ARIMIDEX

INSTRUKCJA dot. stosowania leku ARIMIDEX (ARIMIDEX)

Skład:

substancja czynna: anastrozole;

1 tabletka powlekana zawiera 1 mg analstrozolu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, powidon, skrobioglikolan sodu (typ A), stearynian magnezu; powłoka filmowa: hydroksypropylometyloceluloza, makrogol 300, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, białe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane. Tabletki są grawerowane.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści hormonów i związki pokrewne. Inhibitory aromatazy. Kod ATC: L02B G03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika

Mechanizm działania i efekty farmakodynamiczne

Arimidex jest silnym, wysoce selektywnym niesteroidowym inhibitorem aromatazy. U kobiet w okresie menopauzalnym estradiol jest wytwarzany głównie poprzez przekształcanie androstendionu w estron w tkankach obwodowych za pomocą kompleksu enzymu aromatazy. Estron jest następnie przekształcany w estradiol. Wykazano, że obniżenie stężenia krążącego estradiolu wykazuje efekt terapeutyczny u kobiet z rakiem piersi. U kobiet w okresie menopauzalnym przyjmowanie Arimidexu w dawce dobowej 1 mg prowadziło do obniżenia stężenia estradiolu o ponad 80%, co potwierdzono za pomocą wysoce czułego testu.

Arimidex nie wykazuje aktywności progestagennej, androgennej ani estrogenowej.

Arimidex w dawkach dobowych do 10 mg nie wpływa na sekrecję kortyzolu i aldosteronu, mierzoną przed i po standardowym teście stymulacji hormonem adrenokortykotropowym (ACTH). W związku z tym nie ma potrzeby podawania zastępczego kortykosteroidów.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Rak piersi zaawansowany

Terapia pierwszego rzutu u kobiet w okresie menopauzalnym z zaawansowanym rakiem piersi

Dwa podwójnie ślepe, kontrolowane badania kliniczne o podobnym schemacie (badanie 1033IL/0030 i badanie 1033IL/0027) przeprowadzono w celu oceny skuteczności Arimidexu w porównaniu z tamoksyfenem jako terapii pierwszego rzutu lokalnie zaawansowanego lub przerzutowego raka piersi z dodatnimi lub nieznanymi wynikami receptora hormonów u kobiet w okresie menopauzalnym. Ogółem 1021 pacjentek zostało zrandomizowanych do przyjmowania Arimidexu w dawce 1 mg raz dziennie lub tamoksyfenu w dawce 20 mg raz dziennie. Głównymi punktami końcowymi w obu badaniach były czas do progresji nowotworu, częstość obiektywnej odpowiedzi nowotworu oraz bezpieczeństwo.

Ocena głównych punktów końcowych badania 1033IL/0030 wykazała, że Arimidex wykazywał istotną statystycznie przewagę nad tamoksyfenem pod względem czasu do progresji nowotworu (szansa ryzyka (HR) 1,42; 95% przedział ufności (CI) [1,11; 1,82], mediana czasu do progresji 11,1 i 5,6 miesiąca odpowiednio dla Arimidexu i tamoksyfenu, p = 0,006); częstość obiektywnej odpowiedzi nowotworu była podobna dla Arimidexu i tamoksyfenu. Badanie 1033IL/0027 wykazało, że częstość obiektywnej odpowiedzi nowotworu oraz czas do progresji nowotworu dla Arimidexu i tamoksyfenu były podobne. Wyniki punktów końcowych wtórnych potwierdziły wyniki punktów końcowych pierwotnych dotyczących skuteczności. Relatywnie niski poziom śmiertelności w grupach leczonych w obu badaniach nie pozwolił na wyciągnięcie wniosków dotyczących różnic w przeżyciu ogólnym.

Terapia drugiego rzutu u kobiet w okresie menopauzalnym z zaawansowanym rakiem piersi

Arimidex był badany w dwóch kontrolowanych badaniach klinicznych (badanie 0004 i badanie 0005) u kobiet w okresie menopauzalnym z zaawansowanym rakiem piersi, u których choroba postępowała po leczeniu tamoksyfenem zaawansowanego raka piersi lub raka piersi w wczesnym stadium. Ogółem 764 pacjentki zostały zrandomizowane do przyjmowania Arimidexu w dawce 1 mg lub 10 mg raz dziennie albo do przyjmowania migestrolu acetylowego w dawce 40 mg cztery razy dziennie. Czas do progresji i częstość obiektywnej odpowiedzi były głównymi wskaźnikami skuteczności. Oceny dokonano również częstości przypadków długotrwałej stabilizacji choroby (ponad 24 tygodnie), częstości progresji oraz przeżycia ogólnego. W obu badaniach nie stwierdzono istotnych różnic między grupami leczonymi w żadnym z parametrów skuteczności.

Leczenie uzupełniające inwazyjnego raka piersi z dodatnimi wynikami receptora hormonów w wczesnym stadium

W dużym badaniu fazy III, przeprowadzonym u 9366 kobiet w okresie menopauzalnym z operacyjnym rakiem piersi, leczonych przez 5 lat (patrz niżej), wykazano, że Arimidex wykazywał istotną przewagę nad tamoksyfenem pod względem przeżycia bez objawów choroby. Istotnie większe korzyści pod względem przeżycia bez objawów choroby zaobserwowano na korzyść Arimidexu w porównaniu z tamoksyfenem w prospektywnie określonej populacji z dodatnimi wynikami receptora hormonów.

Tabela 1

Zestawiona tabela punktów końcowych uzyskanych w badaniu ATAC: analiza po zakończeniu 5-letniego leczenia

aWskaźnik przeżycia wolnego od choroby obejmuje wszystkie przypadki nawrotów i określa się jako pierwszy epizod nawrotu lokalnego lub regionalnego, nowotwór nowej gruczołu mlekowego po przeciwnej stronie, przerzuty odległe lub śmierć (z dowolnej przyczyny).

bPrzeżycie wolne od przerzutów określa się jako pierwszy epizod nawrotu z przerzutami lub śmierć (z dowolnej przyczyny).

cCzas do nawrotu określa się jako pierwszy epizod nawrotu lokalnego lub regionalnego, nowotwór nowej gruczołu mlekowego po przeciwnej stronie, przerzuty odległe lub śmierć z powodu raka piersi.

dCzas do nawrotu z przerzutami określa się jako pierwszy epizod nawrotu z przerzutami lub śmierć z powodu raka piersi.

eLiczba (%) pacjentów, którzy zmarli.

Kombinacja Arimidex i tamoksyfenu nie wykazała większej skuteczności w porównaniu z tamoksyfenem u wszystkich pacjentów, jak również w populacji z pozytywnymi wynikami receptora hormonów. Ta grupa leczenia została wycofana z badania.

Zgodnie z zaktualizowanymi danymi dalszej obserwacji z medianą 10 lat, długoterminowe efekty leczenia Arimidexem w porównaniu z tamoksyfenem są zgodne z wcześniejszym analizowaniem.

Leczenie adiuwantowe inwazyjnego raka piersi z pozytywnymi wynikami receptora hormonów na wczesnym etapie u kobiet, którym przeprowadzono leczenie adiuwantowe tamoksyfenem

W trakcie badania klinicznego fazy III (Austrian Breast and Colorectal Cancer Study Group [ABCSG] 8), w którym wzięło udział 2579 kobiet w okresie postmenopauzalnym, chorych na raka piersi z pozytywnymi wynikami receptora hormonów na wczesnym etapie, którym wykonano zabieg chirurgiczny z radioterapią lub bez niej, ale bez chemioterapii (patrz niżej), wskaźniki przeżycia wolnego od choroby w grupie, która została przestawiona na Arimidex po 2 latach leczenia adiuwantowego tamoksyfenem, były statystycznie lepsze niż w grupie, która pozostała na leczeniu tamoksyfenem, po okresie dalszej obserwacji z medianą 24 miesiące.

Tabela 2

Zestawiona tabela punktów końcowych i wyników badania ABCSG 8

Dwa kolejne badania (GABG/ARNO 95 i ITA), z których jedno obejmowało pacjentki otrzymujące leczenie chirurgiczne i chemioterapię, oraz analiza łączone dwóch badań: ABCSG 8 i GABG/ARNO 95 potwierdzają te wyniki.

Profil bezpieczeństwa Arimidex w tych trzech badaniach był zgodny z profilem bezpieczeństwa ustalonym u kobiet w okresie menopauzalnym z rakiem piersi z pozytywnymi receptorami hormonów w wczesnym stadium.

Gęstość mineralna kości (BMD)

W badaniu fazy III/IV (Study of Anastrozole with the Bisphosphonate Risedronate [SABRE]) 234 kobiety w okresie menopauzalnym z wczesnym rakiem piersi z pozytywnymi receptorami hormonów, którym planowano podawanie Arimidex w dawce 1 mg/dobę, zostały przydzielone do grup o niskim, średnim i wysokim ryzyku złamania osteoporotycznego, w zależności od istniejącego u nich ryzyka. Głównym parametrem skuteczności była analiza gęstości mineralnej kości kręgosłupa lędźwiowego metodą skanowania DEXA. Wszystkie pacjentki otrzymywały witaminę D i wapń. Pacjentki w grupie o niskim ryzyku otrzymywały wyłącznie Arimidex (N = 42), pacjentki w grupie o średnim ryzyku były randomizowane i otrzymywały Arimidex plus ryzedronian w dawce 35 mg raz w tygodniu (N = 77) lub Arimidex plus placebo (N = 77), pacjentki w grupie o wysokim ryzyku otrzymywały Arimidex plus ryzedronian w dawce 35 mg raz w tygodniu (N = 38). Głównym punktem końcowym była zmiana gęstości mineralnej kości kręgosłupa lędźwiowego po 12 miesiącach w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Główna analiza po 12 miesiącach wykazała, że u pacjentek z umiarkowanym i wysokim ryzykiem złamania osteoporotycznego nie zaobserwowano zmniejszenia gęstości mineralnej kości (ocenianej metodą DEXA gęstości mineralnej kości kręgosłupa lędźwiowego) podczas leczenia Arimidex w dawce 1 mg/dobę w połączeniu z ryzedronianem w dawce 35 mg raz w tygodniu. Ponadto, nieistotne statystycznie zmniejszenie BMD zaobserwowano w grupie o niskim ryzyku podczas leczenia wyłącznie Arimidex w dawce 1 mg/dobę. Te wyniki zostały potwierdzone przez wtórny parametr skuteczności – zmianę całkowitej BMD kości udowej po 12 miesiącach w porównaniu z poziomem wyjściowym.

To badanie wykazuje, że należy rozważyć stosowanie bisfosfonianów w celu zapobiegania możliwemu zmniejszeniu gęstości mineralnej kości u kobiet w okresie menopauzalnym z wczesnym rakiem piersi leczonych Arimidex.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wchłanianie anastrozolu jest szybkie, maksymalne stężenie we krwi osocza osiągane jest zazwyczaj w ciągu 2 godzin (na czczo). Pokarm nieco spowalnia szybkość, ale nie stopień wchłaniania. Niewielkie zmiany szybkości wchłaniania nie mają klinicznie istotnego wpływu na stężenia stacjonarne we krwi osocza przy podawaniu tabletek Arimidex raz dziennie. Osiąga się około 90–95 % stężeń stacjonarnych anastrozolu we krwi osocza po 7 dniach codziennego stosowania leku, akumulacja wynosi 3–4-krotnie. Nie ma danych na temat zależności parametrów farmakokinetycznych anastrozolu od czasu lub dawki.

Farmakokinetyka anastrozolu nie zależy od wieku kobiet w okresie menopauzalnym.

Rozkład

Tylko 40 % anastrozolu wiąże się z białkami osocza.

Wydalanie

Anastrozol jest wydalany powoli, okres półtrwania z osocza wynosi 40–50 godzin. Anastrozol jest intensywnie metabolizowany u kobiet w okresie menopauzalnym, mniej niż 10 % dawki wydalane jest z moczem w niezmienionej formie w ciągu 72 godzin po podaniu. Metabolizm anastrozolu zachodzi drogą N-dealkilacji, hydroksylacji i glukuronidacji. Metabolity są wydalane głównie z moczem. Triazol, główny metabolit we krwi osocza, nie hamuje aromatazy.

Upośledzenie funkcji nerek lub wątroby

W porównaniu z odpowiednią kontrolą, u ochotników z kompensowanym marskością wątroby widoczny klirens (CL/F) anastrozolu po doustnym podaniu był o około 30 % niższy (badanie 1033IL/0014). Jednak stężenia anastrozolu we krwi osocza ochotników z marskością wątroby mieściły się w zakresie stężeń obserwowanych u zdrowych uczestników innych badań. Stężenia anastrozolu we krwi osocza obserwowane w długotrwałych badaniach skuteczności u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby znajdowały się w zakresie stężeń anastrozolu we krwi osocza obserwowanych u pacjentów bez zaburzeń funkcji wątroby.

W badaniu 1033IL/0018 u ochotników z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (filtracja kłębuszkowa [GFR] < 30 ml/min) widoczny klirens (CL/F) anastrozolu po doustnym podaniu nie uległ zmianie, co jest zgodne z faktem, że anastrozol jest wydalany głównie poprzez metabolizm. Stężenia anastrozolu we krwi osocza obserwowane w długotrwałych badaniach skuteczności u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek znajdowały się w zakresie stężeń anastrozolu we krwi osocza obserwowanych u pacjentów bez zaburzeń funkcji nerek. Stosowanie Arimidex pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Arimidex jest wskazany w przypadku:

• leczenia adiuwantowego inwazyjnego raka piersi z dodatnimi receptorami hormonów na wczesnym etapie u kobiet w okresie postmenopauzalnym;
• leczenia adiuwantowego inwazyjnego raka piersi z dodatnimi receptorami hormonów na wczesnym etapie u kobiet w okresie postmenopauzalnym, u których wcześniej przeprowadzono terapię adiuwantową tamoksyfenem przez okres 2–3 lat;
• leczenia zaawansowanego raka piersi z dodatnimi receptorami hormonów u kobiet w okresie postmenopauzalnym.

Przeciwwskazania.

Arimidex jest przeciwwskazany u pacjentek:

• w czasie ciąży i karmienia piersią;
• znaną nadwrażliwością na anastrozol lub którykolwiek ze składników pomocniczych.

Środki ostrożności.

Wszystkie nieużywane leki lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Anastrozol in vitro hamuje enzymy CYP 1A2, 2C8/9 oraz 3A4. Badania kliniczne z wykorzystaniem antypiryny i warfaryny wykazały, że anastrozol w dawce 1 mg nie hamuje istotnie metabolizmu antypiryny oraz warfaryny R- i S-, co sugeruje, że jednoczesne stosowanie Arimidexu z innymi lekami raczej nie spowoduje klinicznie istotnych interakcji lekowych pośrednich przez enzymy CYP.

Enzymy odpowiedzialne za metabolizm anastrozolu nie zostały zidentyfikowane. Cymetydyna, słaby niespecyficzny inhibitor enzymów CYP, nie wpływa na stężenia anastrozolu w osoczu. Brak danych dotyczących wpływu silnych inhibitorów CYP.

Analiza zgromadzonej bazy danych dotyczących bezpieczeństwa leku z badań klinicznych nie wykazała informacji o klinicznie istotnych interakcjach lekowych u pacjentek przyjmujących jednocześnie Arimidex i inne często stosowane leki. Nie odnotowano klinicznie istotnych interakcji z bisfosfonianami (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Należy unikać jednoczesnego stosowania tamoksyfenu lub leków zawierających estrogeny z Arimidexem, ponieważ może to osłabić działanie farmakologiczne tego leku (patrz sekcje „Szczególne wskazania” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Właściwości specjalne.

Ogólne

Arimidex nie powinien być stosowany u kobiet w okresie przedmenopauzalnym. Menopauzę należy potwierdzić wynikami badań biochemicznych (stężenia hormonu люtwicującego [LH], hormonu folikulotropowego [FSH] i/lub estradiolu) w przypadku wątpliwości dotyczących statusu menopauzalnego pacjentki. Brak danych dotyczących uzasadnienia stosowania Arimidexu w połączeniu z analogami hormonu uwalniającego hormon LH.

Należy unikać jednoczesnego stosowania tamoksyfenu lub środków zawierających estrogeny z lekiem Arimidex, ponieważ może to zmniejszyć jego działanie farmakologiczne (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na gęstość mineralną kości

Ponieważ Arimidex obniża poziomy krążących estrogenów, może to prowadzić do zmniejszenia gęstości mineralnej kości i zwiększonego ryzyka złamania (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

U kobiet z osteoporozą lub z ryzykiem osteoporozy należy ocenić gęstość mineralną kości na początku leczenia oraz w regularnych odstępach po rozpoczęciu terapii. W razie potrzeby należy rozważyć leczenie lub profilaktykę osteoporozy i dokładnie monitorować stan pacjentki. Stosowanie specyficznych środków, takich jak bisfosfoniany, może zapobiegać dalszej utracie gęstości mineralnej kości spowodowanej przez Arimidex u kobiet w okresie postmenopauzalnym, co należy rozważyć (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Uszkodzenie wątroby

Nie badano stosowania leku Arimidex u pacjentek z rakiem piersi i umiarkowanym lub ciężkim uszkodzeniem wątroby. U pacjentek z uszkodzeniem wątroby ekspozycja na anastrozol może być zwiększona (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”); stosowanie Arimidexu u pacjentek z umiarkowanym i ciężkim uszkodzeniem wątroby wymaga ostrożności (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Leczenie powinno opierać się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka dla każdej pacjentki indywidualnie.

Uszkodzenie nerek

Nie badano stosowania leku Arimidex u pacjentów z rakiem piersi i ciężkim uszkodzeniem nerek. Ekspozycja na anastrozol nie wzrasta u pacjentek z ciężkim uszkodzeniem nerek (filtracja kłębuszkowa [eGFR] < 30 ml/min, patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”); stosowanie Arimidexu u pacjentek z ciężkim uszkodzeniem nerek należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Arimidex nie jest wskazany do stosowania u dzieci, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone dla tej grupy pacjentów.

Nie należy stosować Arimidexu chłopcom z niedoborem hormonu wzrostu jako uzupełnienie terapii hormonem wzrostu. W podstawowym badaniu klinicznym nie wykazano skuteczności, a bezpieczeństwo nie zostało ustalone. Ponieważ anastrozol obniża poziom estradiolu, Arimidex nie powinien być stosowany u dziewcząt z niedoborem hormonu wzrostu jako uzupełnienie terapii hormonem wzrostu. Brak danych długoterminowej obserwacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci.

Wrażliwość na laktozę

Lek zawiera laktozę. Pacjentki z rzadkimi, dziedzicznymi stanami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedostateczność laktazy Lapp lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinny przyjmować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub laktacji.

Brak danych dotyczących stosowania Arimidexu u ciężarnych kobiet. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Arimidex jest przeciwwskazany w czasie ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Brak danych dotyczących stosowania Arimidexu w okresie laktacji. Arimidex jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Wpływ Arimidexu na płodność człowieka nie był badany. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Arimidex nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Jednakże zgłaszano przypadki osłabienia i senności związanych z przyjmowaniem Arimidexu, dlatego należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, jeśli występują takie objawy.

Sposób stosowania i dawki

Arimidex przyjmuje się doustnie.

Zalecana dawka dla dorosłych, w tym dla kobiet w wieku podeszłym, wynosi 1 tabletę (1 mg) 1 raz dziennie.

W przypadku inwazyjnego raka piersi z pozytywnymi wynikami receptorów hormonalnych w wczesnych stadiach u kobiet w okresie postmenopauzalnym zalecana długość adiuwantowego leczenia endokrynnego wynosi 5 lat.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentek z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. Stosowanie leku Arimidex u pacjentek z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek wymaga ostrożności (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Właściwości farmakokinetyczne”).

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentek z chorobą wątroby o łagodnym nasileniu nie jest wymagana korekta dawki. Lek Arimidex należy stosować z ostrożnością u pacjentek z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dzieci

Arimidex nie jest zalecany dla dzieci ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Przedawkowanie

Doświadczenie kliniczne dotyczące przypadkowego przedawkowania jest ograniczone. W badaniach na zwierzętach anastrozol wykazał niską toksyczność ostrą. W trakcie badań klinicznych stosowano różne dawki Arimidexu: do 60 mg jednorazowo u zdrowych ochotników-mężczyzn oraz do 10 mg dziennie u kobiet w okresie postmenopauzalnym z zaawansowanym rakiem piersi; te dawki były dobrze tolerowane. Nie ustalono jednorazowej dawki Arimidexu, która powodowałaby objawy zagrażające życiu. Nie istnieje specyficzny antydotum w przypadku przedawkowania; leczenie powinno mieć charakter objawowy.

Podczas leczenia przedawkowania należy wziąć pod uwagę możliwość przyjęcia kilku substancji. Jeżeli pacjent nie jest nieprzytomny, można wywołać wymioty. Może być pomocny dializ. Dializa może być skuteczna, ponieważ Arimidex nie wiąże się znacząco z białkami osocza. Zaleca się ogólne leczenie wspierające, w tym częste monitorowanie funkcji życiowych oraz staranne obserwowanie pacjenta.

Niepożądane reakcje.

W tabeli 3 przedstawiono niepożądane reakcje obserwowane podczas badań klinicznych i badań po rejestracji lub otrzymane w postaci spontanicznych doniesień. Jeżeli nie zaznaczono inaczej, kategorie częstości zostały obliczone na podstawie liczby niepożądanych reakcji obserwowanych w dużym badaniu fazy III z udziałem 9366 kobiet w okresie popomenopauzalnym z operacyjnie leczalnym rakiem piersi, które otrzymywały terapię adiuwantną przez pięć lat (badanie Arimidex, Tamoxifen, Alone or in Combination [ATAC]).

Poniżej wymienione niepożądane reakcje sklasyfikowano według częstości występowania i układów narządów (UKN). Klasyfikacja według częstości oparta jest na następujących kryteriach: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10000). Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi reakcjami były: ból głowy, uderzenia gorąca, nudności, wysypka, artralgia, zaburzenia ruchomości stawów, artretyzm i osłabienie.

Tabela 3

*Częstotliwość występowania zespołu cieśni nadgarstka była większa u pacjentek otrzymujących Arimidex w trakcie badań klinicznych w porównaniu z pacjentkami otrzymującymi tamoksyfen. Większość tych przypadków występowała jednak u pacjentek z rozpoznanymi czynnikami ryzyka rozwoju tego stanu.

**Ponieważ w badaniu ATAC przypadki zapalenia naczyń skóry i purpury Schöna-Genocha nie były obserwowane, częstość tych zjawisk może być uznana za rzadką (od ≥0,01 % do <0,1 %) na podstawie najgorszej wartości szacunku punktowego.

***Krwawienia pochwy występowały często, głównie u pacjentek z rozsianym rakiem piersi w pierwszych kilku tygodniach po zmianie terapii hormonalnej na leczenie lekiem Arimidex. W przypadku utrzymywania się krwawień należy przeprowadzić dalsze badania.

W tabeli 4 przedstawiono częstość wcześniej zdefiniowanych działań niepożądanych obserwowanych w badaniu ATAC (okres obserwacji z medianą 68 miesięcy), niezależnie od przyczyny ich wystąpienia, u pacjentek otrzymujących badaną terapię oraz w okresie do 14 dni po zakończeniu leczenia.

Tabela 4

Częstotliwość wcześniej zdefiniowanych działań niepożądanych w badaniu ATAC

W grupach leczonych Arimidexem i tamoksyfenem zaobserwowano następującą liczbę złamań: 22 na 1000 pacjentów-roku i 15 na 1000 pacjentek-roku odpowiednio (okres obserwacji z medianą 68 miesięcy). Częstość złamań w grupie leczonej Arimidexem była podobna do tej obserwowanej u pacjentek odpowiedniego wieku w okresie popomenopauzalnym. Częstość występowania osteoporozy wynosiła 10,5% u pacjentek leczonych Arimidexem i 7,3% u pacjentek leczonych tamoksyfenem.

Nie ustalono, czy częstość złamań i częstość osteoporozy obserwowane w badaniu ATAC u pacjentek przyjmujących Arimidex odzwierciedlają ochronne działanie tamoksyfenu, specyficzne działanie Arimidexu, czy oba te efekty.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Pozwala to na kontynuowanie nadzoru nad stosunkiem korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać we wkładce oryginalnej w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 14 tabletek w blistrze, 2 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

AstraZeneca UK Limited, Wielka Brytania.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Silk Road Business Park, Macclesfield, SK10 2NA, Wielka Brytania.