AZYTROMYCYNA-KR

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku Azytromycyna-KR (Azithromycin-KR)

SkÅ ad:

substancja czynna: azithromycin;

5 ml zawiesiny zawiera azytromycynÄ (przeliczonÄ na substancjÄ o zawartoÅ ci 100 %) 200 mg;

substancje pomocnicze: sodu wÄ glikolan bezwodny, benzoesan sodu (E 211), karboksymetyloceluloza sodowa oczyszczona, dwutlenek tytanu (E 171), glicyna, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, aromat Å wiÄ tek, aromat bananowy, cukier biaÅ y.

PostaÄ leku. Proszek granulowany do sporzÄ dzania zawiesiny doustnej.

GÅ ówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: proszek granulowany o barwie od biaÅ ej do Å wiÄ tekÅ oÅ ciÅ oÅ ciÅ Å wiÄ tekÅ oÅ ciÅ i bananowej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azitromycyna.

Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna-KR należy do nowej grupy antybiotyków makrolidowych – azalidów. Wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego. Poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomów, hamuje biosyntezę białek mikroorganizmów.

Istnieje pełna krzyżowa oporność między Streptococcus pneumoniae, β-hemolitycznym paciorkowcem grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornym złocisty paciorkowiec (MRSA), na erytromycynę, azytromycynę, inne makrolidy i linkozamidy.

Spektrum działania przeciwbakteryjnego azytromycyny.

Azytromycyna-KR wykazuje aktywność wobec wielu bakterii beztlenowych Gram-dodatnich: Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Streptococcus pneumoniae wrażliwy na penicylinę, Streptococcus pyogenes. Jest skuteczna wobec bakterii Gram-ujemnych: Haemophilus influenzae, H. parainfluenzae, Legionella pneumophila, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida. Działa również na wrażliwe mikroorganizmy beztlenowe: Clostridium perfringens, Fusobacterium spp., Prevotella spp., Porphyriomonas spp. Ponadto jest skuteczna wobec mikroorganizmów wewnątrzkomórkowych i innych mikrobów, w tym Chlamydia trachomatis oraz Chlamydia pneumoniae, Mycoplasma pneumoniae.

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem.

Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie: Streptococcus pneumoniae z pośrednim wrażliwością na penicylinę oraz oporne na penicylinę.

Organizmy wrodzenie oporne.

Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis.

Staphylococcus aureus MRSA, Staphylococcus epidermidis MRSE (metycylinoodporny złocisty paciorkowiec charakteryzuje się bardzo wysokim nasileniem nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę-KR).

Beztlenowce: Bacteroides fragilis.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym azytromycyna-KR jest dobrze wchłaniana w przewodzie pokarmowym i szybko rozprowadzana po całym organizmie. W tkankach osiąga wysokie stężenia antybiotyku. Charakteryzuje się długim okresem półwydalenia i powoli wydostaje się z tkanek. Te właściwości umożliwiają stosowanie leku 1 raz dziennie przez trzy dni. Azytromycyna-KR dobrze przenika do wnętrza komórek, w tym fagocytów, które migrują do ogniska stanu zapalnego, sprzyjając osiągnięciu terapeutycznych stężeń leku w miejscu infekcji. Lek jest wydalany głównie z żółcią w niezmienionej postaci, niewielka część jest wydalana z moczem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia wywołane wrażliwymi na azitromycynę mikroorganizmami:

• zakażenia górnych dróg oddechowych (bakterialny zapalenie gardła/przełyku, zatokowe zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego);
• zakażenia dolnych dróg oddechowych (bakterialny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc nabyte spoza szpitala);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich (erytema migrans (wczesny etap choroby Lyme’a), zapalenie skóry po ukąszeniu psów, impetigo, wtórne piodermie).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azitromycynę, erytromycynę lub inny antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, albo na którykolwiek inny składnik leku. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, azitromycyna nie powinna być stosowana jednocześnie z pochodnymi jagody babki.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy ostrożnie przepisywać azitromycynę pacjentom jednocześnie przyjmującym inne leki mogące wydłużać odstęp QT.

Antacida. Podczas badań wpływu jednoczesnego stosowania antacyd na farmakokinetykę azitromycyny ogólnie nie obserwowano zmian w biodostępności, choć stężenia maksymalne azitromycyny w osoczu obniżyły się o 25%. Nie należy przyjmować azitromycyny i antacyd jednocześnie.

Cetyryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny przez 5 dni i cetyryzyny w dawce 20 mg w stanie stacjonarnym nie zaobserwowano zjawisk farmakokinetycznej interakcji ani istotnych zmian odstępu QT.

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cyklosporyna. W badaniu farmakokinetycznym z udziałem zdrowych ochotników, którzy otrzymywali doustnie azitromycynę w dawce 500 mg/dzień przez 3 dni, a następnie pojedynczą dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie tych leków jest konieczne, należy monitorować poziom cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Kumarynowe leki przeciwkrzepliwe doustnie. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azitromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego pojedynczej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. W okresie pogwarancyjnym otrzymano doniesienia o wzmożeniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych typu kumarynowego. Choć związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony, należy wziąć pod uwagę konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących azitromycynę i doustne leki przeciwkrzepliwe typu kumarynowego.

Dygresyna i kolchicyna. Donoszono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azitromycyny, oraz substratów białka P-glikoproteiny, takich jak dygresyna i kolchicyna, prowadzi do zwiększenia stężenia substratu w osoczu. W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i dygresyny należy wziąć pod uwagę możliwość zwiększenia stężenia dygresyny i monitorować poziomy leku w osoczu.

Metylprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wykazała istotnego wpływu na farmakokinetykę metylprednizolonu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie zgłaszano interakcji między azitromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji, jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina. Azitromycyna nie wpływała na farmakokinetykę teofiny przy jednoczesnym przyjmowaniu azitromycyny i teofiny przez zdrowych ochotników. Jednakże jednoczesne stosowanie teofiny i innych antybiotyków makrolidowych czasem prowadziło do zwiększenia stężenia teofiny w osoczu.

Zidowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg oraz wielokrotne dawki 1200 mg lub 600 mg azitromycyny miały niewielki wpływ na farmakokinetykę zidowudyny w osoczu lub na jej wydalanie z moczem oraz jej metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azitromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zidowudyny, klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach obwodowego krążenia. Kliniczne znaczenie tych danych jest niejasne, ale może być korzystne dla pacjentów.

Antybiotyki makrolidowe mogą nasilać działanie teofiny, terfenadyny, warfaryny, karbamazepiny, fenytoiny, triazolamu, dygresyny, ergotaminy i cyklosporyny. Azitromycyna nie wykazuje istotnej interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek nie wykazuje farmakokinetycznej interakcji lekowej charakterystycznej dla erytromycyny i innych makrolidów. Azitromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji wątrobowego cytochromu P450 poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Jagoda babki. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, jednoczesne stosowanie azitromycyny z pochodnymi jagody babki nie jest zalecane.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące stosowania azitromycyny i następujących leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu za pośrednictwem cytochromu P450.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dawek dziennych 1200 mg azitromycyny i 400 mg didanozyny dziennie u sześciu ochotników HIV-dodatnich nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w stanie stacjonarnym w porównaniu z placebo.

Ryfambutyna. Jednoczesne stosowanie azitromycyny i ryfambutyny nie wpływało na stężenia tych leków w osoczu. U pacjentów przyjmujących jednocześnie azitromycynę i ryfambutynę obserwowano neutropenię. Choć neutropenia była związana ze stosowaniem ryfambutyny, związek przyczynowo-skutkowy z jednoczesnym przyjmowaniem azitromycyny nie został potwierdzony.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg dziennie) i azitromycyny (500 mg dziennie) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu krwi (na podstawie analizy hamowania HMG CoA-reduktazy). Jednak w okresie pogwarancyjnym odnotowano przypadki rabdomiolizy u pacjentów stosujących azitromycynę ze statynami.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu pojedynczej dawki cymetydyny na farmakokinetykę azitromycyny, podanej 2 godziny przed przyjęciem azitromycyny, nie zaobserwowano żadnych zmian w farmakokinetyce azitromycyny.

Efawiernc. Jednoczesne stosowanie pojedynczej dawki azitromycyny 600 mg i 400 mg efawierncu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukenazol. Jednoczesne stosowanie pojedynczej dawki azitromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki pojedynczej dawki flukenazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azitromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednak obserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azitromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie pojedynczej dawki azitromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azitromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu podawanego jako pojedyncza dawka 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azitromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie stacjonarnym (750 mg trzy razy dziennie) prowadzi do zwiększenia stężenia azitromycyny. Nie obserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, zatem nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie uzyskano dowodów wpływu azitromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartość AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie zgłaszano interakcji między azitromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji, jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie przez zdrowych ochotników azitromycyny 500 mg w pierwszy dzień i 250 mg w drugi dzień z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na wszystkie parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z podawaniem triazolamu i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej koncentracji trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azitromycyną 1200 mg w siódmym dniu nie wykazało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Wartości stężenia azitromycyny w surowicy odpowiadały tym, które obserwowano w innych badaniach.

Szczególne środki ostrożności.

Przed zastosowaniem zawiesinę należy wstrząsnąć.

Forma leku nie jest przeznaczona do leczenia dzieci o masie ciała mniejszej niż 15 kg.

Podobnie jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o pojedynczych przypadkach ciężkich reakcji alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym, anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonej śmiercią), zespole DRESS, reakcjach skórnych, w tym ostrym ogólnoustrojowym pustulowym egzantemacie. Niektóre z tych reakcji prowadziły do nawrotów objawów i wymagały dłuższej obserwacji i leczenia.

Ze względu na to, że wątroba jest główną drogą wydalenia azitromycyny, należy ostrożnie przepisywać azitromycynę pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach zapalenia wątroby fulminans prowadzącego do zagrażającej życiu niewydolności wątroby podczas stosowania azitromycyny. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku wystąpienia objawów i oznak zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie, towarzyszące żółtaczce, ciemnemu moczu, skłonności do krwawień lub encefalopatii wątrobowej, należy wykonać badania/próby funkcji wątroby.

W przypadku zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

U pacjentów przyjmujących pochodne ergotyny, jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych powoduje szybki rozwój ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między pochodnymi ergotyny a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, azitromycyna nie powinna być stosowana jednocześnie z pochodnymi ergotyny.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania-migotania komor (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azitromycyną. Ponieważ stany towarzyszące zwiększonym ryzykiem wystąpienia arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) mogą prowadzić do zatrzymania serca, azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącymi stanami proarytmicznymi (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych), w szczególności u pacjentów:

z wrodzonym lub stwierdzonym wydłużeniem odcinka QT;

którzy aktualnie są leczeni innymi substancjami aktywnymi, które jak wiadomo wydłużają odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klas I A (chinidyna i prokainamid) i III (dofetylid, amiodaron i solatol), cisaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimocydyna; antydepresyjnymi, takimi jak citalopram, a także fluorochinolonami, takimi jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;

z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;

z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Donoszono o nasileniu objawów miastenii lub o nowym rozwoju zespołu miastenijnego u pacjentów otrzymujących terapię azitromycyną.

Zapalenie gardła/zapalenie migdałków. Azitromycyna nie jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu zapaleń gardła i zapaleń migdałków wywołanych przez Streptococcus pyogenes. W tym celu oraz w celu zapobiegania gorączce reumatycznej lekiem pierwszego wyboru jest penicylina.

Nadkażenie. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów nadkażenia wywołanego organizmami opornymi, w tym grzybami.

Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azitromycyny, donoszono o biegunkach związanych z Clostridium difficile (CDAD), których ciężkość wahała się od łagodnej biegunki do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które powodują rozwój CDAD. Szczepy C. difficile nadproducentów toksyn są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobową i wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną przez antybiotyki. Należy dokładnie prowadzić wywiad, ponieważ donoszono, że CDAD może występować nawet do dwóch miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min) obserwowano 33% wzrost ekspozycji systemowej na azitromycynę.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności w profilaktyce lub leczeniu Mycobacterium Avium Complex u dzieci.

Ze względu na to, że lek zawiera sacharozę (cukier krystaliczny), nie należy go przepisywać pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zespołami nietolerancji fruktozy, malabsorpcji glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednią terapię. Lekarze powinni wiedzieć, że powtarzające się objawy alergii mogą wystąpić po zakończeniu leczenia objawowego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania azitromycyny u kobiet w ciąży. W badaniach toksyczności rozrodczej u zwierząt nie zaobserwowano teratogennego szkodliwego wpływu azitromycyny na płód, jednak lek przenikał przez łożysko. Bezpieczeństwo stosowania azitromycyny w czasie ciąży nie zostało potwierdzone. Dlatego azitromycynę należy przepisywać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Okres karmienia piersią.

Donoszono, że azitromycyna przenika do mleka matki, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i odpowiednio kontrolowanych badań klinicznych, które pozwoliłyby scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azitromycyny do mleka matki.

Plodność.

Badania dotyczące płodności prowadzono na szczurach; po podaniu azitromycyny zaobserwowano zmniejszenie wskaźnika ciążalności. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Brak dowodów, że azitromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami, należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia.

Sposób stosowania i dawki

Azitromycynę należy przyjmować 1 raz dziennie, co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku.

W przypadku opuszczenia dawki leku należy przyjąć pominiętą dawkę jak najszybciej, a kolejne dawki – w odstępach 24 godzinnych.

Dawkowanie

W opakowaniu znajduje się strzykawka do dawkowania oraz łyżeczka pomiarowa.

Lekarz doradzi, czy należy stosować łyżeczkę czy strzykawkę.

Łyżeczka pomiarowa napełniona po brzegi zawiera 5 ml, a napełniona do oznaczenia – 2,5 ml.

W przypadku infekcji dróg oddechowych górnych i dolnych, skór i tkanek miękkich (z wyłączeniem erytemu migrans) lek stosuje się w dawce 10 mg/kg masy ciała 1 raz dziennie przez 3 dni.

W zależności od masy ciała dziecka zaleca się następujące dawki dla postaci leku zawiesiny 200 mg/5 ml:

PRZYGOTOWANIE SUSPENSJI

Za pomocą strzykawki dozującej można odmierzyć ilość wody niezbędną do rozpuszczenia leku.

1. Fiolka zawiera proszek, z którego po dodaniu wody (destylowanej lub przegotowanej i schłodzonej) przygotowuje się zawiesinę.

Zawiesina o stężeniu 200 mg/5 ml: aby uzyskać 30 ml zawiesiny Azytromycyna-KR, należy dodać 18 ml wody. Odmierz odpowiednią ilość wody w czystej naczyni i dodaj do fiolki z lekiem.

1. Zawartość fiolki dokładnie wstrząsnij aż do uzyskania jednolitej zawiesiny.
2. Okres przydatności do użycia przygotowanej zawiesiny – 5 dni.

Napełnianie strzykawki lekiem.

1. Przed przyjęciem zawiesinę wstrząsnij.
2. Zanurz strzykawkę w zawiesinie i, wyciągając tłok do góry, wciągnij potrzebną ilość zawiesiny.

1. Jeśli zauważysz pęcherzyki powietrza w strzykawce, wlej zawiesinę z powrotem do fiolki i powtórz procedurę 3.

Stosowanie leku u dziecka.

1. Ułóż dziecko tak, jak podczas karmienia.
2. Włóż końcówkę strzykawki do ust i powoli wypuść zawartość.
3. Daj dziecku możliwość stopniowego przełknięcia całej dawki.

1. Po przyjęciu leku daj dziecku wypić trochę herbaty lub soku, aby spłukać i przełknąć resztki zawiesiny w jamie ustnej.

Czyszczenie i przechowywanie.

1. Użytą strzykawkę przepłucz wodą bieżącą, osusz i przechowuj w suchym i czystym miejscu razem z lekiem.

1. Po przyjęciu przez dziecko ostatniej dawki leku strzykawkę i fiolkę należy zniszczyć.

W rumieniu wędrowym stosuje się 1 raz dziennie przez 5 dni: w 1. dniu dawka wynosi 20 mg/kg, następnie – po 10 mg/kg od 2. do 5. dnia.

Wykazano, że azytromycyna jest skuteczna w leczeniu anginy streptokokowej u dzieci w postaci dawki jednorazowej 10 mg/kg lub 20 mg/kg przez 3 dni. W badaniach klinicznych porównujących te dwie dawki stwierdzono podobną skuteczność kliniczną, choć eliminacja bakterii była większa przy dawce dobowej 20 mg/kg. Zazwyczaj jednak lekiem wyboru w zapobieganiu anginie spowodowanej Streptococcus pyogenes oraz zapaleniu stawów reumatoidalnych, które pojawia się jako choroba wtórna, jest penicylina.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z niewielkimi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy 10–80 ml/min) można stosować takie same dawki, jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy < 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Ponieważ azytromycyna metabolizowana jest w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy stosować jej pacjentom z poważnymi chorobami wątroby. Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących leczenia takich pacjentów azytromycyną.

Dzieci.

Nie stosuje się u dzieci o masie ciała poniżej 15 kg.

Przedawkowanie.

Doświadczenie klinicznego stosowania azytromycyny wskazuje, że działania niepożądane po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych, które pojawiają się przy stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych. Mogą one obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu. W przypadku przedawkowania w razie potrzeby zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz ogólne leczenie objawowe i wspierające.

Działania niepożądane.

Azytromycyna jest dobrze tolerowana i charakteryzuje się niską częstością działań niepożądanych.

Poniżej wymieniono działania niepożądane ustalone na podstawie badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej, stosowane dla wszystkich postaci lekarskich azytromycyny zgodnie z układem narządów i częstością występowania. Reakcje niepożądane zarejestrowane w okresie obserwacji pogwarancyjnej oznaczono kursywą. Grupy według częstości występowania reakcji określono według następującej skali: bardzo często (> 1/10); często (> 1/100, < 1/10); nieczęsto (> 1/1000, < 1/100); rzadko (> 1/10000 < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności malejącej ich nasilenia.

Działania niepożądane możliwe lub prawdopodobnie związane z azytromycyną na podstawie danych uzyskanych w trakcie badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej.

Zakażenia i inwazje: nieczęsto — kandydoza, kandydoza jamy ustnej, infekcje pochwy, zapalenie płuc, grzybica, infekcja bakteryjna, zapalenie gardła, gastroenteryt, zaburzenia funkcji oddechowej, katar sienny; częstość nieznana — zapalenie okrężnicy pseudobłoniaste.

Z układu krwi i układu limfatycznego: nieczęsto — leukopenia, neutropenia, eozynofilia; częstość nieznana — zespół małopłytkowy, anemia hemolityczna.

W badaniach klinicznych pojedynczo zgłaszano przypadki przemijającej, słabo wyrażonej neutropenii, jednak związek przyczynowy z leczeniem azytromycyną nie został potwierdzony.

Z układu immunologicznego: nieczęsto — obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości; częstość nieznana — reakcja anafilaktyczna.

Z metabolizmu: nieczęsto — anoreksja.

Z psychicznego: nieczęsto — pobudzenie nerwowe, bezsenność; rzadko — pobudzenie; częstość nieznana — agresywność, niepokój, delirium, halucynacje.

Z układu nerwowego: często — ból głowy; nieczęsto — zawroty głowy, zawroty głowy, senność, dysgeuzja, parestezja; częstość nieznana — utratę przytomności, drgawki, hipozestezja, zwiększona aktywność psychoruchowa, anosmia, agewzja, parosmia, miastenia gravis.

Z narządów wzroku: nieczęsto — zaburzenia wzroku.

Z narządów słuchu: nieczęsto — zaburzenia narządów słuchu, zawroty głowy; częstość nieznana — zaburzenia słuchu, w tym głuchota i/lub dzwonienie w uszach.

Większość tych przypadków wiąże się z badaniami eksperymentalnymi, w których azytromycynę stosowano w dużych dawkach przez dłuższy czas. Według dostępnych raportów z późniejszej obserwacji medycznej większość tych problemów miała charakter odwracalny.

Z układu serca: nieczęsto — kołatanie serca; częstość nieznana — trzepotanie-migotanie komor (torsade de pointes), arytmia, w tym tachykardia komorowa, wydłużenie odcinka QT w EKG.

Z układu krążenia: nieczęsto — napływy gorąca; częstość nieznana — hipotensja tętnicza.

Z układu oddechowego: nieczęsto — duszność, krwawienie z nosa.

Z układu pokarmowego: bardzo często — biegunka; często — wymioty, ból brzucha, nudności; nieczęsto — zaparcia, wzdęcia, dyspepsja, zapalenie żołądka, dysfagia, suchość w ustach, odbijanie, owrzodzenia w jamie ustnej, nadmierne wydzielanie śliny; częstość nieznana — zapalenie trzustki, zmiana koloru języka.

Z układu wątrobowo-żółciowego: rzadko — zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna; częstość nieznana — niewydolność wątroby (rzadko prowadząca do śmiertelnego skutku), zapalenie wątroby fulminansowe, zapalenie wątroby z martwicą.

Może wystąpić odwracalne, umiarkowane podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych. Zmienione wskaźniki normalizują się po 2–3 tygodniach od zakończenia leczenia.

Z skóry i tkanki podskórnej: nieczęsto — wysypka, świąd, pokrzywka, zapalenie skóry, suchość skóry, hiperhidroza; rzadko — nadwrażliwość na światło, ostra ogólna egzantematyczna pustuloza; częstość nieznana — zespół Stevensa-Johnsona, trujące martwicze zapalenie nabłonka, erytema wielopostaciowe, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi.

Z układu mięśniowo-szkieletowego: nieczęsto — zapalenie stawów i kości, mialgia, ból pleców, ból szyi; częstość nieznana — artralgia.

Z układu moczowego: nieczęsto — dyzuria, ból nerek; częstość nieznana — ostra niewydolność nerek, nefryt międzywątkowy.

Z układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: nieczęsto — krwawienie maciczne, zaburzenia jąder.

Ogólne zaburzenia i reakcje miejscowe: nieczęsto — obrzęk, osłabienie, niedobór samopoczucia, zmęczenie, obrzęk twarzy, ból w klatce piersiowej, hipertermia, ból, obrzęk obwodowy.

Wskaźniki laboratoryjne: często — obniżona liczba limfocytów, podwyższona liczba eozynofili, obniżony poziom węglanów w krwi, podwyższenie poziomu bazofili, podwyższenie poziomu monocytów, podwyższenie poziomu neutrofili; nieczęsto — podwyższenie poziomu asparaginianu aminotransferazy, alaniny aminotransferazy, bilirubiny we krwi, mocznika we krwi, kreatyniny we krwi; zmiany stężenia potasu we krwi, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej, chlorków, glukozy, płytek krwi; obniżenie poziomu hematokrytu; podwyższenie poziomu węglanów, odchylenie od normy stężenia sodu.

Urazy i zatrucia: nieczęsto — powikłania po zabiegu.

Informacja o działaniach niepożądanych, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, oparta jest na danych z badań klinicznych i obserwacji w okresie pogwarancyjnym. Działania niepożądane te różnią się pod względem typu lub częstości od tych, o których zgłaszano przy stosowaniu szybko działających postaci lekarskich i postaci o przedłużonym działaniu.

Działania niepożądane, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex

Z metabolizmu: często — anoreksja.

Z układu nerwowego: często — zawroty głowy, ból głowy, parestezja, dysgeuzja.

Z narządów wzroku: często — zaburzenia wzroku.

Z narządów słuchu: nieczęsto — zaburzenia słuchu, dzwonienie w uszach.

Z układu serca: nieczęsto — kołatanie serca.

Z układu pokarmowego: bardzo często — biegunka, ból brzucha, nudności, wzdęcia, dyskomfort przewodu pokarmowego, częste wodniste stolce.

Z układu wątrobowo-żółciowego: nieczęsto — zapalenie wątroby.

Z skóry i tkanki podskórnej: często — wysypka, świąd; nieczęsto — zespół Stevensa-Johnsona, nadwrażliwość na światło.

Z układu mięśniowo-szkieletowego: często — artralgia.

Ogólne zaburzenia i reakcje miejscowe: często — zwiększona zmęczalność; nieczęsto — osłabienie, niedobór samopoczucia.

Okres ważności.

Okres ważności proszku granulowanego do sporządzenia zawiesiny doustnej — 2 lata.

Okres ważności przygotowanej zawiesiny — 5 dni.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 25,4 g w butelki szklane, zamknięte plastikowymi nakrętkami zabezpieczonymi przed pierwszym otwarciem.

Każdą butelkę razem z instrukcją dla użytkownika medycznego, kalibrowanym strzykawką dozującą i łyżeczką pomiarową umieszcza się w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

PRAK „ZAKŁAD CHEMICZNO-FARMACEUTYCZNY CZERWONA GWIAZDA”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61010, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Gordienkowska 1.