LIT MANGANU L.F.M.

Ulotka: informacje dla pacjenta

LITIO CARBONATO L.F.M. 300 mg tabletki

Przed zażyciem tego leku należy dokładnie przeczytać następującą ulotkę, zawiera ona
ważne informacje dla Ciebie.
Należy zachować tę ulotkę. Może być konieczna jej ponowna lektura.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie należy go przekazywać innym osobom, nawet jeśli objawy choroby są takie same, ponieważ może to być niebezpieczne.
W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych, w tym nie wymienionych w tej ulotce, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Zobacz punkt 4.
Zawartość niniejszej ulotki:

1. Co to jest LITIO CARBONATO L.F.M. i w jakim celu jest stosowany
2. Co należy wiedzieć przed zażyciem LITIO CARBONATO L.F.M.
3. Jak należy przyjmować LITIO CARBONATO L.F.M.
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak należy przechowywać LITIO CARBONATO L.F.M.
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest LITIO CARBONATO L.F.M. i do czego służy

LITIO CARBONATO L.F.M. zawiera substancję czynną litu węglan, która należy do grupy leków zwanych lekami przeciwwszczelnymi działającymi na ośrodkowy układ nerwowy jako stabilizatory nastroju.
Ten lek jest stosowany w celu zapobiegania i kontrolowania:
stanów pobudzenia w formach maniakalnych i hipomaniakalnych (zaburzenia psychiczne charakteryzujące się pobudzeniem o różnym nasileniu, nieodpowiednimi zachowaniami społecznymi, niezorganizowanym i bezcelowym działaniem, nadmierną energią, silnym popędem seksualnym, nadaktywnością, drażliwością, złością, agresywnością, utratą kontaktu z rzeczywistością oraz utratą zdolności do jasnego myślenia i oceny);
stanów depresyjnych (zaburzenia nastroju charakteryzujące się częstymi i intensywnymi odczuciami niezadowolenia i smutku, złym samopoczuciem i negatywnymi myślami) oraz przewlekłej psychotycznej depresji (charakteryzowanej spowolnieniem, obojętnością, uczuciami winy i samokarania);
psychot maniakalno-depresyjnych (zaburzenia psychiczne charakteryzujące się naprzemienne występowanie epizodów obniżenia nastroju i stanów podniecenia).
Stosuje się go również w leczeniu migreny skupionej (szczególny rodzaj bólu głowy charakteryzujący się ostry, promieniujący ból oraz objawy takie jak łzawienie, zatkany nos lub rzężenie nosa, pocenie się twarzy, występujące wyłącznie po jednej stronie głowy), jednak wyłącznie u pacjentów, którzy nie odpowiadają na inne terapie, ze względu na toksyczność litu węglanu.

2. Co powinien wiedzieć przed zażyciem LITIO CARBONATO L.F.M.

Nie przyjmuj LITIO CARBONATO L.F.M.
jeśli jest uczulony na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6);
jeśli choruje na choroby serca;
jeśli ma poważne schorzenie nerek (niewydolność nerek);
jeśli jest bardzo osłabiony (ciężki stan osłabienia);
jeśli ma zwiększone wydalanie sodu z organizmu;
jeśli przyjmuje leki zwiększające wydalenie moczu (diuretyki);
jeśli jest w ciąży, podejrzewa ciążę lub karmi piersią (zobacz punkt
Ciąża i karmienie piersią);
jeśli osoba, która ma przyjmować ten lek, ma poniżej 12 roku życia, chyba że lekarz wyrazi inną opinię.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zażyciem LITIO CARBONATO L.F.M.
Sole litu ze względu na ich toksyczność nie powinny być przepisywane, jeśli nie można kontrolować ich stężenia we krwi.
Leczenie rozpocznie się od niskich dawek leku, które następnie lekarz dostosuje w zależności od stężenia litu we krwi (litiemia) (zobacz punkt „Jak stosować LITIO CARBONATO L.F.M.”).
Powiadom lekarza, jeśli choruje Pan/Pani na inne choroby (w tym infekcje dróg moczowych), występują naprzemienne stany podniecenia (fazy maniakalne) i depresji (fazy depresyjne), jeśli przyjmuje się nowe leki lub zmienia się dietę, wpływającą na przyjmowanie soli i płynów. Jeśli chce Pan/Pani zastąpić jedną formę leku inną, skonsultuj się z lekarzem, który dokładnie oceni stan zdrowia i zastosuje te same środki ostrożności, co przy rozpoczęciu leczenia, ponieważ ilość leku wchłanianego przez organizm różni się w zależności od formy leku.
Przed rozpoczęciem leczenia solami litu lekarz sprawdzi funkcje serca, nerek i tarczycy. Będzie Pan/Pani poddawany tym badaniom okresowo w trakcie leczenia, co 6–12 miesięcy (chyba że lekarz zaleci inaczej). Jeśli wystąpią stopniowe lub nagłe zmiany funkcji nerek, nawet w granicach normy, lekarz ponownie oceni leczenie. Ponadto w trakcie leczenia litem należy wykonywać okresowe badania krwi (morfolodgia krwi).
Pamiętaj, że jeśli przyjmuje się lit przez ponad 10 lat i ma się poważne schorzenia nerek (ciężka niewydolność nerek), może dojść do powstawania małych, wypełnionych płynem formacji kulistych (mikrocyst) lub nowotworów (onkocytoma, rak nerek z kanalików zbiorczych) w nerkach (zobacz punkt „Możliwe działania niepożądane”).

Zwracaj szczególną uwagę i powiadom lekarza, jeśli:

• choruje Pan/Pani na niedoczynność tarczycy, czyli gruczołu wytwarzającego hormony (hipotyreozę); lekarz będzie dokładnie kontrolował stan przed i w trakcie leczenia; jeśli podczas leczenia wystąpi hipotyreozę, lekarz przepisze terapię zastępczą hormonami tarczycy;
• choruje Pan/Pani na choroby serca lub Ty/Państwo lub ktoś z rodziny choruje na zaburzenia rytmu serca zwane „przedłużeniem odcinka QT”;
• choruje Pan/Pani na chorobę Addisona, charakteryzującą się silnym zmniejszeniem produkcji hormonów przez nadnercza;
• ma Pan/Pani obniżone stężenie sodu we krwi, ponieważ zwiększa to toksyczność litu;
• jest Pan/Pani odwodniony z powodu silnego pocenia się, biegunki lub wymiotów, ponieważ może to zmniejszyć tolerancję leku. W takich przypadkach zwiększaj przyjmowanie soli i płynów i powiadom lekarza. Jeśli do tych objawów dojdzie infekcja ze wzrostem temperatury ciała, lekarz może zmniejszyć dawkę lub przerwać leczenie;
• choruje Pan/Pani na dziedziczącą się chorobę genetyczną, która zaburza wymianę wody i soli w komórkach niektórych narządów, prowadząc do powstawania gęstego, lepkiego śluzu, który upośledza funkcje dotkniętych narządów, szczególnie płuc i jelit (mukowiscydoza);
• choruje Pan/Pani na ciężką słabość mięśni (miastenia gravis);
• chce Pan/Pani nagle przerwać leczenie, ponieważ istnieje ryzyko nawrotu (zobacz punkt „Jeśli przerwiesz leczenie LITIO CARBONATO L.F.M.”);
• ma Pan/Pani być poddany operacji chirurgicznej, ponieważ lit zwiększa działanie leków stosowanych do blokowania mięśni podczas zabiegu (blokery neuromuscularne).

Lekarz poinformuje Pana/Panią i rodzinę, że należy natychmiast powiadomić lekarza i przerwać leczenie, jeśli wystąpią następujące objawy wczesnej toksyczności leku:
biegunka, nudności, wymioty, bóle brzucha, senność, utrata koordynacji mięśni, uspokojenie, drżenie rąk i głowy (drobne drżenie), osłabienie mięśni i uczucie zimna.

Przerwij przyjmowanie litu co najmniej tydzień przed rozpoczęciem terapii elektrowstrząsowej (ECT) i wznowić leczenie litem kilka dni po jej zakończeniu.
Dodatkowo przerwij leczenie litem 24 godziny przed większymi zabiegami chirurgicznymi, ponieważ zmniejszenie wydalania litu związane z znieczuleniem może prowadzić do jego nagromadzenia. Leczenie litem należy wznowić tak szybko, jak to możliwe po zabiegu.

Dzieci
Ten lek nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 12. roku życia.

Inne leki i LITIO CARBONATO L.F.M.
Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmuje się obecnie, niedawno przyjmował/a lub może zacząć przyjmować inne leki.

Unikaj jednoczesnego stosowania LITIO CARBONATO L.F.M. z następującymi lekami:

• lekami stosowanymi w chorobach psychicznych (antypsychotyki), takimi jak klozapina, aloperydol, fenotiazyny, sulpiryda, sertyndol i tiorydazyna, chloropromazyna;
• lekami stosowanymi w leczeniu depresji (antydepresanty), takimi jak wenlafaksyna, trójcykliczne antydepresanty i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI);
• lekami stosowanymi w leczeniu nadciśnienia tętniczego, takimi jak metyldopa i acetylozolamid;
• lekami stosowanymi w epilepsji, takimi jak fenytoina, fenylobarbital i karbamazepina;
• lekami stosowanymi w leczeniu chorób serca i nadciśnienia tętnicz0, takimi jak inhibitory ACE, antagonisty receptora angiotensyny i blokery kanału wapniowego, takie jak werapamil i dyltiazem;
• lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń rytmu serca (amiodaron);
• niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, stosowanymi w celu złagodzenia bólu i stanu zapalnego, takimi jak diklofenak, ibuprofen, indometacyna, kwas mefenamowy, naproksen, ketorolak, nimesulid, piroksykam i selektywne inhibitory COX-2;
• lekami stosowanymi w leczeniu stanów zapalnych i alergii (glikokortykosteroidy);
• lekami zwiększającymi wydalanie moczu, stosowanymi w leczeniu nadciśnienia tętniczego (diuretyki), w tym indapamid, acetylozolamid, amilorid, triamteren, furozemyd, bumetanid i kwas etakrynowy. Jeśli przyjmuje się te leki, skonsultuj się z lekarzem, ponieważ może być konieczna modyfikacja dawki litu;
• lekami stosowanymi w łagodzeniu uczucia wymiotów (metoklopramid);
• lekami stosowanymi w infekcjach (antybiotyki), takimi jak metronidazol;
• aminofiliną i innymi ksantynami, lekami rozszerzającymi oskrzela i ułatwiającymi oddychanie;
• mannolem, który sprzyja i wspomaga opróżnianie jelit;
• produktami zawierającymi mocznik;
• środkami alkalinizującymi, takimi jak wodorowęglan sodu;
• lekami stosowanymi podczas operacji chirurgicznych do blokowania mięśni (blokery neuromuscularne).

Te leki mogą zmniejszyć stężenie litu w organizmie, przez co lit może działać słabiej:

• empagliflozyna (stosowana w leczeniu cukrzycy lub niewydolności serca)
• dapagliflozyna (stosowana w leczeniu cukrzycy lub niewydolności serca lub przewlekłej choroby nerek)

LITIO CARBONATO L.F.M. z napojami i alkoholem
Nie przyjmuj alkoholu w trakcie leczenia tym lekiem, ponieważ może to spowodować wzrost stężenia litu we krwi.
Nie pij zbyt dużo kawy w trakcie leczenia tym lekiem, ponieważ może to spowodować obniżenie stężenia litu we krwi.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jesteś w ciąży, podejrzewasz ciążę, planujesz ciążę lub karmisz piersią, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zażyciem tego leku.
Nie przyjmuj tego leku, jeśli jesteś w ciąży, potwierdzonej lub podejrzewanej, ponieważ może to szkodzić płodowi.
Nie przyjmuj tego leku, jeśli karmisz piersią, ponieważ lit przechodzi do mleka matki i może szkodzić niemowlęciu.
Ze względu na potencjalną toksyczność litu dla płodu (działanie teratogenne), wykonaj test ciążowy przed rozpoczęciem leczenia tym lekiem.
Jeśli jesteś już w leczeniu litem i planujesz ciążę, przerwij leczenie stopniowo zmniejszając dawkę, pod ścisłym nadzorem lekarza, aby uniknąć nawrotów (zobacz punkt „Jeśli przerwiesz leczenie LITIO CARBONATO L.F.M.”).
Kilka dni po porodzie wznowić leczenie, zawsze pod ścisłym nadzorem lekarza, w niskich dawkach, aby uniknąć epizodów maniakalnych i nawrotów. Starannie unikaj karmienia piersią.

U noworodków matek przyjmujących LITIO CARBONATO L.F.M. jako lek przeciwpsychotyczny w ostatnich trzech miesiącach ciąży zaobserwowano następujące objawy: drżenie, sztywność i/lub osłabienie mięśni, senność, pobudzenie, problemy z oddychaniem i trudności w przyjmowaniu pokarmu. Jeśli Twoje dziecko wykazuje którykolwiek z tych objawów, skontaktuj się natychmiast z lekarzem.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Lit może wpływać na zdolności psychiczne lub fizyczne, a tym samym wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.
Jeśli wykonujesz czynności wymagające szybkości reakcji, weź pod uwagę te skutki.
LITIO CARBONATO L.F.M. zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, czyli jest zasadniczo „bezsodowy”.

3. Jak stosować LITIO CARBONATO L.F.M.

Stosuj ten lek zawsze dokładnie zgodnie z instrukcją lekarza lub farmaceuty.
W przypadku wątpliwości skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.
Zawsze należy rozpocząć terapię od niskich dawek leku, które lekarz dostosuje indywidualnie w zależności od stanu zdrowia i stężenia litu we krwi (litiemia).
Zalecana dawka dla dorosłych i dorosłych w wieku młodzieńczym to 300 mg (1 tabletka) od 2 do 6 razy dziennie, podawane w regularnych odstępach czasu.
Maksymalne dawki stosuje się w leczeniu ataków ciężkich postaci choroby, minimalne zaś – w profilaktycznej terapii utrzymującej.
Po 4–8 dniach od rozpoczęcia leczenia należy wykonać analizę określającą stężenie litu we krwi (litiemia) po 10–12 godzinach od ostatniego przyjęcia dawki, a lekarz dostosuje dawkowanie tak, aby utrzymać odpowiedni poziom litu we krwi (0,4–1 mEq/litr). Należy powtarzać te badania co tydzień przez kolejne cztery tygodnie, aż do ustalenia stałej dawki, a następnie co trzy miesiące.
W leczeniu ostrej manii należy utrzymywać stężenie litu we krwi w zakresie 0,8–1 mEq/litr, natomiast w terapii profilaktycznej zazwyczaj wystarczające są poziomy 0,6–0,75 mEq/litr. Lekarz dostosuje dawkowanie na podstawie stężenia litu we krwi.

Stosowanie u młodzieży
U pacjentów w wieku od 12 do 18 lat leczenie powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarza i przez najkrótszy możliwy czas.

Jeśli przyjmiesz zbyt dużą dawkę LITIO CARBONATO L.F.M.
W przypadku przypadkowego przyjęcia zbyt dużej dawki LITIO CARBONATO L.F.M. natychmiast powiadom lekarza lub udaj się do najbliższego szpitala, aby niezwłocznie określić stężenie litu we krwi.
Pierwsze objawy zatrucia to: zmniejszenie lub brak reakcji na sytuacje i wydarzenia z codziennego życia (apacja); niepokój przypominający samą chorobę depresyjną.
W przypadku ciężkiego zatrucia głównymi objawami są: zaburzenia rytmu serca; zawroty głowy; zaburzenia świadomości; zwiększone odruchy; stan czuwania bez świadomości siebie i otoczenia (śpiączka czuwająca).

Jeśli zapomnisz przyjąć LITIO CARBONATO L.F.M.
Nie przyjmuj podwójnej dawki, aby nadrobić pominiętą dawkę – poinformuj o tym lekarza.

Jeśli przerwiesz leczenie LITIO CARBONATO L.F.M.
Jeśli musisz przerwać leczenie tym lekiem, skonsultuj się z lekarzem, który stopniowo zmniejszy dawkę w ciągu kilku tygodni.
Nie przerywaj nagle przyjmowania tego leku, ponieważ może to prowadzić do nawrotów choroby.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących stosowania tego leku, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich
pacjentów one występują.
Wystąpienie i nasilenie działań niepożądanych zależy zazwyczaj od stężenia litu we krwi, różnego
stopnia wrażliwości na lit oraz wieku poszczególnych pacjentów. Niektórzy pacjenci mogą mieć
stężenie litu we krwi uznawane za toksyczne i nie wykazywać żadnych objawów toksyczności;
inni z kolei mogą rozwijać toksyczność przy dawkach stosowanych w terapii.
Na początku leczenia mogą wystąpić pewne działania niepożądane, które następnie
znikają po kontynuowaniu leczenia lub tymczasowym zmniejszeniu dawki leku. Jeśli
utrzymują się, należy przerwać leczenie.
Mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

• lekkie drżenie rąk;
• obfita produkcja moczu i zwiększenie częstości oddawania moczu (poliuria);
• uczucie umiarkowanego pragnienia;
• ogólny dyskomfort.

W ciągu dwudziestu czterech godzin po pierwszym podaniu litu mogą wystąpić następujące
działania uboczne:

• zwiększone wydalanie sodu, potasu i mineralokortykoidów z moczem. Następnie wydalanie potasu normalizuje się, a może dojść do zatrzymania sodu, co prowadzi do obrzęków kończyn dolnych (edema pretibiale). Te działania niepożądane zazwyczaj ustępują w ciągu kilku dni;

• problemy z nerkami, w tym zwiększenie ilości wytwarzanego moczu i zmniejszenie zdolności nerek do ponownego wchłaniania płynów, co może prowadzić do rozwoju choroby zwanej moczówką prostostrawną (diabetes insipidus). Pierwsze objawy zatrucia litem, które mogą wystąpić przy niskich stężeniach we krwi, to:

• biegunka, nudności, wymioty, bóle brzucha;

• senność, osłabienie;

• osłabienie mięśni i problemy z koordynacją ruchową (niewspółrzędność ruchowa);

• suchość w ustach;

• uczucie zimna;

• spowolnienie mowy;

• niekontrolowane, szybkie ruchy oczu (nystagmus).

Przy wyższych stężeniach litu we krwi powyższe objawy mogą się nasilać i mogą wystąpić:

• nasilenie odruchów (hiperrefleksja);
• utrata koordynacji mięśni (ataksja);
• zawroty głowy i zaburzenia słuchu, takie jak brzęczenie w uszach (tinnitus);
• zamazanie wzroku;
• obfita produkcja moczu i zwiększenie częstości oddawania moczu (poliuria).

Przy bardzo wysokich stężeniach litu we krwi mogą wystąpić bardzo poważne objawy, takie jak:

• drgawki;
• zaburzenia krążenia;
• zaburzenia psychiczne, takie jak otępienie;
• śpiączka i śmierć.

Podczas leczenia obok powyższych zgłaszano również inne działania niepożądane:

• napady padaczkowe, zarówno jako prawdziwe ataki charakteryzujące się utratą przytomności, sztywnością, skurczami mięśni i upadkiem, jak i jako napady „absencji”, czyli nagłe przerywanie przytomności;
• trudności w mowie, opóźnienia w rozwoju i nabywaniu umiejętności ruchowych, poznawczych i komunikacyjnych (opóźnienia psychomotoryczne);
• oszołomienie, zawroty głowy (vertigo), dezorientacja;
• niekontrolowane oddawanie moczu i kału (nietrzymanie moczu i kału);
• senność, zmęczenie, stan głębokiego snu, często nieodpartego, z pełnym rozluźnieniem mięśni i brakiem reakcji na bodźce zewnętrzne (letarg);
• niepokój, spowolnienie czynności psychicznych z oderwaniem od rzeczywistości (otępienie), śpiączka;
• drżenie, nadmierna pobudliwość mięśni (skurcze, ruchy kloniczne kończyn);
• utrata koordynacji mięśni (ataksja), szarpiące ruchy (choriochoreoatetozowe), nadmierna pobudliwość odruchów ścięgnistych, suchość w ustach;
• problemy z sercem i krążeniem, takie jak obniżenie ciśnienia (hipotensja), nagła utrata krążenia (kolaps krążenia obwodowego), stany i objawy spowodowane niemożnością serca pompowania wystarczającej ilości krwi, by zaspokoić potrzeby organizmu (niewydolność krążenia);
• zaburzenia rytmu serca, takie jak wydłużenie odcinka QT, zaburzenia rytmu serca (arytmie sercowe i komorowe), takie jak torsade de pointes, tachykardia komorowa, migotanie komór i zatrzymanie serca;
• nagła śmierć;
• obfita produkcja moczu i zwiększenie częstości oddawania moczu (poliuria) oraz zwiększenie ilości białka (albuminuria) lub cukru (glikozuria) w moczu;
• zmniejszona produkcja moczu (oliguria);
• poważne problemy z nerkami, w tym zmiany kształtu nerek (fibroza kłębuszkowa i międzyustek, atrofia nefronów);
• obrzęk (przewlekły obrzęk tarczycy) i/lub zmniejszenie czynności tarczycy (hipotyreozę), które może prowadzić do gromadzenia się gęstego śluzowatego materiału w skórze i tkance podskórnej (miksedema);
• rzadkie przypadki nadczynności tarczycy (hipertyreozę);
• utrata apetytu (anoreksja), nudności, wymioty i biegunka;
• zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia);
• zmiany komórek krwi;
• zaburzenia wzroku (przemijające skotomy);
• suchość, osłabienie i wypadanie włosów (łysienie);
• utrata wrażliwości skóry (anestezja cutanea);
• zapalenia skóry (przewlekłe zapalenie mieszków włosowych i płytkę);
• nadmierne utraty płynów z organizmu (odwodnienie) i utrata masy ciała;
• zmiany parametrów serca i mózgu mierzonych za pomocą elektrokardiogramu (EKG) i elektroencefalogramu (EEG).

Częstość nieznana (częstość której nie można oszacować na podstawie dostępnych danych):

• drobne formacje w kształcie kulki wypełnione płynem (mikrocysty) lub nowotwory (onkocytoma, rak nerek przewodów zbiorczych) w nerkach, szczególnie u osób przyjmujących lit dłużej niż 10 lat i z poważnymi problemami nerek (ciężka niewydolność nerek);
• wysypka skóry lub błon śluzowych (reakcja likenoidalna wywołana lekiem).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi u Ciebie jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym nie wymienione w tej ulotce,
skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. Możesz również zgłosić działania niepożądane bezpośrednio
za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-
avverse . Zgłaszanie działań niepożądanych może pomóc w uzyskaniu dodatkowych informacji
na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać LITIO CARBONATO L.F.M.

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Nie używaj tego leku po dacie wygasania wskazanej na opakowaniu po napisie „Wydano”.
Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca. Przechowuj opakowanie dobrze zamknięte.
Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz.
Pomoże to ochronić środowisko.

6. Skład opakowania i inne informacje

Co zawiera LITIO CARBONATO L.F.M.

• Substancją czynną jest litio carbonato. Każda tabletka zawiera 300 mg litio carbonato.
• Pozostałe składniki to: amido di mais, sodio carbossimetilamido, cellulosa microcristallina, magnesio stearato, sodio laurilsolfato, talco.

Opis wyglądu LITIO CARBONATO L.F.M. i zawartość opakowania
Opakowanie zawiera 50 tabletek w blistrze.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent
Laboratorio Farmacologico Milanese S.r.l., Via Monterosso 273, 21042 – Caronno Pertusella (VA).