Leki przeciwpasożytnicze mogące wywołać paroksystalną komorową tachykardię typu torsade de pointes (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna). Zwiększony ryzyko arytmii komorowej, w szczególności typu torsades de pointes. Jeśli to możliwe, należy odstawić jeden z tych dwóch leków. Jeśli nie można uniknąć tej kombinacji, należy wykonać ocenę długości odstępu QT przed leczeniem i kontrolować parametry EKG podczas terapii.

Neuroleptyki mogące wywołać paroksystalną komorową tachykardię typu torsade de pointes: amisulpryd, chloropromazyna, tioklozapina, droperydol, flupentyksol, flufenazyna, haloperidol, lewopromazyna, pimozyd, pipamperyton, pipothiazyna, sertindol, sulpiryda, sulprypid, tiapryd, zuklopentyksol. Zwiększony ryzyko arytmii komorowych, w szczególności typu torsade de pointes.

Metadon. Zwiększony ryzyko arytmii komorowych, w szczególności typu torsade de pointes.

Fluorochinolony, z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny (przeciwwskazane kombinacje). Zwiększony ryzyko arytmii komorowych, w szczególności typu torsade de pointes.

Stymulujące środki przeczyszczające. Zwiększony ryzyko arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes (hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym). Przed podaniem leku należy skorygować hipokaliemię, a podczas leczenia zapewnić monitorowanie EKG, stanu klinicznego pacjenta oraz poziomu elektrolitów.

Fidaksomycyna. Zwiększenie stężenia fidaksomycyny we krwi.

Kombinacje wymagające środków ostrożności podczas stosowania.

Substraty białka P-glikoproteiny. Amiodaron jest inhibitorem białka P-glikoproteiny. Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie z substratami białka P-glikoproteiny zwiększy ich stężenie we krwi.

Leki z grupy digitalis. Hamowanie automatyzmu (nasilona bradykardia) i zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. W przypadku stosowania derywatu dawki digoksyny wzrasta jej stężenie we krwi z powodu zmniejszenia klirensu. Wymagana jest kontrola EKG i obserwacja kliniczna, kontrola stężenia digoksyny we krwi oraz w razie potrzeby dostosowanie dawki digoksyny.

Dabigatran. Zwiększenie stężenia dabigatranu we krwi z zwiększeniem ryzyka krwawienia. W przypadku stosowania dabigatranu w okresie popołożeniowym wymagane jest monitorowanie kliniczne i w razie potrzeby dostosowanie dawki dabigatranu, jednak dawka nie powinna przekraczać 150 mg/dobę.

Substraty CYP2C9. Amiodaron zwiększa stężenia substancji będących substratami CYP2C9, takich jak antagoniści witaminy K lub fenytoina.

Antagoniści witaminy K. Zwiększenie działania antagonisty witaminy K i zwiększone ryzyko krwawienia. Należy częściej kontrolować międzynarodowe znormalizowane stężenie (INR). Należy dostosować dawkę antagonisty witaminy K podczas leczenia amiodaronem i przez 8 dni po jego odstawieniu.

Fenytoina (przez ekstrapolację – także fosfene toina). Zwiększenie stężenia fenytoiny we krwi z objawami przedawkowania, szczególnie neurologicznymi (zmniejszenie metabolizmu fenytoiny w wątrobie). Wymagane są obserwacja kliniczna, kontrola stężenia fenytoiny we krwi oraz ewentualna korekta dawki.

Flekainid (substrat CYP2D6). Amiodaron zwiększa stężenie flekainidu we krwi w wyniku hamowania cytochromu CYP2D6. Dlatego dawkę flekainidu należy dostosować.

Substraty CYP3A4. Amiodaron jest inhibitorem enzymu CYP3A4 i zwiększa stężenia substratów tego cytochromu we krwi, co może nasilać objawy toksyczności tych substancji.

Statyyny (symwastatyna, atorwastatyna i wawastatyna). Jednoczesne stosowanie amiodaronu zwiększa ryzyko wystąpienia toksyczności mięśniowej (np. rabdomiolizy), ponieważ statyny mogą być metabolizowane przez CYP3A4. W razie potrzeby stosowania statyn razem z amiodaronem zaleca się podawanie statyn nie metabolizowanych przez CYP3A4.

Inne leki metabolizowane przez CYP3A4 (lidokaina, sirolimus, takerolimus, syldenafil, midazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolkochina, triazolam). Amiodaron jest inhibitorem enzymu CYP3A4 i zwiększa stężenia tych substancji we krwi, co może nasilać objawy toksyczności.

Lidokaina. Ryzyko zwiększenia stężenia lidokainy we krwi, co może prowadzić do neurologicznych i kardiologicznych działań niepożądanych, z powodu hamowania przez amiodaron metabolizmu lidokainy w wątrobie. Wymagane są obserwacja kliniczna i kontrola EKG, w razie potrzeby – kontrola stężenia lidokainy we krwi i dostosowanie dawki lidokainy podczas leczenia amiodaronem i po jego odstawieniu.

Takerolimus. Zwiększenie stężenia takerolimusu we krwi z powodu hamowania jego metabolizmu przez amiodaron. Wymagane jest oznaczanie stężenia takerolimusu we krwi, kontrola funkcji nerek i dostosowanie dawki takerolimusu podczas jednoczesnego stosowania z amiodaronem i po jego odstawieniu.

Blokery β, z wyjątkiem esmololu i sotalolu. Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Wymagana jest kontrola EKG i obserwacja kliniczna.

Blokery β stosowane w niewydolności serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol, nebifolol). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa mięśnia sercowego z ryzykiem wystąpienia nasilonej bradykardii. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowej, w szczególności typu torsade de pointes. Wymagana jest regularna kontrola EKG i obserwacja kliniczna.

Esmolol. Zaburzenia kurczliwości, automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Należy prowadzić monitorowanie EKG i monitorowanie kliniczne.

Dyltiazem do stosowania doustnego. Ryzyko bradykardii lub blokady przedsionkowo-komorowej, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Wymagana jest kontrola EKG i obserwacja kliniczna.

Werapamil do stosowania doustnego. Ryzyko bradykardii lub blokady przedsionkowo-komorowej, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Wymagana jest kontrola EKG i obserwacja kliniczna.

Niektóre makrolidy (azytromycyna, klaritromycyna, roksytromycyna). Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowej, w szczególności komorowej tachykardii typu torsade de pointes. Wymagana jest kontrola EKG i obserwacja kliniczna podczas jednoczesnego stosowania tych leków.

Środki mogące wywołać hipokaliemię: diuretyki (powodujące hipokaliemię same w sobie lub w połączeniu z innymi lekami), amfoterycyna B (do wstrzykiwań dożylnych), glikokortykosteroidy (do stosowania ogólnego), tetrakosaktyd. Zwiększony ryzyko arytmii komorowej, w szczególności typu torsade de pointes (hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym). Przed podaniem leku należy skorygować hipokaliemię, a podczas leczenia – zapewnić monitorowanie EKG, poziomu elektrolitów i obserwację kliniczną.

Środki wywołujące bradykardię. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowej, w szczególności komorowej tachykardii typu torsade de pointes. Należy prowadzić obserwację kliniczną i kontrolować EKG.

Orlistat. Ryzyko obniżenia stężenia amiodaronu i jego aktywnych metabolitów we krwi. Wymagane są obserwacja kliniczna i w razie potrzeby kontrola EKG.

Tamsulozyna. Ryzyko nasilenia działań niepożądanych wywołanych przez tamsulozynę z powodu hamowania jej metabolizmu w wątrobie. Podczas leczenia tym inhibitorem enzymu i po jego odstawieniu, w razie potrzeby, należy prowadzić monitorowanie kliniczne i dostosować dawki tamsulozyny.

Worykonazol. Zwiększenie ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes, ponieważ może obniżyć się metabolizm amiodaronu. Wymagane jest monitorowanie kliniczne i EKG, a w razie potrzeby – dostosowanie dawki amiodaronu.

Kombinacje wymagające szczególnej uwagi.

Pilokarpina. Ryzyko nadmiernej bradykardii (efekty addytywne leków powodujących bradykardię).

Szczególne środki ostrożności.

Ostrzeżenie dotyczące sposobu stosowania.

Infuzja do żył centralnych: ciężkie zaburzenia rytmu, gdy nie jest możliwe doustne stosowanie leku, z wyjątkiem reanimacji krążeniowo-oddechowej w przypadku trudno leczalnej migotania komór, u pacjentów z zatrzymaniem krążenia.

Roztwór amiodaronu należy podawać do żył centralnych, ponieważ podanie do żył obwodowych może powodować miejscowe reakcje, takie jak zapalenie żył powierzchownych. Roztwór amiodaronu należy podawać wyłącznie w formie infuzji, ponieważ nawet bardzo powolne wstrzyknięcie dożylnie może nasilić objawy hipotensji tętniczej, niewydolności serca lub ciężkiej niewydolności oddechowej (patrz dział „Działania niepożądane”).

Reanimacja krążeniowo-oddechowa w zatrzymaniu krążenia spowodowanym migotaniem komór, trudnym do leczenia zewnętrzną terapią elektroimpulsową.

• Podawanie do żył obwodowych zazwyczaj nie jest zalecane ze względu na ryzyko wystąpienia zaburzeń hemodynamicznych (ciężka hipotensja tętnicza, niewydolność naczyniowa). Infuzję do żył centralnych należy stosować zawsze, gdy jest to możliwe.
• Zaleca się stosowanie cewnika do żyły centralnej, o ile jest on dostępny i gotowy do użycia. W przeciwnym razie lek można podawać do żył obwodowych – do największej żyły obwodowej z maksymalnym przepływem krwi.
• Nie mieszać z innymi lekami w jednej strzykawce.
• Należy zapewnić jak najszybszą opiekę nad pacjentem w warunkach intensywnej terapii z ciągłym monitorowaniem ciśnienia tętniczego i EKG.
• Jeśli leczenie amiodaronem musi być kontynuowane, należy podawać go w formie infuzji do żył centralnych z ciągłym monitorowaniem ciśnienia tętniczego i EKG.

Interakcje z innymi lekami

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amiodaronu z następującymi lekami: cyklosporyna, dyltiazen (dożylne) lub werapamil (dożylne), niektóre leki przeciwpasożytnicze (halofantyna, lumefantyna i pentamidyna), niektóre neuroleptyki (amisulpryd, chloropromazyna, cyamemazyna, doperidol, flupentiksol, fluufenazyna, haloperydol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamerydol, pipotiazyyna, sertindol, sulpiryda, sultopryd, tiapryd, zuklopentiksol), fluorochinolony (z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny), stymulujące środki przeczyszczające, metadon lub fingolimod (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zaburzenia serca

• Obserwowano przypadki nowej lub nasilenia istniejącej arytmię (patrz dział „Działania niepożądane”).
• Może rozwijać się efekt proarytmogenny amiodaronu, szczególnie w przypadku występowania czynników sprzyjających wydłużeniu interwału QT, takich jak stosowanie niektórych kombinacji leków lub obecność hipokaliemii (patrz działy „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Działania niepożądane”). Ryzyko wystąpienia wywołanej leczeniem komorowej arytmię typu torsades de pointes przy stosowaniu amiodaronu jest niższe w porównaniu z ryzykiem przy stosowaniu innych leków przeciwarytmicznych u pacjentów z podobnym stopniem wydłużenia interwału QT.

Ciężkie reakcje skórne. Mogą wystąpić stanowiące zagrożenie dla życia lub nawet śmiertelne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa–Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolioza. Jeśli u pacjentów występują objawy lub dolegliwości wskazujące na rozwój tych stanów (np. postępujące wysypki skórne z pęcherzami lub zmiany błon śluzowych), należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

W przypadku zmniejszenia ostrości wzroku lub zaburzeń ostrości widzenia należy natychmiast przeprowadzić pełne badanie okulistyczne z funduskopią. Pojawienie się neuropatii nerwu wzrokowego lub zapalenia nerwu wzrokowego wywołanych amiodaronem wymaga przerwania leczenia amiodaronem, ponieważ kontynuacja terapii może prowadzić do postępujących zaburzeń aż do ślepoty (patrz dział „Działania niepożądane”).

Ciężka bradykardia i zaburzenia przewodnictwa sercowego Obserwowano przypadki wystąpienia ciężkiej, potencjalnie zagrażającej życiu bradykardii i zaburzeń przewodnictwa u pacjentów przyjmujących amiodaron w połączeniu z sofosbuvirem.

Bradykardia zazwyczaj pojawiała się od kilku godzin do kilku dni, jednak obserwowano przypadki wystąpienia objawów po dłuższym czasie, najczęściej w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia przeciwwirusowego w zakażeniu wirusem zapalenia wątroby typu C (WZW C).

Pacjenci otrzymujący leczenie lekami zawierającymi sofosbuvir powinni przyjmować amiodaron wyłącznie w przypadku nietolerancji lub przeciwwskazań do innych leków przeciwarytmicznych.

Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu z tymi lekami jest konieczne, pacjentom zaleca się monitorowanie serca w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin jednoczesnego stosowania tych leków, po czym należy prowadzić monitorowanie ambulatoryjne lub samodzielną kontrolę częstości skurczów serca codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie leczenia.

Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, opisane powyżej monitorowanie serca należy również prowadzić u pacjentów, którzy przerwali przyjmowanie leku w ciągu ostatnich kilku miesięcy i rozpoczynają leczenie lekami zawierającymi sofosbuvir.

Wszystkim pacjentom, którzy aktualnie przyjmują lub niedawno przyjmowali amiodaron w połączeniu z lekami zawierającymi sofosbuvir, należy przekazać informację o objawach bradykardii i zaburzeń przewodnictwa sercowego oraz zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ich wystąpienia.

Oddziaływanie na płuca. Zaobserwowano kilka przypadków zapalenia śródmiąższowego płuc przy stosowaniu amiodaronu dożylnego. Pojawienie się duszności lub suchego kaszlu, zarówno osobno, jak i na tle pogorszenia ogólnego stanu zdrowia, może wskazywać na możliwą toksyczność płucną, np. zapalenie śródmiąższowe płuc, i wymaga kontroli stanu pacjenta metodami rentgenowskimi (patrz dział „Działania niepożądane”). Ponadto u niektórych pacjentów leczonych amiodaronem obserwowano przypadki ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej bezpośrednio po zabiegach chirurgicznych, dlatego podczas sztucznej wentylacji płuc zaleca się dokładne monitorowanie tych pacjentów.

Oddziaływanie na wątrobę. W ciągu 24 godzin od rozpoczęcia stosowania roztworu amiodaronu może rozwinąć się ciężka, a czasem śmiertelna niewydolność wątroby typu hepatocelularnego. Na początku leczenia i dalej przez cały okres terapii amiodaronem zaleca się regularne monitorowanie funkcji wątroby (patrz dział „Działania niepożądane”).

Substancje pomocnicze. Cordarone® zawiera 60 mg alkoholu benzylowego w ampułce 3 ml. Alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne.

Wstrzyknięcie dożylne alkoholu benzylowego powodowało poważne działania niepożądane i przypadki śmiertelne u noworodków („zespół ciężkiego oddychania” – „gasping syndrome”). Minimalna ilość alkoholu benzylowego, która może spowodować objawy toksyczności, jest nieznana. U najmłodszych dzieci istnieje zwiększony ryzyko takich objawów z powodu kumulacji alkoholu benzylowego.

Duże ilości alkoholu benzylowego należy stosować ostrożnie i tylko w razie potrzeby, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, u kobiet w ciąży i karmiących piersią, ze względu na ryzyko kumulacji i toksyczności (kwasica metaboliczna).

W sprawie wpływu w czasie ciąży i karmienia piersią patrz dział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”.

Ostrzeżenie. Zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemia: ważne jest uwzględnienie sytuacji, które mogą być związane z hipokaliemią i mogą wywołać efekty proarytmogenne. Hipokaliemię należy skorygować przed zastosowaniem amiodaronu.

Z wyjątkiem sytuacji nagłych, amiodaron dożylny należy stosować wyłącznie w specjalistycznych oddziałach intensywnej terapii przy ciągłym monitorowaniu (EKG, ciśnienie tętnicze).

Anestezja. Przed zabiegiem chirurgicznym należy poinformować anestezjologa, że pacjent przyjmuje amiodaron.

Długotrwałe leczenie amiodaronem może zwiększyć ryzyko wystąpienia hemodynamicznych działań niepożądanych związanych z znieczuleniem ogólnym lub miejscowym, takich jak bradykardia, hipotensja tętnicza, zmniejszenie minutowej objętości wyrzutowej serca i zaburzenia przewodnictwa.

Kombinacje (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”) z beta-blokerami, z wyjątkiem sotalolu (przeciwwskazane połączenie) i esmololu (połączenie wymaga ostrożności), werapamilem i dyltiazemem należy rozważać wyłącznie w celu zapobiegania komorowym arytmiom zagrażającym życiu oraz w reanimacji krążeniowo-oddechowej w zatrzymaniu krążenia spowodowanym migotaniem komór, trudnym do leczenia zewnętrzną terapią elektroimpulsową.

Przeszczepienie

W badaniach retrospektywnych zastosowanie amiodaronu u biorców przeszczepu przed wykonaniem przeszczepu serca było związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia pierwotnej dysfunkcji przeszczepu (PDT).

PDT jest stanem zagrażającym życiu powikłaniem po przeszczepie serca, które objawia się dysfunkcją lewej komory, prawej komory lub obu komór w ciągu pierwszych 24 godzin po operacji przeszczepu, dla której nie można zidentyfikować żadnej przyczyny wtórnej (patrz dział „Szczególne środki ostrożności”). Ciężka PDT może być nieodwracalna.

Należy rozważyć możliwość jak najwcześniejszego zastosowania alternatywnego leku przeciwarytmicznego przed przeszczepem u pacjentów oczekujących na przeszczep serca.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały żadnych efektów teratogennych leku, dlatego nie przewiduje się wystąpienia żadnych wad rozwojowych u człowieka. Obecnie substancje powodujące wady rozwojowe u człowieka wykazały teratogenność u zwierząt w odpowiednio kontrolowanych badaniach na dwóch gatunkach zwierząt laboratoryjnych.

Z klinicznego punktu widzenia obecnie nie ma wystarczającej liczby odpowiednich danych do oceny możliwego działania teratogennego amiodaronu przy jego stosowaniu w I trymestrze ciąży.

Ponieważ tarczyca płodu zaczyna wiązać jod od 14. tygodnia ciąży, w przypadku zastosowania leku przed tym okresem nie należy oczekiwać żadnego negatywnego wpływu na tarczycę płodu. Nadmiarowe obciążenie jodem przy stosowaniu amiodaronu po tym okresie może spowodować hipotyreozę u płodu, którą można wykryć za pomocą badań laboratoryjnych lub która może nawet objawiać się klinicznie w postaci wola.

W związku z tym stosowanie tego leku w czasie ciąży jest przeciwwskazane od II trymestru.

Ponieważ alkohol benzylowy przenika przez barierę łożyskową, duże jego ilości należy stosować ostrożnie i tylko w razie potrzeby ze względu na ryzyko kumulacji i toksyczności (kwasica metaboliczna).

Karmienie piersią. Amiodaron i jego metabolity, wraz z jodem, wydzielają się w mleku matki w stężeniach wyższych niż ich stężenia we krwi matki. Ze względu na ryzyko rozwoju hipotyreozy u noworodka karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia amiodaronem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Nie dotyczy.

Sposób stosowania i dawki.

Ze względu na formę lekarską leku należy stosować stężenia nie mniejsze niż równoważnik 2 ampułek na 500 ml. Cordarone® można wprowadzać wyłącznie do izotonicznego (5 %) roztworu glukozy.

Nie rozcieńczać leku izotonicznym roztworem chlorku sodu, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu!

Nie mieszać z innymi lekami w jednym systemie do infuzji.

Cordarone® do wstrzykiwania dożylnej należy stosować wyłącznie wtedy, gdy jest dostępna odpowiednia aparatura do monitorowania czynności serca, defibrylacji oraz stymulacji serca.

Cordarone® do wstrzykiwania dożylnej można stosować przed kardiowersją prądem stałym.

Amiodaron należy podawać przez dostęp dożylny do centralnej żyły, z wyjątkiem przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej w przypadku migotania komór opornego na defibrylację elektryczną u pacjentów z zatrzymaniem serca. W takich okolicznościach można stosować dostęp obwodowy, jeśli nie ma możliwości zapewnienia dostępu do centralnej żyły (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Niepokojące zaburzenia rytmu, przy których przyjmowanie doustne leku jest niemożliwe, z wyjątkiem przypadków resuscytacji krążeniowo-oddechowej w przypadku migotania komór opornego na defibrylację elektryczną u pacjentów z zatrzymaniem serca:

Podanie dożylne przez dostęp do centralnej żyły.

• Dawka ładowania: standardowa zalecana dawka leku wynosi 5 mg/kg masy ciała, podawana w postaci wlewu dożylnego w ciągu od 20 minut do 2 godzin, najlepiej za pomocą pompy wlewu, i powinna być powtórzona 2 lub 3 razy w ciągu 24 godzin.

Działanie tego leku jest krótkotrwałe, co wymaga kontynuacji jego podawania w formie wlewu.

• Dawka utrzymaniowa: 10–20 mg/kg na dobę (średnio 600–800 mg na dobę, do 1,2 g na dobę) w 250 ml roztworu glukozy przez kilka dni.

Przejście na terapię doustną (3 tabletki na dobę) należy rozpocząć już od pierwszego dnia terapii wlewem. Dawkę można zwiększyć do 4, a nawet 5 tabletek na dobę.

Resuscytacja krążeniowo-oddechowa w przypadku migotania komór opornego na defibrylację elektryczną u pacjentów z zatrzymaniem serca.

W takiej sytuacji zaleca się stosowanie cewnika dożylnego do centralnej żyły (jeśli jest dostępny i gotowy do użycia); w przeciwnym razie lek można podawać przez żyły obwodowe, wykorzystując, o ile to możliwe, największą obwodową żyłę z maksymalnym przepływem krwi.

• Początkowa dawka wynosi 300 mg (lub 5 mg/kg masy ciała), podawana rozcieńczona w 20 ml 5% roztworu glukozy w postaci szybkiej iniekcji.
• Jeśli migotanie komór utrzymuje się, można podać dodatkowo 150 mg (lub 2,5 mg/kg masy ciała) leku dożylnie.
• Nie dodawać do strzykawki żadnych innych środków.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amiodaronu u dzieci nie zostały dotychczas ocenione. W odniesieniu do obecnie dostępnych informacji patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka”. Ze względu na to, że ampułki amiodaronu do wstrzykiwania zawierają alkohol benzylowy, lek należy stosować z szczególną ostrożnością u noworodków i dzieci poniżej 3. roku życia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Przedawkowanie.

Nie ma informacji dotyczących przedawkowania amiodaronu przy podaniu dożylnym.

Dostępnych jest niewiele informacji dotyczących przedawkowania amiodaronu przy stosowaniu doustnym. Opisano kilka przypadków bradykardii zatokowej, arytmii komorowej, w tym tachyarytmii typu torsade de pointes, oraz uszkodzenia wątroby.

Leczenie powinno być objawowe. Ze względu na właściwości farmakokinetyczne leku zaleca się długotrwałe obserwowanie pacjenta oraz kontrolę czynności serca. Amiodaron i jego metabolity nie poddają się dializie.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania zgodnie z następującymi kryteriami: bardzo często (≥ 10 %); często (≥ 1 %, < 10 %); rzadko (≥ 0,1 %; < 1 %); niezwykle rzadko (≥ 0,01 %, < 0,1 %); pojedyncze przypadki (< 0,01 %), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony serca.

często: bradykardia.

pojedyncze przypadki: w pojedynczych przypadkach zgłaszano nasilone przypadki bradykardii, a w jeszcze bardziej wyjątkowych przypadkach – zatrzymanie węzła zatokowego, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Efekt proarytmiczny.

częstość nieznana: paroksyzmalna tachykardia komorowa typu torsade de pointes (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

bardzo często: nudności.

częstość nieznana: zapalenie trzustki/ostre zapalenie trzustki.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku.

często: możliwe reakcje zapalne, w tym zapalenie żył powierzchownych (flebita), w przypadku podania bezpośrednio do żyły obwodowej; reakcje w miejscu podania, w tym ból, zaczerwienienie, obrzęk, martwica, ekstrawazacja, powstawanie infiltratu, zapalenie, flebita i flegmona.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Zgłaszano uszkodzenia wątroby, rozpoznawane na podstawie podwyższonych poziomów transaminaz we krwi. Zgłaszano następujące niżej wymienione działania niepożądane.

pojedyncze przypadki:

• zazwyczaj umiarkowane i izolowane podwyższenie poziomów transaminaz (1,5–3 razy powyżej normy) na początku leczenia, które ustępowało po zmniejszeniu dawki leku lub nawet spontanicznie;
• ostre uszkodzenie wątroby z istotnym wzrostem poziomu transaminaz we krwi i/lub żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasem śmiertelna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), wymagająca odstawienia leku;
• przewlekłe uszkodzenie wątroby podczas długotrwałego leczenia (przy stosowaniu doustnym). Obraz histologiczny odpowiada temu przyjmowanemu przy alkoholowym zapaleniu wątroby. Ponieważ objawy kliniczne i laboratoryjne są słabo wyrażone (zmienne powiększenie wątroby, wzrost poziomu transaminaz we krwi 1,5–5 razy powyżej normy), wskazane jest regularne monitorowanie funkcji wątroby. W przypadku wzrostu poziomu transaminaz we krwi, nawet umiarkowanego, pojawiającego się po leczeniu lekiem przez ponad 6 miesięcy, należy podejrzewać przewlekłe uszkodzenie wątroby. Zaburzenia kliniczne i odchylenia od normy w badaniach laboratoryjnych zazwyczaj ustępują po odstawieniu leku, choć w kilku zarejestrowanych przypadkach zmiany te były nieodwracalne.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego.

pojedyncze przypadki: szok anafilaktyczny.

częstość nieznana: zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego i/lub pokrzywki.

Zaburzenia endokrynologiczne.

bardzo często: zaburzenia ze strony tarczycy: przy braku jakichkolwiek objawów klinicznych dysfunkcji tarczycy pewna „niespójność” poziomów hormonów tarczycy (podwyższony poziom T4, normalny lub nieco obniżony poziom T3) nie wymaga odstawienia leku.

często: zaburzenia ze strony tarczycy:

• hipotyreozę charakteryzują klasyczne objawy przyrostu masy ciała, podwyższonej wrażliwości na zimno, apatii, senności. Wyraźne podwyższenie poziomu TSH potwierdza tę diagnozę. Funkcja tarczycy zazwyczaj powoli wraca do normy w ciągu 1–3 miesięcy po zakończeniu leczenia; odstawienie leku nie jest konieczne. Jeśli stosowanie amiodaronu jest uzasadnione, leczenie można kontynuować w połączeniu z terapią zastępczą hormonami tarczycy z wykorzystaniem L-tyroksyny, dobierając dawkę w zależności od poziomu TSH.
• hipertyreozę trudniej jest zdiagnozować, ponieważ jej objawy są mniej wyraźne (niewielkie, bezobjawowe zmniejszenie masy ciała, obniżona skuteczność terapii przeciwwijątkowej i/lub przeciwarytmicznej). U pacjentów w podeszłym wieku mogą występować objawy psychiczne lub objawy przypominające tężycę. Diagnozę potwierdza wyraźne obniżenie poziomu TSH o wysokiej czułości. W takim przypadku należy koniecznie odstawić amiodaron, po czym zwykle po 3–4 tygodniach rozpoczyna się kliniczne wyzdrowienie. Potencjalnie śmiertelne przypadki wymagają natychmiastowego rozpoczęcia odpowiedniego leczenia.

Jeśli przyczyną niepokoju jest tężycia (zarówno sama w sobie, jak i ze względu na jej wpływ na wrażliwą równowagę mięśnia sercowego), to ze względu na zmienną skuteczność syntetycznych leków przeciwtarczycowych można jednoznacznie zalecić leczenie kortykosteroidami (1 mg/kg) przez dość długi okres (3 miesiące). Zgłaszano przypadki hipertyreozy, które pojawiały się w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu amiodaronu.

bardzo rzadko: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

pojedyncze przypadki: łagodne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (pseudoguź w mózgu). Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia.

pojedyncze przypadki:

• zapalenie śródmiąższowe płuc lub włóknienie, czasem zakończone śmiercią.
• zespół ostrej niewydolności oddechowej, zazwyczaj związany z zapaleniem śródmiąższowym płuc, w pojedynczych przypadkach – śmiertelny, czasem – w wczesnym okresie pooperacyjnym (podejrzewano możliwą interakcję z wysokimi dawkami tlenu). W przypadku wystąpienia tej reakcji niepożądanej należy rozważyć możliwość odstawienia amiodaronu i ustalić celowość zastosowania kortykosteroidów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).
• skurcz oskrzeli i/lub bezdech w przypadku ciężkiego niedoddatku oddechowego, szczególnie u chorych na astmę oskrzelową.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

pojedyncze przypadki: nadmierne pocenie się, łysienie.

często: egzema;

częstość nieznana:

• ciężkie, czasem śmiertelne reakcje skórne, takie jak toksyczny epidermalny nekroliz (zespołu Lyella) i zespół Stevensa-Johnsona;
• dermatyt pęcherzowy;
• zespół DRESS (wysypka lekowa z eozynofilą i objawami systemowymi).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

częstość nieznana: neuropatia/zapalenie nerwu wzrokowego, które może postępować do całkowitej ślepoty.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego.

często: zazwyczaj umiarkowane i nietrwałe obniżenie ciśnienia tętniczego. Zgłaszano przypadki ciężkiej hipotensji tętniczej lub kolapsu, szczególnie w przypadku przedawkowania lub bardzo szybkiego wstrzykiwania.

pojedyncze przypadki: napady gorąca.

Zaburzenia ze strony narządu ruchu i tkanki łącznej.

częstość nieznana: ból w okolicy lędźwiowej, ból pleców.

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego.

częstość nieznana: neutropenia, agranulocytoza.

Zaburzenia psychiczne.

często: obniżenie libidum.

częstość nieznana: majaczenie (w tym stany dezorientacji), halucynacje.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

częstość nieznana: obniżenie libidum.

Urazy, zatrucia i komplikacje procedur.

częstość nieznana: pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepieniu serca z potencjalnym skutkiem śmiertelnym (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po zatwierdzeniu leku jest ważnym procederem. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszystkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system farmakologii.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Niezgodność. Stosować wyłącznie dozwolone rozpuszczalniki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Opakowanie. Nr 6: po 3 ml w ampułce; po 6 ampułek w płytkach polimerowych w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

1. Sanofi Winthrop Industrie.
2. Sanofi S.r.l.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

1. 1 rue de la Vierge Ambarès et Lagrave 33565 CARBON BLANC Cedex, Francja.
2. Via Vulcano, 4, ANAGNI (FR), 03012, Włochy

Wnioskodawca.

Spółka z o.o. „Sanofi-Aventis Ukraina”, Ukraina.