AMIODARON

INSTRUKCJA dot. stosowania leku AMIDARON

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka zawiera amiodaronu hydrochloridum 200 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrate, cellulosa microcristallina, amylum maydis, sodii croscarmellosum, povidonum, magnesium stearate.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, z płaską powierzchnią, ze skośnymi krawędziami i podziałką, białe lub prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwarytmiczne klasy III. Kod ATC C01B D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Właściwości przeciwarytmiczne amiodaronu. Wydłużenie fazy 3 potencjału czynności mięśnia sercowego, przede wszystkim spowodowane hamowaniem kanałów potasowych (klasa III według klasyfikacji Vaughan Williamsa).

Spowolnienie rytmu serca dzięki hamowaniu automatyzmu węzła zatokowego. Ten efekt nie jest blokowany przez atropinę.

Niekonkurencyjne działanie antyadrenergiczne alfa i beta.

Spowolnienie przewodnictwa węzła zatokowego, przedsionkowego i węzłowego, które staje się bardziej wyraźne wraz ze zwiększaniem częstości rytmu serca.

Brak zmian w przewodnictwie śródkomorowym.

Zwiększenie okresu refrakcji oraz zmniejszenie pobudliwości mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła i komór.

Spowolnienie przewodnictwa oraz wydłużenie okresów refrakcji w dodatkowych przewodzących drogach przedsionkowo-komorowych.

Inne właściwości amiodaronu. Zmniejszenie zużycia tlenu poprzez umiarkowane zmniejszenie oporu naczyń obwodowych oraz zmniejszenie częstości skurczów serca.

Zwiększenie przepływu krwi przez tętnice wieńcowe dzięki bezpośredniemu działaniu na mięśnie gładkie naczyń serca oraz utrzymanie rzutu serca na tle obniżonego ciśnienia tętniczego i oporu naczyń obwodowych oraz przy braku negatywnych efektów inotropowych.

Zgodnie z danymi literaturowymi przeprowadzono analizę mety danych z 13 badań prospektywnych, randomizowanych, kontrolowanych, w których wzięło udział 6553 pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego (78 %) lub przewlekłą niewydolność serca (22 %).

Średnia długość obserwacji pacjentów wynosiła od 0,4 do 2,5 roku. Średnia dobowe dawka utrzymania amiodaronu wahała się od 200 do 400 mg.

Analiza ta wykazała, że amiodaron istotnie statystycznie zmniejsza całkowitą liczbę zgonów o 13 % (95 % CI [przedział ufności]: 0,78–0,99; p = 0,030) oraz zgonów spowodowanych zaburzeniami rytmu — o 29 % (95 % CI: 0,59–0,85; p = 0,0003).

Jednak te wyniki należy interpretować ostrożnie ze względu na heterogeniczność poszczególnych badań (różnice związane głównie z populacjami włączonymi do badań, długością okresu obserwacji, zastosowaną metodologią oraz wynikami badań).

Odsetek pacjentów, u których lek został odstawiony, był wyższy w grupie przyjmującej amiodaron (41 %) niż w grupie placebo (27 %).

Hipotyreozę rozwinęło się u 7 % pacjentów przyjmujących amiodaron, w porównaniu do 1 % w grupie placebo. Hipertręzę zdiagnozowano u 1,4 % pacjentów w grupie przyjmującej amiodaron, w porównaniu do 0,5 % w grupie placebo.

Pneumopatię międzywątrobniową rozwinęło się u 1,6 % pacjentów w grupie przyjmującej amiodaron, w porównaniu do 0,5 % w grupie placebo.

Populacja pediatryczna. U dzieci nie przeprowadzono żadnych kontrolowanych badań klinicznych. Według danych literaturowych bezpieczeństwo stosowania amiodaronu badano u 1118 dzieci z różnymi typami zaburzeń rytmu.

W ramach tych badań klinicznych dzieciom podawano następujące dawki leku:

• dawka ładunkowa: 10–20 mg/kg/dobę przez 7–10 dni (czyli 500 mg/m²/dobę przeliczone na powierzchnię ciała);
• dawka utrzymania: stosowano minimalną skuteczną dawkę; w oparciu o indywidualną odpowiedź wahania wynosiły od 5 do 10 mg/kg/dobę (czyli 250 mg/m²/dobę przeliczone na powierzchnię ciała).

Farmakokinetyka.

Amiodaron to związek charakteryzujący się powolnym transportem oraz wysoką powinnością tkankową.

Jego biodostępność po doustnym przyjęciu, w zależności od indywidualnych cech pacjenta, może wynosić od 30 % do 80 % (średnio 50 %). Po jednorazowym przyjęciu dawki leku maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 3–7 godzin.

Działanie terapeutyczne pojawia się średnio po jednym tygodniu przyjmowania leku (od kilku dni do dwóch tygodni).

Okres półtrwania amiodaronu jest długi i charakteryzuje się znaczną międzyosobniczą zmiennością (od 20 do 100 dni). W pierwszych dniach leczenia amiodaron kumuluje się w większości tkanek organizmu, szczególnie w tkance tłuszczowej. Eliminacja rozpoczyna się po kilku dniach, a równowaga między dopływem a wydaleniem leku osiągana jest w ciągu jednego lub kilku miesięcy, w zależności od pacjenta.

Takie cechy uzasadniają stosowanie dawek ładunkowych w celu szybkiego osiągnięcia poziomu nasycenia tkanek lekiem niezbędnego do wywołania jego działania terapeutycznego.

Część jodu odłącza się od związku i wydala z moczem w postaci jodku; przy stosowaniu amiodaronu w dawce dobowej 200 mg wydalanie jodu wynosi 6 mg/24 godziny. Pozostała część związku oraz większa część jodu wydala się z kałem po przekształceniu w wątrobie.

Ponieważ z moczem wydala się niewielka ilość leku, pacjentom z niewydolnością nerek można stosować standardowe dawki.

Po odstawieniu leku jego eliminacja trwa przez kilka miesięcy. Należy zaznaczyć, że pozostałe działanie leku może utrzymywać się przez okres od 10 dni do 1 miesiąca.

Amiodaron jest głównie metabolizowany przy udziale cytochromu CYP3A4, a także przy udziale cytochromu CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit, dezetyloamiodaron, in vitro są potencjalnymi inhibitorami cytochromów CYP1A1, CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz CYP2C8. Amiodaron i dezetyloamiodaron mogą również hamować działanie białek transportowych, takich jak glikoproteina P oraz organiczny białkowy transporter kationów typu 2 (OCT2). Wyniki badań wskazują na zwiększenie stężenia kreatyniny o 1,1 % (substrat OCT2).

W badaniach in vivo obserwowano interakcje między amiodaronem a substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiną P.

Populacja pediatryczna. U dzieci nie przeprowadzono żadnych kontrolowanych badań klinicznych. Dostępne ograniczone dane nie wskazują na różnice w parametrach farmakokinetycznych między dorosłymi a dziećmi.

Dane badań przedklinicznych. Według danych literaturowych wyniki 2-letniego badania kancerogennego u zwierząt wykazały, że amiodaron powoduje zwiększenie liczby guzów folikularnych tarczycy (gruczolaków i/lub raka) u zwierząt obu płci przy ekspozycji klinicznie istotnej.

Ponieważ wyniki badań mutagenności były negatywne, rozwój tego typu nowotworów tłumaczy się raczej mechanizmem epigenetycznym niż genotoksycznym.

Wyniki badań na zwierzętach nie wskazują na rozwój jakichkolwiek raków, jednak zaobserwowano zależną od dawki hiperplazję folikularną tarczycy. Te efekty na tarczycę u zwierząt mogły być spowodowane wpływem amiodaronu na syntezę i/lub uwalnianie hormonów tarczycy. Przedstawione dane mają niską istotność dla stosowania leku u ludzi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

W celu zapobiegania nawrotom:

• komorowej tachyarytmii stanowiącej zagrożenie dla życia chorego: leczenie należy rozpoczynać w warunkach szpitalnych z ciągłym monitorowaniem stanu pacjenta;
• objawowej tachyarytmii komorowej (potwierdzonej dokumentacją), prowadzącej do niezdolności do pracy;
• nadkomorowej tachyarytmii (potwierdzonej dokumentacją), wymagającej leczenia, w przypadkach, gdy inne leki nie wykazują skuteczności terapeutycznej lub są przeciwwskazane;
• migotania komór.

W leczeniu nadkomorowej tachyarytmii: spowolnienie lub zmniejszenie częstotliwości migotania lub trzepotania przedsionków.

Choroba niedokrwienna serca i/lub zaburzenia funkcji lewej komory (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazania.

Zespół choroby węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy serca, z wyjątkiem przypadków, gdy pacjent ma wszczepiony stymulator serca.

Zespół osłabienia węzła zatokowego (ryzyko zatrzymania węzła zatokowego), z wyjątkiem przypadków, gdy pacjent ma wszczepiony stymulator serca.

Ciężkie zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, z wyjątkiem przypadków, gdy pacjent ma wszczepiony stymulator serca.

Nadczynność tarczycy — ze względu na możliwość nasilenia się objawów podczas przyjmowania amiodaronu.

Nadwrażliwość na jod, amiodaron lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Drugi i trzeci trymestr ciąży.

Okres karmienia piersią.

Łączenie z lekami mogący powodować napadową komorową tachyarytmię typu „torsades de pointes” (z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu):

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopiramina);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (sotalol, dofetylid, ibutylyd);
• inne leki, takie jak związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, cytalopram, escytylopram, difemanil, dolasetron dożylnie (i.v.), domperydon, droniedaron, erytromycyna i.v., lewofloksacyna, mechytazyna, mizolastyna, moxifloksacyna, prukalopryd, spiramycyna i.v., toremifenu, wincamina i.v. (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• telaprewir;
• kobicystat.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwarytmiczne.

Wiele leków przeciwarytmicznych hamuje automatyzm serca, przewodnictwo i kurczliwość mięśnia sercowego.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych należących do różnych klas może być korzystne, ale najczęściej leczenie taką kombinacją wymaga starannego monitorowania klinicznego i EKG. Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych, które mogą indukować wystąpienie „torsades de pointes” (takich jak amiodaron, dysopiramina, pochodne chinidyny, sotalol i inne), jest przeciwwskazane.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków przeciwarytmicznych tej samej klasy, z wyjątkiem wyjątkowych przypadków, ponieważ takie leczenie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych kardiologicznych.

Jednoczesne stosowanie amiodaronu z lekami wykazującymi działanie negatywne inotropowe sprzyja bradykardii i/lub spowalnia przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, dlatego wymaga starannego monitorowania klinicznego i EKG.

Leki mogące wywoływać rozwój „torsades de pointes”.

To poważne zaburzenie rytmu może być wywołane przez niektóre leki, niezależnie od tego, czy należą do leków przeciwarytmicznych, czy nie. Czynnikami wywołującymi są hipokaliemia (patrz podsekcja „Leki obniżające stężenie potasu”), bradykardia (patrz podsekcja „Leki spowalniające rytm serca”) lub już istniejące wrodzone lub nabyte wydłużenie odstępu QT.

Do leków, które mogą powodować rozwój „torsades de pointes”, należą w szczególności leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz niektóre neuroleptyki. Dla dolasetronu, erytromycyny, spiramycyny i wincaminy takie współdziałanie występuje tylko przy stosowaniu form do wstrzykiwań dożylnych.

Jednoczesne stosowanie dwóch leków sprzyjających wystąpieniu „torsades de pointes” jest zazwyczaj przeciwwskazane.

Jednak metadon, leki przeciwpasożytnicze (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna) oraz neuroleptyki, których stosowanie uznaje się za absolutnie konieczne, nie są przeciwwskazane, ale nie zaleca się ich jednoczesnego stosowania z innymi środkami sprzyjającymi wystąpieniu „torsades de pointes”.

Leki spowalniające rytm serca.

Wiele leków może powodować bradykardię, w szczególności: leki przeciwarytmiczne klasy Ia, beta-blokery, niektóre leki przeciwarytmiczne klasy III, niektóre blokery kanałów wapniowych, glikozydy nasierdziowe, pilokarpina oraz leki przeciwapochłonnoesterazowe.

Działania amiodaronu na inne leki.

Amiodaron i/lub jego metabolit, dezetyloamiodaron, hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz białko P-glikoproteinowe i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Ze względu na długotrwały efekt amiodaronu, takie interakcje mogą występować przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem.

Działania innych leków na amiodaron.

Inhibitory CYP3A4 i CYP2C8 mogą hamować metabolizm amiodaronu i w ten sposób zwiększać jego ekspozycję.

Inhibitory CYP3A4 (np. sok grejpfrutowy i niektóre leki) zazwyczaj nie powinny być stosowane podczas leczenia amiodaronem.

Kombinacje przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Leki mogące indukować wystąpienie „torsades de pointes” (z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu; patrz podsekcja „Niezalecane kombinacje”):

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopiramina);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (dofetylid, ibutylyd, sotalol);
• inne leki, takie jak: związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, cytalopram, escytylopram, difemanil, dolasetron i.v., domperydon, droniedaron, erytromycyna i.v., lewofloksacyna, mechytazyna, mizolastyna, wincamina i.v., moxifloksacyna, prukalopryd, spiramycyna i.v., toremifenu.

Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”.

Telaprewir. Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa kardiomiocytów z ryzykiem nadmiernej bradykardii.

Kobicystat. Istnieje ryzyko zwiększenia częstości działań niepożądanych wywołanych przez amiodaron w wyniku obniżenia metabolizmu.

Niezalecane kombinacje (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Sofosbuvir. Jednoczesne stosowanie amiodaronu z lekami zawierającymi sofosbuvir może powodować ciężką, objawową bradykardię. Taką kombinację należy stosować wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia. Zalecane jest staranne monitorowanie podczas jednoczesnego stosowania tych leków (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Substraty CYP3A4. Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenia substratów CYP3A4 we krwi, co potencjalnie zwiększa toksyczność tych substratów.

Cyklosporyna. Zwiększenie stężeń surowiczych cyklosporyny z powodu obniżenia jej metabolizmu w wątrobie, z ryzykiem wystąpienia efektów nefrotoksycznych.

Podczas leczenia amiodaronem należy przeprowadzać oznaczanie stężenia cyklosporyny we krwi, monitorować funkcję nerek oraz dostosować dawkę cyklosporyny.

Diltiazem do wstrzykiwań. Ryzyko rozwoju bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego.

Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, należy prowadzić staranne monitorowanie kliniczne i EKG.

Fingolimod. Wzmacnianie efektów wywołanych przez bradykardię, potencjalnie zakończonych śmiercią. Szczególnie dotyczy to beta-blokerów hamujących mechanizmy kompensacyjne adrenergiczne. Po podaniu pierwszej dawki leku należy prowadzić monitorowanie kliniczne i EKG przez 24 godziny.

Werapamil do wstrzykiwań. Ryzyko rozwoju bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego.

Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, niezwykle ważne jest prowadzenie starannego monitorowania klinicznego i ciągłego monitorowania EKG.

Leki przeciwpasożytnicze mogące indukować „torsades de pointes” (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Jeśli to możliwe, należy odstawić jeden z dwóch leków. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, niezwykle ważne jest wcześniejsze ocenienie odstępu QT i prowadzenie monitorowania EKG.

Neuroleptyki mogące indukować „torsades de pointes” (amisulpryd, chloropromazyna, tiotyksen, droperydol, flupentyksole, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamperon, pipotyazyyna, sertindol, sulpiryda, sulprypid, tiapryd, zuklopentiksol). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Metadon. Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Fluorochinolony, z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny (przeciwwskazane kombinacje). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Stymulujące środki przeczyszczające. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie komorowej tachyarytmii torsades de pointes (w tym przypadku czynnikiem wywołującym jest hipokaliemia). Przed podaniem leku należy skorygować wszelką hipokaliemię i prowadzić monitorowanie EKG i stanu klinicznego, wraz z kontrolą poziomów elektrolitów.

Fidaksomycyna. Zwiększenie stężenia fidaksomycyny we krwi.

Kombinacje wymagające środków ostrożności.

Substraty białka P-glikoproteinowego. Amiodaron jest inhibitorem białka P-glikoproteinowego. Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie z substratami białka P-glikoproteinowego spowoduje zwiększenie ich stężenia we krwi.

Glikozydy nasierdziowe. Hamowanie automatyzmu (nadmierna bradykardia) i zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.

Podczas stosowania digoksyny obserwuje się zwiększenie poziomu digoksyny we krwi z powodu zmniejszenia klirensu digoksyny, co wymaga monitorowania EKG i stanu klinicznego. W razie potrzeby należy monitorować poziom digoksyny we krwi i dostosować dawkę digoksyny.

Dabigatran. Zwiększenie stężeń plazmatycznych dabigatranu z podwyższonym ryzykiem krwawień. Jeśli dabigatran jest stosowany po zabiegu chirurgicznym, należy prowadzić monitorowanie kliniczne i dostosować dawkę dabigatranu w razie potrzeby, ale nie więcej niż 150 mg/dobę.

Ponieważ amiodaron ma długi okres półtrwania, interakcje mogą występować przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem.

Substraty CYP2C9. Amiodaron zwiększa stężenia plazmatyczne substancji będących substratami CYP2C9, takich jak antagonisty witaminy K lub fenytoina, poprzez hamowanie enzymów cytochromu P450 2C9.

Antagoniści witaminy K. Wzmocnienie działania antagonistów witaminy K i zwiększone ryzyko krwawień. Kontrola międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) powinna odbywać się częściej. Dawka antagonisty witaminy K powinna być dostosowywana podczas leczenia amiodaronem i przez 8 dni po zakończeniu leczenia.

Fenytoina (a także fosfenoityna). Zwiększenie stężeń plazmatycznych fenytoiny z objawami przedawkowania, szczególnie objawami neurologicznymi (hamowanie metabolizmu fenytoiny w wątrobie). Należy prowadzić monitorowanie kliniczne, monitorować stężenia fenytoiny we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę fenytoiny.

Substraty CYP2D6:

• Flekainid. Amiodaron zwiększa stężenia plazmatyczne flekainidu poprzez hamowanie cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkę flekainidu.

Substraty CYP3A4: amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenie w plazmie substratów tego cytochromu, co zwiększa toksyczne działanie tych substratów.

• Statyny (symwastatyna, atorwastatyna, lawastatyna). Jednoczesne stosowanie amiodaronu i statyn metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak symwastatyna, atorwastatyna i lawastatyna, zwiększa ryzyko wystąpienia toksyczności mięśniowej (np. rabdomiolizy). W przypadku jednoczesnego stosowania z amiodaronem zaleca się stosowanie statyn, które nie są metabolizowane przez CYP3A4.

Inne leki metabolizowane przez CYP3A4 (lidokaina, sirolimus, takrolimus, syldenafil, midazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna, triazolam). Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenia tych substancji we krwi, co potencjalnie zwiększa ich toksyczność.

Lidokaina. Ryzyko zwiększenia stężeń plazmatycznych lidokainy, co może prowadzić do działań niepożądanych neurologicznych i kardiologicznych w wyniku hamowania przez amiodaron metabolizmu wątrobowego. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i EKG, a także w razie potrzeby oznaczać stężenia plazmatyczne lidokainy. W razie potrzeby należy dostosować dawkę lidokainy podczas i po odstawieniu amiodaronu.

Takrolimus. Zwiększenie stężenia takrolimusu we krwi z powodu hamowania jego metabolizmu przez amiodaron. Należy przeprowadzać oznaczanie stężenia takrolimusu we krwi, monitorować funkcję nerek i dostosować dawkę takrolimusu podczas jednoczesnego stosowania z amiodaronem i po jego odstawieniu.

Beta-blokery, z wyjątkiem sotalolu (przeciwwskazana kombinacja) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Zalecane jest monitorowanie EKG i kliniczne.

Beta-blokery stosowane w niewydolności serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol, nebivolol). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa mięśnia sercowego z ryzykiem nadmiernej bradykardii. Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Zalecane jest regularne monitorowanie kliniczne i EKG.

Esmolol. Zaburzenia kurczliwości, automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Zalecane jest monitorowanie EKG i kliniczne.

Diltiazem do stosowania doustnego. Ryzyko rozwoju bradykardii lub bloku przedsionkowo-komorowego, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zalecane jest monitorowanie EKG i kliniczne.

Werapamil do stosowania doustnego. Ryzyko rozwoju bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego (AV), szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zalecane jest monitorowanie EKG i kliniczne.

Pewne makrolidy (azytromycyna, klaritromycyna, roksytromycyna). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Zalecane jest monitorowanie EKG i kliniczne podczas jednoczesnego stosowania tych leków z amiodaronem.

Leki obniżające stężenie potasu: moczopędne obniżające stężenie potasu (pojedynczo lub w kombinacji), środki przeczyszczające stymulujące, amfoterycyna B (przy podaniu i.v.), glikokortykosteroidy (przy stosowaniu systemowym), tetrakosaktyd.

Zwiększone ryzyko arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes” (hipokaliemia jest czynnikiem wywołującym). Należy skorygować hipokaliemię przed podaniem leku i prowadzić monitorowanie EKG, poziomów elektrolitów i monitorowanie kliniczne.

Leki spowalniające rytm serca. Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i EKG.

Orlistat. Ryzyko zmniejszenia stężeń plazmatycznych amiodaronu i jego aktywnego metabolitu. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i w razie potrzeby monitorowanie EKG.

Tamsulozyna. Ryzyko nasilenia działań niepożądanych wywołanych przez tamsulozynę w wyniku hamowania jej metabolizmu w wątrobie. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i w razie potrzeby dostosować dawkę tamsulozyny podczas leczenia inhibitorem enzymu i po zakończeniu jego stosowania.

Worykonazol. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie komorowej tachyarytmii „torsades de pointes”, ponieważ może występować zmniejszenie metabolizmu amiodaronu. Należy prowadzić nadzór kliniczny i monitorowanie EKG oraz w razie potrzeby dostosować dawkę amiodaronu.

Kombinacje wymagające szczególnej uwagi.

Pilokarpina. Ryzyko rozwoju nadmiernej bradykardii (efekty addytywne leków spowalniających rytm serca).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Efekty ze strony serca. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem należy wykonać EKG.

U pacjentów w podeszłym wieku przyjmowanie leku może nasilać spowolnienie rytmu serca.

Amiodaron wywołuje zmiany na EKG. Obejmują one wydłużenie odcinka QT w wyniku przedłużonej repolaryzacji, z możliwym pojawieniem się załamka U. Jest to objaw działania terapeutycznego leku, a nie jego toksyczności.

Wystąpienie blokady AV II lub III stopnia, blokady węzła zatokowego lub blokady bifascikularnej w trakcie leczenia wymaga odstawienia leku. Rozwój blokady AV I stopnia wymaga wzmocnienia nadzoru nad pacjentem.

Opisywano przypadki pojawienia się nowej arytmii lub pogorszenia istniejącej arytmii, którą leczy się (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Taki efekt proarytmogenny może występować szczególnie przy obecności czynników sprzyjających wydłużeniu odcinka QT, w szczególności stosowanie pewnych kombinacji leków oraz hipokaliemia (patrz sekcje „Efekty niepożądane” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Ryzyko wystąpienia wywołanej lekiem tachykardii typu torsades de pointes przy stosowaniu amiodaronu uważa się za niższe w porównaniu z innymi lekami przeciwarytmicznymi u pacjentów z tym samym stopniem wydłużenia odcinka QT.

Zaburzenia ze strony tarczycy. Lek ten zawiera jod, który wpływa na wyniki niektórych wskaźników funkcji tarczycy (pochłanianie radioaktywnego jodu, poziom jodu związanej z białkami). Jednak wartości funkcji tarczycy T3, T4 oraz analiza wysokiej czułości na TSH pozostają interpretowalne.

Amiodaron może powodować zaburzenia funkcji tarczycy, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji tarczycy w wywiadzie. Oznaczenie stężenia TSH zaleca się u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem leczenia, następnie regularnie w trakcie terapii oraz przez kilka miesięcy po odstawieniu leku, a także w przypadku podejrzenia klinicznego zaburzenia funkcji tarczycy (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zaburzenia ze strony płuc. Pojawienie się duszności lub suchego kaszlu, zarówno izolowanego, jak i skojarzonego z pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia, należy traktować jako możliwy objaw toksyczności leku dla płuc, np. rozwoju zapalenia śródmiąższowego płuc, i wymaga przeprowadzenia badania rentgenowskiego pacjenta (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zaburzenia ze strony wątroby. Zaleca się regularne monitorowanie czynności wątroby na początku przyjmowania leku, a następnie okresowo w trakcie leczenia amiodaronem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zaburzenia nerwowo-mięśniowe. Amiodaron może powodować obwodową neuropatię czuciowo-ruchową lub neuropatię mieszaną oraz miopatię (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku. W przypadku wystąpienia nieostrości widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy natychmiast przeprowadzić pełne badanie okulistyczne, w tym badanie funduszu oka. Rozwój neuropatii lub zapalenia nerwu wzrobowego spowodowanych amiodaronem wymaga odstawienia leku, ponieważ kontynuacja leczenia może prowadzić do postępującego pogorszenia się stanu aż do ślepoty („Efekty niepożądane”).

Ciężkie reakcje skórne. Mogą wystąpić zagrożone dla życia lub nawet śmiertelne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz. W przypadku pojawienia się objawów lub sygnałów ostrzegawczych wskazujących na te stany (np. postępujące wysypki na skórze z pęcherzami lub zmianami błon śluzowych) należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem.

Ciężka bradykardia i zaburzenia przewodnictwa serca. Obserwowano przypadki wystąpienia ciężkiej, potencjalnie zagrożonej dla życia bradykardii i zaburzeń przewodnictwa u pacjentów przyjmujących amiodaron w połączeniu z sofosbuvirem i innymi doustnymi lekami przeciwwirusowymi (DLPW) stosowanymi w leczeniu zapalenia wątroby typu C, takimi jak daklataswir, simprewir lub ledipaswir.

Bradykardia zazwyczaj pojawiała się w ciągu kilku godzin do kilku dni, jednak zaobserwowano przypadki wystąpienia objawów po dłuższym czasie, głównie w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia przeciwwirusowego zapalenia wątroby typu C (ZWTC).

Pacjenci otrzymujący leczenie lekami zawierającymi sofosbuvir powinni przyjmować amiodaron wyłącznie w przypadku nietolerancji innych leków przeciwarytmicznych lub przeciwwskazań do ich stosowania.

Jeśli jednoczesne stosowanie amiodaronu z tymi lekami jest konieczne, pacjentom zaleca się monitorowanie kardiologiczne w warunkach szpitalnych przez pierwsze 48 godzin jednoczesnego stosowania tych leków, a następnie prowadzenie monitorowania ambulatoryjnego lub samokontrolę tętna codziennie przez co najmniej pierwsze 2 tygodnie leczenia.

Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, opisane powyżej monitorowanie kardiologiczne należy również prowadzić u pacjentów, którzy odstawiли amiodaron w ciągu ostatnich kilku miesięcy i rozpoczynają leczenie lekami zawierającymi sofosbuvir, samodzielnie lub w połączeniu z innymi doustnymi lekami przeciwwirusowymi (DLPW).

Wszystkim pacjentom przyjmującym lub niedawno przyjmującym amiodaron w połączeniu z lekami zawierającymi sofosbuvir należy przekazać informację o objawach bradykardii i zaburzeń przewodnictwa serca oraz zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku wystąpienia takich objawów.

Zaburzenia związane z interakcjami z innymi lekami. Kombinacje (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”) z takimi lekami, jak:

• beta-blokery, z wyjątkiem sotalolu (przeciwwskazana kombinacja) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności),
• werapamil i diltiazen

należy rozważać wyłącznie w celu zapobiegania zagrożonym dla życia arytmii komorowych.

Jednoczesne stosowanie amiodaronu nie jest zalecane z następującymi lekami:

cyklosporyna, diltiazen (do wstrzykiwań) lub werapamil (do wstrzykiwań), niektóre leki przeciwpasożytnicze (halofantryna, lumefantryna i pentamidyna), niektóre neuroleptyki (amisulpryd, chloropromazyna, tiotyazyna, droperydol, flupentiksol, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamperydol, pipothiazyna, sertindol, sulpiryda, sultopryd, tiapryd, zuklopentiksol), fluorochinolony (z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny), stymulujące środki przeczyszczające, metadon lub fingolimod (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia związane z substancjami pomocniczymi. Lek ten zawiera laktozę, dlatego nie jest zalecany pacjentom z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy (rzadkie choroby dziedziczne).

Zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemia: ważne jest uwzględnienie każdej sytuacji, w której pacjent może mieć ryzyko wystąpienia hipokaliemii, ponieważ hipokaliemia może wywoływać efekty proarytmogenne. Hipokaliemię należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania amiodaronu.

Niepożądane efekty wymienione poniżej są najczęściej związane z nadmiernym przyjmowaniem leku; można je uniknąć lub zminimalizować poprzez staranne przestrzeganie minimalnej dawki utrzymania.

Podczas leczenia lekiem pacjentom zaleca się unikanie ekspozycji na słońce lub stosowanie środków ochronnych przed promieniowaniem słonecznym.

Bezpieczeństwo i skuteczność amiodaronu u dzieci nie były oceniane w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Ze względu na możliwe podwyższenie progu defibrylacji i/lub progu stymulacji u pacjentów z wszczepionymi kardiowertlerami lub stymulatorami serca, konieczne jest sprawdzenie tego progu przed zastosowaniem amiodaronu oraz kilkakrotnie po rozpoczęciu jego stosowania, a także za każdym razem po zmianie dawki leku.

Znieczulenie. Anestezjolog powinien być poinformowany przed operacją, że pacjent przyjmuje amiodaron.

Efekty niepożądane przewlekłego leczenia amiodaronem mogą nasilać ryzyko hemodynamiczne związane z znieczuleniem ogólnym lub miejscowym. Obejmują one w szczególności bradykardię, hipotensję tętniczą, zmniejszenie wyrzutu serca oraz zaburzenia przewodnictwa serca.

Ponadto opisywano przypadki ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) w wczesnym okresie popooperacyjnym u pacjentów przyjmujących amiodaron. W związku z tym zaleca się dokładny nadzór nad tymi pacjentami podczas sztucznej wentylacji płuc (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Przeszczepienie.

W badaniach retrospektywnych u biorców przeszczepu stosowanie amiodaronu przed przeszczepieniem serca wiązano ze zwiększonym ryzykiem pierwotnej dysfunkcji przeszczepu (PDP).

PDP to poważne, zagrożone dla życia powikłanie po przeszczepieniu serca, które objawia się w ciągu pierwszych 24 godzin po przeszczepieniu dysfunkcją lewej komory, prawej komory lub obu komór, dla której nie można zidentyfikować żadnej przyczyny wtórnej (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ciężka PDP może być nieodwracalna.

Należy rozważyć możliwość jak najwcześniejszego wprowadzenia alternatywnego leku przeciwarytmicznego przed przeszczepieniem u pacjentów oczekujących na przeszczep serca.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono żadnych efektów teratogennych, dlatego nie oczekuje się efektów malformacji u ludzi. Obecnie znane substancje wywołujące wady rozwojowe u ludzi okazały się teratogenne u zwierząt w badaniach przeprowadzonych na dwóch gatunkach.

Brakuje odpowiednich danych klinicznych do oceny możliwych efektów teratogennych lub fetotoksycznych amiodaronu przy jego stosowaniu w dawkach terapeutycznych w I trymestrze ciąży.

Ponieważ tarczyca płodu zaczyna wiązać jod od 14. tygodnia ciąży, nie oczekuje się wpływu na tarczycę embrionalną, jeśli lek był stosowany przed tym okresem.

Nadmierna ilość jodu dostającego się do organizmu przy stosowaniu tego leku w okresie przyjmowania leku może prowadzić do wystąpienia hipotyreozu u płodu lub nawet do rozwoju obrazu klinicznego hipotyreozu płodu (rozwój wola).

Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu lek ten jest przeciwwskazany od II trymestru ciąży.

Okres karmienia piersią. Amiodaron i jego metabolity, wraz z jodem, wydzielają się w mleku matki w większych ilościach niż występują w osoczu matki. Ze względu na ryzyko rozwoju hipotyreozu u niemowlęcia karmienie piersią jest przeciwwskazane w okresie leczenia amiodaronem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia efektów niepożądanych ze strony układu nerwowego i narządu wzroku.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie wstępne. Zwykła zalecana dawka leku to 200 mg (1 tabletka) 3 razy dziennie przez 8–10 dni. W niektórych przypadkach pacjent może wymagać wyższych dawek (4–5 tabletek dziennie), jednak zawsze przez krótki czas i pod kontrolą elektrokardiograficzną.

Leczenie utrzymujące. Należy stosować minimalną skuteczną dawkę, która jest indywidualna dla każdego pacjenta i może wynosić od ½ tabletki dziennie (1 tabletka co 2 dni) do 2 tabletek dziennie.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amiodaronu u dzieci nie zostały ustalone, dlatego stosowanie leku u dzieci nie jest zalecane. Dane dostępne obecnie podano w sekcji „Właściwości farmakologiczne”.

Przedawkowanie.

Przypadki ostrego przedawkowania amiodaronu przy podawaniu doustnym są niewystarczająco udokumentowane. Zanotowano kilka przypadków wystąpienia bradykardii zatokowej, arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”, oraz uszkodzenia wątroby. Leczenie powinno być objawowe. Ze względu na profil farmakokinetyczny tego leku, zaleca się monitorowanie stanu pacjenta, szczególnie funkcji serca, przez dość długi okres czasu.

Amiodaron i jego metabolity nie są usuwane za pomocą dializy.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 10 %); często (≥ 1 %, < 10 %); rzadko (≥ 0,1 %, < 1 %); nieczęsto (≥ 0,01 %, < 0,1 %); bardzo rzadko (< 0,01 %), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony narządów wzroku.

Bardzo często. Mikrodepozyty w rogówce, występujące u niemal wszystkich dorosłych, zazwyczaj położone w obszarze pod źrenicą i nie wymagające odstawienia amiodaronu. W wyjątkowych przypadkach mogą być skojarzone z kolorowymi aureolami w świetle oślepiającym lub z zamazanym widzeniem.

Mikrodepozyty w rogówce to złożone odkładanie lipidów i są całkowicie odwracalne po odstawieniu leku.

Bardzo rzadko. Neuropatia nerwu wzrokowego (neuritis nervi optici), z nieostrością i pogorszeniem wzroku, a także, na podstawie badania dna oka, z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego, które może postępować do bardziej lub mniej nasilonego obniżenia ostrości wzroku. Związek przyczynowo-skutkowy tego efektu ubocznego z przyjmowaniem amiodaronu nie został na dzień dzisiejszy ustalony. Jednak w przypadku braku innych oczywistych przyczyn rozwoju tego efektu ubocznego zaleca się odstawienie amiodaronu.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Bardzo często. Fotosensybilizacja. Zaleca się unikanie działania promieniowania słonecznego (a także promieniowania ultrafioletowego w ogóle) podczas leczenia lekiem.

Często. Odstąpienia barwnikowe skóry w kolorze niebieskim lub niebiesko-szarym, pojawiające się na tle długotrwałego przyjmowania wysokich dawek dziennych leku i powoli znikające po jego odstawieniu (w ciągu 10–24 miesięcy).

Bardzo rzadko. Rumień w przebiegu terapii promieniowaniem. Wysypki skórne, zazwyczaj niemiespeczne. Dermatyt egzfoliatywny, choć związek przyczynowo-skutkowy tego efektu ubocznego z przyjmowaniem leku nie został na dzień dzisiejszy jednoznacznie ustalony. Alotria.

Częstość nieznana. Zakażenie. Ciężkie, czasem śmiertelne, reakcje skórne, w tym toksyczny epidermalny nekroliz (zespoł Lyella) i zespół Stevensa-Johnsona. Dermatyt pęcherzowy. Zespół DRESS (wysypka lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi).

Zaburzenia endokrynne.

Efekty uboczne ze strony tarczycy.

Bardzo często. Z wyjątkiem przypadków, gdy występują objawy kliniczne dysfunkcji tarczycy, zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi (podwyższony poziom T4, normalny lub nieco obniżony poziom T3) niezwiązane z przyjmowaniem leku nie wymagają jego odstawienia.

Często. Hipotyreozę charakteryzują typowe objawy: przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, apatia, senność. Istotne podwyższenie poziomu TSH potwierdza tę diagnozę. Po zakończeniu leczenia lekiem normalna funkcja tarczycy stopniowo wraca w ciągu 1–3 miesięcy. Odstawienie leku nie jest konieczne: w przypadku, gdy stosowanie amiodaronu jest konieczne, leczenie tym lekiem można kontynuować w połączeniu z zastępczą terapią hormonalną hormonami tarczycy z zastosowaniem lewotyrozyny. Dawkę L-tyroksyny można dostosować w zależności od poziomów TSH.

Hipertyreozę trudniej rozpoznać: objawy są mniej wyraźne (nieznaczna utrata masy ciała bez wyraźnej przyczyny, niewystarczająca skuteczność leków przeciwpłytkowych i/lub przeciwnadżerkowych); u pacjentów w podeszłym wieku występują objawy psychiczne, nawet tężycy.

Istotne obniżenie poziomu TSH o wysokiej czułości potwierdza tę diagnozę. W takim przypadku konieczne jest obowiązkowe odstawienie amiodaronu, co zazwyczaj wystarcza do klinicznego przywrócenia normy w ciągu 3–4 tygodni. Ponieważ poważne przypadki tego efektu ubocznego mogą być śmiertelne, należy natychmiast rozpocząć odpowiednią terapię.

W przypadku, gdy przyczyną problemów jest tężycy (zarówno bezpośrednio, jak i poprzez jego wpływ na podatną równowagę mięśnia sercowego), zmienność skuteczności syntetycznych leków przeciwtarczycowych wymusza konieczność zalecenia przyjmowania wysokich dawek kortykosteroidów (1 mg/kg) przez wystarczająco długi okres (3 miesiące). Opisano przypadki hipertyreozy trwającej kilka miesięcy po odstawieniu amiodaronu.

Bardzo rzadkie przypadki zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH), szczególnie gdy amiodaron stosuje się jednocześnie z lekami, które mogą indukować hiponatremię. Zobacz także „Wyniki badań” poniżej.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia.

Często. Opisywano przypadki dyfuzyjnego zapalenia śródmiąższowego lub alwegolarnego, zapalenia oskrzelików z zapaleniem płuć typu sklerotycznego, czasem z letalnym skutkiem. Pojawienie się duszności podczas wysiłku fizycznego lub suchego kaszlu, zarówno izolowanego, jak i skojarzonego z pogorszeniem ogólnego stanu (zwiększona zmęczalność, utrata masy ciała i niewielki wzrost temperatury ciała), wymaga badania rentgenowskiego oraz, w razie potrzeby, odstawienia leku, ponieważ te choroby płuc mogą prowadzić do włóknienia płuc.

Wczesne odstawienie amiodaronu, wraz z podaniem terapii kortykosteroidami lub bez niej, prowadzi do stopniowego znikania objawów. Objawy kliniczne zazwyczaj znikają w ciągu 3–4 tygodni; poprawa obrazu rentgenowskiego i funkcji płuc następuje wolniej (w ciągu kilku miesięcy).

Zanotowano kilka przypadków rozwoju zapalenia opłonka, zazwyczaj skojarzonego z pneumopatią śródmiąższową.

Bardzo rzadko. Skurcz oskrzeli u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową, szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową. Ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), w pojedynczych przypadkach z letalnym skutkiem, czasem w wczesnym okresie po zabiegu chirurgicznym (podejrzewano możliwą interakcję z wysokimi dawkami tlenu) (zob. sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Częstość nieznana. Opisywano przypadki krwawienia płucnego, które w niektórych przypadkach mogą objawiać się plwociną z krwią. Te płucne efekty uboczne często są skojarzone z pneumopatią indukowaną amiodaronem.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Często. Tremor lub inna objawowość pozapiramidowa. Zaburzenia snu, w tym noce pełne koszmarów. Neuropatia obwodowa czuciowo-ruchowa lub mieszana neuropatia obwodowa.

Rzadko. Miopatia. Neuropatia obwodowa czuciowa, ruchowa lub mieszana oraz miopatia mogą się rozwinąć po kilku miesiącach leczenia, ale czasem pojawiają się po kilku latach. Te efekty uboczne są zazwyczaj odwracalne po zakończeniu leczenia. Jednakże powrót do zdrowia może być niepełny, bardzo powolny i obserwowany dopiero po kilku miesiącach od zaprzestania przyjmowania leku.

Bardzo rzadko. Ataksja móżdżkowa. Dobrostanowe wewnątrzczaszkowe nadciśnienie, ból głowy. W przypadku wystąpienia izolowanego bólu głowy należy przeprowadzić badanie w celu ustalenia możliwej przyczyny.

Częstość nieznana. Zespół parkinsonizmu, parosmia.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Znane są przypadki uszkodzenia wątroby; te przypadki rozpoznawano na podstawie podwyższonych poziomów transaminaz w surowicy. Opisywano następujące efekty uboczne:

Bardzo często. Zazwyczaj umiarkowane i izolowane podwyższenie poziomów transaminaz (1,5–3 razy wyższe od normy), które ustępowało po zmniejszeniu dawki leku lub nawet spontanicznie.

Często. Oste uszkodzenie wątroby z podwyższeniem poziomów transaminaz w surowicy i/lub z żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasem śmiertelna, wymagająca odstawienia leku.

Bardzo rzadko. Przewlekłe uszkodzenie wątroby, wymagające długotrwałego leczenia. Zmiany histologiczne odpowiadają obrazowi pseudoalkoholowego zapalenia wątroby lub marskości wątroby. Ponieważ objawy kliniczne i laboratoryjne nie są wyraźnie widoczne (wariabilna hepatomegalia, podwyższenie poziomów transaminaz we krwi 1,5–5 razy wyższe od normy), wskazane jest regularne monitorowanie funkcji wątroby. W przypadku podwyższenia poziomów transaminaz we krwi, nawet umiarkowanego, pojawiającego się po przyjmowaniu leku przez ponad 6 miesięcy, należy podejrzewać rozwój przewlekłego uszkodzenia wątroby. Te objawy kliniczne i biologiczne zazwyczaj ustępują po odstawieniu leku. Zanotowano kilka odwracalnych przypadków takich zmian.

Zaburzenia ze strony serca.

Często. Bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki.

Rzadko. Zaburzenia przewodnictwa mięśnia sercowego (blok SA, blok AV różnego stopnia).

Bardzo rzadko. Wyraźna bradykardia i, w wyjątkowych przypadkach, zespół zatopy zatokowej (na tle dysfunkcji węzła zatokowego, u pacjentów w podeszłym wieku). Powstawanie lub pogorszenie istniejącej arytmii, czasem towarzyszące zatrzymaniu serca.

Częstość nieznana. Paroksystyczna tachykardia komorowa typu torsade de pointes.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Bardzo często. Umiarkowane zaburzenia trawienne (nudności, wymioty, dysgezja), które zazwyczaj pojawiają się na początku leczenia lekiem i ustępują po zmniejszeniu jego dawki.

Częstość nieznana. Zapalenie trzustki / ostre zapalenie trzustki, suchość w ustach, zaparcia.

Zaburzenia ze strony gruczołów mlekowych i układu rozrodczego.

Bardzo rzadko. Epidydymitis. Związek przyczynowo-skutkowy tego efektu ubocznego z przyjmowaniem tego leku nie został na dzień dzisiejszy jednoznacznie ustalony.

Częstość nieznana. Obniżenie libidum.

Zaburzenia ze strony naczyń.

Bardzo rzadko. Zapalenie naczyń.

Wyniki badań.

Rzadko. Rzadkie przypadki hiponatremii mogą wskazywać na rozwój zespołu SIADH.

Bardzo rzadko. Uszkodzenie nerek z podwyższeniem poziomu kreatyniny w surowicy.

Zaburzenia ze strony krwi i układu chłonnego.

Bardzo rzadko. Anemia hemolityczna, anemia aplastyczna, trombocytopenia.

Częstość nieznana. Neutropenia, agranulocytoza.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego.

Częstość nieznana. Zanotowano przypadki obrzęku naczynioruchowego (obrzęk Quincka) i/lub pokrzywki, reakcji anafilaktycznej/anafilaktoidealnej, w tym wstrząsu.

Zaburzenia ogólne.

Częstość nieznana. Zanotowano przypadki gruźlicy, głównie gruźlicy szpiku kostnego.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania.

Częstość nieznana. Obniżenie apetytu.

Zaburzenia psychiczne.

Często. Obniżenie libidum.

Częstość nieznana. Zaburzenia świadomości, majaczenia, halucynacje.

Zaburzenia ze strony tkanki mięśniowej i tkanki łącznej:

Częstość nieznana. Czerwony wilczek.

Urazy, zatrucia i komplikacje zabiegów.

Częstość nieznana. Pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepieniu serca, potencjalnie śmiertelna (zob. sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze; po 3 blisterach w puszce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. AT „KIJEWSKI ZAWÓD WITAMINOWY”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopilivska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua