CLACID®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU KLACID® (KLACID®)

Skład:

substancja czynna: klaritromycyna;

1 tabletka zawiera 250 mg klaritromycyny;

substancje pomocnicze: sodowa kroskarbokseluloza, skrobia żelatynowana, celuloza mikrokryształowa, żółty chinolinowy (E 104), dwutlenek krzemu, powidon, kwas stearynowy, stearynian magnezu, talk; otoczka tabletu: hydroksypropylomeluoza, olejan sorbitanu, glikol propylenowy, dwutlenek tytanu (E 171), wanilina, żółty chinolinowy (E 104), hydroksypropyloceluloza, kwas sorbowy.

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka żółtego koloru, powlekana, w kształcie owalu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy. Kod ATX J01F A09.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Klaritromycyna – półsyntetyczny antybiotyk z grupy makrolidów.

Mikrobiologia

Działanie przeciwbakteryjne klaritromycyny wynika ze ściągania się z podjednostką rybosomu 50S wrażliwych bakterii i hamowania biosyntezy białka. Preparat wykazuje wysoką skuteczność in vitro wobec szerokiego spektrum drobnoustrojów tlenowych i beztlenowych, Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym szczepów szpitalnych. Minimalne stężenia hamujące (MIC) klaritromycyny są zazwyczaj dwa razy niższe niż MIC erytromycyny.

Klaritromycyna in vitro jest wysoce skuteczna wobec Legionella pneumophila i Mycoplasma pneumoniae. Działa bakteriobójczo wobec H. pylori. Aktywność klaritromycyny przy obojętnym pH jest wyższa niż przy kwasowym pH. Dane in vitro i in vivo wskazują na wysoką skuteczność klaritromycyny wobec klinicznie istotnych szczepów mikobakterii. Badania in vitro wykazały, że szczepy Enterobacteriaceae i Pseudomonas, jak również inne bakterie Gram-ujemne niefermentujące laktozy, nie są wrażliwe na klaritromycynę.

Klaritromycyna jest aktywna in vitro i w praktyce klinicznej wobec większości szczepów następujących drobnoustrojów.

Drobnoustroje tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Listeria monocytogenes.

Drobnoustroje tlenowe Gram-ujemne: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Legionella pneumophila.

Inne drobnoustroje: Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae (TWAR).

Mikobakterie: Mycobacterium leprae, Mycobacterium kansasii, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium avium complex (MAC), obejmujące Mycobacterium avium, Mycobacterium intracellulare.

β-laktamazy wytwarzane przez drobnoustroje nie wpływają na skuteczność klaritromycyny.

Większość szczepów metycylinooportunistycznych i oksacylinoodpornych Staphylococcus nie jest wrażliwa na klaritromycynę.

Helicobacter: H. pylori.

Klaritromycyna jest aktywna in vitro wobec większości szczepów poniższych drobnoustrojów, jednak znaczenie kliniczne tych danych jest nieznane, a skuteczność i bezpieczeństwo stosowania nie zostały potwierdzone w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Drobnoustroje tlenowe Gram-dodatnie: Streptococcus agalactiae, Streptococci (grupy C, F, G), Viridans group streptococci.

Drobnoustroje tlenowe Gram-ujemne: Bordetella pertussis, Pasteurella multocida.

Drobnoustroje beztlenowe Gram-dodatnie: Clostridium perfringens, Peptococcus niger, Propionibacterium acnes.

Drobnoustroje beztlenowe Gram-ujemne: Bacteroides melaninogenicus.

Spirochety: Borrelia burgdorferi, Treponema pallidum.

Kampylobakterie: Campylobacter jejuni.

Klaritromycyna działa bakteriobójczo wobec kilku szczepów bakterii: Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, H. pylori oraz Campylobacter spp.

Głównym metabolitem klaritromycyny w organizmie człowieka jest mikrobiologicznie aktywny 14-hydroksyklaritromycyna (14-OH-klaritromycyna). Dla większości drobnoustrojów aktywność mikrobiologiczna metabolitu jest równa lub 1–2 razy słabsza niż substancji wyjściowej, z wyjątkiem H. influenzae, wobec którego skuteczność metabolitu jest dwa razy wyższa. W warunkach in vitro i in vivo związek wyjściowy i jego główny metabolit wykazują działanie addytywne lub synergiczne wobec H. influenzae, w zależności od szczepu drobnoustroju.

Testy wrażliwości

Ilościowe metody wymagające pomiaru średnicy strefy zahamowania wzrostu drobnoustrojów zapewniają najdokładniejsze oszacowanie wrażliwości bakterii na leki przeciwbakteryjne. W jednej z zalecanych procedur testowania wrażliwości stosuje się dyski impregnowane 15 μg klaritromycyny (test dyfuzji Kirby’ego-Bauera); przy interpretacji wyników porównuje się średnicę strefy zahamowania dla tego dysku ze stężeniami MIC dla klaritromycyny. MIC określa się metodą rozcieńczania w bulionie lub w agarze.

W trakcie wykonywania tych procedur wniosek laboratoryjny „wrażliwy” wskazuje, że najprawdopodobniej infekujący drobnoustrój odpowie na terapię. Wniosek „odporny” oznacza, że infekujący drobnoustrój najprawdopodobniej nie odpowie na terapię. Wniosek „wrażliwość pośrednia” wskazuje, że efekt terapeutyczny danego leku może być wątpliwy lub że drobnoustrój będzie wrażliwy, jeśli zastosuje się wyższe dawki (wrażliwość pośrednią określa się również jako umiarkowaną wrażliwość).

Należy uwzględniać dane specyficzne dla kraju lub regionu dotyczące absolutnych granic zakresu wrażliwości, oporności i wrażliwości pośredniej.

Farmakokinetyka.

Klaritromycyna szybko i dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego po doustnej podaniu leku w postaci tabletek. Mikrobiologicznie aktywny metabolit – 14-hydroksyklaritromycyna – powstaje w wyniku metabolizmu pierwszego przejścia. Klaritromycynę można stosować niezależnie od posiłku, ponieważ jedzenie nie wpływa na biodostępność tabletek klaritromycyny. Jedzenie nieznacznie opóźnia początek wchłaniania klaritromycyny i powstawanie metabolitu 14-hydroksy. Farmakokinetyka klaritromycyny jest nieliniowa; jednak stężenie równowagowe osiągane jest w ciągu 2 dni stosowania leku. Po podaniu 250 mg dwa razy dziennie 15–20 % niezmienionej substancji wydala się z moczem. Po dawce 500 mg dwa razy dziennie wydalanie leku z moczem jest intensywniejsze (około 36 %). 14-hydroksyklaritromycyna jest głównym metabolitem wydalanym z moczem w ilości 10–15 % podanej dawki. Większość pozostałej dawki wydala się z kałem, głównie z żółcią. W kale wykrywa się 5–10 % substancji wyjściowej.

Po podaniu 500 mg klaritromycyny trzy razy dziennie stężenie klaritromycyny w osoczu krwi wzrasta w porównaniu do stężenia po dawce 500 mg dwa razy dziennie.

Stężenia klaritromycyny w tkankach są wielokrotnie wyższe niż stężenia leku we krwi. Zwiększono stężenia stwierdzono zarówno w tkance migdałkowej, jak i płucnej. Klaritromycyna w dawkach terapeutycznych wiąże się z białkami osocza krwi w 80 %.

Klaritromycyna przenika do błony śluzowej żołądka. Zawartość klaritromycyny w błonie śluzowej i tkance żołądka jest wyższa po podaniu klaritromycyny w połączeniu z omeprazolem niż po monoterapii klaritromycyną.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na klaritromycynę:

• Infekcje dróg oddechowych górnych, tj. gardła i nosogardła (zapalenie migdałków, zapalenie gardła), oraz infekcje zatok przysionkowych.

• Infekcje dróg oddechowych dolnych (zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie płuc typu grudkowego oraz pierwotne zapalenie atypowe) (patrz „Szczególne środki ostrożności stosowania” oraz „Właściwości farmakodynamiczne” w zakresie testowania wrażliwości).

• Infekcje skóry i tkanek miękkich (opruć, zapalenie mieszków włosowych, erysypela, furunkulosis, zakażone rany) (patrz „Szczególne środki ostrożności stosowania” oraz „Właściwości farmakodynamiczne” w zakresie testowania wrażliwości).

• Osteogenne i przewlekłe infekcje jamy ustnej.

• Rozsiane lub zlokalizowane infekcje gruźlicze wywołane przez Mycobacterium avium lub Mycobacterium intracellulare. Zlokalizowane infekcje wywołane przez Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum lub Mycobacterium kansasii.

• Eradykacja H. pylori u pacjentów z wrzodem dwunastnicy przy jednoczesnym hamowaniu wydzielania kwasu solnego (działanie klaritromycyny przeciwko H. pylori przy obojętnym pH jest wyższe niż przy pH kwasowym).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki makrolidowe oraz na inne składniki leku (patrz sekcja „Skład”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i któregokolwiek z poniższych leków: astemizol, cizapryda, pimozyd, terfenadyna (ponieważ może to prowadzić do wydłużenia odcinka QT oraz rozwoju arytmii serca, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i torsades de pointes), alkaloidy sporyszu, np. ergotamina, dihydroergotamina (ponieważ może to prowadzić do toksyczności ergotaminowej), inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny), które w znacznym stopniu metabolizują się drogą CYP3A4 (lowastatyna lub simvastatyna), ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy (patrz „Szczególne środki ostrożności stosowania”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i doustnej midazolam (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wrodzone lub stwierdzone nabyte wydłużenie odcinka QT lub arytmie komorowe w wywiadzie, w tym torsades de pointes (patrz „Szczególne środki ostrożności stosowania”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia lub hipomagnezemia), ze względu na ryzyko wydłużenia odcinka QT.

Ciężka niewydolność wątroby w połączeniu z niewydolnością nerek.

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (i innych silnych inhibitorów CYP3A4) z kolchicyną (patrz „Szczególne środki ostrożności stosowania”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z tikagrelor, ivabradyna lub ranolazyna.

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lomitapidem (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Klaritromycyna nie współdziała z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Stosowanie poniższych leków jest surowo przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich skutków interakcji.

Cizapryda, pimozyd, astemizol, terfenadyna

Zgłaszano zwiększenie stężenia cizaprydy we krwi u pacjentów otrzymujących jednocześnie klaritromycynę i cizaprydę. Może to prowadzić do wydłużenia odcinka QT i wystąpienia arytmii, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i torsades de pointes. Podobne efekty obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i pimozyd (patrz „Przeciwwskazania”).

Zgłaszano, że makrolidy mogą zmieniać metabolizm terfenadyny, prowadząc do zwiększenia jej stężenia we krwi, co czasem wiązało się z arytmiami, takimi jak wydłużenie odcinka QT, tachykardia komorowa, migotanie komór i torsades de pointes (patrz „Przeciwwskazania”). W badaniu przeprowadzonym u 14 ochotników przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i terfenadyny obserwowano 2–3-krotne zwiększenie stężenia kwasowego metabolitu terfenadyny we krwi oraz wydłużenie odcinka QT, co nie prowadziło do żadnych klinicznie widocznych skutków. Podobne efekty obserwowano również przy jednoczesnym stosowaniu astemizolu i innych makrolidów.

Alkaloidy sporyszu

Doniesienia po wprowadzeniu na rynek wskazują, że jednoczesne stosowanie klaritromycyny i ergotaminy lub dihydroergotaminy wiązało się z objawami ostrej ergotyzmu, charakteryzującego się wazospazmem i niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym ośrodkowego układu nerwowego. Jednoczesne przepisywanie klaritromycyny i alkaloidów sporyszu jest przeciwwskazane (patrz „Przeciwwskazania”).

Doustawy midazolam

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) AUC midazolamu wzrastało 7-krotnie po doustnym podaniu midazolamu. Jednoczesne stosowanie doustnej formy midazolamu i klaritromycyny jest przeciwwskazane (patrz „Przeciwwskazania”).

Inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lowastatyną lub simvastatyną jest przeciwwskazane (patrz „Przeciwwskazania”), ponieważ te statyny w znacznym stopniu metabolizują się drogą CYP3A4, a jednoczesne stosowanie z klaritromycyną zwiększa ich stężenie we krwi, co z kolei zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Zgłaszano rozwój rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i tych statyn. Jeśli leczenie klaritromycyną nie może być uniknięte, terapię lowastatyną lub simvastatyną należy przerwać na czas leczenia.

Należy ostrożnie przepisywać klaritromycynę jednocześnie z innymi statynami. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klaritromycyny ze statynami, zaleca się przepisać najniższą zarejestrowaną dawkę statyny. Możliwe jest stosowanie statyny, która nie zależy od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny). Konieczny jest monitoring pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii.

Lomitapide

Jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny z lomitapidem jest przeciwwskazane ze względu na możliwość znacznego wzrostu poziomu transaminaz (patrz „Przeciwwskazania”).

Przeciwwskazane jest stosowanie klaritromycyny z tikagrelor, ivabradyna i ranolazyna, które metabolizują się głównie drogą CYP3A4 (patrz „Przeciwwskazania”).

Wpływ innych leków na klaritromycynę.

Leki będące induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty z zioła św. Jana) mogą indukować metabolizm klaritromycyny. Może to prowadzić do stężeń podterapeutycznych klaritromycyny i zmniejszenia jej skuteczności. Ponadto może być konieczny monitoring stężeń w osoczu induktora CYP3A, które mogą być podwyższone z powodu hamowania CYP3A przez klaritromycynę (patrz także instrukcja do stosowania medycznego odpowiedniego induktora CYP3A4). Jednoczesne stosowanie ryfabutyny i klaritromycyny prowadziło do wzrostu stężeń ryfabutyny i spadku stężeń klaritromycyny we krwi, z jednoczesnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zapalenia tuniczki naczyniowej.

Poniżej wymieniono leki, których wpływ na stężenie klaritromycyny we krwi jest znany lub przypuszczalny, dlatego może być potrzebna zmiana dawki klaritromycyny lub zastosowanie terapii alternatywnej.

Efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna

Silne induktory enzymów cytochromu P450, takie jak efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna, mogą przyspieszać metabolizm klaritromycyny, zmniejszając jej stężenie w osoczu, ale zwiększając stężenie 14-OH-klaritromycyny – mikrobiologicznie aktywnego metabolitu. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klaritromycyny i 14-OH-klaritromycyny różni się w zależności od różnych bakterii, oczekiwany efekt terapeutyczny może nie być osiągnięty przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i induktorów enzymów cytochromu P450.

Etrawiryna

Działanie klaritromycyny było osłabiane przez etravirynę, jednak stężenia aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny wzrastały. Ponieważ 14-OH-klaritromycyna ma zmniejszoną aktywność przeciwko Mycobacterium avium complex (MAC), ogólna aktywność przeciwko temu patogenowi może być zmieniona. Dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć zastosowanie leków alternatywnych wobec klaritromycyny.

Flukonazol

Jednoczesne stosowanie flukonazolu 200 mg dziennie i klaritromycyny 500 mg 2 razy dziennie u 21 zdrowych ochotników prowadziło do wzrostu średniego stężenia w stanie stacjonarnym (Cmin) klaritromycyny o 33% oraz AUC – o 18%. Stężenia w stanie stacjonarnym aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny nie zmieniały się istotnie przy jednoczesnym stosowaniu flukonazolu. Zmiana dawki klaritromycyny nie jest wymagana.

Rytonawir

Badanie farmakokinetyczne wykazało, że jednoczesne stosowanie rytonawiru 200 mg co 8 godzin i klaritromycyny 500 mg co 12 godzin prowadziło do znacznego hamowania metabolizmu klaritromycyny. Cmax klaritromycyny wzrastało o 31%, Cmin – o 182% i AUC – o 77% przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru. Obserwowano całkowite hamowanie powstawania 14-OH-klaritromycyny. Ze względu na szeroki zakres terapeutyczny nie jest konieczne zmniejszanie dawki klaritromycyny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Jednak u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki: u pacjentów z CLCR 30–60 ml/min dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50%. U pacjentów z CLCR < 30 ml/min dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 75%. Dawek klaritromycyny przekraczających 1 g/dobę nie należy stosować razem z rytonawirem.

Taką samą korektę dawki należy przeprowadzać u pacjentów z pogorszoną funkcją nerek przy stosowaniu rytonawiru jako wzmacniacza farmakokinetycznego razem z innymi inhibitorami proteazy HIV, w tym atazanawirem i sakuinawirem (patrz poniżej „Dwukierunkowe interakcje lekowe”).

Wpływ klaritromycyny na inne leki.

Leki przeciwarytmiczne

Istnieją doniesienia po wprowadzeniu na rynek o rozwoju torsades de pointes przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z chinidyną lub dysopyramidem. Zaleca się monitorowanie EKG w celu wczesnego wykrycia wydłużenia odcinka QT przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z tymi lekami. Podczas terapii klaritromycyną należy monitorować stężenia tych leków we krwi.

Podczas pośredniej obserwacji po wprowadzeniu na rynek zgłaszano hipoglikemię przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i dysopyramidu, dlatego konieczny jest monitoring poziomu glukozy we krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych środków.

Doustawe leki hipoglikemiczne/insulina

Przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami hipoglikemicznymi, takimi jak nateglinid i repaglinid, klaritromycyna może hamować enzym CYP3A, co może prowadzić do hipoglikemii. Zalecany jest staranny monitoring poziomu glukozy.

Interakcje związane z CYP3A|

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny, znanego jako inhibitor enzymu CYP3A, i leku, który głównie metabolizuje się drogą CYP3A, może prowadzić do zwiększenia stężenia tego ostatniego we krwi, co z kolei może nasilić lub wydłużyć jego efekt terapeutyczny i działania niepożądane. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu klaritromycyny u pacjentów otrzymujących terapię lekami będącymi substratami CYP3A, szczególnie jeśli substrat CYP3A ma wąski zakres terapeutyczny (np. karbamazepina) i/lub jest intensywnie metabolizowany przez ten enzym. Może być potrzebna zmiana dawki i, jeśli to możliwe, staranny monitoring stężeń w osoczu leku, który głównie metabolizuje się drogą CYP3A, u pacjentów stosujących jednocześnie klaritromycynę.

Kortykosteroidy

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z kortykosteroidami do stosowania ogólnoustrojowego lub inhalacyjnego, które głównie metabolizują się drogą CYP3A, ze względu na potencjalne zwiększenie wpływu ogólnoustrojowego kortykosteroidów. W przypadku jednoczesnego stosowania pacjenci powinni być pod dokładnym nadzorem w celu wykrycia działań niepożądanych kortykosteroidów ogólnoustrojowych.

Wiadomo (lub przypuszcza się), że następujące leki lub grupy leków metabolizują się tym samym izoenzymem CYP3A: alprazolam, astemizol, karbamazepina, cyklostazol, cizapryda, cyklosporyna, dysopyramid, alkaloidy sporyszu, lowastatyna, metylprednizolon, midazolam, omeprazol, doustawe leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna, rywaryksaban, apiksaban), atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. kwetiapina), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, simvastatyna, takrolimus, terfenadyna, triazolam i winblastyna, ale ta lista nie jest pełna. Podobny mechanizm interakcji zauważono przy stosowaniu fenytoiny, teofiliny i walproinu, które metabolizują się innymi izoenzymami układu cytochromu P450.

Doustawe leki przeciwkrzepliwe bezpośredniego działania (DOAC)

DOAC dabigatran i edoksaban są substratami przenośnika efliuksowego P-gp (glikoproteiny P). Rywaryksaban i apiksaban metabolizują się z udziałem CYP3A4 i są również substratami P-gp. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z tymi lekami, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Omeprazol

Klaritromycyna (500 mg co 8 godzin) była stosowana w połączeniu z omeprazolem (40 mg dziennie) u dorosłych zdrowych ochotników. Stężenia w stanie stacjonarnym omeprazolu w osoczu wzrastały (Cmax, AUC0-24 i t1/2 wzrastały odpowiednio o 30%, 89% i 34%) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny. Przy stosowaniu tylko omeprazolu średnia wartość pH soku żołądkowego w pomiarze przez 24 godziny wynosiła 5,2, przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu z klaritromycyną – 5,7.

Syldenafil, tadalafil i wardenafil

Każdy z tych inhibitorów fosfodiesterazy metabolizuje się (przynajmniej częściowo) z udziałem CYP3A, a CYP3A może być hamowany przez jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny. Jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny z syldenafilem, tadalafil lub wardenafilem może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na inhibitor fosfodiesterazy, dlatego należy rozważyć kwestię zmniejszenia dawki syldenafila, tadalafil lub wardenafila.

Teofilina, karbamazepina

Wyniki badań klinicznych wykazały, że istnieje nieznaczne, ale statystycznie istotne (p≤0,05) zwiększenie stężenia teofiliny lub karbamazepiny w osoczu krwi przy ich jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną.

Tolterodyna

Tolterodyna metabolizuje się głównie przez izoformę 2D6 cytochromu P450 (CYP2D6). Jednak w populacji pacjentów bez CYP2D6 metabolizm odbywa się przez CYP3A. W tej populacji hamowanie CYP3A prowadzi do znacznego wzrostu stężeń tolterodyn we krwi. U takich pacjentów zmniejszenie dawki tolterodyn może być konieczne przy stosowaniu z inhibitorami CYP3A, takimi jak klaritromycyna.

Triazolobenzodiazepiny (np. alprazolam, midazolam, triazolam)

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) AUC midazolamu wzrastało 2,7-krotnie po wewnątrzżylnej podaniu midazolamu. Przy wewnątrzżylnej podaniu midazolamu z klaritromycyną należy prowadzić staranny monitoring stanu pacjenta w celu wczesnej korekty dawki. Przy drodze podania oromukozalnej midazolamu, przy której eliminacja przedukładowa leku może być pominięta, bardziej prawdopodobne będzie zaobserwowanie interakcji podobnej do tej, która występuje przy wewnątrzżylnej podaniu midazolamu, a nie doustnym. Należy zachować te same środki ostrożności przy stosowaniu innych benzodiazepin, które metabolizują się drogą CYP3A, w tym triazolam i alprazolam. Dla benzodiazepin, których eliminacja nie zależy od CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), rozwój klinicznie istotnej interakcji z klaritromycyną jest mało prawdopodobny.

Istnieją doniesienia po wprowadzeniu na rynek o interakcji lekowej i rozwoju działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (takich jak senność i dezorientacja) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i triazolam. Należy obserwować pacjenta, biorąc pod uwagę możliwe zwiększenie efektów farmakologicznych ze strony OUN.

Inne rodzaje interakcji

Kolchicyna

Kolchicyna jest substratem CYP3A i przenośnika efliuksowego – glikoproteiny P (P-gp). Wiadomo, że klaritromycyna i inne makrolidy mogą hamować CYP3A i P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i kolchicyny hamowanie P-gp i/lub CYP3A przez klaritromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na kolchicynę. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i kolchicyny jest przeciwwskazane (patrz „Przeciwwskazania”, „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Dygoxyna

Dygoxyna jest uważana za substrat przenośnika efliuksowego – glikoproteiny P (P-gp). Wiadomo, że klaritromycyna może hamować P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i dygoxyny hamowanie P-gp przez klaritromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na dygoxynę. Podczas pośredniej obserwacji po wprowadzeniu na rynek zgłaszano wzrost stężenia dygoxyny we krwi pacjentów stosujących klaritromycynę razem z dygoxyną. U niektórych pacjentów rozwinęły się objawy toksyczności cyfrowej, w tym potencjalnie śmiertelne arytmie. Należy starannie kontrolować stężenia dygoxyny we krwi pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną.

Zydowudyna

Jednoczesne doustne stosowanie tabletek klaritromycyny i zydowudyny u dorosłych pacjentów zakażonych HIV może prowadzić do obniżenia stężeń w stanie stacjonarnym zydowudyny we krwi. Ponieważ klaritromycyna może przeszkadzać wchłanianiu doustnej zydowudyny przy jednoczesnym przyjmowaniu, tego w znacznym stopniu można uniknąć poprzez przestrzeganie 4-godzinnego odstępu między dawkami klaritromycyny i zydowudyny. O takiej interakcji przy stosowaniu zawiesiny klaritromycyny i zydowudyny lub dideoksyinozyny u dzieci zakażonych HIV nie zgłaszano. Takiej interakcji mało prawdopodobnie będzie przy stosowaniu klaritromycyny w postaci wlewów dożylnych.

Fenytoina i walproin

Były spontaniczne lub opublikowane doniesienia o interakcji inhibitorów CYP3A, w tym klaritromycyny, z lekami, które nie są uważane za metabolizowane przez CYP3A (np. fenytoina i walproin). Zaleca się oznaczanie stężeń tych leków we krwi przy jednoczesnym przepisywaniu ich z klaritromycyną. Zgłaszano wzrost ich stężeń we krwi.

Dwukierunkowe interakcje lekowe

Hydroksychlorochina i chlorochina

Dane obserwacyjne wskazują, że jednoczesne przyjmowanie azitromycyny i hydroksychlorochiny u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu sercowo-naczyniowego. Ze względu na możliwość wystąpienia podobnego ryzyka przy stosowaniu innych makrolidów w połączeniu z hydroksychlorochiną lub chlorochiną, należy starannie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka przed przepisaniem klaritromycyny pacjentom przyjmującym hydroksychlorochinę lub chlorochinę. Klaritromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki wydłużające odcinek QT, ze względu na potencjalną możliwość wywołania arytmii serca i poważnych działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Atazanawir

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) z atazanawirem (400 mg 1 raz dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do 2-krotnego zwiększenia ekspozycji na klaritromycynę i zmniejszenia ekspozycji na 14-OH-klaritromycynę o 70% z jednoczesnym zwiększeniem AUC atazanawiru o 28%. Ponieważ klaritromycyna ma szeroki zakres terapeutyczny, nie ma potrzeby zmniejszania dawki u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50% u pacjentów z klirensem kreatyniny 30–60 ml/min i o 75% u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min, stosując odpowiednią formę klaritromycyny. Dawek klaritromycyny przekraczających 1000 mg dziennie nie należy stosować razem z inhibitorami proteazy.

Blokery kanałów wapniowych

Ze względu na ryzyko hipotensji tętniczej należy ostrożnie stosować klaritromycynę jednocześnie z blokerami kanałów wapniowych, które metabolizują się drogą CYP3A4 (takimi jak werapamil, amlodypina, diltiazem). Przy interakcji mogą wzrastać stężenia w osoczu zarówno klaritromycyny, jak i blokerów kanałów wapniowych. U pacjentów otrzymujących klaritromycynę i werapamil jednocześnie obserwowano hipotensję tętniczą, bradyarytmie i kwasycę mlekową.

Itakonazol

Klaritromycyna i itakonazol są substratami i inhibitorami CYP3A, w związku z czym klaritromycyna może zwiększać stężenia itakonazolu w osoczu i odwrotnie. Przy stosowaniu itakonazolu jednocześnie z klaritromycyną pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem w celu wykrycia objawów lub objawów wzmocnionego lub przedłużonego działania farmakologicznego.

Sakuinawir

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) i sakuinawiru (miękkie żelatynowe kapsułki, 1200 mg 3 razy dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, u 12 zdrowych ochotników prowadziło do zwiększenia stężeń w stanie stacjonarnym AUC i Cmax sakuinawiru o 177% i 187% w porównaniu z odpowiednimi wartościami przy stosowaniu tylko sakuinawiru. W tym czasie AUC i Cmax klaritromycyny wzrastały o około 40% w porównaniu z wartościami przy stosowaniu tylko klaritromycyny. Nie ma potrzeby korekty dawek, jeśli oba leki stosuje się jednocześnie przez ograniczony czas w badanych dawkach/formach leku. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem miękkich żelatynowych kapsułek sakuinawiru mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy stosowaniu sakuinawiru w formie twardych żelatynowych kapsułek. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem tylko sakuinawiru mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy terapii sakuinawirem/rytonawirem. Gdy sakuinawir stosuje się razem z rytonawirem, należy wziąć pod uwagę możliwy wpływ rytonawiru na klaritromycynę (patrz wyżej).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Stosowanie jakiejkolwiek terapii przeciwbakteryjnej, w tym klarotromycyny, w leczeniu zakażenia H. pylori może prowadzić do rozwoju oporności mikroorganizmów.

Klarotromycynę nie należy stosować w ciąży bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie w I trymestrze ciąży.

Długotrwałe stosowanie klarotromycyny, podobnie jak innych antybiotyków, może prowadzić do nadmiernego wzrostu bakterii i grzybów opornych. W przypadku wystąpienia nadkażenia należy rozpocząć odpowiednią terapię.

Ponieważ klarotromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez wątrobę oraz nerki, należy stosować ją z dużą ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek oraz u pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia).

Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz „Sposób dawkowania i stosowania”).

Podczas stosowania klarotromycyny zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby, w tym podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych oraz zapalenie wątroby typu hepatocelularnego i/lub cholestatycznego z żółtaczką lub bez niej. Takie zaburzenia funkcji wątroby mogą mieć ciężki przebieg, ale są zazwyczaj odwracalne. W niektórych przypadkach zgłaszano niewydolność wątroby zakończoną śmiercią, która była zazwyczaj związana z ciężkimi chorobami podstawowymi i/lub współistniejącą terapią lekową. Należy natychmiast przerwać stosowanie klarotromycyny w przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby, takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub uczucie ucisku w jamie brzusznej.

Zgłoszono rozwój kolitu pseudomembranaceusznego o nasileniu od umiarkowanego do zagrożonego życia, po stosowaniu niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym makrolidów. Zgłoszono również rozwój biegunki spowodowanej Clostridium difficile (CDAD), od lekkiego nasilenia do kolitu zakończonego śmiercią, po stosowaniu niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym klarotromycyny. Terapia lekami przeciwbakteryjnymi zaburza normalną mikroflorę jelitową, co może prowadzić do nadmiernego wzrostu C. difficile. Należy zawsze pamiętać o możliwości rozwoju biegunki spowodowanej Clostridium difficile u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ zgłaszano rozwój biegunki spowodowanej Clostridium difficile nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. W przypadku rozwoju kolitu pseudomembranaceusznego należy przerwać leczenie klarotromycyną niezależnie od wskazań, dla których została ona zastosowana. Należy przeprowadzić badanie mikrobiologiczne i rozpocząć odpowiednie leczenie. Należy unikać stosowania leków hamujących perystaltykę.

Kolcharyna

Zgłoszono rozwój toksyczności kolcharyny przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny i kolcharyny, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym, w tym na tle niewydolności nerek. Zgłoszono przypadki śmiertelne u niektórych z tych pacjentów (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jednoczesne stosowanie klarotromycyny z kolcharyną jest przeciwwskazane (patrz „Przeciwwskazania”).

Z ostrożnością należy stosować jednoczesne leczenie klarotromycyną i triazolobenzodiazepinami, takimi jak triazolam, midazolam w dawce dożylniej lub oromukoidalnej (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Powikłania sercowo-naczyniowe

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, wskazujące na ryzyko wystąpienia arytmii serca i torsades de pointes, obserwowano podczas leczenia makrolidami, w tym klarotromycyną (patrz „Działania niepożądane”). Ze względu na to, że poniższe sytuacje mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka arytmii komorowych (w tym torsades de pointes), klarotromycynę należy stosować z ostrożnością u następujących grup pacjentów:

• Pacjenci z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa lub klinicznie istotną bradykardią.
• Pacjenci, którzy jednocześnie przyjmują inne leki związane z wydłużeniem odcinka QT (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Klarotromycyna jest przeciwwskazana u pacjentów z hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz „Przeciwwskazania”).
• Jednoczesne stosowanie klarotromycyny z astemizolem, cyzapyrydem, pimozydem i terfenadyną jest przeciwwskazane (patrz „Przeciwwskazania”).
• Klarotromycyny nie można stosować pacjentom z wrodzonym lub potwierdzonym nabytym wydłużeniem odcinka QT lub z wywiadem arytmii komorowej (patrz „Przeciwwskazania”).
• Należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed zastosowaniem klarotromycyny u pacjentów przyjmujących hydroksychlorochinę lub chlorochinę, z uwagi na możliwość zwiększenia ryzyka wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych lub śmierci sercowo-naczyniowej (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka niekorzystnych skutków sercowo-naczyniowych po stosowaniu makrolidów wykazały różne wyniki. W niektórych badaniach obserwacyjnych stwierdzono rzadkie, krótkotrwałe ryzyko wystąpienia arytmii, zawału mięśnia sercowego i śmiertelności sercowo-naczyniowej związanego ze stosowaniem makrolidów, w tym klarotromycyny. Należy uwzględnić te wyniki w porównaniu z korzyściami terapii przy przepisywaniu klarotromycyny.

Odwira

Ze względu na rozwijającą się oporność Streptococcus pneumoniae na makrolidy, ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości przy przepisywaniu klarotromycyny w leczeniu odwiry nabytej poza szpitalem. W przypadku odwiry szpitalnej klarotromycynę należy stosować w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Zakażenia skóry i tkanek miękkich o nasileniu od lekkiego do umiarkowanego

Te zakażenia są najczęściej spowodowane przez Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes, z których każdy może być oporny na makrolidy. Dlatego ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości. W przypadku, gdy nie można zastosować antybiotyków beta-laktamowych (np. z powodu alergii), jako leki pierwszego wyboru można stosować inne antybiotyki, takie jak klinidamycyna. Obecnie makrolidy odgrywają rolę jedynie w leczeniu niektórych zakażeń skóry i tkanek miękkich, np. zakażeń spowodowanych przez Corynebacterium minutissimum, trądzik pospolity, zapalenie brodawek, oraz w sytuacjach, gdy nie można stosować penicylin.

W przypadku wystąpienia ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwościowych, takich jak anafilaksja, ciężkie skórne działania niepożądane (np. ostra ogólnoustrojowa pustulka egzematoidna, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, DRESS), choroba Schönleina-Henocha, leczenie klarotromycyną należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Klarotromycynę należy stosować z ostrożnością przy jednoczesnym przepisywaniu z induktorami enzymu cytochromu CYP3A4 (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy zwrócić uwagę na możliwość wystąpienia oporności krzyżowej między klarotromycyną a innymi makrolidami, a także linikomycyną i klinidamycyną.

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klarotromycyny z lawastatyną lub simwastatyną jest przeciwwskazane (patrz „Przeciwwskazania”). Należy z ostrożnością przepisywać klarotromycynę jednoczesnie z innymi statynami. Zgłoszono rozwój rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny i statyn. Konieczny jest monitoring pacjentów pod kątem objawów i oznak miopatii. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klarotromycyny ze statynami, zaleca się przepisanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest stosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny) (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leki hipoglikemiczne doustne/insulina

Jednoczesne stosowanie klarotromycyny z doustnymi lekami hipoglikemicznymi (takimi jak pochodne sulfonilomocznika) i/lub insuliną może prowadzić do wyraźnej hipoglikemii. Zaleca się dokładny monitoring poziomu glukozy.

Leki przeciwwrzutne doustne

Przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny z warfaryną istnieje ryzyko wystąpienia ciężkiego krwawienia, istotnego wydłużenia wskaźnika INR (międzynarodowego znormalizowanego stosunku) oraz czasu protrombinowego. Dopóki pacjenci otrzymują jednoczesne leczenie klarotromycyną i doustnymi lekami przeciwwrzutnymi, należy często kontrolować wskaźnik INR i czas protrombinowy.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarotromycyny z doustnymi lekami przeciwwrzutnymi o działaniu bezpośrednim, takimi jak dabigatran, rywaryksaban, apiksaban i edoksaban, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania klarotromycyny w czasie ciąży nie zostało ustalone. Na podstawie różnych wyników badań na zwierzętach i doświadczeń klinicznych u ludzi nie można wykluczyć możliwości niekorzystnego wpływu na rozwój embrionalny i płodowy. W niektórych badaniach obserwacyjnych oceniających wpływ klarotromycyny w I i II trymestrze ciąży zgłaszano zwiększone ryzyko poronienia w porównaniu z brakiem stosowania antybiotyków lub stosowaniem innych antybiotyków w tym samym okresie. Dostępne badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka poważnych wad wrodzonych spowodowanych przez stosowanie makrolidów, w tym klarotromycyny, w czasie ciąży dają sprzeczne wyniki. W związku z tym klarotromycynę nie należy stosować w czasie ciąży bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Karmienie piersią

Klarotromycyna wydzielana jest w niewielkich ilościach w mleko matki. Szacuje się, że niemowlę karmione wyłącznie piersią otrzymuje około 1,7% dawki matki klarotromycyny skorygowanej według masy ciała matki.

Bezpieczeństwo stosowania klarotromycyny w czasie karmienia piersią nie zostało ustalone.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Brak danych dotyczących wpływu. Należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak drgawki, zawroty głowy, zawroty, halucynacje, dezorientacja, splątanie, itp., przed prowadzeniem pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Zalecana dawka klarotromycyny dla dorosłych i dzieci od 12. roku życia wynosi 250 mg (1 tabletka) co 12 godzin, w przypadku cięższych infekcji dawkę można zwiększyć do 500 mg (2 tabletki) co 12 godzin. Zwykła długość leczenia zależy od stopnia ciężkości zakażenia i wynosi od 6 do 14 dni.

Clacid® można stosować niezależnie od posiłków, ponieważ jedzenie nie wpływa na biodostępność klarotromycyny.

Leczenie infekcji odontogennych

Zalecana dawka wynosi 250 mg co 12 godzin przez 5 dni.

Stosowanie u pacjentów z infekcją mikobakteryjną

Początkowa dawka dla dorosłych wynosi 500 mg dwa razy dziennie. Jeśli w ciągu 3–4 tygodni leczenia nie obserwuje się poprawy objawów klinicznych lub wskaźników bakteriologicznych, dawkę klarotromycyny można zwiększyć do 1000 mg dwa razy dziennie.

Leczenie rozsianych infekcji spowodowanych MAC u pacjentów z AIDS trwa do uzyskania skuteczności klinicznej lub mikrobiologicznej oraz w każdym przypadku według uznania lekarza. Klarotromycynę należy stosować w połączeniu z innymi środkami przeciwmikobakterijnymi.

Eradukacja H. pylori u pacjentów z wrzodem dwunastnicy (dorośli)

Terapia potrójna (7–10 dni)

Klarotromycynę (500 mg) dwa razy dziennie należy stosować razem z amoksycyliną 1000 mg dwa razy dziennie i omeprazolem 20 mg na dobę przez 7–10 dni.

Terapia potrójna (10 dni)

Klarotromycyna (500 mg) dwa razy dziennie, lansoprazol 30 mg dwa razy dziennie oraz amoksycylina 1000 mg dwa razy dziennie przez 10 dni.

Terapia podwójna (14 dni)

Klarotromycyna (500 mg) trzy razy dziennie razem z omeprazolem 40 mg jeden raz dziennie doustnie przez 14 dni, następnie omeprazol 20 mg lub 40 mg jeden raz dziennie doustnie przez kolejne 14 dni.

Terapia podwójna (14 dni)

Klarotromycyna (500 mg) trzy razy dziennie razem z lansoprazolem 60 mg jeden raz dziennie doustnie przez 14 dni. Może być konieczne dalsze hamowanie sekrecji kwasu solnego w celu zmniejszenia objawów wrzodowych.

Klarotromycynę stosowano również w następujących schematach terapeutycznych:

klarotromycyna + tinidazol i omeprazol lub lansoprazol;

klarotromycyna + metronidazol i omeprazol lub lansoprazol;

klarotromycyna + tetracyklina, cytrynian bismutu subsalicylanowy i ranitydyna;

klarotromycyna + amoksycylina i lansoprazol;

klarotromycyna + cytrynian ranitydyny bismutu.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym: tak jak u dorosłych.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek: u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) dawkę należy zmniejszyć o połowę, np. 250 mg jeden raz dziennie lub 250 mg dwa razy dziennie w przypadku cięższych infekcji. U tych pacjentów długość leczenia nie powinna przekraczać 14 dni.

Dzieci: dzieciom poniżej 12. roku życia należy stosować lek w formie zawiesiny, ponieważ stosowanie tabletek klarotromycyny u dzieci w tym wieku nie było badane.

Przedawkowanie

Objawy. Dotychczasowe doniesienia wskazują, że przedawkowanie klarotromycyny może powodować objawy ze strony przewodu pokarmowego. U jednego pacjenta z anamnezą dwubiegunowego zaburzenia afektywnego, który przyjął 8 gramów klarotromycyny, wystąpiły zaburzenia stanu psychicznego, zachowanie paranoiczne, hipokaliemia i hipoksemia.

Leczenie. Reakcje niepożądane towarzyszące przedawkowaniu należy leczyć poprzez natychmiastowe przemywanie żołądka oraz leczenie objawowe. Jak w przypadku innych makrolidów, mało prawdopodobne jest, aby hemodializa lub dializa otrzewnowa istotnie wpływały na stężenie klarotromycyny w surowicy krwi.

Niepożądane reakcje.

Najczęstsze i najbardziej powszechne niepożądane reakcje podczas leczenia klarotromycyną u dorosłych i dzieci to ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty i zaburzenia smaku. Te niepożądane reakcje są zazwyczaj łagodne i zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa antybiotyków makrolidowych. W trakcie badań klinicznych nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości występowania tych niepożądanych reakcji ze strony układu pokarmowego między grupami pacjentów z obecnością lub brakiem infekcji mikobakteryjnych.

Poniżej przedstawiono niepożądane reakcje, które wystąpiły podczas badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym przy stosowaniu różnych postaci leczniczych i dawek klarotromycyny, w tym tabletek o uwalnianiu natychmiastowym. Niepożądane reakcje, które mogą być przynajmniej możliwe do powiązania z klarotromycyną, zostały sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100) oraz z nieznaną częstością* (niepożądane reakcje zgłaszane w okresie postmarketingowym; częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy niepożądane reakcje są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia objawów, jeśli nasilenie mogło zostać oszacowane.

Infekcje i inwazje: rzadko – cellulit1, kandydoza, gastroenteryt2, infekcja3, infekcja pochwy; z nieznaną częstością – kolit pseudomembranozny, zapalenie beczkowate.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: rzadko – leukopenia, neutropenia4, trombocytoza3, eozynofilia4; z nieznaną częstością – agranulocytoza, trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – reakcje anafilaktyczne1, nadwrażliwość; z nieznaną częstością – reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: rzadko – anoreksja, spadek apetytu; z nieznaną częstością – hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne: często – bezsenność; rzadko – niepokój, pobudzenie3; z nieznaną częstością – psychozy, dezorientacja, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, halucynacje, koszmary sennne, mania.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego: często – dysgezja (zaburzenia wrażliwości smakowej), ból głowy; rzadko – utrata przytomności1, dyskinezja1, zawroty głowy, senność, drżenie; z nieznaną częstością – drgawki, agezja (utrata wrażliwości smakowej), parosmia, anosmia, parestezje.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i zaburzenia labiryntowe: rzadko – zawroty głowy, pogorszenie słuchu, szumy w uszach; z nieznaną częstością – utrata słuchu.

Zaburzenia serca: rzadko – zatrzymanie serca1, migotanie przedsionków1, wydłużenie odcinka QT, ekstrasystolia1, kołatanie serca; z nieznaną częstością – torsades de pointes, tachykardia komorowa, migotanie komór.

Zaburzenia naczyniowe: często – wazodylatacja1; z nieznaną częstością – krwawienie.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko – astma1, krwawienie z nosa2, zakrzepica płucna1.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, dyspepsja, nudności, ból brzucha; rzadko – zapalenie przełyku1, choroba refluksowa przełyku2, zapalenie żołądka, proktalgia2, stomatyt, zapalenie języka, wzdęcia4, zaparcia, suchość w ustach, odbijanie, wzdymanie; z nieznaną częstością – ostry zapalenie trzustki, zmiana koloru języka, zmiana koloru zębów.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: często – odchylenia od normy badań czynności wątroby; rzadko – cholestaza4, zapalenie wątroby4, podwyższenie poziomu ALT, AST, GGTP4; z nieznaną częstością – niewydolność wątroby, żółtaczka hepatocelularna.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka, nadpotliwość; rzadko – dermatyt pęcherzowy1, swędzenie, pokrzywka, wysypka makulopapularna3; z nieznaną częstością – ciężkie reakcje skórne (np. zespół ostrego ogólnego egzantematycznego pustulowegozny, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolio, reakcja skórna na lek towarzysząca eozynofilii i objawom ogólnym (DRESS)), trądzik, choroba Schönleina-Henocha.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – skurcze mięśni3, sztywność mięśniowo-szkieletowa1, miotalgia2; z nieznaną częstością – rabdomioliza2**, miopatia.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – podwyższenie kreatyniny we krwi1, podwyższenie mocznika we krwi1; z nieznaną częstością – niewydolność nerek, zapalenie nerek typu śródmiąższowego.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: bardzo często – zapalenie żył w miejscu podania1; często – ból w miejscu podania1, zapalenie w miejscu podania1; rzadko – niedobór samopoczucia4, gorączka3, osłabienie, ból w klatce piersiowej4, dreszcze4, zmęczenie4.

Badania laboratoryjne: rzadko – zmiana stosunku albuminy do globuliny1, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi4, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi4; z nieznaną częstością – podwyższenie międzynarodowego znormalizowanego stosunku, wydłużenie czasu protrombinowego, zmiana koloru moczu.

* Ponieważ o te reakcje zgłaszano dobrowolnie z populacji pacjentów o nieustalonej liczbie, nie zawsze można dokładnie określić ich częstość ani związek przyczynowy z przyjmowanym lekiem. Ogólne doświadczenie stosowania klarotromycyny obejmuje ponad 1 miliard pacjentów-dni.

** Według niektórych doniesień o wystąpieniu rabdomiolizy, klarotromycyna była stosowana równocześnie z innymi lekami, o których wiadomo, że są skojarzone z rabdomiolizą (takimi jak statyny, fibraty, kolchicyna lub allopurinol).

1,2,3,4 O te niepożądane reakcje zgłaszano tylko przy stosowaniu leku w postaci: 1 – proszku liofilizowanego do sporządzenia roztworu do wlewu dożylnego, 2 – tabletek o przedłużonym działaniu, 3 – zawiesiny, 4 – tabletek o uwalnianiu natychmiastowym.

Oczekuje się, że częstość, rodzaj i nasilenie niepożądanych reakcji u dzieci będą takie same jak u dorosłych.

Pacjenci z zaburzeniami układu odpornościowego.

U pacjentów zakażonych HIV i innych pacjentów z zaburzeniami układu odpornościowego, którzy stosowali wysokie dawki klarotromycyny przez dłuższy czas w celu leczenia infekcji mikobakteryjnych, nie zawsze można odróżnić niepożądane reakcje możliwe do powiązania ze stosowaniem leku od objawów choroby podstawowej lub chorób współistniejących.

U dorosłych pacjentów, którzy otrzymywali klarotromycynę w dawce dobowej 1000 mg, najczęstsze działania niepożądane to nudności, wymioty, zaburzenia smaku, ból brzucha, biegunka, wysypka, wzdęcia, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu, podwyższenie stężenia ALT i AST w surowicy krwi. Rzadko występują duszność, bezsenność i suchość w ustach.

U tych pacjentów z zaburzeniami układu odpornościowego oceniano parametry laboratoryjne, analizując te, które wykraczały poza granice istotnego poziomu anormalnego (tj. skrajnej górnej lub dolnej granicy) dla danego badania. Według tego kryterium u 2–3% tych pacjentów przyjmujących 1000 mg klarotromycyny dziennie zaobserwowano istotne anormalne podwyższenie poziomu ALT i AST oraz anormalne obniżenie liczby leukocytów i płytek krwi we krwi. U mniejszego odsetka pacjentów zaobserwowano podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. 10 tabletek w blisterze. Po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. AbbVie S.r.l., Włochy / AbbVie S.r.l., Italy.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności. C.R. 148 Pontina KM 52, SNC - Campoverde di Aprilia (loc. Aprilia) - 04011 Aprilia (LT), Włochy / S.R. 148 Pontina KM 52, SNC - Campoverde di Aprilia (loc. Aprilia) - 04011 Aprilia (LT), Italy.