AMPICYLINA

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU AMPICYLINA (AMPICILLIN)

Skład:

substancja czynna: 1 fiolka zawiera 0,5 g lub 1,0 g sterylnej soli sodowej ampicyliny, przeliczonej na ampicylinę.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały, higroskopijny proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Antybiotyki beta-laktamowe, penicyliny. Penicyliny o szerokim zakresie działania. Kod ATC J01C A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ampicylina wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego (bakteriobójczego). Działa aktywnie na drobnoustroje Gram-dodatnie (Staphylococcus spp., z wyjątkiem szczepów produkujących penicylinazę; Streptococcus spp., w tym S. pneumoniae; Corynebacterium diphtheriae, Bacillus anthracis, Clostridium spp., większość enterokoków) oraz na drobnoustroje Gram-ujemne (Escherichia coli, Shigella spp., Salmonella spp., Neisseria meningitidis, N. gonorrhoeae, Proteus mirabilis, niektóre szczepy Klebsiella pneumoniae, Haemophilus influenzae).

Lekarstwo jest niszczone przez penicylinazę, dlatego nie działa na szczepy bakterii wytwarzające penicylinazę. Lekarstwo hamuje polimerazę peptydoglikanu i transpeptydazę, przeszkadzając w tworzeniu wiązań peptydowych i zaburzając późne etapy syntezy ściany komórkowej rozmnażających się mikroorganizmów. Wady osłonki, które powstają, obniżają odporność osmotyczną komórki bakteryjnej, co prowadzi do jej śmierci (lizy).

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły krążenie zachodzi w wysokich stężeniach we krwi. Maksymalne stężenie we krwi pojawia się po 15 minutach po wstrzyknięciu do żyły oraz po 0,5–1 godz. po wstrzyknięciu do mięśni. Po wstrzyknięciu do mięśni 0,5–1 g ampicyliny w odstępach 4–6 godz. w krwi utrzymuje się stężenie terapeutyczne.

Dobrze przenika do tkanek i płynów organizmu, pojawia się w stężeniach terapeutycznych w płynie opłucnowym, otrzewnowym i maziowym. W żółci może występować w stężeniach 4–100 razy wyższych niż we krwi. Względnie niewielka część (10–30%) wiąże się z białkami osocza krwi. Przez barierę krew-mózg nie przenika. Prawie nie ulega biotransformacji. Wydalany jest głównie przez nerki, częściowo – z żółcią, u kobiet karmiących piersią wydzielany jest z mlekiem. W ciągu 12 godzin z moczem wydala się 45–70% dawki. Przy zaburzeniach wydzielania nerki stężenie lekarstwa we krwi wzrasta, a jego wydalanie zwalnia. Przy klirensie kreatyniny mniejszym niż 10 ml/min stężenie antybiotyku we krwi może być 10 razy wyższe niż u chorych z normalną funkcją nerek. Okres półwyladowania wydłuża się z 1–2 godz. w normie do 10–12 godz. Ampicylina przy powtarzalnym podawaniu nie kumuluje się, co umożliwia stosowanie jej w dużych dawkach i przez dłuższy czas.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Sepsa, endokardyt septyczny, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, infekcje dróg oddechowych (zapalenie płuc, przewlekły zapalenie oskrzeli, ropień płuc); infekcje dróg moczowych i dróg żółciowych (nephritis, nefryt, zapalenie pęcherza, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego); infekcje skóry i tkanek miękkich oraz choroby wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na działanie antybiotyku (wywołane przez β-hemolityczne paciorkowce grupy A lub koagulazo-dodatnie gronkowce wrażliwe na penicylinę); eliminacja nosicieli tyfusu (nosiciele Salmonella typhi oraz paratyphi).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ampicylinę oraz inne antybiotyki β-laktamowe (penicyliny, cefalosporyny, karbapenemy); ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek; zakażenie wirusem EBV (mononukleoza zakaźna); białaczka; zakażenie HIV; choroby przewodu pokarmowego/colitis związany z zastosowaniem antybiotyków.

Interakcje z innymi lekami i inne typy interakcji.

Ampicylina nasila działanie leków przeciwzakrzepowych, antybiotyków z grupy aminoglikozydów, zmniejsza natomiast skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych. Podczas jednoczesnego stosowania ampicyliny z doustnymi lekami zawierającymi estrogeny obserwuje się obniżenie ich skuteczności z powodu osłabienia krążenia wątrobowego estrogenów.

Probenecyd zmniejsza wydzielanie kanalikowe ampicyliny, wskutek czego wzrasta ryzyko wystąpienia jej działania toksycznego.

Allopurinol zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia wysypki skórnej.

Wysokie dawki ampicyliny obniżają stężenie atenololu w osoczu krwi, dlatego zaleca się stosowanie tych leków oddzielnie, najpierw atenolol, a następnie ampicylinę.

Ampicylina obniża klirens i zwiększa toksyczność metotreksatu, nasila wchłanianie derywaty.

W przypadku interakcji ampicyliny z makrolidami, paromycyną, tetracyklinami, chloramfenikolem obniżany jest efekt obu leków. Ampicylina może zmniejszać działanie benzoesanu sodu.

Podczas jednoczesnego stosowania z blokerami receptorów β-adrenergicznych zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji anafilaktycznych.

Szczególne wskazania.

W trakcie leczenia konieczna jest systematyczna kontrola funkcji nerek, wątroby oraz krwi obwodowej. U pacjentów z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku; u pacjentów z nasiloną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) lek należy podawać w dawce połowiecznej co 12 godzin.

Z ostrożnością należy stosować lek u dzieci, jeśli w wywiadzie matki występuje wskazanie na podwyższoną wrażliwość na penicyliny.

W przypadku astmy oskrzelowej, gorączki siennej oraz innych chorób alergicznych lek należy stosować równocześnie z lekami dezynsewibilizującymi.

Przy długotrwałym leczeniu tym lekiem u osłabionych pacjentów możliwe jest rozwinięcie się superinfekcji spowodowanej drobnoustrojami odpornymi na lek.

Należy przerwać przyjmowanie leku, jeśli pojawi się wysypka skórna.
Pacjenci z limfoleukozą mają zwiększony ryzyko wystąpienia wysypki skórnej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie wykazano działania teratogennego Ampicyliny. Jednakże zastosowanie Ampicyliny w okresie ciąży jest możliwe tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Ampicylina przenika do mleka matki w niskich stężeniach. W trakcie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

W trakcie leczenia lekiem u niektórych pacjentów możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”), dlatego należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i wykonywania innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonego skupienia uwagi oraz szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę leku i czas trwania leczenia należy ustalać indywidualnie, w zależności od ciężkości choroby, lokalizacji infekcji oraz wrażliwości patogenu na lek. Lek podaje się do wewnątrzmięśniowo lub dożylnie (kroplowo lub strumieniowo).

Zalecana dawka dla dorosłych wynosi 250–500 mg 4 razy na dobę. Dawkę dzienną 1–3 g. W przypadku ciężkich infekcji dawkę dzienną można zwiększyć do 10 g i więcej.

Noworodkom lek przepisuje się w dawce dziennej 20–40 mg/kg, dzieciom z innych grup wiekowych – 50–100 mg/kg. W przypadku ciężkiego przebiegu infekcji podane dawki mogą być podwojone. Dawkę dzienną podaje się w 4–6 dawkach z odstępem 4–6 godzin.

W przypadku zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych u dzieci: dzieciom w wieku do 1 miesiąca przepisuje się w dawce dziennej 100–500 mg/kg, dzieciom w wieku powyżej 1 miesiąca – 200–300 mg/kg w 6–8 dawkach. Dawkę dzienną podaje się w 4–6 dawkach.

Czas trwania leczenia wynosi 7–14 dni i więcej. Leczenie ampicylina należy kontynuować przez co najmniej 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała i ustąpieniu objawów choroby. W przypadku infekcji wywołanych paciorkowcem hemolitycznym czas trwania leczenia powinien wynosić co najmniej 10 dni.

Roztwór do wstrzykiwania do wewnątrzmięśniowego stosowania należy przygotować bezpośrednio przed użyciem, dodając do zawartości fiolki 5 ml wody do wstrzykiwań. Do strumieniowego wstrzykiwania dożylnego pojedynczą dawkę leku (nie więcej niż 2 g) rozpuszcza się w 5–10 ml wody do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu i podaje powoli w ciągu 3–5 minut (podawanie w dawce 1–2 g należy wykonywać w ciągu 10–15 minut). W przypadku pojedynczej dawki przekraczającej 2 g lek podaje się dożylnie kroplowo. Do wstrzykiwania dożylnego kroplowego pojedynczą dawkę leku (2–4 g) rozpuszcza się w niewielkiej objętości wody do wstrzykiwań (odpowiednio 7,5–15 ml), a następnie otrzymany roztwór antybiotyku dodaje się do 125–250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5–10 % roztworu glukozy i podaje z prędkością 60–80 kropel na minutę. W przypadku podawania kroplowego dzieciom jako rozpuszczalnika stosuje się 5–10 % roztwór glukozy. Przygotowane roztwory należy stosować natychmiast po przygotowaniu.

Dzieci. Ampicylina stosowana jest w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania możliwe są toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy (zawroty głowy, ból głowy), objawy dyspeptyczne (nudności, wymioty, biegunka), reakcje alergiczne w postaci wysypki skórnej. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania lek należy natychmiast odstawić i w razie potrzeby przeprowadzić leczenie objawowe: przemywanie żołądka, stosowanie węgla aktywowanego, środków przeczyszczających soli, korekta równowagi wodno-elektrolitowej, hemodializa. W przypadku alergii wskazane są leki przeciwhistaminowe i środki odwrażliwiające.

Działania niepożądane

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym wysypka, świąd, zaczerwienienie, pokrzywka, katar, zapalenie spojówek, rzadko – gorączka, ból w stawach, eozynofilia, odłuszczeniowe zapalenie skóry, purpura, wielopostaciowa wypryskowica, zespół Stevensa-Johnsona, bardzo rzadko – obrzęk Quinckego, wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, zmiany w smaku, ból brzucha, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, suchość w ustach, dysbakterioza jelit, zapalenie żołądka, zapalenie jelita cienkiego i grubego, krwotoczne zapalenie jelita. W trakcie leczenia lub w ciągu kilku tygodni po zakończeniu terapii antybiotykami istnieje możliwość rozwoju pseudomembranous colitis.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna.

Ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego: przy stosowaniu wysokich dawek u chorych z niewydolnością nerek – zawroty głowy, ból głowy, drżenie, drgawki, neuropatia.

Reakcje miejscowe: w tym obrzęk, świąd, zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia.

Wskaźniki laboratoryjne: umiarkowane podwyższenie aktywności „wątrobowych” transaminaz, dehydrogenazy mleczanowej, fosfatazy alkalicznej, kreatyniny, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych testów glikozurii oraz reakcji Coombsa.

Inne: odwracalne zaburzenia hematopoezy (leukopenia, trombocytopenia, anemia hemolityczna, agranulocytoza), zapalenie śródmiąższowe nerek, nadkażenie, kandydoza. Przy stosowaniu Ampicyliny u chorych z bakteriemią (sepsa) możliwa jest reakcja bakteriolizy (reakcja Jarischa-Herxheimera).

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie wolno mieszać Ampicyliny w jednym pojemniku z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 0,5 g lub 1,0 g w fiolkach; w fiolkach nr 10 w paczce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Kijowskie Przedsiębiorstwo Medyczne”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskogo, 139.

INSTRUKCJA

dotycząca zastosowania leku w medycynie

AMPICYLINA

(AMPICILLIN)

Skład:

substancja czynna: 1 fiolka zawiera sterylne, sodowe sól ampicyny, przeliczając na ampicynę – 0,5 g lub 1,0 g.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek białej barwy, higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Antybiotyki beta-laktamowe, penicyliny. Penicyliny o szerokim spektrum działania.

Kod ATC J01C A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ampicylina charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego (bakteriobójczego). Działa na bakterie Gram-dodatnie (Staphylococcus spp., z wyjątkiem szczepów produkujących penicylinazę; Streptococcus spp., w tym S. pneumoniae; Corynebacterium diphtheriae, Bacillus anthracis, Clostridium spp., większość enterokoków) oraz bakterie Gram-ujemne (Escherichia coli, Shigella spp., Salmonella spp., Neisseria meningitidis, N. gonorrhoeae, Proteus mirabilis, niektóre szczepy Klebsiella pneumoniae, Haemophilus influenzae).

Lek jest niszczony przez penicylinazę, dlatego nie działa na szczepy bakterii wytwarzające penicylinazę. Lek hamuje polimerazę peptydoglikanu i transpeptydazę, przeszkadza w tworzeniu wiązań peptydowych i zaburza późne etapy syntezy ściany komórkowej rozmnażających się mikroorganizmów. Powstające w ten sposób wady osłonki obniżają odporność osmotyczną komórki bakteryjnej, co prowadzi do jej śmierci (lizy).

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły krążenie zachodzi w wysokich stężeniach we krwi. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 15 minutach po wstrzyknięciu do żyły i po 0,5–1 godzinie po wstrzyknięciu do mięśnia. Po wstrzyknięciu do mięśnia 0,5–1 g ampiczyny w odstępach 4–6 godzin stężenie terapeutyczne utrzymuje się we krwi.

Dobrze przenika do tkanek i płynów organizmu, występuje w stężeniach terapeutycznych w płynie opłucnowym, otrzewnowym i stawowym. W żółci może występować w stężeniach 4–100 razy wyższych niż we krwi. Relatywnie niewielka część (10–30%) wiąże się z białkami osocza krwi. Nie przenika przez barierę krew-mózg. Prawie nie ulega biotransformacji. Wydzielany głównie przez nerki, częściowo – z żółcią, u karmiących piersią kobiet wydzielany do mleka. W ciągu 12 godzin z moczem wydala się 45–70% dawki. Przy zaburzeniach funkcji wydzielniczej nerek poziom leku we krwi wzrasta, a jego wydalanie zwalnia. Przy klirensie kreatyniny poniżej 10 ml/min poziom antybiotyku we krwi może być 10 razy wyższy niż u chorych z normalną funkcją nerek. Okres półtrwania wydłuża się z 1–2 godzin w normie do 10–12 godzin. Ampicylina przy powtarzanych wstrzyknięciach nie kumuluje się, co umożliwia stosowanie jej w dużych dawkach i przez dłuższy czas.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Sepsa, endokardyt septyczny, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, infekcje dróg oddechowych (zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropień płuc); dróg moczowych i dróg żółciowych (nephryt, nefryt, zapalenie pęcherza, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego); infekcje skóry i tkanek miękkich oraz choroby wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na działanie antybiotyku (wywołane przez beta-hemolityczne paciorkowce grupy A lub stafilokoki koagulazo-dodatnie wrażliwe na penicylinę); dezynfekcja nosicieli duru brzusznego (przenoszących Salmonella typhi i paratyphi).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ampiczynę i inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny, cefalosporyny, karbapenemy); ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i nerek; mononukleoza zakaźna; białaczka; zakażenie HIV; choroby przewodu pokarmowego/ zapalenie jelita związane ze stosowaniem antybiotyków.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Ampicylina zwiększa działanie leków przeciwpłotnych, antybiotyków aminoglikozydowych, zmniejsza działanie doustnych środków antykoncepcyjnych. Przy jednoczesnym stosowaniu ampiczyny z doustnymi lekami zawierającymi estrogeny obserwuje się zmniejszenie ich skuteczności z powodu osłabienia wątrobowej cyrkulacji estrogenów.

Probenecyd zmniejsza wydzielanie kanalikowe ampiczyny, w wyniku czego wzrasta ryzyko wystąpienia działania toksycznego.

Prawdopodobieństwo wystąpienia wysypki zwiększa allopurinol.

Wysokie dawki ampiczyny zmniejszają poziom atenololu we krwi, dlatego zaleca się stosowanie tych leków oddzielnie – najpierw atenolol, a następnie ampiczynę.

Ampicylina zmniejsza klirens i zwiększa toksyczność metotreksatu, nasila wchłanianie digoksyny.

Przy interakcji ampiczyny z makrolidami, paromomycyną, tetracyklinami, chloramfenikolem zmniejsza się działanie obu leków. Ampicylina może zmniejszać działanie sodu benzoesanu.

Przy jednoczesnym stosowaniu z blokerami receptorów beta-adrenergicznych wzrasta prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji anafilaktycznych.

Szczególne wskazówki dotyczące stosowania.

W trakcie leczenia konieczna jest systematyczna kontrola funkcji nerek, wątroby i krwi obwodowej. U chorych z niewydolnością nerek dawkę leku należy zmniejszyć; u chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min.) lek należy podawać w połowie dawki co 12 godzin.

Z ostrożnością należy stosować u dzieci, jeśli w wywiadzie matki występuje nadwrażliwość na penicyliny.

Przy astmie oskrzelowej, gorączce siannej i innych chorobach alergicznych lek stosuje się jednocześnie z lekami odwrażalnymi.

Przy długotrwałym leczeniu u osłabionych chorych możliwe jest rozwinięcie się nadkażenia wywołanego przez mikroorganizmy odporno na lek.

Należy przerwać przyjmowanie leku, jeśli pojawi się wysypka.

Pacjenci z białaczką limfocytarną mają zwiększone ryzyko wystąpienia wysypki.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie wykazano teratogennego działania ampiczyny. Jednak stosowanie ampiczyny w ciąży jest możliwe tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Ampicylina przenika do mleka matki w niskich stężeniach. W trakcie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność reagowania przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

W trakcie leczenia u niektórych pacjentów możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”), dlatego należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych i wykonywaniu innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonego skupienia uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę leku i czas trwania leczenia ustala się indywidualnie, w zależności od ciężkości choroby, lokalizacji infekcji i wrażliwości patogenu na lek. Lek wstrzykuje się do mięśnia lub do żyły (kroplowo lub strzykawkowo).

Zalecana dawka dla dorosłych to 250–500 mg 4 razy dziennie. Dawkę dobową 1–3 g. Przy ciężkich infekcjach dawkę dobową można zwiększyć do 10 g i więcej.

Noworodkom lek podaje się w dawce dobowej 20–40 mg/kg, dzieciom innych grup wiekowych – 50–100 mg/kg. Przy ciężkim przebiegu infekcji podane dawki można podwoić. Dawkę dobową podaje się w 4–6 dawkach w odstępach 4–6 godzin.

Przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych u dzieci: dzieciom do 1 miesiąca życia podaje się w dawce dobowej 100–500 mg/kg, dzieciom powyżej 1 miesiąca życia – w dawce dobowej 200–300 mg/kg w 6–8 dawkach. Dawkę dobową podaje się w 4–6 dawkach.

Czas trwania leczenia wynosi 7–14 dni i więcej. Leczenie ampiczyną należy kontynuować przez co najmniej 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała i zniknięciu objawów choroby. Przy infekcjach wywołanych paciorkowcami hemolitycznymi czas trwania leczenia powinien wynosić co najmniej 10 dni.

Roztwór do wstrzykiwania do mięśnia należy przygotować bezpośrednio przed użyciem, dodając do zawartości fiolki 5 ml wody do wstrzykiwań. Do wstrzyknięcia strzykawkowego do żyły pojedynczą dawkę leku (nie więcej niż 2 g) rozpuszcza się w 5–10 ml wody do wstrzykiwań lub 0,9% roztworze chlorku sodu i wstrzykuje powoli w ciągu 3–5 minut (wstrzyknięcie w dawce 1–2 g wykonuje się w ciągu 10–15 minut). Przy dawce jednorazowej przekraczającej 2 g lek wstrzykuje się do żyły kroplowo. Do wstrzyknięcia kroplowego do żyły pojedynczą dawkę leku (2–4 g) rozpuszcza się w niewielkiej objętości wody do wstrzykiwań (7,5–15 ml odpowiednio), następnie otrzymany roztwór antybiotyku dodaje się do 125–250 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5–10% roztworu glukozy i wstrzykuje z prędkością 60–80 kropel na minutę. Przy wstrzykiwaniu kroplowym dzieciom jako rozpuszczalnik stosuje się 5–10% roztwór glukozy. Roztwory należy stosować natychmiast po przygotowaniu.

Dzieci. Ampicylina stosowana jest w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

Przy przedawkowaniu możliwe jest działanie toksyczne na ośrodkowy układ nerwowy (zawroty głowy, ból głowy), objawy dyspeptyczne (nudności, wymioty, stolec wodnisty), reakcje alergiczne w postaci wysypki. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania lek należy natychmiast odstawić i w razie potrzeby przeprowadzić leczenie objawowe: przemywanie żołądka, stosowanie węgla aktywnego, środków przeczyszczających, korekta równowagi wodno-elektrolitowej, hemodializa. Przy alergii wskazane są leki przeciwhistaminowe i środki odwrażalne.

Działania niepożądane

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym wysypka, świąd, zaczerwienienie, pokrzywka, katar, zapalenie spojówek, rzadko – gorączka, ból w stawach, eozynofilia, odłuszczeniowe zapalenie skóry, purpura, wielopostaciowa wypryskowica, zespół Stevensa-Johnsona, bardzo rzadko – obrzęk Quinckego, wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, zmiany w smaku, ból brzucha, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, suchość w ustach, dysbakterioza jelit, zapalenie żołądka, zapalenie jelita cienkiego i grubego, krwotoczne zapalenie jelita. W trakcie leczenia lub w ciągu kilku tygodni po zakończeniu terapii antybiotykami istnieje możliwość rozwoju pseudomembranous colitis.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna.

Ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego: przy stosowaniu wysokich dawek u chorych z niewydolnością nerek – zawroty głowy, ból głowy, drżenie, drgawki, neuropatia.

Reakcje miejscowe: w tym obrzęk, świąd, zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia.

Wskaźniki laboratoryjne: umiarkowane podwyższenie aktywności „wątrobowych” transaminaz, dehydrogenazy mleczanowej, fosfatazy alkalicznej, kreatyniny, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych testów glikozurii oraz reakcji Coombsa.

Inne: odwracalne zaburzenia hematopoezy (leukopenia, trombocytopenia, anemia hemolityczna, agranulocytoza), zapalenie śródmiąższowe nerek, nadkażenie, kandydoza. Przy stosowaniu ampiczyny u chorych z bakteriemią (sepsa) możliwa jest reakcja bakteriolizy (reakcja Jarischa-Herxheimera).

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie wolno mieszać ampiczyny w jednym pojemniku z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 0,5 g lub 1,0 g w fiolkach; w fiolkach nr 10 w paczce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Kijowskie Przedsiębiorstwo Medyczne”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskogo, 139.

Data ostatniego przeglądu.